Czy „katolicki syjonizm” trafi do oficjalnego nauczania?

 Autor nie widzi różnicy między „chrześcijańskimi syjonistami” a krypto-żydami, tak w Kościele, jak i w świecie. On sam jest prawdopodobnie żydem. Art. jednakże trzeba przeczytać i zapamiętać, to zwiastun kolejnego nieszczęścia.

Nota bene jest zastanawiające to, że red. PCH24 publikuje taki dwuznaczny art. bez komentarza. W takich przypadkach jest również zasadnym nadmienić, że wszyscy chrześcijanie dokonujący religijnych czynności pod Ścianą Płaczu Jerozolimie są ekskomunikowani — dotyczy to również posoborowych „papieży” np. Jana Pawła II.

Red. Gazeta Warszawska

+

Czy „katolicki syjonizm”, ewoluujący w ciągu ostatniego półwiecza, może stać się oficjalnym nauczaniem Kościoła? Takie pytanie zadaje profesor Gavin D’Costa, teolog z uniwersytetu w Bristolu, doradca Konferencji Episkopatu Anglii i Walii oraz Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego.

Najnowsza książka profesora D’Costy, zatytułowana: Catholic Doctrines on the Jewish People after the Second Vatican Council („Katolicka doktryna dotycząca Żydów po Soborze Watykańskim II”) ukaże się jeszcze w tym roku, nakładem wydawnictwa Oxford University Press.

W obszernym eseju zamieszczonym na stronie mosaicmagazine.com profesor przypomina, że pomimo drastycznie spadających wskaźników przynależności do Kościoła i tym samym – praktyk religijnych, wiara nie zniknęła, jak tego chcieli sekularyści i liberałowie.

Przekonania religijne jednak ewoluują, zwłaszcza we współczesnej myśli katolickiej, i mogą odegrać pozytywną rolę – uważa D’Costa. Wskazuje w szczególności na „zbawienne pojawienie się katolickiego syjonizmu”, czyli prądu myślowego, który w jego przekonaniu może potencjalnie wpłynąć na dobre nastawienie wobec państwa Izrael.

Teolog pisze o „dwóch obliczach chrześcijańskiego syjonizmu”. Pierwsze z nich to proizraelskie stanowisko ewangelikan. Pomogło ono ukształtować politykę Brytyjczyków i Amerykanów.

Teolog przywołał wyniki ankiety Pew Research Center z 2013 roku. Wynika z niej, że po stronie Tel Awiwu w konflikcie izraelsko-palestyńskim znacznie opowiada się więcej ewangelikan (72 procent) niż w całej populacji amerykańskiej (49 procent).

„Te solidnie proizraelskie opinie odzwierciedlają biblijnie zakorzenione zjawisko, które ma długi rodowód i nazywa się po prostu chrześcijańskim syjonizmem” – ocenia autor.

W wersji brytyjskiej, historycznie syjonizm ten kojarzony jest z takimi postaciami, jak hrabia Shaftesbury na początku XIX wieku oraz sekretarz spraw zagranicznych Arthur Balfour i premier David Lloyd George w drugiej dekadzie XX wieku. W 1917 r. ten głęboko zakorzeniony impuls odegrał rolę w wydaniu Deklaracji Balfoura, która bez „uszczerbku dla praw obywatelskich i religijnych” społeczności nieżydowskich na ziemi, obiecała wsparcie rządu brytyjskiego dla założenia w Palestynie państwa żydowskiego.

W Stanach Zjednoczonych wśród ewangelikan ideę powrotu Żydów do Ziemi Świętej silnie wspierał w 1891 r. metodysta William Blackstone, który przedstawił prezydentowi Benjaminowi Harrisonowi dokument, wzywający do jej poparcia. Podpisali go nie tylko liczni chrześcijańscy przywódcy, ale także znane osobistości publiczne, od Johna D. Rockefellera i J. P. Morgana poprzez senatorów, kongresmenów, a na naczelnym sędzim Sądu Najwyższego kończąc.

Druga, zaktualizowana wersja Blackstone Memorial została później dostarczona za pośrednictwem sędziego Louisa D. Brandeisa prezydentowi Woodrowowi Wilsonowi, którego konsekwentne poparcie dla Deklaracji Balfoura pomogło w realizacji idei utworzenia państwa żydowskiego.

W ciągu ostatnich dziesięcioleci stanowisko amerykańskich ewangelikan zmieniło się, ewoluując od poparcia dla państwa żydowskiego po ubolewanie, że oznacza to Armagedon, czyli ostateczny kataklizm, bitwę między siłami światła i ciemności (z islamem często uznawanym za te drugie), której kulminacją będzie drugie przyjście Pana Jezusa. Niewiele odłamów protestanckich wierzy, że odkupieńczemu końcowi będzie towarzyszyć dobrowolne nawrócenie (niektórych, wielu lub wszystkich) Żydów na chrześcijaństwo. Wśród młodszych amerykańskich ewangelikan obserwuje się niezadowolenie, a nawet wrogość wobec państwa żydowskiego.

„Katolicki syjonizm” jako siła kontrkulturowa

Profesor D’Costa uważa jednak, że wiele nadziei budzi tzw. katolicki syjonizm. Powinien on nawet być przedmiotem głębokiego zainteresowania nie tylko Izraela i jego sojuszników, ale każdego, kto interesuje się religią i polityką – twierdzi autor. Dlaczego? Z tego powodu, że „katolicki syjonizm” ma inne oblicze. „(…) postrzega założenie Izraela w 1948 roku jako część biblijnej obietnicy ziemi dla wybranego ludu Bożego, a także zgromadzenie tego ludu jako znak wierności Boga złożonym obietnicom. Jednak maksymalistyczne przekonania niektórych wyraźnych form protestanckiego syjonizmu, takie jak przewidywanie czasów ostatecznych oraz wykorzystanie Żydów i Izraela jako instrumentów służących realizacji tej wizji, są odrzucane w koncepcji katolickiej” – czytamy.

Dlaczego Kościół faktycznie zmierza w kierunku tak specyficznej katolickiej formy syjonizmu? – pyta autor. Jego własna odpowiedź brzmi: na podstawie dowodów odrzucających długą tradycję „katolicyzmu antyżydowskiego”.

