GAZETA WARSZAWSKA - Papież Franciszek Kumpel: Naucz się żałować za swój „rasizm”, tak jak to zrobił Jezus

Autor: JOHN ZMIRAK Opublikowano dnia 6 września 2023 r

Jan Zmirak

Dotarliśmy na szczyt kościoła Woke, moi przyjaciele! Właściwie to nam się udało i myślę, że zasługujemy na to, aby to jakoś uczcić. Może naprawdę potworny rave wokół Złotego Cielca, zorganizowany w miejscu Burning Mana. Wszyscy nosilibyśmy maski N95, machaliśmy znakami George’a Floyda (aby zgromadzenie było całkowicie bezpieczne przed Covid-19) i wspólnie „przechodziliśmy”, badając każdą z 47 płci, podczas gdy Taylor Swift nuci „ Imagine ” Johna Lennona . Możemy zakończyć tę prawą orgię wypiciem Kool-Aid ze Świątyni Ludu Jima Jonesa, ponieważ śmierć (zarówno ziemska, jak i wieczna) jest kolejnym nieubłaganym krokiem.

Mój własny kościół katolicki jest teraz prowadzony przez tego samego rodzaju wąchających „postępowych chrześcijan” o wysokim poczuciu własnej wartości i niskim IQ, z których wszyscy się śmialiśmy, kiedy próbowaliśmy „Woke Preacher Clips ” . Ale teraz mi nie jest do śmiechu.

Najwyższe piętra Watykanu są wypełnione ludźmi odważnie i bezwstydnie głoszącymi nową ewangelię zamiast Jezusa. Ponieważ naprawdę i prawdziwie czują, że są od Niego lepsi. Wszyscy znamy słowo, którego św. Paweł użył w odniesieniu do takich ludzi. (Wskazówka: rymuje się z „poltergeist ”) .

We’ve reached peak Woke church, my friends! We’ve actually gone and done it, and I think we deserve to celebrate somehow. Maybe a really monster rave around a Golden Calf, set up at the site of Burning Man. We would all wear N95 masks, wave George Floyd signs (to make the gathering completely COVID-safe), and “transition” collectively, exploring each of the 47 genders, while Taylor Swift croons John Lennon’s “Imagine.” We can conclude this righteous orgy by drinking the Kool-Aid from Jim Jones’ People’s Temple, since death (both earthly and eternal) is the next inexorable step.

My own Catholic church is now run by the same kind of sniffy, high self-esteem, low-IQ “progressive Christians” we all used to laugh at when we sampled “Woke Preacher Clips.” But I’m not laughing now.

The highest levels of the Vatican are filled with men boldly and shamelessly preaching a new gospel instead of Jesus’. Because they really and truly feel that they are superior to Him. And we all know the word St. Paul used for men like that. (Hint: It rhymes with “poltergeist.”)

Evangelicals Are Only Racist Because Jesus Was

One of Pope Francis’ closest associates is Fr. Antonio Spadaro, editor of the semi-official Vatican publication La Civiltà Cattolica. Spadaro used that magazine back in 2019 to attack conservative evangelicals as the heirs of white segregationists, motivated by hate. Now Spadaro has decided to slam as racist not just Christians, but Christ Himself. Jesus was subject to racism and Pharisaical rigidity, but He came to repent of his sins.

Think I’m kidding? Here’s the translation from a recent sermon (in Italian) by Spadaro in which he accuses Jesus of being guilty of racism, then repenting:

Jesus is in Gennesaret, on the right bank of Lake Tiberias. The locals had recognized him and word of his presence had spread throughout the region, by word of mouth. Many brought him sick, who were healed. It was a land where people had to welcome and understand him. His actions were effective. But the Master does not stop. Matthew (15:21-28) – who writes for the Jews – tells us that he goes towards the northwest, the area of Tyre and Sidon, that is, in the Phoenician and therefore pagan area.

But behold, screams are heard. They are from a woman. She is Canaanite, that is, from that region inhabited by an idolatrous people that Israel looked upon with contempt and enmity. So, the story presumes that Jesus and the woman were enemies. The woman shouts: “Have mercy on me, Lord, son of David! My daughter is very tormented by a demon.” The body of this woman, her voice impose themselves erupting as if at the scene of a tragedy. Impossible for Jesus not to react to the chaos that abruptly interrupted the journey.

