Trzydzieści trzy fałsze Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów

18 grudnia 2021 r. Watykan opublikował tekst Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów „ Responsa Ad Dubia dotyczący niektórych postanowień Listu Apostolskiego Traditionis Custodes [ TC ] wydanego „motu proprio” przez Papieża Franciszka , do przewodniczących Konferencji Episkopatów”. Odpowiedzi zostały poprzedzone listem przewodnim prefekta, arcybiskupa Arthura Roche'a.

Nie minęło wiele czasu, zanim w Internecie pojawiły się artykuły wskazujące na różne błędy w tekście. [1] Wyraźnie zaprzecza prawu kanonicznemu i (co ironicznie) Soborowi Watykańskiemu II w wielu punktach, włączając w to prawa i obowiązki biskupów. Próbuje stanowić prawo, gdy tego rodzaju dokument kurialny nie jest instrumentem legislacyjnym. Zawiera wiele błędnych merytorycznie twierdzeń. Celem niniejszego artykułu jest zidentyfikowanie i wymienienie fałszów dokumentu. Fragmenty, które komentuję, pojawią się z wcięciem. Ponieważ pewne fałsze są powtarzane kilka razy, nie będę oznaczać każdego pojawienia się tego samego błędu.

wersja oryginalna  angielska poniżej (Red. GW)

 

Fałsz #1

Po opublikowaniu przez Papieża Franciszka Listu Apostolskiego „Motu Proprio data” Traditionis custodes o korzystaniu z ksiąg liturgicznych sprzed reformy Soboru Watykańskiego II…

Pierwsze zdanie listu przewodniego przypisuje reformę liturgiczną lub „zreformowaną” liturgię i jej księgi Soborowi Watykańskiemu II jako takiemu – ruch wykonany wyraźniej i wielokrotnie w innych fragmentach TC . [2] Każdy, kto zna podstawową historię, wie, że większość ojców soborowych głosowała za Sacrosanctum Concilium , konstytucją, która zapowiadała rewizję obrzędów i wyrażała pewne zasady i wytyczne dla niej; ale sobór ani nie podjął tej reformy, ani nie wydał własnych ksiąg liturgicznych. Rzeczywiście, ojcowie soborowi celebrowali tylko tradycyjne obrzędy, wschodnie i zachodnie, przez cały okres soboru, chociaż pewne eksperymenty wkradły się już pod koniec.

Paweł VI powierzył pracę specjalnej superkomisji ad hoc , Consilium , której projekty zostały ukończone i zostały zatwierdzone przez Pawła VI kilka lat po zakończeniu Soboru. Jest zatem fałszywe i bardzo mylące, aby mówić o „[] liturgicznej reformy od Soboru Watykańskiego II”. Najlepszym najnowszym artykułem na temat doniosłego rozróżnienia między Concilium a Consilium jest Dom Alcuin Reid „ Czy Traditionis Custodes przechodzi historię liturgiczną 101? ”

Rozważmy słowa Josepha Ratzingera, który w 1976 roku napisał do prof. Wolfganga Waldsteina:

Problem nowego Mszału polega na zaniechaniu procesu historycznego, który zawsze był ciągły, przed i po św. towarzyszy mu zakaz wszystkiego, co było przed nim, co zresztą jest niespotykane w historii zarówno prawa, jak i liturgii. I mogę z całą pewnością powiedzieć, opierając się na mojej znajomości obrad soborowych i wielokrotnej lekturze przemówień Ojców soborowych, że nie odpowiada to intencjom Soboru Watykańskiego II. [3]

Fałsz #2

Pierwszym celem [ Traditionis custodes ] jest kontynuowanie „nieustannego poszukiwania komunii kościelnej” ( TC , preambuła)…

Jest to oczywiście fałszywe, ponieważ istnieje wiele innych i lepszych sposobów osiągnięcia komunii kościelnej niż ukaranie znacznej liczby katolików za rzekomo problematyczną „mentalność lub postawę” niewielkiej z nich i pozbawienie biskupów praw w tym procesie roszczenia do rozwiązania tego problemu. To właśnie Nostra aetate z Soboru Watykańskiego II odrzuciła ideę „winy zbiorowej”, np. że wszyscy Żydzi są odpowiedzialni za śmierć Chrystusa. Błąd analogiczny do tego antysemityzmu popełniają Francis, Roche i ich partia wobec tradycjonalistów. Realistycznie rzecz biorąc, pierwszym celem TC wydaje się być ukaranie katolikówktórzy znajdują w tradycyjnym rycie silniejszą podstawę i więcej pokarmu dla swojego życia duchowego, ponieważ ci sami katolicy generalnie trzymają się mocno nauczania Magisterium na temat wiary i moralności, które obecny papież i jego świta odrzucili .

Fałsz #3

…co wyraża się uznaniem w księgach liturgicznych ogłoszonych przez papieży św. Pawła VI i św. Jana Pawła II, zgodnie z dekretami Soboru Watykańskiego II, unikalnego wyrazu lex orandi rytu rzymskiego (por. TC , n. 1).

Jak wielu zauważyło, nie można na pierwszy rzut oka twierdzić, że ryt liturgiczny używany przez Kościół Rzymski i większość zachodnich kościołów lokalnych od ponad tysiąclecia – a jeśli chodzi o Zakon Mszy, od tysiąclecia. półtora — nie jest lex orandi (prawem modlitwy) Kościoła rzymskiego, wiernie udzielającym głosu jego lex credendi (prawu wiary). Twierdzenie to oznacza bowiem, że lex orandi Kościoła (i pośrednio jego lex credendi) jest niczym innym niż tym, co papież oświadcza w danym momencie — dobrowolnym nominalizmem, który zaprzecza obiektywnym i niezmiennym świadectwem historii o uprzednim jednomyślnym zatwierdzeniu i użyciu tradycyjnego rytu — lub oznacza, że ​​uważa się, że stary ryt narusza nowe wyznanie wiary, które jest sprzeczne z wyznaniem wyznawanym przez Kościół przed Soborem Watykańskim II. Takie dogmatyczne zerwanie całkowicie unieważniłoby jednak sam nowy ryt i zmusiłoby go do odrzucenia.

Co więcej, TC i Responsa przewidują kontynuowanie celebracji przynajmniej niektórych starych ceremonii liturgicznych. Równoczesne twierdzenie, że nie zaliczają się one już do żadnego rodzaju lex orandi (ponieważ nie są one „jedynym” lex orandi , tj. Novus Ordo), jest oczywiście absurdalne, gdy, w najbardziej dosłownym sensie, są one odmawiane. publicznie przez księży i ​​wiernych jako lex orandi . Widać ponownie woluntarystyczny nominalizm, który Josef Pieper pamiętnie określił jako „nadużycie języka, nadużycie władzy”. I jakże Roche & Co. lubią nadużywać swojej władzy! Responsów powtarzać mantrę „unikalne wyrażenie” (podobno nikt jeszcze nie powiedział, że Watykan tłumaczyunica powinna być tłumaczona jako „sole” lub „only” w języku angielskim) nie raz, nie dwa, nie trzy, ale cztery razy. Czy to może być przypadek bezużytecznego powtórzenia?

Fałsz #4

Smutne jest widzieć, jak najgłębsza więź jedności, udział w jedynym zerwanym Chlebie, jakim jest Jego Ciało, aby wszyscy stanowili jedno (por. J 17, 21), staje się przyczyną podziału. Obowiązkiem biskupów cum Petro et sub Petro jest strzeżenie komunii, która, jak przypomina nam apostoł Paweł (por. 1 Kor 11, 17-34), jest koniecznym warunkiem uczestnictwa w Eucharystii. Tabela.