„Twierdzę również, że rozwój ten ma ogromne znaczenie i powinien być przedmiotem głębokiego zainteresowania nie tylko państwa Izrael i jego światowych zwolenników, zarówno Żydów, jak i pogan, ale także wszystkich osób i rządów uważnych wobec trendów opinii publicznej, dotyczących religijnych i politycznych spraw. Ponadto w Europie zagrożonej – nawiedzonej przez powrót antysemityzmu – ów katolicki syjonizm jest niczym innym jak kontrkulturą w najbardziej obiecującym tego słowa znaczeniu” – czytamy.

Pomimo niezaprzeczalnych zawirowań w samym dzisiejszym katolicyzmie, Kościół wciąż jest domem dla ponad miliarda dusz, a to, co myśli i mówi, ma znaczenie – podkreśla autor.

Sobór Watykański II i przełomowe lata 80.

Za impuls do rozwoju „katolickiego syjonizmu” D’Costa uznał rok 1965. Szczególny wpływ na rozwój tego zjawiska miały też wydarzenia z lat 80. ubiegłego wieku. „Od tego czasu proces, który wciąż czeka na pełne rozwinięcie, zyskuje na popularności” – uważa teolog. Przywołuje oficjalne dokumenty kościelne, które niewielu czyta, poza naukowcami. Co więcej, w jego przekonaniu, „dowody są zarówno niezwykłe, jak i jednoznaczne”, a całego procesu tworzenia „katolickiego syjonizmu” nie da się powstrzymać.

„Nowy impuls katolickiego myślenia o Żydach i judaizmie stał się widoczny na początku lat 60. XX wieku podczas Soboru Watykańskiego II w Rzymie, opracowanego i zwołanego przez papieża Jana XXIII. Podobnie jak Sobór Watykański I, który odbył się sto lat wcześniej, ten był autorytatywnym forum dla współczesnych nauk katolickich na różne tematy. Podczas wielu sesji biskupi omawiali naturę Kościoła katolickiego, status innych grup chrześcijańskich, znaczenie religii świata, kwestie ateizmu i sekularyzmu oraz znaczenie wolności religijnej. Wyniki tych obrad zostały włączone do wielu dokumentów nauczycielskich. Dla naszych celów kluczowym takim dokumentem jest Deklaracja Nostra Aetate (1965) i kluczowa sekcja numer 4, dotycząca narodu żydowskiego” – napisał D’Costa.

Propozycja, która ostatecznie znalazła się w Deklaracji Nostra Aetate spotkała się z poważną wrogością jeszcze przed udostępnieniem projektu Radzie, która miała go przedyskutować. Jej treść „wyciekła” do „New York Timesa”, mimo że każdy członek Soboru złożył uroczystą przysięgę zachowania poufności. Zapisy sekcji 4 interpretowano jako poparcie dla państwa Izrael i większość państw Bliskiego Wschodu, a także przywódcy wspólnot chrześcijańskich z tych krajów, szybko wyrazili sprzeciw wobec projektu.

Jednak „na ratunek” – jak pisze teolog – przybyli amerykańscy biskupi. Z kolei „papież Paweł VI, który w 1963 r zastąpił Jana XXIII, wpadł na rozwiązanie, że w dokumencie nie można mówić o polityce i za każdym razem, gdy mówi się coś w rozdziale 4 Nostra Aetate o religii żydowskiej, to coś należy powiedzieć o islamie w (znacznie krótszej) części 3” – pisze teolog.

Tekst ostatecznie został ustalony, a następnie przedstawiony w ramach oficjalnego nauczania Kościoła katolickiego Co najważniejsze, Nostra Aetate według niego oficjalnie wyrzekła się oskarżania narodu żydowskiego o ukrzyżowanie Pana Jezusa.

Zdaniem profesora, teologia świętego Augustyna (354–430 r.) – który chociaż wskazywał, że Żydzi rzeczywiście utracili swój status narodu wybranego przez Boga, a wypełniając biblijne proroctwa, skazani zostali na utratę ojczyzny, to jednak trzeba było ich zachować żywych, aby wędrowali po Ziemi jako świadkowie prawdy chrześcijaństwa – na swój sposób stanowiła niezamierzony pomost do nowej nauki Vaticanum II, opartej na tekście Nowego Testamentu.

Pisząc do Rzymian, apostoł Paweł potwierdza, że ​​cały naród żydowski jest i pozostaje wybrany, „nieodwołane są bowiem dary i powołanie Boże” (Rz 11:29). Werset ten miał odegrać kluczową rolę w radykalnej zmianie na lepsze w stosunkach katolicko-żydowskich, poczynając od publikacji Nostra Aetate w 1965 roku.

Jednym z problemów był jednak fakt, że deklaracja sprawiła, iż ​​naród żydowski stał się „reliktem muzealnym” – związanym w tekście soboru z judaizmem z czasów biblijnych i wczesnochrześcijańskich, a nie z późniejszym współczesnym judaizmem rabinicznym.

I na to znalazł się sposób. Jeśli, po pierwsze, Żydzi masowo nie byli winni zabójstwa, a po drugie, dary i obietnice złożone im przez Boga były nieodwołalne, czyż nie oznaczałoby to nowego statusu dla narodu żydowskiego, nie tylko w starożytności, ale dla wszystkich czasów później? – takie to pytanie było przedmiotem licznych debat po Soborze Watykańskim II i nawet w jego trakcie.

Przemówienie Jana Pawła II w Moguncji i zmiana „narracji”

Kolejnym ważnym elementem w tworzeniu „katolickiego syjonizmu” było przemówienie Jana Pawła II wygłoszone w niemieckiej Moguncji 17 listopada 1980 roku.

Ten właśnie papież – jak pisze D’Costa – był główną siłą w rozwoju stosunków katolicko-żydowskich. Przemówienie było skierowane do publiczności złożonej z Centralnej Rady Żydów i Niemieckiej Konferencji Rabinicznej.

Ojciec Święty wyraźnie mówił o związku „między współczesnymi kościołami chrześcijańskimi a współczesnym ludem przymierza zawartego z Mojżeszem”. To nauczanie wielokrotnie powtarzał papież Benedykt XVI (np. przemówienie w Wielkiej Synagodze w Rzymie w 2006 r.) i Franciszek (adhortacja apostolska Evangelii Gaudium z 2013 r.) Obecny papież poszedł nawet dalej i już nie chce nawracać Żydów – zauważa teolog.

„Najwyraźniej judaizm – pisze – nie powinien być traktowany jak żadna inna religia, ale jako korzystająca, w szczególności z katolicyzmem, z aktywnego przymierza z „prawdziwym Bogiem”.