But no. “But he did not speak to her even a word”, writes Matthew laconically. Jesus remains indifferent. His disciples approach him and implore him, amazed. That woman was moving those who also ill judged her! Her screams had broken the barrier of hatred. But Jesus does not care. “Hear her, because she comes after us shouting!”, His companions beg him, trying to discreetly use the card of her insistence and the annoyance that her presence would have caused to the fireplace of the Master.

The silence is followed by Jesus’ angry and insensitive response: “I was sent only to the lost sheep of the house of Israel”. The Master’s hardness is unshakeable. Now even Jesus is a theologian: the mission received from God is limited to the children of Israel. So, nothing can be done. Mercy is not for her. She is excluded. There is no discussion.

But the woman is stubborn. Her hope for her is desperate, and she overcomes not only any supposed tribal enmity, but also appropriateness, her very dignity. She throws herself in front of him and begs him: “Lord, help me!” She calls him “Lord”, that is, she recognizes his authority and her mission. What else can Jesus demand in order to act? Yet he replies in a mocking and disrespectful way towards that poor woman: “It is not good to take the children’s bread and throw it to the little dogs”, that is to domestic dogs. A downfall in tone, style, humanity. Jesus appears as if he were blinded by nationalism and theological rigor.

Anyone would have given up. But not the woman. She is determined: she wants her daughter healed. And she immediately grasps the only crack left open by Jesus’ words, where he had referred to domestic dogs (and therefore not stray ones). They share their masters’ house, in fact. And so with a move that desperation makes astute she says: “It is true, Lord, and yet the dogs eat the crumbs that fall from their masters’ table”. Few words, but well posed and such as to upset the rigidity of Jesus, to conform him, to “convert” him to himself. Indeed, without hesitation, Jesus replies: “Woman, great is your faith! May it happen for you as you wish ”. And from that instant her daughter was healed. And Jesus also appears healed, and in the end shows himself free, from the rigidity of the dominant theological, political and cultural elements of his time. [emphases added by translator]

O Lord, I Thank You That I Am Not Like This Jesus

Pause for a moment to gag on this, my friends. Progressive Christians have exalted their name above all other names, both in heaven and on earth. They are not just superior to the traditions and faith of our ignorant ancestors. Nor merely to the apostles and saints who passed on the Christian faith for 2000 years. Nor even to the words of Scripture. They now have deemed themselves worthy to judge the thoughts and actions of Jesus Christ Himself.

I’m reminded of my high school religion teacher, who sneered at me when I cited Jesus’ words to refute some heresy or other he was teaching us on our parents’ dimes: “Jesus didn’t have an M.A. in theology from Catholic University. I do.”

But what Spadaro has written is infinitely worse than some washed-up ex-seminarian wielding the limp academic snobbery of a half-baked Master’s degree. Because Spadaro is accusing Jesus not of simplicity or ignorance (which would be blasphemous enough) but of sin. Not simply of any sin, but of the worst evil universally recognized and condemned by the principalities and powers who rule the world today: racism (loosely defined).

Mocking Christ with the Roman Soldiers

Spadaro admits that Jesus quickly “repented,” and holds Him up as a model for all of us to turn away from the “theological” rigidities that lead us to sin as Jesus did. If even Jesus isn’t immune to the shame and condemnation which progressives wield like a bludgeon, in collaboration with Caesar and Mammon, what hope do ordinary Christians have?

I’ve already written here that “We Should Be Exactly as ‘Racist’ and ‘Homophobic’ as Jesus — No More, and No Less.” Christ is the standard of our behavior, not some HR department head, or government agency, or Community Standards committee on Facebook. Nor even some crony of the pope.

The Gospel passage here is indeed one of the “hard sayings” that we must reckon with as Christians. We must wrestle with Jesus behaving in a way that makes us uncomfortable. It’s worth spending a little time exploring and understanding what Our Lord did here and why, in order to learn from it what the divinely inspired New Testament author intended.

Do We Have a Basic Human Right to Miracles?

First of all, the woman was a Canaanite, a member of the peoples who’d lived in the Holy Land before it was holy. They’d practiced fertility religions, which included human sacrifice, especially of infants. Whether or not that was still going on in Jesus’ day, the “gods” who’d demanded it were certainly demons. And if this woman was a Canaanite, then we have to conclude that she worshiped them, although unaware of their real, demonic nature.