Gdyby podążać za logiką Roche'a, istnienie wielu rytów , wschodniego i zachodniego, stałoby się przyczyną podziału, ponieważ nie wszyscy celebrują „najgłębszą więź jedności”, czyli Eucharystię w ten sam sposób. Jeśli jednak przyzna się, że różnorodność tradycji rytualnych niekoniecznie zagraża tej więzi jedności, a w rzeczywistości ma ją wzmocnić, ukazując wiele aspektów jej niezgłębionych głębi, to twierdzenie to rozpada się. [4]

Odniesienie Roche'a do św. Pawła w Pierwszym Liście do Koryntian jest ironiczne, ponieważ jego cytat zawiera ostrzeżenie Pawła przed niegodną komunią, która jest wielokrotnie obecna w starym Mszale, ale jest całkowicie nieobecna w nowych księgach liturgicznych. Dlaczego dzisiejszy Watykan i ogólnie postępowy establishment liturgiczny połyka wielbłąda aborcji i przecedza komara tradycji? Politycy i wyborcy splamieni krwią niemowląt otrzymują Eucharystię na potępienie (według św. Pawła), ale tradycjonalistom należy odmówić Eucharystii i innych sakramentów w tradycyjnym rycie, ponieważ kwestionują roztropność i wskazują na złe owoce ludzkich rewizji dokonanych pięćdziesiąt lat temu.

Fałsz # 5

Jeden fakt jest niezaprzeczalny: Ojcowie Soborowi dostrzegli pilną potrzebę reformy, aby głoszona prawda wiary ukazywała się coraz bardziej w całym swoim pięknie, a Lud Boży mógł wzrastać w pełnym, aktywnym i świadomym udziale w liturgii. celebracja (por. Sacrosanctum Concilium n. 14)…

To jest tendencyjne stwierdzenie. Bez względu na to, jakie luki prawne mogły zostać wprowadzone w tekście przez pozbawionych skrupułów postacie, a później aktywowane z maksymalnym skutkiem , większość ojców soborowych wierzyła, że ​​głosują za umiarkowaną rewizją tradycyjnego rytu. Przemówienia wygłoszone w auli (której widocznie Roche nie czytał) pokazują, że większość Ojców sprzeciwia się propozycjom radykalnej zmiany i domaga się ciągłości w sprawach takich jak łacina i muzyka sakralna , w kontekście uroczystej liturgii, a także potwierdza wartość tradycyjnej architektura i sztuki piękne — krótko mówiąc, liturgia „w całym swoim pięknie”.Biskupów zapewniono, że Kanon Rzymski pozostanie na swoim miejscu i nic nie powiedziano o tworzeniu nowych modlitw eucharystycznych. Pomysł odprawiania Mszy twarzą do ludu był ledwo wspominany, nie mówiąc już o aprobacie. Koncelebra i komunia pod obiema postaciami miały mieć bardzo ograniczone zastosowanie. I tak dalej.

Wszystko to jest tak dobrze udokumentowane, że to nie tylko szkoda, ale i zgorszenie, że obecny szef Kongregacji Kultu Bożego wydaje się zupełnie nie znać odpowiedniej literatury. Być może nie czytają zbyt wiele w kręgach Sant'Anselmo.

Jeśli chodzi o „aktywne uczestnictwo”, wielu wskazywało, że stary ryt pozwala na uczestnictwo, które jest pełniejsze, bardziej aktywne i bardziej świadome niż zapewnia nowy ryt (zobacz także ten wykład ); że jest teologicznie wątpliwe wywyższanie subiektywnej partycypacji ponad obiektywną treść liturgii i jej główny cel, jakim jest uwielbienie Boga; że zaangażowanie duchowe jest lepiej wspierane przez dawanie ludziom czegoś wartego rozważenianiż dając ludziom rzeczy do zrobienia; i wreszcie, że najbardziej podstawowym sposobem aktywnego uczestniczenia jest przychodzenie na Mszę św. Przy coraz liczniejszych kongregacjach Novus Ordo w krajach zachodnich oraz obecności młodych ludzi i rodzin wielodzietnych na tradycyjnych Mszach, trudno jest podtrzymuj fikcję, że starożytny ryt odpycha współczesnego człowieka, podczas gdy reforma liturgiczna skutecznie prowadzi go do Chrystusa. [5]

Fałsz #6

Jako pastorzy nie możemy poddawać się jałowym polemikom, zdolnym jedynie do tworzenia podziałów, w których sam rytuał jest często wykorzystywany przez ideologiczne punkty widzenia. Wszyscy jesteśmy raczej wezwani do ponownego odkrycia wartości reformy liturgicznej poprzez zachowanie prawdy i piękna obrzędu, który nam dała.

Na sposób hipokrytów i oportunistów , arcybiskup Roche odradza angażowanie się w jałowe polemiki, których wspaniałym przykładem są jego własny list motywacyjny i Odpowiedzi . Żadne punkty widzenia nie są bardziej ideologiczne niż te ze szkoły Sant'Anselmian kierowanej przez Andreę Grillo. Kiedy ktoś zaczyna mówić o „prawdzie i pięknie rytu” Pawła VI, od razu wiadomo, że ma się do czynienia z ideologią, ponieważ właśnie o tym rycie jego zwolennicy absolutnie nie chcą dyskutować na spokojnie, w ocenie. zasług i błędów. Dla ideologa nie może być błędów w programie partii.

Jeśli chodzi o piękno, Anthony Esolen zauważa, że Novus Ordo zawsze zmagało się z jego konsekwentnym osiągnięciem. W jego deracinated, celebrans zależne, anty-culturated, przesuwając free-form realizacji, to rzadko osiąga poziom spójności znaleźć w uniżeniu Mszy niskie i nigdy nie równa się majestat High Mass. [6] Jak można zobaczyć w prawie każdym inicjatywa lub dezyderat „reformy reformy”, Novus Ordo „udaje się” do tego stopnia, że naśladuje tradycyjną Mszę . Nie trzeba dodawać, że taka strategia jest tak samo niemile widziana dla papieża i jego kurii, jak sam stary ryt, pomimo krokodylich łez z powodu nadużyć, których należy unikać, a których Watykan nie był w stanie lub nie chciał zlikwidować przez pięć dekad.

Fałsz #7

Kiedy Papież Franciszek (Przemówienie do uczestników 68. Narodowego Tygodnia Liturgicznego, Rzym, 24 sierpnia 2017 r.) przypomina nam, że „po tym magisterium, po tej długiej podróży, możemy z całą pewnością i autorytetem Urzędu Nauczycielskiego stwierdzić, że reforma liturgiczna jest nieodwracalna” chce nam wskazać jedyny kierunek, w którym jesteśmy radośnie wezwani do skierowania naszego zaangażowania jako duszpasterzy.

To zdanie ukazuje błąd, że reforma liturgiczna naszkicowana przez Vaticanum II, opracowana przez Consilium i uchwalona przez Pawła VI jest „nieodwracalna”. Nie powinno wymagać wyższego stopnia, aby zobaczyć, że jeśli reforma Piusa V, nakazana przez sobór ekumeniczny i uchwalona przez najwyższy autorytet, nie była nieodwracalna, tak samo nie jest z reformą Pawła VI. Liturgiści i kanoniści wiedzą, że nie ma nic nieodwracalnego w kwestiach rozważnych decyzji dotyczących dyscypliny liturgicznej – chociaż rzeczywiście jest coś nieodwracalnego w „kanonizacji” rytu jako czystego wyrazu odwiecznej wiary Kościoła, co znajdujemy u Piusa V Quo Primum .