D”Costa podkreśla, że gdy papieże powtarzają te nauki, to one powoli wkraczają do krwioobiegu Kościoła, nawet jeśli nie zostały formalnie uznane za wiążące doktryny, które muszą być przestrzegane przez wszystkich wyznawców katolicyzmu. W tym sensie nie ma odwrotu. Kościół katolicki uznaje teraz naród żydowski za współdziedziców przymierza, któremu Bóg pozostaje wierny – ocenia teolog.

Watykański doradca wskazuje ponadto na zmianę „narracji”, która sprzyja rozwojowi „katolickiego syjonizmu”. Gdy jeszcze w 1904 roku Teodor Herzl prosił papieża Piusa X o poparcie dla idei powrotu narodu żydowskiego do Palestyny, Ojciec Święty powiedział: „Nie możemy wyrazić zgody na ten ruch. Jako głowa Kościoła nie mogę wam powiedzieć nic innego. Żydzi nie rozpoznali naszego Pana, dlatego nie możemy uznać narodu żydowskiego”.

Kiedy Herzl podniósł względy humanitarne, podkreślając „cierpienie [europejskich] Żydów”, Pius X kategorycznie odparł, że Kościół nie może poprzeć tej idei, wskazując, że judaizm był nieważny jako religia a niereligijny syjonizm był nieważny z powodu swojego sekularyzmu. „Religia żydowska była fundamentem naszej własnej wiary, ale została zastąpiona przez nauki Chrystusa i nie możemy przyznać jej żadnej dalszej ważności” – stanowczo mówił papież.

„Katolicki syjonizm” i nadzieje Żydów

Profesor uważa, że pomimo licznych przeszkód zewnętrznych i wewnętrznych, które trzeba usunąć, wszystko wskazuje na to, iż „katolicki syjonizm” rozwija się i budzi wielkie nadzieje wśród Żydów.

Wciąż do pokonania jest niechęć wielu chrześcijan z Bliskiego Wschodu wobec idei, że ​​naród żydowski wciąż pozostaje narodem wybranym, jak to lansuje judaizm rabiniczny. Wielu chrześcijan z Bliskiego Wschodu – pisze profesor D’Costa – uważa, że ​​naród żydowski po odrzuceniu Jezusa, nie jest już „wybrany” i że chrześcijanie mają teraz status „nowego Izraela”, „ludu Bożego”. Chociaż jest to pogląd oficjalnie potępiony przez Watykan w Nostra Aetate (1965), większość chrześcijan na Bliskim Wschodzie, jak napisał Samuel Tadros, „zdecydowanie odrzuca Nostra Aetate – tłumaczy. Ze swojej strony Watykan nadal dąży do utrzymania pełnej komunii z kościołami Bliskiego Wschodu.

Trzeba przezwyciężyć „antyżydowskie głębokie tradycje teologiczne”

Największym problemem, zdaniem teologa, są wciąż utrzymujące się w samym Kościele katolickim głęboko antyżydowskie tradycje teologiczne i to te „tradycje” – według profesora – trudno jest zmienić z dnia na dzień.

Autor wskazuje że „katolicki syjonizm” ma duże znaczenie dla pokoju światowego. Może to doprowadzić do włączenia nauczania na jego temat do oficjalnego Magisterium Kościoła.

Dalej D’Costa pisze, że Kościół wyrażając poparcie dla Izraela, „byłby wierny prawdzie, którą otrzymał”. Autor liczy, że duchowi przywódcy zdołaliby przekonać ponad miliard katolików do uznania statusu prawnego i dyplomatycznego Izraela (co też uczynił Watykan, ustanawiając w 1993 r. stosunki dyplomatyczne), ale także liczy, iż przekonaliby oni wiernych, że Izrael jest częścią Bożego planu.

To nie wszystko. „Katolicki syjonizm zyskałby także dla Izraela transnarodowego sojusznika bez interesów politycznych czy handlowych w regionie, z wyjątkiem pokoju i sprawiedliwości” – czytamy w tekście.

Według prof. D’Costy, Kościół zmierza w tym kierunku, zaś o rozwoju „katolickiego syjonizmu” świadczą nie tylko dokumenty soborowe, ale także późniejsze akty, jak np. „Notatki na temat właściwego sposobu przedstawiania Żydów i judaizmu w głoszeniu i katechezie w Kościele rzymskokatolickim” (1985), będące efektem pracy Watykańskiej Komisji ds. Stosunków Religijnych z Żydami. Gremium to zostało powołane w 1974 roku celem utrzymywania pozytywnych relacji z narodem żydowskim i rozpowszechniania nauk Kościoła katolickiego dotyczących tych stosunków.  

Nawiązując do nauczania papieża Jana Pawła II z 1980 r , które – zdaniem autora – podkreślało ciągłość Izraela od judaizmu biblijnego, przez wczesnorabiniczny, do współczesnego, „Notatki” subtelnie obaliły tradycję augustiańską, zgodnie z którą jedynym celem diaspory żydowskiej było występowanie jako uniwersalny świadek prawdy chrześcijańskiej. Uznały również wyraźnie biblijną obietnicę ziemi Izraela, zauważając, że „historia Izraela nie zakończyła się” podbiciem Rzymu i zniszczeniem Jerozolimy w 70 roku. Według „Notatek”, historia ta trwa dalej, zwłaszcza w licznych diasporach.

Z kolei wzmianka o sederze potwierdza – pisze profesor – wspólną tradycję biblijną i punkt połączenia Żydów oraz chrześcijan, co prowadzi do kolejnej nauki: chrześcijanie są proszeni o zrozumienie tego przywiązania religijnego, które ma swoje korzenie w tradycji biblijnej, jednak bez własnej interpretacji religijnej tego związku.

W 1985 roku Komisja Międzyreligijna potwierdziła, że istnienie państwa Izrael i jego opcji politycznych należy rozpatrywać nie w perspektywie religijnej, ale w odniesieniu do wspólnych zasad prawa międzynarodowego. To znaczy Izrael miał legalne prawo do istnienia, które zostało zagwarantowane przez prawo międzynarodowe i w tym sensie poparte przez Kościół katolicki. „Z pozoru taka formuła wydaje się nie wspierać żadnego rodzaju katolickiego syjonizmu.

