Nowa Msza jest nieautentyczna

Jeśli jesteś nastawiony na katolicką dyskusję online, prawdopodobnie widziałeś przynajmniej fragmenty wywiadu biskupa Roberta Barrona z Shią LaBeoufem, aktorem, który stał się katolikiem po tym, jak w filmie wcielił się w postać św. Ojca Pio z Pietrekliny. Najbardziej rozpowszechnionym (przynajmniej w moim zakątku katolickiego świata) było stwierdzenie, że woli starą łacińską Mszę od nowszego rytu, ponieważ „wydaje mi się, że nie sprzedają mi samochodu”.

What Shia LaBeouf Understands and Bishop Barron Does Not Darrick Taylor, PhD September 7, 2022 0 Comments The New Mass is Inauthentic If you are attuned to online Catholic discussion, you have probably seen clips at least of Bishop Robert Barron’s interview with Shia LaBeouf, the actor who became Catholic after portraying St. Pio of Pietreclina on film. The most shared one (at least in my corner of the Catholic world) has been his statement that he prefers the old Latin Mass to the newer rite because “it feels like they’re not selling me a car.” This naturally pleased Trads very much (and ruffled the feathers of some other Catholics) but I think his remarks are worth explicating, since they capture something important about the difference between the old and new rites. I should state up front that I am not interested in proving the superiority of the old rite (though I believe it is) over the new, but only discussing in detail why some find the New Mass off putting. I say this because Latin Mass converts tend to cite their experiences and give subjective answers about why they are attached to it. Their witness is important, but I want to argue that there is something objective behind reactions like LaBeouf’s to the New Mass. To put it simply, the main problem with the new rite is that it is inauthentic. I am not speaking here of the theological contents of the New Mass, nor even the issue of Latin versus the vernacular, but rather the the way it communicates the faith of the Church in ritual, anthropological terms (though I believe all these concerns are related). This does not mean it is invalid, or heretical or spiritually harmful. It does mean that elements which are essential to the new missal prevent it from effectively communicating the faith of the Church. The Liturgy of Rationalism To understand why this is so, you have to understand something about the theologians who constructed the New Mass back in the 1960s. Many of them were influenced by a rationalism that privileged abstract, verbal communication over bodily, non-verbal means of expression. As many traditionalists (and Joseph Ratzinger) have pointed out, most of the members of the Consilium (the commission tasked with implementing Vatican II’s mandated constitution on the liturgy, Sacrosanctum Concilium), were not pastors but academics. They were men comfortable with abstraction and suspicious of what they regarded archaic but meaningless gestures that had no precise rationale. This sensibility, which was widely shared by professional liturgists before Vatican II, made its way into Sacrosanctum Concilium itself (§34), with its admonitions to remove “useless repetitions” from the liturgy so that it “should not require much explanation.” What is wrong with clarity and ease of comprehension, you may ask? Well, for one thing, not everything worth understanding can be explained in the highly verbalized terms the reformers preferred. In fact, human beings are always communicating in non-verbal, often unconscious ways, using gestures, body language, vocal emphasis and so forth. The idea that we could express anything worth communicating with perfect verbal clarity and simplicity alone, even the greatest Mystery in the whole universe－that God himself took flesh and sacrificed himself for us－is hard to fathom. Anthropologists Evaluate the New Mass Critics both at the time of the promulgation of the New Mass and since have pointed out this problem, and not only traditionalists. The esteemed anthropologist Mary Douglas pointed out that the people tasked with reforming the liturgy were middle class professionals comfortable with linguistic abstractions but who failed to see the meaning of rituals that resonated with less educated Catholics in England. She famously criticized the English Bishops for abolishing the Friday fast, noting how important it was to generations of working class Catholics. Critics of the way the Mass was celebrated prior to Vatican II, who endlessly repeat the charge that Mass goers were merely “mute spectators,” illustrate this lack of comprehension. That many could not articulate with perfect clarity what was happening during the liturgy does not mean they could not understand what was happening. They simply understood it in a way that was alien to the liturgical reformers. As Douglas said of the English bishops, “it is as if the liturgical signal boxes were manned by colour blind signalmen.”