Jak słusznie zauważa Gregory DiPippo ( tu i tutaj ), historia liturgii pełna jest inicjatyw, które później zostały ponownie ocenione i odwrócone. A ponieważ „ rozwój organiczny ” wymienia cechę o dużym znaczeniu, rozsądne jest przynajmniej twierdzenie, że ostatnie, kontrowersyjne i kłopotliwe nowości należy odłożyć na bok na rzecz powrotu do wieloletniej praktyki, która już dowiodła swojej wartości i kontynuuje to wszędzie tam, gdzie jest śledzony.

Zastanówmy się nad orwellowsko brzmiącą frazą „jedynym kierunkiem, w którym jesteśmy radośnie wezwani do skierowania naszego zobowiązania”. Jedyny kierunek? W ciągu ostatnich siedemdziesięciu lat widzieliśmy, jak papież radykalnie zmienił Wielki Tydzień, a zaledwie czternaście lat później inny papież radykalnie to zmienił; widzieliśmy papieża, który twierdził, że stare ryty nigdy nie mogą być użyte, a następnie papieża, który powiedział, że biskupi powinni być hojni w zezwalaniu na ich użycie, a następnie papieża, który powiedział, że żadne pozwolenie nie jest kiedykolwiek potrzebne, ponieważ nie zostały one uchylone, a następnie papież, który powiedział, że nie tylko potrzebne jest pozwolenie, ale w rzeczywistości stare ryty nie wyrażają już wiary Kościoła – a nawiasem mówiąc, biskupi ignorant z CDW mówi nam, że zostały one mimo wszystko uchylone (patrz #17 poniżej) ,

W środku takiego chaotycznego i żenującego bałaganu katolicy, którzy kochają liturgię, nie mogą już dłużej zwracać się do papieża lub rzymskich dykasterii o poważne wskazówki lub spójne zasady. Przede wszystkim konieczne jest zrozumienie słuszności organicznie rozwiniętych obrzędów liturgicznych Rzymu, które stały przed eksperymentalnym majsterkowaniem, które dotyka niespokojnych współczesnych duchownych, którzy porzuciwszy modlitwę i dążenie do duchowej doskonałości, muszą znaleźć zajęcie, aby uzasadnić ich istnienie.

Droga naprzód dla katolików jest oczywista. Nie pytamy „Czy możemy korzystać z tradycyjnych obrzędów?” Po prostu ich używamy. Są piękne i dopasowane. Są to odwieczne lex orandi i lex credendi Kościoła — to, w co katolicy zawsze robili iw co wierzyli, i w co zawsze powinni czynić iw co wierzyć. Taki kult jest dignum et justum w oczach Boga i człowieka. Papalizm, pozytywizm i progresywizm okazały się ślepymi zaułkami. Naszym zadaniem jest przejęcie liturgii rzymskiej w takiej postaci, w jakiej istniała w jej pełni, zanim splądrowali ją ideolodzy i robotnicy budowlani, i przekażemy ją przyszłym pokoleniom.

Fałsz #8

Powierzmy naszą posługę „aby zachować jedność Ducha w więzi pokoju” (Ef 4,3) Maryi, Matce Kościoła.

Matka Boża nie docenia bycia wciskaną w służbę sfory kłamstw i nie pozwoli odpuścić ich obraźliwym pomysłodawcom za bezskuteczne wzięcie jej imienia. Duch Matki Bożej jest duchem tradycyjnych obrzędów liturgicznych, które ją wywyższają i wpajają Jej cnoty . Ta, która była obecna z apostołami w dniu Pięćdziesiątnicy, popiera jedyną Pięćdziesiątnicę, która znajduje kultowy wyraz w opatrznościowo zarządzanym rozwijaniu kultu katolickiego. Kościół, którego jest Matką, nie jest kościołem niegodziwym macochą, który nakazuje wiernym „nie lizać ran, gdy nikt nie został ranny”.

Fałsz #9

Kongregacja, sprawowanie władzy Stolicy Apostolskiej w sprawach należących do jej kompetencji (por TC , n. 7), może udzielić, na prośbę biskupa diecezjalnego, że kościół parafialny być używane do świętowania według Missale Romanum z 1962 tylko wtedy, gdy zostanie ustalone, że nie można korzystać z innego kościoła, oratorium lub kaplicy. Ocenę tej niemożliwości należy przeprowadzić z najwyższą starannością.

Jest to pierwsze z wielu stwierdzeń w Responsie, które pozbawiają biskupów ich własnej kompetencji zgodnie z prawem kanonicznym i przypisuje CDW większy autorytet niż w rzeczywistości posiada. Miejsce, w którym ma się odbyć Msza, zależy od decyzji biskupa . W wyjątkowym przypadku może się zdarzyć, że Watykan musi interweniować, aby rozwiązać problem dotyczący lokalizacji Mszy, ale zwykle takie pytania są rozwiązywane lokalnie, bez potrzeby „udzielania” przez CDW pozwolenia. W związku z tą i innymi kanonicznymi niejasnościami i problemami Responsy , Latin Mass Society of England and Wales przygotowało bardzo pomocny zestaw „ Notatek kanonicznych ”, które każdy ksiądz i biskup powinien przeczytać. (Patrz także Shaw 1 , Shaw 2, Shaw 3 , Murray , Condon .)

Fałsz #10

Co więcej, taka celebracja nie powinna być uwzględniona w programie Mszy św. Wreszcie nie powinno odbywać się w tym samym czasie co działalność duszpasterska wspólnoty parafialnej. Należy rozumieć, że kiedy inne miejsce stanie się dostępne, to zezwolenie zostanie cofnięte.

Żadna kongregacja watykańska nie ma władzy (nawet jeśli mogłaby mieć praktyczną zdolność!) do dyktowania tego, co pojawia się w biuletynie parafialnym, niezależnie od satyry . Gdyby w biuletynie publikowane były jawnie heretyckie lub schizmatyckie treści, byłoby to zmartwieniem miejscowego ordynariusza, aw najgorszym przypadku Kongregacji Nauki Wiary.

Ponownie CDW nalega na wyimaginowane „pozwolenie”, które nie ma żadnych podstaw. Nie zapominajmy, że sama CDW w 1997 r. w swojej oficjalnej publikacji Notitiae wyjaśniła stanowisko swoich odpowiedzi: „Licet solutionses quae proponuntur potestatem legislativam non habeant, induunt tamen vestem Officialem quia facte magisterium et praxim huius Congregationis exprimunt” (Chociaż proponowane rozwiązania [przez Kongregację] nie mają mocy ustawodawczej , mają jednak charakter oficjalny, gdyż wyrażają aktualne nauczanie i praktykę tej Kongregacji). Mają więc pewną wagę — ale nie wystarczającą, aby zmienić istniejące prawo Kościoła, jego zasady prawne, prawa i obowiązki biskupów oraz prawa odwiecznych i czcigodnych tradycji.

Fałsz #11

Nie ma w tych przepisach intencji marginalizowania wiernych zakorzenionych w dotychczasowej formie celebracji…

To kłamstwo z łysą twarzą nie wymaga dalszego komentarza.

Kłamstwa #12 i #13

…mają jedynie przypominać, że jest to ustępstwo w trosce o ich dobro (ze względu na powszechne stosowanie jednego lex orandi rytu rzymskiego), a nie okazja do promocji poprzedniego rytu.