Twierdziłbym jednak, że mamy tutaj kolejny krok w ewolucji nauki katolickiej, zgodnie z którą państwo i jego opcje polityczne należy odróżnić od narodu żydowskiego i ziemi – ocenia D’Costa.

Co najważniejsze – dodaje autor – ta sekcja „Notatek” komisji z 1985 roku wyraźnie wskazywała, że ​​kontynuacja narodu żydowskiego na ziemi była częścią „planu Boga”. Tym samym odrzucono tradycję augustiańską, zgodnie z którą Żydzi zostali ukarani przez rozproszenie, aby służyć chrześcijańskim celom i domyślnie wskazano, że trwałe rozproszenie nie było częścią Boskiego planu.

Teolog uważa, że trwałe pozbycie się „tradycyjnej idei” ludu ukaranego, jest bardzo ważne dla rozwoju „katolickiego syjonizmu”. Dlatego też w rocznicę Nostra Aetate w 2015 r ta sama komisja opracowała dokument, który po raz kolejny wyraźnie skrytykował tę tradycję.

D’Costa przywołał także przemówienie Jana Pawła II skierowane do żydowskiej publiczności w Brasilii z 1991 roku, gdzie modlił się za lud i państwo Izrael. W opinii teologa, papież interpretował powstanie państwa Izrael jako „wydarzenie teologiczne, nie popierając jednocześnie opcji politycznych”.

Uznając religijne znaczenie zgromadzenia narodu żydowskiego na ich ziemi, „wprowadził kolejny element minimalistycznego katolickiego syjonizmu”.

W 1993 roku Watykan zawarł prawną i dyplomatyczną umowę z Izraelem, tuż po podpisaniu porozumień pokojowych w Waszyngtonie przez Icchaka Rabina i Jasira Arafata. Podobno Watykan zamierzał zawrzeć podobną umowę z Palestyńczykami, ale uniemożliwiło to pojawienie się Autonomii Palestyńskiej i głębokie zamieszanie wewnątrz i wokół jej kierownictwa.

W preambule umowy z Izraelem z 1993 roku, według D’Costy, istnieją „dyskretne elementy teologiczne”, które potwierdzają wyjątkowy wymiar religijny relacji katolicko-żydowskich. Mowa w dokumencie o „wyjątkowej naturze relacji między Kościołem katolickim a narodem żydowskim oraz historycznym procesie pojednania i wzrostu we wzajemnym zrozumieniu i przyjaźni między katolikami a Żydami”.

Tego rodzaju języka – sugeruje autor – nie można znaleźć w żadnej innej watykańskiej umowie dyplomatycznej. Na przykład w wydaniu „Notatek” z 1985 roku Watykan chciał oddzielić „naród żydowski” od „państwa”. Tutaj, zaledwie osiem lat później, uznaje, że to nie jest całkowicie możliwe ani pożądane.

Jak skomentował potem w swoim oficjalnym wystąpieniu ksiądz Claudio Maria Celli, podsekretarz do spraw zagranicznych, porozumienie należy „uznać za mające fundamentalne znaczenie religijne i duchowe nie tylko dla Stolicy Apostolskiej i państwa Izrael, ale dla milionów ludzi”.

Kolejne istotne zmiany wprowadzone w dokumentach Papieskiej Komisji Biblijnej dotyczą raportu na temat pism żydowskich w Biblii chrześcijańskiej. W sekcjach 56-57 dokonano dwóch kluczowych ruchów. Po pierwsze, komisja stwierdziła, że ​​Nowy Testament nie unieważnił szczególnych obietnic złożonych Żydom w odniesieniu do ziemi Izraela, a wiele różnic w interpretacji pism wynika z odmiennych, interpretacyjnych punktów wyjścia, a nie ze „ślepoty, uporu lub innych rzekomych cech, które historycznie przypisywano narodowi żydowskiemu”.

Po drugie, Komisja uznała obietnice ziemi hebrajskiej Biblii za trwałe, przy jednoczesnym uzależnieniu od moralnego i religijnego zachowania ludzi, których przeznaczeniem było stać się światłem dla narodów. Wreszcie kwestię biblijnego postanowienia, że ​​Izraelici wkraczają na ziemię, aby zniszczyć mieszkających tam wrogów, komisja połączyła z kontekstem historycznym, zapewniając biblijne uzasadnienie dla współczesnej historii, a zwłaszcza do wydarzeń związanych z państwem Izrael w 1948 roku – uważa teolog.

Czy katolicka forma syjonizmu będzie kiedykolwiek publicznie nauczana przez Kościół? – pyta teolog i sam odpowiada twierdząco. Dla profesora D’Costy to kwestia czasu aż katolicy zrewidują swoje nauczanie, by „być wiernymi biblijnej prawdzie, obietnicom złożonym Izraelowi”.

W jego przekonaniu, oficjalne włączenie „katolickiego syjonizmu” do nauczania Kościoła mogłoby pojawić się bardzo szybko, jeśli spór izraelsko-palestyński zostałby rozwiązany, przy pełnej zgodzie obu stron i przy wsparciu międzynarodowym.

Źródło: mosaicmagazine.com.

AS

https://www.pch24.pl/czy-katolicki-syjonizm-trafi-do-oficjalnego-nauczania--,70770,i.html#ixzz5zHw3CasC

 =======================

The New Catholic Zionism

Despite the drastically falling rates of religious affiliation and practice in advanced Western countries—and despite the claims of secularists that religion has altogether caused quite enough trouble in the world and should best be ignored or kept private—religious faith itself has stubbornly declined to disappear.

Not only has the world’s population at large continued to be deeply religious, if not increasingly so, and not only has secularism, for its part, compiled its own record of shame in terms of tyranny, persecution, and bigotry, but the deep convictions instilled by religious faith have inspired any number of history’s noblest achievements for the betterment of humankind.

In what follows, I want to bring to the fore a little-known development in, specifically, modern Catholic thought that has the capacity to render a wholly positive service of its own. The development in question is the salutary emergence of, in brief, Catholic Zionism, a stream of thought that has the potential to influence for the good the attitudes toward the state of Israel held by billions of believers around the world.

Its story is best told in parts.

I. The Two Faces of Christian Zionism

Most people, if asked to reflect on the state of relations between Christians and Israel, will instinctively mention the ardently pro-Israel and pro-Zionist sentiments not of Catholics but of evangelical Protestants: sentiments that in several instances have helped to shape British and American politics.

