Novus Ordo oznaczało radykalną interwencję nie tylko w Liturgię, ale także w przestrzeń liturgiczną. To spowodowało zmianę ducha. Zaczęto podkreślać płaszczyznę poziomą, zamiast pionowej - relację z Bogiem. Środkiem do tej duchowej przemiany było odwrócenie ołtarza wraz z kapłanem tzw. twarzą do ludu.
Biblijny model Świątyni Jerozolimskiej wyróżniał trzy przestrzenie:
1) miejsce stałej siedziby Boga - Święte Świętych,
2) przestrzeń, w której kapłani mogą składać codzienne ofiary Bogu,
3) przestrzeń dla ludzi.
ad 1) Analogicznie w Kościele Katolickim miejscem stałego pobytu Boga jest tabernakulum. W Kościele Wschodnim oddzielony jest ikonostasem.
ad 2) Podczas Liturgii kapłan powinien być, wraz z ludem, zwrócony do tabernakulum. W przestrzeni między tabernakulum a ołtarzem należy umieścić krzyż, najlepiej naturalnej wielkości, lub przymocować go do ołtarza.
Tyle o dostosowaniu przestrzeni liturgicznej.
Korekty w Liturgii
1) Podczas modlitwy nad darami jest niewłaściwie dwukrotne podkreślanie słowa „praca”. Korekta: „Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który Tobie przynosimy, Ty go swoim Duchem uczynisz Ciałem Chrystusa”.
L: „Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki”.
K: „...wino, które Ci przynosimy, Ty go swoim Duchem uczynisz Krwią Chrystusa”.
L: Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki.
2) W kanonie rzymskim przed konsekracją dodaj: „...mocą Ducha Świętego, niech się staną dla nas Ciałem i Krwią...”
3) Przed puszczeniem części Hostii do kielicha, co wyraża tajemnicę Zmartwychwstania Chrystusa, kapłan zamiast mówić: „Przekażcie sobie znak pokoju”, powie:
K: „Chrystus zmartwychwstał!”
L: „On naprawdę zmartwychwstał!” (Śpiew antyfony: „Zmartwychwstał Pan, alleluja!”)
Korekta, gdzie kapłan modlił się cicho lub głośno i dwie chwile ciszy:
Śpiewając Sanctus, kapłan w ciszy odmawia pierwszą część (rzymskiego) kanonu. Następnie zaczyna głośno: „Prosimy Cię, Boże, uświęć tę Ofiarę pełnią swojego błogosławieństwa, uczyń ją doskonałą i miłą sobie, niech mocą Ducha Świętego stanie się dla nas Ciałem i Krwią Twojego umiłowanego Syna, naszego Pana Jezusa Chrystusa”.
Po tym następuje pierwsza chwila ciszy (2-4 minuty klęczenia). Wtedy kapłan wstaje i kontynuuje głośno: „On bowiem tej nocy, której był wydany…”
Słowa ustanowenia, które w tradycji zachodniej są jednocześnie słowami konsekracji, niech kapłan wypowiada w tym języku, w którym je wypowiedział sam Pan Jezus, a to powoli i wyraźnie.
Po przemienieniu Krwi Pańskiej kapłan klęka na oba kolana i następuje druga chwila ciszy. Po 2-5 minutach kapłan kończy adorację, wołając „Oto wielka tajemnica wiary”. Następnie kapłan wstaje i głośno kontynuuje Mszę św.
Wyjaśnienia:
Do pierwszej chwili ciszy
2-4 minuty: kapłan i lud klęczą, wzywają Ducha Świętego, śpiewając antyfonę „Veni Sancte Spiritus”
Uwaga dla wierzących:
Teraz myślami przenieś się do Wieczernika na Syjonu, gdzie Pan Jezus swoimi słowami ustanowił ten sakrament. Następnego dnia umarł na krzyżu za nasze grzechy, a potem zmartwychwstał. Pięćdziesiątego dnia zesłał Ducha Świętego do apostołów, modlących się w tym samym Wieczerniku. Również tutaj, w Wieczerniku na Syjonu, po raz pierwszy apostołowie w mocy Ducha Świętego złożyli pierwszą ofiarę liturgiczną. Następcy apostołów, biskupi i kapłani, od tego czasu przynoszą Bogu tę ofiarę Chrystusa za siebie i za grzechy ludu. Proś teraz Ducha Świętego, aby zstąpił na ciebie w pełni, tak jak na apostołów. Powtórz kilka razy błaganie „Veni Sancte Spiritus”. Następnie powiedz z wiarą w duchu: „Przymuję tego samego Ducha Świętego, co apostołowie w Wieczerniku”. Powtórz kilka razy w myślach święte imię Jezus (Jehoszua-a-a-a).
Wtedy możesz również prosić Ducha Świętego, aby uobecnił na tym ołtarzu ofiarę Chrystusa na krzyżu. Uczyni to swoją wszechmocą poprzez słowa Chrystusa, które wypowiada kapłan.
Do drugiej chwili ciszy:
2-5 minut: kapłan i lud klęczą, śpiewają antyfonę „Jehoszua”
Uwaga dla wierzących:
Uświadom sobie, że ofiara Chrystusa na krzyżu jest teraz obecna. Jezus jest tutaj. W duchu stań pod Jego krzyżem w miejscu apostoła Jana obok Matki Jezusa. Jezus teraz cię widzi i mówi do ciebie: „Oto twoja matka”. Powiedz w duchu: „Przyjmuję”. Tak wypełniłeś testament Jezusa z krzyża.
Teraz spójrz w duchu na pięć ran Jezusa i wzbudź doskonały żal, który jest najbardziej potrzebny w chwili Twojej śmierci. W swoim duchu powtarzaj do każdej rany Chrystusa: „Jezu, Jezu, Jezu, zmiłuj się nade mną grzesznikiem”.
Następnie uświadom sobie tajemnicę chrztu - „przez chrzest zanurzyliśmy się w śmierci Chrystusa” (Rz 6). Pozostań w tej rzeczywistości przez chwilę i wzywaj imię Jezus (Jehoszu-a-а-а). Podczas długiego „a” uświadom sobie zanurzenie w śmierci Chrystusa, duchowe zjednoczenie z nią. Uświadom sobie swoją śmierć i przeżyj tę chwilę tak, jakby to była ostatnia chwila twojego życia. Razem z Jezusem oddajesz swojego ducha w ramiona Ojca Niebiańskiego.
Transliteracja słów konsekracji na alfabet łaciński
Uwaga do aktu skruchy na początku Liturgii:
„Uznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni”.
W chwili ciszy uświadom sobie: „Jestem egoistą, który nie szuka woli Bożej, ale swojej własnej. Jestem hedonistą, który szuka przyjemności i grzeszne rozkosze. Jestem sędzią, potępiam innych, ale nie chcę widzieć ani przyznać się do swojej winy”. Potem głośno „Spowiadam się…”, „Niech się zmiłuje nad nami Bóg”.
Uwaga dla kapłana:
Święta Liturgia jest nieważnie sprawowana przez biskupa lub kapłana, który przyjął herezje i ducha, zaprzeczającego samej istocie Kościoła Chrystusowego. Taki, przez herezję, wykluczył się z Tajemniczego Ciała Chrystusa (por. Ga 1, 8-9).
+ Eliasz
Patriarcha Bizantyjskiego Katolickiego Patriarchatu
+ Metodiusz OSBMr + Tymoteusz OSBMr
biskupi-sekretarze
Pobierz: BKP: Korekta Liturgii /Mszy Świętej/