CDW udaje się upchnąć trzy błędy w jednym zdaniu (drugie zostało już odnotowane). Po pierwsze, błędnie twierdzi, że korzystanie z odwiecznej i czcigodnej liturgii Kościoła rzymskiego, nigdy nie odwołanej, ponieważ jest nieodwołalna, jest raczej koncesją niż nieodłącznym prawem (por. 17 poniżej). Po drugie, podwaja się w błędnym (ponieważ jest to eklezjologicznie niemożliwe) twierdzeniu, że zreformowana liturgia Pawła VI jest jedynym lex orandi rytu rzymskiego. Po trzecie, twierdzi, że celebracja starego rytu „nie jest okazją do promowania poprzedniego rytu”, co, cokolwiek by to oznaczało, jest sprzeczne z nieodłącznie publicznym, wspólnotowym i partycypacyjnym wymiarem wszelkiej legalnej i ważnej liturgii, jak również zasadniczo misyjny charakter Kościoła na ziemi.[7]

Kłamstwa #14 i #15

Motu Proprio TC ma na celu ponowne ustanowienie w całym Kościele obrządku rzymskiego jednej i identycznej modlitwy wyrażającej jego jedność, zgodnie z księgami liturgicznymi ogłoszonymi przez papieży św. Pawła VI i św. Jana Pawła II, zgodnie z dekretami św. Soboru Watykańskiego II i zgodnie z tradycją Kościoła.

Wielu zwracało uwagę, że Kościół rytu rzymskiego zawsze miał wiele form modlitwy liturgicznej, takich jak różne formy posługiwania się zakonami i zastosowania niektórych diecezji, i że ten wzór jest kontynuowany do chwili obecnej w rycie ordynariatu dla byłych anglikanów. o którym mówi się, że jest częścią rytu rzymskiego, a jednak różni się znacznie zarówno od rytu Novus Ordo, jak i trydenckiego.

Co więcej, widoczne pragnienie całkowitej jednolitości jest sprzeczne z nauczaniem Soboru Watykańskiego II.

CDW ponownie twierdzi, że księgi liturgiczne Pawła VI i Jana Pawła II są „zgodne z dekretami Soboru Watykańskiego II”, co, jak wspomnieliśmy, jest wątpliwe z wielu powodów „i jest zgodne z tradycją Kościoła „, który jest ewidentnie fałszywe, jak tysiące artykułów i dziesiątki książek wykazać . Jest to „zgodne” z tradycją w taki sposób, w jaki całkowicie nowa konstrukcja zbudowana na tym samym kawałku ziemi, na którym po raz pierwszy zburzono stary budynek, jest „zgodna” z nią: to znaczy w kolejności chronologicznej. Jak wyraził to członek Consilium Joseph Gelineau SJ:

Jeśli zmieniają się formy, zmienia się obrzęd. Zmiana pojedynczego elementu powoduje zmianę znaczenia całości. Niech ci, którzy tak jak ja, znają i śpiewają mszę świętą po łacinie i chorału gregoriańskim, pamiętają o tym, jeśli mogą. Niech porównają to z Mszą, którą mamy teraz po Soborze Watykańskim II. Nie tylko słowa, melodie i niektóre gesty są inne. Prawdę mówiąc jest to inna liturgia mszy [ c'est une autre liturgie de la messe ]. Trzeba to powiedzieć bez dwuznaczności: ryt rzymski, jaki znaliśmy, już nie istnieje [ le rite romain tel que nous l'avons connu n'existe plus ]. Został zniszczony. [ Il est détruit.] Niektóre mury dawnego gmachu zawaliły się, inne zmieniły swój wygląd, do tego stopnia, że ​​dziś jawi się albo jako ruina, albo częściowa podbudowa innej budowli. [8]

To, co jest przede wszystkim niezgodne z tradycją, to fałszywa filozofia leżąca u podstaw całej reformy .

Fałsz #16

Biskup diecezjalny, jako moderator, promotor i opiekun całego życia liturgicznego, musi pracować nad tym, aby jego diecezja powróciła do jednolitej formy celebracji…

Papież Franciszek i CDW lubią raz po raz powtarzać, że biskup diecezjalny jest odpowiedzialny za życie liturgiczne swojej diecezji – jednocześnie od razu dodając, że nie ma innego wyboru, jak tylko wykonywać ich polecenia. W tym przypadku fałszem jest twierdzenie, że którekolwiek z tych postanowień zwiększa autorytet lub rolę biskupa. Tam, gdzie Summorum Pontificum pewne sprawy wyjęło z rąk biskupów i oddano w ręce księży, Traditionis Custodes zabiera niemal wszystkie ważne sprawy (kto z nowych księży może mówić stary obrządek, gdzie można powiedzieć, jakie grupy mają dostęp do to, jak może być reklamowane, jak długo może pozostać na miejscu itp.) z rąk obu biskupów ikapłani. Jest to najbardziej desperacko centralizujący i niesynodalny ruch, jaki widzieliśmy od dziesięcioleci.

Fałsz #17

Kongregacja ta, sprawując władzę Stolicy Apostolskiej w sprawach należących do jej kompetencji (por. TC , n. 7), stwierdza, że ​​aby postępować w kierunku wskazanym przez Motu Proprio, nie powinna zezwalać na używanie Rituale Romanum i Pontificale Romanum, które poprzedzają reformę liturgiczną, są to księgi liturgiczne, które, podobnie jak wszystkie poprzednie normy, instrukcje, koncesje i zwyczaje, zostały uchylone (por. Traditionis Custodes , 8).

Po raz kolejny CDW udaje, że wymagane jest zezwolenie na korzystanie z Rituale Romanum i Pontificale Romanum oraz że CDW ma prawo zezwalać na te księgi lub zakazywać ich. Żadne z nich nie jest prawdą. CDW nie jest również źródłem władzy biskupów, która pozwala na swobodne korzystanie z Rituale Romanum , ani też wolność rozeznania i łaski biskupa nie może być ograniczona do osobistych parafii starego rytu.

Co zaskakujące, CDW twierdzi, niemal mimochodem, że Rytuał i Papież „zostały zniesione”, nie wskazując ani jednego skrawka dowodu, że takie zniesienie zostało legalnie i wyraźnie przeprowadzone. Odniesienie do TC jest śmiesznie nieadekwatne do tego celu, ponieważ musiałby być jakiś powód, by przypuszczać, że te książki są sprzeczne z (innymi) normami TC , gdy ich nie ma. Bardziej zasadniczo, papież Benedykt XVI, zastanawiając się nad ustaleniami komisji kardynałów pod przewodnictwem Jana Pawła II, wyartykułował powód, dla którego uważa , że usus antiquior , in toto, nie zostało zniesione: „To, co wcześniejsze pokolenia uważały za święte, pozostaje święte i wielkie także dla nas i nie może być nagle całkowicie zabronione lub nawet uznane za szkodliwe. Wszystkim wypada nam zachować bogactwa, które rozwinęły się w wierze i modlitwie Kościoła, i dać im właściwe miejsce” ( List do biskupów , 7 lipca 2007). W ten sposób wygłosił uniwersalną zasadę, zgodnie z którą jest nie do pomyślenia, aby Kościół miał lub kiedykolwiek wygnał tradycyjny ryt. [9]

Fałsz #18

Realizując te postanowienia, należy zadbać o to, by towarzyszyć wszystkim zakorzenionym w dotychczasowej formie celebracji w kierunku pełnego zrozumienia wartości celebracji w formie rytualnej, jaką nadała nam reforma Soboru Watykańskiego II.

W tym fragmencie „towarzyszenie” wiernym wydaje się oznaczać „załatwienie zakończenia ukochanej przez wiernych formy”. Jednak w dokumentach papieża Franciszka „towarzyszenie” wydaje się oznaczać umożliwienie ludziom posiadania tego, co obecnie uważają za dobre (lub wystarczająco dobre lub konieczne) dla nich, bez nakładania dodatkowych obciążeń lub wymagań. Tak więc w pracy pojawia się poważna dwuznaczność, która wypacza tekst.

Fałsz #19

Powinno się to odbywać poprzez odpowiednią formację, która pozwoli odkryć, że zreformowana liturgia jest świadectwem niezmiennej wiary, wyrazem odnowionej eklezjologii i podstawowym źródłem duchowości życia chrześcijańskiego.