So a practitioner, albeit ignorant, of a demonic religion comes to Jesus to ask Him to cure her daughter, who is possessed. (Not an unlikely side-effect of growing up in a demonic religion.) In other words, not for a drink of water or a kindly word, but a miracle.

Please Support The Stream: Equipping Christians to Think Clearly About the Political, Economic, and Moral Issues of Our Day.

Do we have a right to miracles? Is God like our indoor plumbing, where we just turn on the tap and He pours out for us wondrous violations of the laws of nature, at our request? Is He our busboy, who brings us our napkins?

No, He’s the lord of the universe. And even the most fervent Christian cannot expect the answer he wishes to every prayer. The very definition of “grace” is that it’s undeserved, the free gift of God. In this story, we see a woman who’s not even a monotheist, who has unwittingly worshiped demons, beseeching Jesus for a miracle.

So He makes her jump through some hoops, makes it clear that her status (demon-worshipper!) presents some genuine obstacles, and insists on the uniquely privileged status of the Jews. (Which was also a free gift from God, not something they’d earned.) Then once she has proven her faith, He grants her request: a miracle.

That’s a lovely and hopeful story which ought to inspire more prayer from everyone who reads it, about a God who even grants wonders and blessings to those who have lived as His enemies.

But not to people who presume to judge Jesus Himself by the standards of our decadent, dying culture, and find Him wanting. If that’s not the “sin against the Holy Spirit,” then I can’t imagine what might be.

John Zmirak is a senior editor at The Stream and author or co-author of ten books, including The Politically Incorrect Guide to Immigration and The Politically Incorrect Guide to Catholicism. He is co-author with Jason Jones of “God, Guns, & the Government.”

Ewangelicy są rasistami tylko dlatego, że Jezus taki był

Jednym z najbliższych współpracowników papieża Franciszka jest ks. Antonio Spadaro, redaktor półoficjalnej publikacji watykańskiej La Civiltà Cattolica. W 2019 roku Spadaro wykorzystał ten magazyn do atakowania konserwatywnych ewangelików jako spadkobierców białych segregacjonistów, motywowanych nienawiścią . Teraz Spadaro postanowił ostro skrytykować jako rasistę nie tylko chrześcijan, ale samego Chrystusa. Jezus był ofiarą rasizmu i faryzejskiej sztywności, ale przyszedł, aby odpokutować za swoje grzechy.

Myślisz, że żartuję? Oto tłumaczenie niedawnego kazania ( w języku włoskim ) Spadaro, w którym oskarża Jezusa o rasizm, a następnie o skruchę:

Jezus jest w Genezaret, na prawym brzegu Jeziora Tyberiadzkiego. Miejscowi go rozpoznali, a wieść o jego obecności rozeszła się po całym regionie drogą ustną. Wielu przyniosło mu choroby, a ci zostali uzdrowieni. To była kraina, w której ludzie musieli Go przyjąć i zrozumieć. Jego działania były skuteczne. Ale Mistrz nie przestaje. Mateusz (15,21-28) – piszący w imieniu Żydów – mówi nam, że udaje się na północny zachód, w rejon Tyru i Sydonu, czyli na obszar fenicki, a zatem pogański.

Ale oto słychać krzyki. Pochodzą od kobiety. Jest Kananejczykiem, czyli pochodzi z regionu zamieszkałego przez bałwochwalczy lud, na który Izrael spoglądał z pogardą i wrogością. Historia zakłada więc, że Jezus i kobieta byli wrogami. Kobieta krzyczy: „Zlituj się nade mną, Panie, synu Dawida! Moja córka jest bardzo dręczona przez demona”. Ciało tej kobiety, jej głos narzucają się wybuchając jak na miejscu tragedii. Niemożliwe, żeby Jezus nie zareagował na chaos, który nagle przerwał podróż.

Ale nie. „Ale on nie odezwał się do niej ani słowem” – pisze lakonicznie Mateusz. Jezus pozostaje obojętny. Jego uczniowie podchodzą do niego i błagają, zdumieni. Ta kobieta poruszyła tych, którzy również źle ją ocenili! Jej krzyki przełamały barierę nienawiści. Ale Jezusa to nie obchodzi. „Wysłuchaj jej, bo ona za nami krzyczy!”, błagają go towarzysze, próbując dyskretnie wykorzystać kartę jej nalegań i irytacji, jaką jej obecność wywołałaby przy kominku Mistrza.