And people would be right to do so. Thus, when asked in a 2013 Pew survey of American religious attitudes whether God gave Israel to the Jewish people, more white evangelical Christians (55 percent) than Jews (40 percent) answered in the affirmative. Of that same group of evangelicals, 72 percent sided exclusively with Israel on the Israel-Palestinian dispute, compared with 49 percent of the general U.S. public.

These solidly pro-Israel opinions reflect a biblically-grounded phenomenon that sports a long pedigree and that has been called, simply, Christian Zionism. In its British version, it is associated historically with such “restorationist” figures as the Earl of Shaftesbury in the early 19th century and Foreign Secretary Arthur Balfour and Prime Minister David Lloyd George in the second decade of the 20th century. In 1917, this deep-seated impulse played a role in the issuance of the Balfour Declaration that, without “prejudice to the civil and religious rights” of non-Jewish communities in the land, promised British government support for “the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people.”

In the U.S., evangelical Christian enthusiasm for the return of the Jews to the Holy Land received a large national boost when in 1891 the Methodist minister William Blackstone presented to President Benjamin Harrison a “memorial” urging official American backing of the restorationist project; the document was accompanied by the signatures not only of hundreds of Christian leaders but also of prominent public figures from John D. Rockefeller and J.P. Morgan to senators, congressmen, and the chief justice of the Supreme Court. A second, updated version of the “Blackstone Memorial” was later delivered, through the good offices of Justice Louis D. Brandeis, to President Woodrow Wilson, whose consequent endorsement of the Balfour Declaration it helped secure.

Over recent decades, American evangelical support for the Jewish state has developed into a many-branched and somewhat unwieldly tree. Some branches believe that the creation of Israel in 1948 and the “ingathering of the exiles” have fulfilled biblical prophecy concerning the “last days.” For some this portends Armageddon—that is, a final cataclysmic battle between the forces of light and darkness (with Islam sometimes standing in for the latter), culminating in the second coming of Jesus. Not a few branches believe that the redemptive end will be accompanied by the voluntary conversion of (some, many, or all) Jews to Christianity. This is not to take notice of more recent counter-trends, especially salient among younger American evangelicals, of disaffection from or even hostility to the Jewish state—a troubling development in itself but not our concern here.

If this is one face of Christian Zionism—a Protestant face—the Catholic Zionism that I am about to describe presents a different face. It, too, views the foundation of Israel in 1948 as part of the biblical promise of land to God’s chosen people, and views the ingathering of that people as a sign of God’s fidelity to His promises. But the maximalist beliefs held by some conspicuous forms of Protestant Zionism, as in their envisioning of the end times and their recruitment of Jews and “Israel” as instruments toward that vision’s fulfillment, are eschewed in the Catholic conception.

It may be asked: on what basis do I claim that the Church is in fact heading toward such a specifically Catholic form of Zionism? I claim it on the basis of evidence pointing in that direction and in repudiation of a long history of Catholic anti-Jewishness.

I also claim that this development is of great significance and should be of deep interest not only to the state of Israel and its worldwide supporters, Jewish and Gentile alike, but to all individuals and governments attentive to trends in public opinion relating to religious and political affairs. In addition, in a Europe threatened—haunted—by the return of anti-Semitism, it is nothing short of countercultural in the most auspicious sense of that word. Despite undeniable turmoil within Catholicism itself today, the Church is still home to over a billion souls, and what it thinks and says matters.

The gestation of this new approach begins in 1965 and gets a special push forward in 1980. Since then the process, which still awaits its full unfolding, has continued to gain traction. The evidence for it is to be found scattered in official Church documents that few read and that fewer, other than professional theologians like myself, are equipped to place in context or assess for their weightiness. But the evidence is both remarkable and unmistakable; as for the theological development to which it attests, that, in my view, is unstoppable.

II. The Origins of Catholic Zionism 

The new impulse in Catholic thinking about the Jews and Judaism became visible in the early 1960s at the Second Vatican Council in Rome, conceived and convened by Pope John XXIII. Like the first Vatican Council, held a century earlier, this one was an authoritative forum for modern Catholic teachings on a range of subjects. In its many sessions, bishops discussed the nature of the Catholic Church, the status of other Christian groups, the significance of world religions, the issues of atheism and secularism, and the importance of religious freedom. The results of these deliberations became incorporated in many teaching documents; for our purposes, the key such document is Nostra Aetate (1965), and the key section is number 4, on the Jewish people.

The proposal that was to become section 4 of  Nostra Aetate met serious hostility even before the discussion draft was released to the Council. (In a sure sign of its contentiousness, its substance was leaked to the New York Times ­despite every Council member’s having taken a solemn oath of confidentiality.) Inevitably, the positive statements in the text, which specified that they were addressed only to “religion”—that is, Judaism—were interpreted instead for support of the state of Israel. Most Middle Eastern governments, as well as the leaders of those countries’ Christian communities, quickly expressed their opposition to the draft.

The American bishops came to the rescue of the draft proposal, and Pope Paul VI (who in 1963 had succeeded John XXIII) came up with a solution: nothing touching on politics must be said in the document, and whenever anything was said in section 4 of Nostra Aetate about the Jewish religion, something must also be said about Islam in (the much smaller) section 3.

That still left plenty to be debated, and it was nothing short of a miracle that the text was eventually decided upon and then put forth as part of the Catholic Church’s official teaching. Most importantly, Nostra Aetate formally renounced the charge of deicide made against the whole Jewish people either alive at the time of Jesus’ crucifixion or since.

That charge had led a checkered and blood-stained history. In popular Catholic culture the Jewish people, having been deemed guilty of killing God, were thereby eternally worthy of retribution in kind: a retribution historically exacted on Jewish communities by inflamed mobs. By contrast, in the influential revision of Saint Augustine (354-430 CE), although the Jews had indeed forfeited their status as God’s chosen people, and in fulfillment of biblical prophecy had been condemned to lose their homeland, they were specifically to be kept alive in order to wander the earth as witnesses to the truth of Christianity.

In its own way, Augustine’s theology may be said to have provided an unintentional bridge to Vatican II’s new teaching, itself based on a New Testament text. Writing to the Romans, the apostle Paul affirms that the Jewish people as a whole, of whom Paul himself was one, are and remain elect, “for God’s gifts and His call are irrevocable” (Romans 11:29). This verse would play a key role in the radical turn for the better in Catholic-Jewish relations starting with the publication of Nostra Aetate in 1965.