Tutaj mamy do czynienia nie tyle z łysym fałszem, ile z zaplątanym węzłem niespójności. Jeśli wiara wyrażona przez nowy ryt jest rzeczywiście „niezmieniona” w porównaniu z wiarą wyrażoną przez stary ryt, dlaczego nie ma już dłużej zezwalać ani promować starego lex orandi , ale należy zastąpić nowe? Jeśli „odnowiona eklezjologia” jest zasadniczo taka sama , różniąc się jedynie punktami akcentowania, jak może to być podstawą do zakazania jednej formy i nakazania innej? Różne ryty liturgiczne mają bardzo różne punkty nacisku. Jeśli eklezjologia jest inna , a nowa wersja jest lepsza, a stara nieadekwatna, jak ten wniosek pozwala uniknąć kwestionowania diachronicznej wierności Kościoła Chrystusowego?

Jeśli dodatkowo „liturgia reformowana” jest „głównym źródłem duchowości życia chrześcijańskiego ”, to gdzie stawia to katolików obrządku wschodniego? Jeśli uda im się wydobyć trochę chrześcijańskiej duchowości ze swojej tradycji, tak odmiennej (a nawet sprzecznej) z Novus Ordo, jak to jest, czy rzymscy katolicy nie mogliby wydobyć trochę chrześcijańskiej duchowości z ich własnej, niegdyś zatwierdzonej i niegdyś powszechnej tradycji?

Fałsz #20

Jeśli kapłan, któremu umożliwiono korzystanie z Missale Romanum z 1962 r., nie uznaje ważności i prawowitości koncelebracji – odmawiając koncelebry, w szczególności podczas Mszy Krzyżma – czy może nadal korzystać z tego koncesji? Negatywny.

Jednak przed cofnięciem koncesji na korzystanie z Missale Romanum z 1962 r. biskup powinien zadbać o nawiązanie braterskiego dialogu z kapłanem, aby upewnić się, że taka postawa nie wyklucza ważności i prawomocności reformy liturgicznej, nauczania II Sobór Watykański i Magisterium Papieży oraz towarzyszenie mu w zrozumieniu wartości koncelebry, zwłaszcza podczas Mszy Krzyżma.

Pogląd na koncelebrę zawarty w Responsie błędnie zakłada, że ​​obecna praktyka koncelebracji jest tą, za którą głosowali Ojcowie Soboru Watykańskiego II i że jest ona zgodna z historyczną praktyką Kościoła zachodniego – oba te założenia można łatwo obalić .

Co więcej, termin „ważność” może odnosić się tylko do ważności sakramentalnej, na którą koncelebracja w taki czy inny sposób nie ma wpływu. Jeśli „uprawniony” oznacza prawnie zorganizowany i dozwolony, kapłani, którzy akceptują sakramentalną ważność koncelebrowanej Mszy – nawet ci, którzy nigdy nie chcą koncelebrować – nie mogliby zaprzeczyć, że ryt koncelebry został legalnie sporządzony i oficjalnie wydany. Nie sposób zatem dostrzec, jak pragnienie niekoncelebrowania i/lub asystowania w chórze może lub powinno być traktowane jako oznaka błędów, o których mowa w Responsie.

Prawo kapłana do indywidualnej celebracji zostało potwierdzone przez Vaticanum II i silnie potwierdzone w prawie kanonicznym; CDW nie ma uprawnień do unieważnienia tego prawa lub dołączenia do niego nieuzasadnionych warunków.

Fałsz #21

Wyraźna odmowa nie uczestniczenia w koncelebracji, szczególnie we Mszy Krzyżma, wydaje się wyrażać brak akceptacji reformy liturgicznej i brak kościelnej komunii z biskupem, które są niezbędnymi wymogami…

Istnieje wiele znaków wspólnoty kościelnej, przez które wyraźnie wyraża się akceptacja przez kapłana zreformowanych obrzędów liturgicznych – rozumianych w ściśle ograniczonym sensie, który byłby wymagany teologicznie – jak również jego jedność z biskupem (zob. druga połowa tego artykułu ). .

Fałsz #22

Sobór Watykański II, potwierdzając zewnętrzne więzy włączenia do Kościoła — wyznanie wiary, sakramenty, komunię — potwierdził ze św. serce” jest warunkiem zbawienia (por. Lumen gentium , 14).

Ten cytat z TC zwodniczo błędnie cytuje Augustyna, a także Lumen Gentium , na co kardynał Müller po raz pierwszy wskazał 19 lipca 2021 r. – to dało CDW mnóstwo czasu na naprawienie błędu, czego oczywiście nie zrobili – i jak Reid Turner wyjaśnił niedawno w OnePeterFive .

Fałsz #23

Sztuka. 3 § 3 Motu Proprio TC stanowi, że czytania należy proklamować w języku ojczystym, przy użyciu przekładów Pisma Świętego do użytku liturgicznego, zatwierdzonych przez odpowiednie Konferencje Episkopatów.

Najwyraźniej CDW nie wie, że żaden współczesny przekład Biblii zatwierdzony przez konferencję episkopatu nie odpowiada tekstowi Wulgaty z usus antiquior . Błędem byłoby zastępowanie czytań zatwierdzonych przez kościelnych w mszalu ołtarzowym innymi czytaniami, które w szczególności od nich odbiegają; Rzeczywiście, łacińskie odczyty stanowią nieodłączną część z usus antiquior i jako takie muszą być odczytywane lub śpiewali, nawet jeśli tłumaczenie języka ojczystego jest następnie odczytać za pomocą zgromadzenia. [10]

Fałsz #24

Ponieważ teksty czytań zawarte są w samym Mszale, a zatem nie ma osobnego lekcjonarza, a zatem w celu zachowania postanowień motu proprio należy koniecznie odwołać się do przekładu Biblii zatwierdzonego przez poszczególne Konferencje Episkopatu. do celów liturgicznych wybór perykop wskazanych w Missale Romanum z 1962 r.… Publikacja Lekcjonarza, oprócz przezwyciężenia „plenarnej” formy Missale Romanum z 1962 r. i powrotu do dawnej tradycji poszczególnych ksiąg odpowiadających poszczególnym posługom, spełnia życzenie  Sacrosanctum Concilium , n. 51…

Jak Joseph Shaw był pierwszy podkreślić , wydaje się CDW nie jest nawet świadoma, że tam są oddzielne książki do czytania starego rytu jest. W rzeczywistości istnieje kilka takich ksiąg: Epistolarium ; Evangeliarium ; oraz Lecjonarium, które łączy dwa poprzednie. Tak, mszał ołtarzowy jest mszalnym plenarnym, które zawiera również wszystkie czytania, antyfony i modlitwy, ale osobna księga czytań jest nadal potrzebna do odprawiania Mszy uroczystej, podobnie jak osobne księgi śpiewów dla scholi. Może to pomóc urzędnikom CDW wyjść trochę na zewnątrz i zdobyć trochę doświadczenia z tradycyjnego życia liturgicznego. Być może niektórzy z ich skandalicznej ignorancji znajdą lekarstwo.

Fałsz #25

Należy pamiętać, że niniejszy Lekcjonarz jest jednym z najcenniejszych owoców reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II.