Po ciszy następuje gniewna i pozbawiona wrażliwości odpowiedź Jezusa : „Zostałem posłany tylko do owiec, które zaginęły z domu Izraela”. Twardość Mistrza jest niezachwiana . Teraz nawet Jezus jest teologiem : misja otrzymana od Boga ogranicza się do dzieci Izraela. Zatem nic nie da się zrobić. Miłosierdzie nie jest dla niej. Ona jest wykluczona. Nie ma dyskusji.

Ale kobieta jest uparta. Jej nadzieja jest rozpaczliwa, a ona przezwycięża nie tylko rzekomą wrogość plemienną, ale także stosowność i samą swoją godność. Rzuca się przed niego i błaga: „Panie, pomóż mi!” Nazywa Go „Panem”, czyli uznaje Jego władzę i swoją misję. Czego jeszcze Jezus może żądać, aby móc działać? Jednak on odpowiada tej biednej kobiecie kpiąco i lekceważąco : „Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom i rzucać go psom”, czyli psom domowym. Upadek tonu, stylu, człowieczeństwa. Jezus sprawia wrażenie, jakby był zaślepiony nacjonalizmem i rygorem teologicznym .

Każdy by się poddał. Ale nie kobieta. Jest zdeterminowana: pragnie uzdrowienia córki. I natychmiast dostrzega jedyną szczelinę, jaka pozostała po słowach Jezusa, w którym wspomniał o psach domowych (a więc nie bezdomnych). Właściwie dzielą dom swoich panów. I tak przenikliwym w desperacji ruchem mówi: „To prawda, Panie, a jednak psy jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Kilka słów, ale dobrze ułożonych i takich, które podważają sztywność Jezusa, upodabniają go, „nawracają” do siebie . Rzeczywiście, bez wahania Jezus odpowiada: „Niewiasto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie tak, jak chcesz”. I od tej chwili jej córka została uzdrowiona.I Jezus również wydaje się uzdrowiony, a ostatecznie okazuje się wolny od sztywności dominujących elementów teologicznych, politycznych i kulturowych swoich czasów . [podkreślenia dodane przez tłumacza]

Panie, dziękuję Ci, że nie jestem taki jak ten Jezus

Zatrzymajcie się na chwilę, żeby się tym zadławić, moi przyjaciele. Postępowi chrześcijanie wywyższyli swoje imię ponad wszystkie inne imiona, zarówno w niebie, jak i na ziemi. Są nie tylko lepsze od tradycji i wiary naszych nieświadomych przodków. Nie tylko apostołom i świętym, którzy przez 2000 lat przekazywali wiarę chrześcijańską. Ani nawet do słów Pisma Świętego. Teraz uznali się za godnych osądzania myśli i czynów samego Jezusa Chrystusa.

Przypomina mi się nauczyciel religii w mojej szkole średniej, który szydził ze mnie, gdy cytowałem słowa Jezusa, aby obalić jakąś herezję, której nas uczył za pieniądze naszych rodziców: „Jezus nie miał tytułu magistra teologii na Uniwersytecie Katolickim . Ja robię."

Ale to, co napisał Spadaro, jest nieskończenie gorsze od jakiegoś wyschniętego byłego seminarzysty dzierżącego bezwładny akademicki snobizm niczym niedokończony tytuł magistra. Ponieważ Spadaro oskarża Jezusa nie o prostotę czy niewiedzę (co byłoby wystarczająco bluźnierstwem), ale o grzech. Nie tylko o jakimkolwiek grzechu, ale o najgorszym złu powszechnie uznawanym i potępianym przez księstwa i siły, które dziś rządzą światem: rasizm (luźno zdefiniowany).

Wyśmiewanie Chrystusa z rzymskimi żołnierzami

Spadaro przyznaje, że Jezus szybko „pokutował” i stawia Go za wzór dla nas wszystkich, abyśmy odwrócili się od „teologicznych” sztywności, które prowadzą nas do grzechu, tak jak to zrobił Jezus. Jeśli nawet Jezus nie jest odporny na wstyd i potępienie, którymi postępowcy dzierżą niczym pałką, współpracując z Cezarem i Mamoną, jaką nadzieję mają zwykli chrześcijanie?