[1] The way the Mass communicates differs from other forms communication because the Mass must take place on subliminal, non-verbal levels, to have its effect. Some appear to think the liturgy is merely a forum for communicating information, when it is a ritual whose purpose is to induce a specific experience, that of timelessness. The anthropologist Victor Turner, a Catholic (as was Douglas), pointed out that liturgy creates this experience by what he called “ritual flow,” the incessant repetition of elements that take the participant out of their sense of ordinary, linear time.[2] Turner criticized the new liturgy as being incapable of producing this “ritual flow,” precisely because it favored what he called “transient communication.”[3] Everyone who has ever attended the Novus Ordo can attest to the truth of this. The New Mass often appears as little more than a series of instructions and exhortations, capped by a few songs and a valid Eucharist. This is by design. If you value “active participation” above all else and demand that every single participant be self-consciously informed of what is going at all times, these constant verbal interventions are necessary. A Modern Liturgy for Modern Man But that means one can never settle into that “second space,” as the poet Czselaw Milosz called it, the other world beyond the senses that the liturgy invokes by means of the senses. In the modern rite, the repetitious, non-verbal elements of the liturgy are always interrupted by the greeting, announcements, the sign of peace, and other verbal addresses. It is this element of the Novus Ordo I think Shia LeBeouf identified when he said he felt like someone was trying to “sell me a car.” The reason why the new liturgy does this, even though such concerns form only one part of Sacrosanctum Concilium’s instructions on liturgical reform, is the conviction among liturgists and the members of the Concilium that human nature no longer responded to such experiences in the modern world. This sentiment is echoed in Pope Francis’ letter on the liturgy, Desierio Desideravi (§27), where he claims that “modern people… have lost the capacity to engage with symbolic action.” Some maintain the liturgical reform intended to recapture the liturgical experience of the early Church, but liturgists who influenced the reform in the 1960s were quite clear about their aims. They made no secret that their real motivation was “the evolution of new forms…from the need for contemporary and relevant expression” in the liturgy (Richard McManus), and that “there was no question of a mere desire to restore ancient liturgical practice” but only “pastoral necessity…for reform” (Charles Davis).[4] Criticisms of the New Mass are Not Going Away These criticisms I have just outlined are not new; learned, eloquent men from Dietrich von Hildebrand to Joseph Ratzinger and many others have voiced them for years now. I emphasize this because it is important for those Catholics of good will who have no interest in the old liturgy to understand that such criticisms can’t be written off as the expression of personal preferences, but are the result of very real defects inherent in the modern liturgy. And that is the value of LaBeouf’s comments. It is not surprising that an actor, attuned to non-verbal communication, was able to succinctly articulate one of the major problems with the New Mass. Church leaders should not run away from this fact, but understand the upsurge of interest in the old rite is not the result of some sort of moral or psychological problem with Latin Mass goers, but is indicative of a larger human need, one which the liturgical reformers did not understand or appreciate. Failing to address this and other problems with the Novus Ordo is simply selling the liturgy, and the faithful, short.   [1] Fr. Aidan Nichols, O.P., Looking at the Liturgy: a Critical View of its Contemporary Form (San Francisco: Ignatius Press, 1996), 28. [2] Ibid., 30. [3] Ibid., 30-31. [4] Richard McManus, “Preface,” in Cipriano Vagaggini, The Canon of the Mass and the Liturgical Reform, translated by Peter Coughlin (London, Dublin, Melbourne: Geoffrey Chapman, 1967), 11; Charles Davis, Liturgy and Doctrine: the Doctrinal Basis of the Liturgical Movement (London and New York: Sheed and Ward, 1962), 19.     Darrick Taylor, PhD Darrick Taylor teaches history at Johnson County Community College in Overland Park, Kansas.