Moim zdaniem jest to największy i najsubtelniejszy fałsz z nich wszystkich, najczęściej powtarzany do znudzenia przez zwolenników zreformowanej liturgii, przypominający linijkę Szekspira: „jak ten, kto ma w prawdzie, mówiąc o niej, uczynił takiego grzesznika ze swojej pamięci, aby przypisać własne kłamstwo” ( Burza, I, 2, 99–102). Podobnie jak w przypadku innych aspektów reformy, w ostatnich latach przeprowadzono szeroko zakrojoną pracę nad słabościami nowego lekcjonarza: jego odejściem od wieloletniej treści; jego niestrawna wielkość i rozproszenie hamujące pamięć; jej przestudiowane pominięcia; jej akademickie i sztuczne założenia; brak harmonii z cyklem sanktualnym; i tak dalej. Najbardziej kompletne badanie do tej pory to „Systematyczna krytyka nowego lekcjonarza z okazji jego pięćdziesiątej rocznicy ”, ale zainteresowani czytelnicy mogą również chcieć zapoznać się z „ Nie tylko więcej Pisma, ale inne Pismo — porównanie starego i nowego lekcjonarza ”; „ Opowieść o dwóch lekcjonarzach: miary jakościowe kontra ilościowe ”; „ Kto był kapitanem statku w reformie liturgicznej? 50. rocznica żenującego listu. ”

Fałsz #26

Artykuł 4 tekstu łacińskiego (który jest oficjalnym tekstem, do którego należy się odnieść) brzmi następująco: „Presbyteri ordinati post has Litteras Apostolicas Motu Proprio datas promulgatas, celebrare volentes iuxta Missale Romanum anno 1962 editum, petycja formalem Episcopo dioecesano mittere debent, qui, ante koncesji, a Sede Apostolica licentiam rogabit”. Nie jest to jedynie opinia doradcza, ale konieczne upoważnienie udzielone biskupowi diecezjalnemu przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, która sprawuje władzę Stolicy Apostolskiej w sprawach należących do jej kompetencji. (por. TC , n. 7). Dopiero po otrzymaniu tego zezwolenia biskup diecezjalny będzie mógł upoważnić kapłanów wyświęconych po ogłoszeniu Motu Proprio (16 lipca 2021) do celebracji z udziałemMissale Romanum z 1962 r.

Przez wiele miesięcy ludzie zastanawiali się, kiedy powstanie „autorytatywny” łaciński tekst Motu Proprio. Responsów wykazały, że taki tekst łaciński wreszcie zostały zaprojektowane z jednego lub większej liczby wernakularnych wersjach, które ją poprzedziły, a także, że kilka interesujących zmiany zostały wprowadzone.

Na przykład teksty w językach narodowych mówią, że księża wyświęceni po 16 lipca 2021 r., którzy chcą odprawić starą Mszę, powinni złożyć prośbę do biskupa, a biskup powinien skonsultować się ze Stolicą Apostolską przed udzieleniem zezwolenia. W tekście łacińskim zostało to zmienione: teraz biskup musi otrzymać „licencję”, czyli wyraźne pozwolenie od Stolicy Apostolskiej. Responsów następnie mają czelność powiedzieć: „Zasada ta ma na celu pomagać biskupowi diecezjalnemu w zakresie oceny takiego wniosku. Jego rozeznanie będą należycie uwzględniane przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów”

Przełóżmy to na prostą rozmowę: Biskupom, którzy są przychylnie nastawieni do spełniania próśb nowo wyświęconych kapłanów o odprawienie starej Mszy św., trzeba „pomocy” w dojściu do odwrotnego wniosku, a sposób, w jaki ta pomoc zostanie udzielona, ​​polega na odrzuceniu wymaganej pozwolenie. Po raz kolejny widzimy wysoki szacunek, jakim Watykan darzy biskupów – idealny na erę synodalności!

Mówię tu o fałszu, ponieważ żaden ksiądz nie potrzebuje pozwolenia biskupa, aby uczyć się lub odprawiać starą Mszę – przynajmniej prywatnie . Msza publiczna , zaplanowana jako taka, wchodzi bardziej w sferę nadzoru biskupa; miałby prawo wiedzieć, choć niekoniecznie obowiązek, o planowanych Mszach odprawianych przez jego duchowieństwo. Niemniej jednak w normalnych okolicznościach duszpasterskich żaden biskup nie potrzebuje, aby Stolica Apostolska autoryzowała publiczne Msze własnego duchowieństwa, tak samo jak potrzebuje Stolicy Apostolskiej, aby dyktowała, co należy do biuletynów parafialnych lub czy może bierzmować dzieci w starym rycie. Dotkliwa zniewaga ofiarowana każdemu biskupowi na całym świecie przez TC i Responsazasługuje na odwzajemnienie polityką świadomego niekonsultowania się i podejmowania lokalnych decyzji w trosce o dobro wiernych pod jego opieką.

Fałsz #27

Motu Proprio jasno wyraża pragnienie, aby to, co jest zawarte w księgach liturgicznych ogłoszonych przez papieży św Pawła VI i świętego Jana Pawła II, zgodnie z dekretów Soboru Watykańskiego II jest uznawany jako unikalnej ekspresji lex orandi z Ryt rzymski: jest zatem absolutnie konieczne, aby kapłani wyświęceni po opublikowaniu Motu Proprio podzielali to pragnienie Ojca Świętego.

„Niezbędne” w jakim sensie? Niezbędny do zbawienia? Oczywiście, że nie. Niezbędne dla naśladowania Soboru Watykańskiego II? Oczywiście nie, ponieważ nakreślał reformę, ale ani nie wprowadzał reformy, ani nie nauczał, że jakikolwiek tradycyjny ryt powinien zostać odrzucony – ani nie mógł tego zrobić. Niezbędne do komunii z papieżem i biskupami? Oczywiście, że nie, ponieważ komunia kościelna ma bardziej fundamentalne wymagania, które nie zależą od konkretnych zastosowań liturgicznych lub obrzędów. Niezbędne do podążania za nauczaniem Watykanu I o uniwersalnej jurysdykcji papieża? Oczywiście nie, jeśli rozumie się, że papiestwo istnieje w celu zachowania i ochrony wspólnego dobra Kościoła , w tym przyjmowania i przekazywania jego liturgicznego dziedzictwa.i że jedną rzeczą jest wydawanie nowych ceremonii, a zupełnie inną próbą zniesienia lub zakazania tradycyjnych.

Fałsz #28

Wszystkich formatorów seminariów, pragnących kroczyć z troską w kierunku wskazanym przez papieża Franciszka, zachęca się do towarzyszenia przyszłym diakonom i kapłanom w zrozumieniu i doświadczeniu bogactwa reformy liturgicznej, do której wzywa Sobór Watykański II. Reforma ta wzmocniła każdy element rytu rzymskiego i sprzyjała — jak oczekiwali Ojcowie soborowi — pełnemu, świadomemu i czynnemu uczestnictwu całego Ludu Bożego w liturgii (por. Sacrosanctum Concilium nr 14), w pierwszym źródło autentycznej duchowości chrześcijańskiej.

Skomentowaliśmy już tutaj jeden z błędów: nie można zakładać, że reforma liturgiczna, do której wzywa Vaticanum II, jest identyczna z tym, co teraz nazywamy liturgią zreformowaną. Ale tytanicznym błędem jest twierdzenie, że reforma „wzmocniła każdy element rytu rzymskiego”.

Trudno zrozumieć, w jaki sposób reforma, która tak bardzo pominęła poprzedni kult Kościoła — nie tylko w treści euchologicznej (tekst modlitwy), ale w cyklu sanktuarialnym , w utracie piękna cyklu doczesnego (o tak starożytnych cechach). jako suche dni , dni błagalne , Epiphanytide , Septuagesimatide , Męki Pańskiej , unikalny charakter Triduum , niezwykłych detali w wielkanocnym The Pięćdziesiątnica Octave , czas po Pięćdziesiątnicy), w sprawie zniesienia starannych rubryk, oznak czci wobec Eucharystii, symboliczne gesty, przedmioty i szaty liturgiczne, w porzuceniu wzajemnego oddziaływania czterech mniejszych i trzech głównych święceń , nawiązania do ascezy, diabła, nieba i piekła, misternej współzależności między Mszą a Brewiarzem i tak dalej, i tak dalej, na liście, która szybko mogłaby urosnąć do postaci księgi — trudno, jak mówię, zrozumieć, jak ktokolwiek mógł twierdzić, że taka reforma „ wzmocniła ” (!) „ każdy element” (!) „ rytu rzymskiego ” ( !). Duża część reformy polegała na demontażu i tłumieniu, wymyślaniu i mieszaniu wszelkiego rodzaju elementów: pseudo-rzymskich , nie-rzymskich i anty-rzymskich .