Pisałem już tutaj, że „ Powinniśmy być dokładnie tak samo «rasistowscy» i «homofobscy» jak Jezus — ani więcej, ani mniej ”. Chrystus jest standardem naszego zachowania, a nie jakiś szef działu HR, agencja rządowa czy komisja ds. standardów społeczności na Facebooku. Ani nawet jakiś kumpel papieża.

Zawarty tutaj fragment Ewangelii jest rzeczywiście jednym z „trudnych powiedzeń”, z którymi jako chrześcijanie musimy się liczyć. Musimy zmagać się z Jezusem, który zachowuje się w sposób, który sprawia, że czujemy się niekomfortowo. Warto poświęcić trochę czasu na zbadanie i zrozumienie tego, co i dlaczego zrobił tutaj Nasz Pan, aby dowiedzieć się z tego, co miał na myśli natchniony przez Boga autor Nowego Testamentu.

Czy mamy podstawowe prawo człowieka do cudów?

Przede wszystkim ta kobieta była Kananejczykiem, członkinią ludu, który zamieszkiwał Ziemię Świętą, zanim stała się ona święta. Praktykowali religię płodności, która obejmowała ofiary z ludzi, zwłaszcza niemowląt. Niezależnie od tego, czy działo się to nadal za dni Jezusa, czy też nie, „bogowie”, którzy tego żądali, z pewnością byli demonami. A jeśli ta kobieta była Kananejczykiem, to musimy stwierdzić, że oddawała im cześć, choć nie była świadoma ich prawdziwej, demonicznej natury.

Tak więc osoba wyznająca demoniczną religię, choć nieświadoma, przychodzi do Jezusa i prosi Go o uzdrowienie jej opętanej córki. (Nie jest to mało prawdopodobny skutek uboczny dorastania w religii demonicznej.) Innymi słowy, nie za wypicie wody czy życzliwe słowo, ale za cud .

Prosimy o wsparcie strumienia : Przygotowanie chrześcijan do jasnego myślenia o kwestiach politycznych, gospodarczych i moralnych naszych czasów.

Czy mamy prawo do cudów? Czy Bóg jest jak nasza wewnętrzna instalacja wodno-kanalizacyjna, gdzie po prostu odkręcamy kran i On, na naszą prośbę, wylewa na nas cudowne pogwałcenia praw natury? Czy to nasz pomocnik kelnera, który przynosi nam serwetki?

Nie, On jest panem wszechświata. Nawet najbardziej gorliwy chrześcijanin nie może oczekiwać odpowiedzi, jakiej pragnie na każdą modlitwę. Sama definicja „łaski” jest taka, że jest ona niezasłużona i jest darmowym darem Boga. W tej historii widzimy kobietę, która nie jest nawet monoteistką, która nieświadomie czciła demony i błagała Jezusa o cud.

Dlatego każe jej skakać przez pewne przeszkody, wyjaśnia, że jej status (czcicielka demonów!) stwarza pewne rzeczywiste przeszkody i kładzie nacisk na wyjątkowo uprzywilejowany status Żydów. (Co również było darmowym darem od Boga, a nie czymś, na co zasłużyli.) Kiedy już udowodniła swoją wiarę, On spełnia jej prośbę: cud.

To piękna i pełna nadziei historia, która powinna pobudzić do większej modlitwy każdego, kto ją czyta, o Bogu, który obdarza cudami i błogosławieństwami nawet tych, którzy żyli jako Jego wrogowie.

Ale nie ludziom, którzy ośmielają się osądzać samego Jezusa według standardów naszej dekadenckiej, umierającej kultury i uważają, że Go brakuje. Jeśli nie jest to „grzech przeciw Duchowi Świętemu”, to nie potrafię sobie wyobrazić, co mogłoby nim być.

John Zmirak jest starszym redaktorem w The Stream oraz autorem lub współautorem dziesięciu książek, w tym The Politically Incorrect Guide to Immigration i Politically Incorrect Guide to Catholicism . Jest współautorem, wraz z Jasonem Jonesem, książki „ God, Guns, & the Government ”.