Dr Darrick Taylor 7 września 2022 0 komentarzy Nowa Msza jest nieautentyczna Jeśli jesteś nastawiony na katolicką dyskusję online, prawdopodobnie widziałeś przynajmniej fragmenty wywiadu biskupa Roberta Barrona z Shią LaBeoufem, aktorem, który stał się katolikiem po tym, jak w filmie wcielił się w postać św. Ojca Pio z Pietrekliny. Najbardziej rozpowszechnionym (przynajmniej w moim zakątku katolickiego świata) było stwierdzenie, że woli starą łacińską Mszę od nowszego rytu, ponieważ „wydaje mi się, że nie sprzedają mi samochodu”. To oczywiście bardzo ucieszyło Tradsa ​​(i potargało pióra niektórych innych katolików), ale myślę, że jego uwagi są warte wyjaśnienia, ponieważ uchwyciły coś ważnego w różnicy między starym a nowym rytem. Powinienem z góry stwierdzić, że nie interesuje mnie udowadnianie wyższości starego rytu (chociaż wierzę, że tak jest) nad nowym, ale jedynie szczegółowo omawiam, dlaczego niektórzy uważają, że Nowa Msza odkłada się. Mówię to, ponieważ nawróceni z Mszy łacińskiej mają tendencję do cytowania swoich doświadczeń i udzielania subiektywnych odpowiedzi, dlaczego są do nich przywiązani. Ich świadectwo jest ważne, ale chcę argumentować, że za reakcjami takimi jak LaBeouf na Nową Mszę kryje się coś obiektywnego. Mówiąc prościej, głównym problemem nowego rytu jest to, że jest on nieautentyczny. Nie mówię tutaj o treści teologicznej Nowej Mszy, ani nawet o kwestii łaciny kontra język ojczysty, ale raczej o sposobie, w jaki komunikuje ona wiarę Kościoła w rytualnych, antropologicznych terminach (chociaż wierzę, że wszystkie te obawy są ze sobą powiązane). ). Nie oznacza to, że jest nieważne, heretyckie czy duchowo szkodliwe. Oznacza to, że elementy istotne dla nowego mszału uniemożliwiają mu skuteczne przekazywanie wiary Kościoła. Liturgia racjonalizmu Aby zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, trzeba coś zrozumieć o teologach, którzy zbudowali Nową Mszę w latach sześćdziesiątych. Wielu z nich było pod wpływem racjonalizmu, który przedkładał abstrakcyjną komunikację werbalną nad cielesnymi, niewerbalnymi środkami wyrazu. Jak zauważyło wielu tradycjonalistów (i Joseph Ratzinger), większość członków Consilium (komisja, której zadaniem jest wdrożenie nakazanej przez Vaticanum II konstytucji dotyczącej liturgii, Sacrosanctum Concilium ), nie była kapłanami, ale naukowcami. Byli to mężczyźni, którzy dobrze sobie radzili z abstrakcją i byli podejrzliwi wobec tego, co uważali za archaiczne, ale pozbawione sensu gesty, które nie miały precyzyjnego uzasadnienia. Ta wrażliwość, szeroko podzielana przez profesjonalnych liturgistów przed Vaticanum II, przeniknęła do Sacrosanctum Conciliumsam (§ 34), z jego napomnieniami, aby usunąć „bezużyteczne powtórzenia” z liturgii, aby „nie wymagała wielu wyjaśnień”. Możesz zapytać, co jest nie tak z jasnością i łatwością zrozumienia? Cóż, po pierwsze, nie wszystko, co warto zrozumieć, można wyjaśnić w bardzo zwerbalizowanych terminach, które preferowali reformatorzy. W rzeczywistości ludzie zawsze komunikują się w sposób niewerbalny, często nieświadomy, używając gestów, mowy ciała, akcentów głosowych i tak dalej. Trudno pojąć , że możemy wyrazić wszystko, co warto przekazać z doskonałą werbalną jasnością i prostotą , nawet największą Tajemnicę w całym wszechświecie – że sam Bóg przybrał ciało i poświęcił się dla nas. Antropolodzy oceniają nową Mszę Na ten problem zwracali uwagę krytycy zarówno w czasie promulgacji Nowej Mszy, jak i później, i to nie tylko tradycjonaliści. Szanowana antropolożka Mary Douglas zwróciła uwagę, że ludzie, których zadaniem było zreformowanie liturgii, to profesjonaliści z klasy średniej, którzy dobrze znają abstrakcje językowe, ale nie dostrzegają znaczenia rytuałów, które przemawiają do mniej wykształconych katolików w Anglii. Słynna krytykowała angielskich biskupów za zniesienie piątkowego postu, zauważając, jak ważny był on dla pokoleń katolików klasy robotniczej. Krytycy sposobu celebrowania Mszy przed Vaticanum II, którzy bez końca powtarzają zarzut, że uczestnicy Mszy byli jedynie „niemymi widzami”, ilustrują ten brak zrozumienia. To, że wielu nie potrafiło z doskonałą jasnością wyartykułować tego, co działo się podczas liturgii, nie oznacza, że ​​nie mogli zrozumieć, co się dzieje. Po prostu zrozumieli to w sposób obcy reformatorom liturgicznym. Jak powiedział Douglas o angielskich biskupach, „to tak, jakby w liturgicznych nastawniach znajdowały się sygnalizatory nierozróżniające kolorów”.