One problem, however, was that Nostra Aetate seemed to have rendered the Jewish people a museum relic—associated in the Council text with Judaism in the biblical and early Christian periods, not with later or modern living Judaism. Yet if, first, Jews en masse were not guilty of deicide, and if, second, the gifts and promises made to them by God were irrevocable, did that not imply a new status for the Jewish people, not only in antiquity but for all time thereafter?

This question was a subject of much debate in the years after the Council. And even at the Council itself, as I’ve already hinted, the advances of Nostra Aetate were hardly free of minority opposition. Its teaching about the Jewish people formed one of many reasons for a small but influential group of Catholics to leave the Church altogether in protest. The rebels were led by Archbishop Marcel Lefebvre, who founded the schismatic Society of St Pius X. Contending that the Church had fallen into error in its new teachings about the Jewish people, Lefebvre pronounced invalid not only the Council but also any pope who would subsequently deem its teachings authoritative—that is, all of the popes since 1965.

Fragments and echoes of this split remain in place today; indeed, the radical anti-Vatican II position, however minuscule, continues to attract new adherents and sympathizers. This alone may help explain why fifteen years would pass from the time of the Council before the implied but missing link—in the form of that necessary new status for the Jewish people today, and not least for the Jews in the land of Israel—would be forged officially.

That major step was inaugurated by Pope John Paul II in Mainz, Germany on November 17, 1980.

III. Co-Inheritors of the Covenant

As is well known, John Paul was a major force in moving the Catholic-Jewish relationship forward. From his early days in Poland he had retained deep personal friendships with Jews, and he also knew first-hand the depth of Polish Catholic anti-Jewishness. In Mainz, addressing an audience made up of the country’s Central Council of Jews and the German Rabbinical Conference, he made the connection that had been missing at the Second Vatican Council: if the biblical promises were irrevocable, then they applied not only to Judaism in Jesus’ time but to Judaism now.

Thus, the pope spoke explicitly of the relationship “between present-day Christian churches and the present-day people of the covenant concluded with Moses” (emphasis added): a teaching he reiterated on numerous occasions, as would his two successors, Pope Benedict XVI and the current Pope Francis.

Benedict, for example, speaking in 2006 at the Great Synagogue of Rome, restated the unbreakable covenant relationship in these words:

The people of Israel have been liberated many times from the hands of their enemies and, in times of anti-Semitism, in the dramatic moments of the Shoah, the hand of the Almighty has supported and guided them. The favor of the God of the covenant has always accompanied them, giving them the strength to overcome trials. To this divine loving attention your Jewish community, present in the city of Rome for more than 2,000 years, can also render testimony.

In saying this, Pope Benedict was well aware of the World War II ravaging of the Roman Jewish community by Italian fascists, many of them Catholics, in tandem with the Nazis who themselves enjoyed a sizable German Catholic following. He clearly also saw rabbinic and modern Judaism as in continuity with the biblical people Israel, and affirmed God’s support and guidance of this special people.

For his part, Pope Francis in his Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium (2013) praises at length the Jewish community’s living covenant with God:

We hold the Jewish people in special regard because their covenant with God has never been revoked, for “the gifts and the call of God are irrevocable.” The Church, which shares with Jews an important part of the sacred Scriptures, looks upon the people of the covenant and their faith as one of the sacred roots of her own Christian identity. As Christians, we cannot consider Judaism as a foreign religion; nor do we include the Jews among those called to turn from idols and to serve the true God. With them, we believe in the one God who acts in history, and with them we accept His revealed word. . . . God continues to work among the people of the Old Covenant and to bring forth treasures of wisdom which flow from their encounter with His word. For this reason, the Church also is enriched when she receives the values of Judaism.

Among the passages of special significance here, Francis’s explicit exemption of the Jews from the category of “those called to turn from idols” have signaled to many observers an end to Catholic missionary activity among Jews. Clearly, Judaism was to be regarded not like any other “religion” but as enjoying, with Catholicism in particular, an active covenantal relationship with “the true God.”

When popes repeat teachings, those teachings slowly enter the bloodstream of the Church even if they have not formally been pronounced as binding doctrines that must be held by all Catholics. In that sense, there can be no going back. The Catholic Church now recognizes the Jewish people as the co-inheritors of the covenant to which God remains faithful.

IV. A Full-Fledged Catholic Zionism

And this takes us in turn to the present-day heart of the matter: the place where theology, politics, and history are inextricably and intractably entangled. What does the story I’ve been recounting here mean for Zionism—that is, to the promise made by God to His people regarding the land of Israel? If the Church now teaches that the Jews have a valid covenant, what of this, crucial part of that same covenant?

This question used to receive a very clear answer. The older narrative can be seen in a reported conversation between Pope Pius X and Theodor Herzl in 1904, shortly before Herzl’s untimely death.

For Pius, the return of Jews to their land could have no theological significance. In response to Herzl’s request for Vatican support of Zionist aspirations, Pius replied: ‘We cannot give approval to this movement. . . . As the head of the Church I cannot tell you anything different. The Jews have not recognized our Lord, therefore we cannot recognize the Jewish people.”

When Herzl raised humanitarian considerations, emphasizing “the distress of the [European] Jews” rather than Zionism as either a religious or political project, Pius responded with a summation of the Catholic viewpoint:

Either the Jews will cling to their faith and continue to await the messiah who, for us, has already appeared. In that case they will be denying the divinity of Jesus and we cannot help them. Or else they will go there [to Palestine] without any religion, and then we can be even less favorable to them. . . . The Jewish religion was the foundation of our own; but it was superseded by the teachings of Christ, and we cannot concede it any further validity.

In brief, Judaism was invalid as a religion, and non-religious Zionism was invalid due to its secularism. I cite Pius’s comments because, as we have seen, the theology underpinning them—the theology epitomized in the phrase “supersessionism” or “replacement theology”—has itself become officially invalid. But do the removal of Pius’s presuppositions and the restoration in Catholic minds of a special status for Judaism and the Jewish people lead to a different view of the land and of Zionism?

The short answer is: not yet. The obstacles in the path, both external and internal, are many.

For one thing, most Christians of the Middle East are hostile to any theological claim affirming Israel’s biblical gift of, and duties in relation to, the land. Some Palestinian Arab Christians have argued that to accept such a claim would mean that the displacement and refugee status of many of their own people might thereby be said to have been willed by God. Another factor is the acute awareness among many that, were they to express any such theology, their own and their communities’ safety amidst Muslim majorities would be even further endangered.