Gdyby kłamstwa mogły zdobywać nagrody, ten otrzymałby złoty medal.

Fałsz #29

Czy upoważnienie udzielone przez biskupa diecezjalnego do sprawowania celebracji z wykorzystaniem Missale Romanum z 1962 r. dotyczy tylko terytorium jego własnej diecezji? Odpowiedź brzmi: twierdząco.

Z podanych już powodów jest jasne, że tak jak kapłan nie potrzebuje pozwolenia na odprawianie Mszy prywatnie, a w niektórych przypadkach również publicznie, może on odprawiać Mszę w starym rycie gdziekolwiek się udaje, zgodnie ze zwykłymi normami i zwyczaje, które miałyby zastosowanie do odprawiania Mszy w takich okolicznościach.

Fałsz #30

Jeżeli upoważniony ksiądz jest nieobecny lub nie może uczestniczyć, czy osoba go zastępująca musi mieć również formalne upoważnienie? Odpowiedź brzmi: twierdząco.

To szczególne dubium i jego odpowiedź wskazują na okrucieństwo niskiego życia, z jakim mamy do czynienia. Załóżmy, że ksiądz, który jest „upoważniony” do mówienia, że ​​TLM zachoruje, a jedynym zastępcą, do którego może się zwrócić, jest ksiądz „nieuprawniony”. Według CDW należy odwołać Mszę św. Jest to sprzeczne z dobrem wiernych i zbawieniem dusz, które jest najwyższym prawem rządzącym wszystkimi innymi. Dlatego ta odpowiedź na nic się nie liczy.

Fałsz #31

Czy diakoni i ustanowieni ministrowie uczestniczący w celebracjach z wykorzystaniem Missale Romanum z 1962 r. muszą być upoważnieni przez biskupa diecezjalnego? Odpowiedź brzmi: twierdząco.

Każdy diakon z racji bycia takim i pod warunkiem, że nie uczynił nic, aby się zdyskwalifikować, ma prawo posługiwać jako diakon w każdej liturgii katolickiej, która odbywa się za wyraźnym lub dorozumianym zezwoleniem miejscowego ordynariusza. Kiedy liturgia jest zatwierdzona, zaangażowanie innych szafarzy wymaganych przez obrzęd jest ipso facto zatwierdzone.

Kłamstwa #32 i #33

Proboszcz lub kapelan, który wypełniając swój urząd, celebruje w dni powszednie aktualnym Missale Romanum , będącym unikalnym wyrazem lex orandi rytu rzymskiego, nie może łączyć się z celebracją Missale Romanum z 1962 r. grupowo lub prywatnie . Nie można przyznać binacji na tej podstawie, że nie ma „słusznej przyczyny” lub „konieczności duszpasterskiej”, jak wymaga kan. 905 § 2: prawo wiernych do sprawowania Eucharystii nie jest w żaden sposób negowane, ponieważ otrzymują możliwość uczestniczenia w Eucharystii w jej obecnej formie rytualnej.

Jak zauważyło Latin Mass Society, ta odpowiedź jest sprzeczna z prerogatywą biskupa – której CDW nie ma prawa omijać – do podejmowania decyzji o binacji dla jego duchowieństwa. Odpowiedź jest tak zajęta próbą zapobieżenia używaniu mszału z 1962 r., że całkowicie ignoruje najczęstszy powód binacji, a mianowicie oferowanie różnych czasów Mszy, aby umożliwić jak największej liczbie wiernych asystowanie. Na przykład w parafii z poranną i wieczorną Mszą odprawianą przez tego samego księdza, nie ma powodu, dla którego jedna Msza nie mogłaby być według Mszału z 1969 roku, a druga według Mszału z 1962 roku. W ten sposób ujawnia się drugi błąd: odpowiedź zakłada księdza, który wypełnia swój urząd duszpasterski posługując się mszałem z 1969 r., ale jak widzieliśmy, nie ma podstaw kanonicznych, aby zaprzeczyć, że kapłan może równie dobrze lub lepiej wypełniać swój urząd duszpasterski, posługując się mszałem z 1962 r. W rzeczywistości znam więcej niż kilku księży diecezjalnych, którzy często odprawiają pojedynczą codzienną Mszę z Mszałem z 1962 roku i nic wTC lub Responsa mogą temu zapobiec.

* * *

W obliczu tak wielu poważnych błędów w eklezjologii, teologii sakramentalnej i nauce liturgicznej, naznaczonych wszechobecnymi nieporozumieniami i naruszeniami kanonicznymi, nie można uniknąć podwójnego wniosku, że (a) responsy są bezprawne i nie mają mocy wiążącej oraz (b) że prefekt CDW jest niekompetentny zawodowo i nie jest w stanie wypełnić swoich poważnych obowiązków.

Przyglądając się temu potężnemu gnieździe kłamstwa, można by zawołać za Falstaffem: „Panie, Panie, jakże ten świat jest oddany kłamstwu!” ( Henryk IV, część 1 , V, 4, 140). Można też przyjąć słowa Psalmisty modlącego się podczas Jutrzni w tradycyjnym Boskim Oficjum przez 2000 lat (ale pominięte w Liturgii Godzin Pawła VI, ponieważ, no cóż, „trudne dla współczesnego człowieka”):

Ci, którzy chcą zniszczyć moje życie, zejdą w głąb ziemi;
będą wydani pod moc miecza, będą łupem szakali.
Ale król będzie się radował w Bogu; wszyscy, którzy przysięgają na niego, będą się chlubić;
bo usta kłamców zostaną zamknięte. [11]

A w Psalmie 5:

Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość,
zniszczysz wszystkich, którzy mówią kłamstwo.
Krwawy i podstępny człowiek będzie brzydził się Panem.
Ale ja w wielkim miłosierdziu twoim wejdę do domu twego;
Będę kłaniał się Twojej świętej świątyni, w Twojej bojaźni.
Prowadź mnie, Panie, w Twej sprawiedliwości,
ze względu na moich nieprzyjaciół kieruj moją drogę przed Twoimi oczyma.
Bo nie ma prawdy w ich ustach; ich serce jest próżne.
Ich gardło jest otwartym grobem:
podstępnie obchodzili się ze swymi językami.
Osądź ich, Boże. Niech
odpadną od swoich zamysłów, wyrzuć ich według mnóstwa zła ich,
bo drażnili Cię, Panie. [12]

Zakończę słowami ks. John Hunwicke w artykule, który opublikował 22 stycznia 2014 roku, a który w chwili obecnej nabiera nowego znaczenia:

Summorum Pontificum  potwierdziło prawnie, że Kościół łaciński przez około cztery dekady żył pod panowaniem kłamstwa. Vetus Ordo nie było prawnie zabronione. Wiele prześladowań pobożnych księży i ​​świeckich, które miały miejsce w ciągu tych dziesięcioleci, uważa się obecnie za  vis sine lege  [siłę bez prawa].  Ponieważ tak długo było to prawdą w odniesieniu do Najświętszej Ofiary Mszy, która leży w sercu życia Kościoła, przekonuje głęboka choroba głęboko w Kościele łacińskim. A Wielkie Kłamstwo zostało wzmocnione mnóstwem Małych Kłamstw… że Rada nakazała przeorganizowanie Sanktuariów… że Rada nakazała wyłączne używanie języka ojczystego…  De facto sytuacja stworzona przez połączenie Wielkiego Kłamstwa i Małego Kłamstwa nie powinna być uważana za normatywną. Jego wątpliwe pochodzenie musi dawać mu pewien stopień prowizoryczności, nawet (a może zwłaszcza) tym, dla których życie z nimi jest wygodne. Napaść na franciszkanów Niepokalanej sugeruje, że są tacy, wysoko w administracji kościelnej, którzy nadal nie przyswoili sobie ani prawnych ustaleń  Summorum Pontificum,  ani jego duszpasterskiego wezwania do harmonii.