And then there is the impact, still powerful in this part of the world, of nearly two millennia of theological anti-Semitism: in short, many Middle Eastern Christians believe that the Jewish people, having rejected Jesus, are no longer “chosen” and that Christians now hold the status of the “new Israel,” the “people of God.” Although this is the view officially condemned by the Vatican in Nostra Aetate (1965), most of Middle Eastern Christianity, as Samuel Tadros has written in Mosaic, “has firmly rejected Nostra Aetate.”

For its part, the Vatican still seeks to maintain full communion with the churches of the Middle East, most of which are neither Catholic nor Protestant but instead represent some of the oldest Christian communities in the world, among them (again in Tadros’s words) “the dozens of Orthodox churches that broke off from European Christianity as a result of theological debates in the 5th century or the Great East-West Schism of 1054.”

A more difficult, less acknowledged, and still lingering problem lies within the Catholic Church itself, in the form of its own deeply anti-Jewish theological traditions. Whatever an official teaching to the contrary may be, ideas and attitudes possessing a long historical pedigree rarely change overnight. Nor, when it comes to the Hebrew Bible’s promises to Israel specifically regarding the land, is the western Catholic Church itself of one mind.

And yet, if the obstacles are there and cannot be wished away, it is essential not to lose sight of the benefits that a full-fledged Catholic Zionism would confer.

First and foremost, in articulating and teaching its support of Israel, the Church would be faithful to the truth it has received—such fidelity being, after all, its raison d’être, and sufficient reason in and of itself. Next, and in line with this, 1.313 billion Catholics (2017 statistics) would now be taught by their spiritual leaders not just to acknowledge Israel’s legal and diplomatic status vis-à-vis the Church—formalized in the 1993 Fundamental Agreement establishing diplomatic relations between Jerusalem and the Holy See—but to cherish Israel as part of God’s plan. For while the 1993 agreement was no small step, it falls short of a theological rationale, which is, or should be, the pulsing heart of the Catholic Church.

Nor is that all. Catholic Zionism would also gain for Israel a transnational ally with no political or commercial interests in the region apart from peace and justice—as well as, naturally, concern for the safety of Christian communities. Right now, when it comes to the safety of Christian communities in the Middle East, by far the outstandingly favorable track record has been compiled by, in fact, the state of Israel itself. An explicit teaching would signal the presence of a new peace broker in the region: a broker with influence in an area of the world, including Africa, where the Church’s reach and influence are growing, and one with the additional advantage, in this context, of having consistently upheld the rights of Palestinians and both legally and diplomatically supported a Palestinian state. An explicit teaching lauding the existence of Israel would thus underline, for each community, the Church’s concern for the interests of both.

Whether Jews and the state of Israel would welcome such a development is of course unknown. The immediate reaction of Palestinians and other Arab communities, on the other hand, is probably more predictable. Still, it’s worth bearing in mind that the once-automatic support of Arab states for the Palestinian leadership is not what it used to be, and neither is the degree of grassroots Palestinian support for the Palestinian Authority itself, not to mention Hamas. The economic and power demographics are shifting, and shifting in a direction favorable to the prospects of peace in the region.

Moreover, whatever the obstacles to a Catholic Zionism’s becoming explicit and official teaching, informally and implicitly it is already on the road to that end.

V. The Biggest Pieces of the Puzzle

This brings us back to the evidence for the growth of Catholic Zionism that I alluded to at the start: evidence residing not only in post-Vatican II speeches and papal pronouncements of the kind I’ve cited but also in several different official documents whose cumulative significance has yet to be recognized and which, like pieces in a jigsaw puzzle, have to be fitted together in order to see the image more clearly. Here I’ll adduce four examples.

The first is Notes on the Correct Way to Present Jews and Judaism in Preaching and Catechesis in the Roman Catholic Church (1985), the work of the Vatican’s Commission for Religious Relations with Jews. This commission was established in 1974 to maintain positive relations with the Jewish people and to disseminate the Catholic Church’s teachings concerning those relations.

Picking up on Pope John Paul II’s 1980 teaching that emphasized Israel’s continuity from biblical through rabbinic and modern times, Notes subtly overturned the Augustinian tradition according to which the sole purpose of the Jewish Diaspora was to act as a universal witness to Christian truth. It also acknowledged, explicitly, the biblical promise of the land of Israel, noting that “the history of Israel did not end” with the Roman conquest and destruction of Jerusalem in the year 70 CE. Rather, according to Notes, that history continued,

especially in a numerous Diaspora which allowed Israel to carry to the whole world a witness—often heroic—and its fidelity to the one God . . . while preserving the memory of the land of their forefathers at the hearts of their hope (Passover seder).

This allusion to the age-old and never relinquished hope of a return to the land is pregnant with meaning for contemporary history. In addition, the mention of the seder acknowledges a shared biblical tradition and point of connection between Jews and Christians, and that leads to another teaching:

Christians are invited to understand this religious attachment which finds its roots in biblical tradition, without however making their own any particular religious interpretation of this relationship.

This last point, neither denying nor affirming a positive Catholic reading of the relevant texts in the Hebrew Bible, was crucial, since at the time there had as yet been no formal Vatican investigation of these texts and it was thus premature to pronounce on the matter. That pronouncement would come later, as we’ll see; in 1985, the commission had to make do with this:

The existence of the state of Israel and its political options should be envisaged not in a perspective which is in itself religious, but in their reference to the common principles of international law.

That is to say: Israel had a legal right to exist that was underwritten by international law and in that sense supported by the Catholic Church. On the surface, such a formula would appear to lend little support, or no support at all, to any form of Catholic Zionism. But I would argue that we have here another step in an evolving Catholic teaching according to which “the state and its political options” were to be distinguished from “the Jewish people and the land.”

Affirming “the state” theologically would have run into two objections, one real, the other spurious. The real one was that the Catholic Church is hardwired to be suspicious of endorsing any state “theologically,” for doing so would compromise its political neutrality as enshrined in the Lateran Treaty of 1929. Or, to put it in more familiar terms, such an endorsement, by underwriting a specific secular order, would run counter to Jesus’ teaching to “render unto Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s” (Matthew 22: 21)—that is, to separate politics from religion.

The more contrived objection in 1985 was that affirming the Jewish state would endorse not only the then-sitting Israeli government but future governments and their “political options” as well. As an expression of Catholic caution, the worry may be quite understandable, but as an objection it is finally weak. For one thing, very few Jews themselves, and perhaps even fewer Jewish citizens of Israel, would countenance any such blank check. For another, stronger thing, the Jewish people and the land of Israel could not be tethered together as one without some form of governance, which could have been recognized in principle without endorsing any prudential judgments made by that governance. But in 1985 the very fact that the Vatican still had no formal diplomatic relations with Israel made such a distinction almost impossible.

Most importantly in terms of my argument for a nascent Catholic Zionism, this section of the commission’s 1985 Notes clearly indicated that the continuation of the Jewish people in the land was part of “God’s design”; repudiated the Augustinian tradition that the Jews have been punished by dispersion to serve Christian purposes; and implicitly indicated that permanent dispersion was not part of God’s design:

The permanence of Israel (while so many ancient peoples have disappeared without trace) is a historic fact and a sign to be interpreted within God’s design. We must in any case rid ourselves of the traditional idea of a people punished, preserved as a living argument for Christian apologetic. It remains a chosen people.

In official Catholic documents, any critique of ancient theological traditions (“we must in any case rid ourselves of the traditional idea,” etc.) is quite unusual. It is thus worth noting that by 2015, to celebrate the 50th anniversary of Nostra Aetate, the same commission would produce a document that once again would explicitly criticize traditions that it acknowledged to be at the heart of the Church’s own theological culture:

On the part of many of the Church Fathers the so-called replacement theory or supersessionism steadily gained favor until in the Middle Ages it represented the standard theological foundation of the relationship with Judaism.

To come upon critiques of the “Fathers” and the “Middle Ages” may not be so uncommon in certain Protestant documents; in Catholic documents, it is still startling—and another sign of the strength of this incipient strain in Catholic thought.

The second document in this same strain, an address by John Paul II to a Jewish audience in Brasilia, dates from 1991. Quoting Ezekiel 34:13 on the ingathering of the exiles, the pope offered a prayer for the people and state of Israel:

May our Jewish brothers and sisters, who have been led “out from among the peoples and gathered from the foreign lands” and brought back “to their own country,” to the land of their ancestors, be able to live there in peace and security on the “mountains of Israel,” guarded by the protection of God, their true shepherd.

Popes have authority to teach the Catholic worldview, not to parrot what their audiences might believe or wish to hear. In this statement, the pope was interpreting a historical event in 1948—the creation of a new state—as a theological event, without at the same time underwriting its “political options” or actions. By recognizing the religious significance of the ingathering of the Jewish people to their land, he was putting into place another piece of minimalist Catholic Zionism.

The third piece: in 1993, as mentioned earlier, the Vatican sealed a legal and diplomatic Agreement with Israel, as it has done with many countries before and after. The 1993 agreement, a kind of treaty, followed immediately upon the 1993 peace accords signed in Washington by Yitzḥak Rabin and Yasir Arafat. The Vatican had intended to conclude a similar agreement with the Palestinians, but the emergence of the Palestinian Authority and the deep turmoil within and around its leadership delayed that matter for years.

Note, however, the discreet theological underpinnings in the preamble to the 1993 agreement with Israel, which affirms the encompassing religious dimension of Catholic-Jewish relations:

Aware of the unique nature of the relationship between the Catholic Church and the Jewish people, and of the historic process of reconciliation and growth in mutual understanding and friendship between Catholics and Jews. . . .

Language like this is not to be found in any other Vatican diplomatic agreement. In the 1985 edition of Notes, the Vatican had wanted to disentangle “the Jewish people” from “the state.” Here, just eight years later, it recognizes that this disentanglement is not entirely possible or desirable. As Msgr. Claudio Maria Celli, undersecretary for foreign affairs, remarked in his official speech, the agreement must be “acknowledged to have a fundamental religious and spiritual significance—not only for the Holy See and the state of Israel but for millions of people”—that is, for millions of Catholics and Jews—“throughout the world.”

The fourth piece of the puzzle fell into place with The Jewish Scriptures in the Christian Bible, a 2001 report by the Pontifical Biblical Commission. This commission is made up of expert biblical scholars and is presided over by the prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, who was then Cardinal Joseph Ratzinger (later Pope Benedict XVI).

In sections 56-57, two crucial moves were made. First, the commission said that the New Testament did not invalidate the specific promises made to the Jewish people regarding the land of Israel. It acknowledged that in some areas of theology, such as whether the Jewish messiah had arrived, there were irreconcilable differences between the two communities. But it made very clear that many of these differences arose from different interpretative starting points, not from blindness, stubbornness, or other alleged characteristics that had been historically imputed to the Jewish people.

Second, the commission saw the Hebrew Bible’s land promises as enduring—as is the nature of all of God’s promises—while also contingent on the moral and religious behavior of the people who were destined to become a light to the nations. It acknowledged, however, that the working-out of the existing people’s calling within the land would inevitably take time and be fraught with difficulties. As the Bible testifies, this has never been an immediate or straight-line process. Finally, it addressed the question of the biblical stipulation to the Israelites entering the land to destroy the enemies resident there. While in principle criticizing aggressive violence yoked to religious purposes, the commission linked this particular teaching to its historical context.

The Biblical Commission’s mandate was limited to reading biblical texts. It was not asked to apply these texts to modern history, and especially not to the events of 1948 surrounding Israel’s coming into being as an independent state. But in effect the commission provided the biblical grounding that had been missing from previous perspectives supportive of an emerging Zionist teaching, and thereby gave essential ballast to any Catholic position on the matter.

VI. Will the Church Say it Aloud?

Put these four parts of the jigsaw puzzle together and you have the basis of Catholic Zionism. An integrated case is there to be made, and it can be made persuasively.

Will the Catholic form of Zionism ever be publicly taught by the Church? I think it will be. Catholics need to inspect their history and ask themselves whether they should choose silence or instead be faithful to biblical truth, to the promises made to Israel. The only question is when that might happen.

So let me finish with a speculation. If the Israel-Palestinian dispute were to be resolved tomorrow, with the full agreement of both parties and with international support, I believe official Catholic Zionism would emerge quite quickly. In 1964-65, the forces arrayed against the Catholic Church’s speaking out positively about the Jewish people seemed destined to prevent anything like Nostra Aetate. The Catholic Church found a way forward; it could do so again.

After all, Catholics believe in miracles—officially.

https://mosaicmagazine.com/essay/israel-zionism/2019/09/the-new-catholic-zionism/