 

Obraz: Przysłowia niderlandzkie autorstwa Pietera Bruegla Starszego

Niektóre linki w tym poście zapewniają dochód partnerski dla OnePeterFive. 

[1] Z wielu artykułów, które zostały opublikowane od 18 grudnia, gorąco polecam Hazell , Campbell , Murray , Chessman , Pocquet du Haut Jussé , Basden i Mosebach ; czytelnicy mogą również docenić moją reakcję na Responsę . Antologia Od pokoju Benedykta do wojny Franciszka zawiera bogactwo artykułów, wykładów, esejów i wywiadów, które opisują i głębiej obalają fałsz streszczone w niniejszym artykule.

[2] W motu proprio: „Księgi liturgiczne ogłoszone przez św. Pawła VI i św. Jana Pawła II, zgodnie z dekretami Soboru Watykańskiego II, są unikalnym [ recte : jedynym] wyrazem  lex orandi  rytu rzymskiego ”; „…reforma, której oczekiwał Sobór Watykański II…”; „…reforma liturgiczna podyktowana przez Sobór Watykański II…”; „…jeden z kluczowych środków Soboru Watykańskiego II…”; „…reforma liturgiczna zamierzona przez Sobór Watykański II…” Takie sformułowania wymykają się soborowej dezyderacie z faktycznymi rezultatami pracy Consilium , co do której zawsze budziły kontrowersje.

[3] Tekst w języku niemieckim: Wolfgang Waldstein, „Zum motu proprio Summorum Pontificum”, Una Voce Korrespondenz 38/3 (2008): 201–214. Na ten paragraf zwrócił naszą uwagę Ruben Peretó Rivas . Tak więc, zaledwie nieco ponad dziesięć lat po zakończeniu soboru, Ratzinger był gotów śmiało stwierdzić, że nowy mszał ogłoszony zaledwie siedem lat wcześniej był czymś wyraźnie innym niż Sacrosanctum Concilium.i ojcowie soborowi oczekiwali. Co jest warte, to harmonizuje to z tym, co widziałem w moim studium przemówień soborowych. Przypomnijmy, że Mistrz Generalny Dominikanów wygłosił przemówienie, w którym ostrzegł, że jeśli Sobór nie będzie ostrożny, wkrótce łacina zniknie z kościołów – oświadczenie powitane śmiechem, tak absurdalny był ten pomysł.

[4] Porównajcie dziwne sformułowanie w Responsie : „w całym Kościele rytu rzymskiego jedna i identyczna modlitwa wyrażająca jego jedność”. Ale już łacińscy katolicy mają wiele zreformowanych rytów, takich jak ambrozjański i mozarabski, a także ordynariat; a jednak ta wielość wydaje się nie zagrażać jedności Kościoła łacińskiego. Co więcej, jest jasne, że Franciszek i CDW nie odważyliby się powiedzieć, że wielka różnorodność wschodnich obrzędów katolickich jest problemem. Dlaczego różne sposoby odmawiania Mszy miałyby stanowić problem – chyba że było coś naprawdę błędnego w obrządku trydenckim? Istotnie, w to wierzą, ale są ostrożni, by nie powiedzieć tego wprost, bo wtedy ich modernizm byłby wystawiony na widok.

[5]Jak Jan Paweł II przypomniał działaczom amerykańskim biskupom w 1998 r.: „Aktywne uczestnictwo z pewnością oznacza, że ​​gestem, słowem, pieśnią i służbą wszyscy członkowie wspólnoty biorą udział w akcie kultu, który nie jest ani bierny, ani bierny. Jednak aktywne uczestnictwo nie wyklucza czynnej bierności milczenia, bezruchu i słuchania: wręcz tego wymaga. Wierni nie są bierni, na przykład podczas słuchania czytań lub homilii, słuchania modlitw celebransa, śpiewów i muzyki liturgicznej. Są to doświadczenia ciszy i bezruchu, ale na swój sposób są głęboko aktywne. W kulturze, która nie sprzyja ani nie sprzyja wyciszeniu medytacyjnemu, sztuki wewnętrznego słuchania uczy się z trudem. Tutaj widzimy, jak liturgia, chociaż zawsze musi być odpowiednio inkulturowana,Ad limina Przemówienie do biskupów północno-zachodnich Stanów Zjednoczonych, 9 października 1998).

[6] „Antykulturowy”: gra dotycząca słowa „inkulturowany”. Do inkulturacji potrzebna jest (częściowo) dobra i piękna kultura, z której może czerpać święta liturgia, jak to miało miejsce w przypadku większości spotkań Kościoła z kulturami pogańskimi od czasów starożytnych. Nowoczesność jednak charakteryzuje się atakiem na porządek, piękno, sakralność, samo życie, a tym samym zmierza do rozpadu kultur. Kiedy liturgia zostaje dostosowana lub dostosowana do nowoczesności, jest antykulturowa, to znaczy traci pozytywne walory kulturowe i staje się kolejną siłą rozpuszczającą.

[7] Kodeks Prawa Kanonicznego wymienia wśród celów, dla których stowarzyszenia wiernych mogą istnieć w Kościele: „promowanie kultu publicznego” (kan. 298; por. Kodeks 1917 kan. 685). Jest to rzecz, która jest oczywiście dobra i jako taka jest uznawana przez Kościół. Znowu CDW nie może tego zmienić na odwrotny.

[8] Tomorrow the Liturgy: Essay on the Evolution of Christian Assemblies, Paryż: Les Éditions du Cerf, 1977, s. 9–10.

[9] Reguła 200 lat określona w Quo Primum potwierdza ten pogląd: ryt młodszy niż 200 lat nie może mieć rodowodu, gwarantowanej ortodoksji i poparcia w całym kościele, którego może żądać ryt trwający kilka stuleci lub nawet tysiąc lat. i musi otrzymać. Jest to zatem szczyt ironii, że Franciszek ośmiela się porównywać do Piusa V, kiedy (jak wielu wskazało) własna reguła Piusa V natychmiast unieważniłaby Novus Ordo, zwłaszcza w oparciu o własne założenia Franciszka, że ​​(a) Novus Ordo jest tak różne od rytu trydenckiego, że nie można ich uważać za parafialnie kompatybilne, oraz (b) kapłani odprawiający ryt trydencki są jak księża, którzy nabywają zdolności „birytalne” !

[10] Trzeba przyznać, że Instrukcja Universae Ecclesiae z 2011 r. unosiła balon próbny, stwierdzając, że czytanie może odbywać się wyłącznie w języku ojczystym podczas cichej Mszy. Kościół posunął się nawet do pontyfikatu w Chartres w liturgii, która całkowicie pominęła łacińskie czytania .

[11] Ps 63: 9–11 RSV [62: 10–12 Vul.].

[12] Ps 5: 7–11 DRA.

 

============

 

“O, What a Tangled Web…”: Thirty-Three Falsehoods in the CDW’s Responsa ad Dubia

 Peter Kwasniewski, PhD January 5, 2022 0 Comments

 https://onepeterfive.com/thirty-three-falsehoods-responsa/