[1] Sposób, w jaki komunikuje się Msza, różni się od innych form komunikacji, ponieważ Msza musi odbywać się na podprogowych, niewerbalnych poziomach, aby mieć swój efekt. Niektórzy zdają się myśleć, że liturgia jest jedynie forum przekazywania informacji, podczas gdy jest to rytuał, którego celem jest wywołanie określonego doświadczenia, doświadczenia bezczasowości . Antropolog Victor Turner, katolik (podobnie jak Douglas), zwrócił uwagę, że liturgia tworzy to doświadczenie poprzez coś, co nazwał „przepływem rytualnym”, nieustanne powtarzanie elementów, które wyprowadzają uczestnika z poczucia zwykłego, linearnego czasu. [2] Turner skrytykował nową liturgię jako niezdolną do wytworzenia tego „rytualnego przepływu”, właśnie dlatego, że sprzyjała temu, co nazywał „przejściową komunikacją”. [3] Każdy, kto kiedykolwiek uczestniczył w Novus Ordo, może zaświadczyć o prawdziwości tego. Nowa Msza często pojawia się jako niewiele więcej niż seria instrukcji i napomnień, zwieńczona kilkoma pieśniami i ważną Eucharystią. To jest zgodne z projektem. Jeśli cenisz „aktywne uczestnictwo” ponad wszystko i wymagasz, aby każdy uczestnik był przez cały czas świadomie informowany o tym, co się dzieje, te ciągłe interwencje werbalne są niezbędne. Współczesna liturgia dla współczesnego człowieka Ale to oznacza, że ​​nigdy nie można osiedlić się w tej „drugiej przestrzeni”, jak nazwał ją poeta Czesław Miłosz, w inny świat poza zmysłami, który liturgia przywołuje za pomocą zmysłów. We współczesnym rycie powtarzające się, niewerbalne elementy liturgii są zawsze przerywane powitaniem, zapowiedziami, znakiem pokoju i innymi ustnymi przemówieniami. Myślę, że to właśnie ten element Novus Ordo zidentyfikował Shia LeBeouf, kiedy powiedział, że czuł, jakby ktoś próbował „sprzedać mi samochód”. Powodem, dla którego czyni to nowa liturgia, chociaż takie obawy stanowią tylko jedną część instrukcji Sacrosanctum Concilium o reformie liturgicznej, jest przekonanie liturgistów i członków Konsylium, że natura ludzka nie reagowała już na takie doświadczenia we współczesnym świecie. świat. Ten sentyment znajduje odzwierciedlenie w liście papieża Franciszka na temat liturgii, Desierio Desideravi (§27), gdzie twierdzi, że „współcześni ludzie… utracili zdolność angażowania się w działanie symboliczne”. Niektórzy utrzymują, że reforma liturgiczna miała na celu odzyskanie liturgicznego doświadczenia wczesnego Kościoła, ale liturgiści, którzy wpłynęli na reformę w latach sześćdziesiątych, jasno określili swoje cele. Nie ukrywali, że ich prawdziwą motywacją była „ewolucja nowych form… z potrzeby współczesnego i odpowiedniego wyrazu” w liturgii (Richard McManus) i że „nie było mowy o zwykłym pragnieniu przywrócenia starożytnej praktyki liturgicznej” ale tylko „duszpasterska konieczność… reformy” (Charles Davis). [4] Krytyka Nowej Mszy nie odchodzi Te krytyczne uwagi, które właśnie nakreśliłem, nie są nowe; uczeni, elokwentni ludzie, od Dietricha von Hildebranda po Josepha Ratzingera i wielu innych, wypowiadali je od lat. Podkreślam to, ponieważ ważne jest, aby ci katolicy dobrej woli, którzy nie interesują się starą liturgią, zrozumieli, że takiej krytyki nie można spisać na straty jako wyraz osobistych preferencji, ale są one wynikiem bardzo realnych wad tkwiących w współczesna liturgia. I to jest wartość komentarzy LaBeouf. Nic dziwnego, że aktor nastrojony na komunikację niewerbalną był w stanie zwięźle wyartykułować jeden z głównych problemów Nowej Mszy. Przywódcy Kościoła nie powinni uciekać od tego faktu, ale rozumieć wzrost zainteresowania starym rytem. nie jest wynikiem jakiegoś moralnego czy psychologicznego problemu, jaki napotykają wierni Mszy łacińskiej, ale wskazuje na większą ludzką potrzebę, której reformatorzy liturgiczni nie rozumieli ani nie doceniali. Brak rozwiązania tego i innych problemów w Novus Ordo to po prostu sprzedawanie liturgii, a wiernych na krótko.   [1] Ks. Aidan Nichols OP, Patrząc na liturgię: krytyczne spojrzenie na jej współczesną formę (San Francisco: Ignatius Press, 1996), s. 28. [2] Tamże, s. 30. [3] Tamże, 30-31. [4] Richard McManus, „Przedmowa”, w Cipriano Vagaggini, The Canon of the Mass and the Liturgical Reform , przekład Peter Coughlin (Londyn, Dublin, Melbourne: Geoffrey Chapman, 1967), 11; Charles Davis, Liturgia i doktryna: doktrynalne podstawy ruchu liturgicznego (Londyn i Nowy Jork: Sheed and Ward, 1962), 19.     Dr Darrick Taylor Darrick Taylor wykłada historię w Johnson County Community College w Overland Park w stanie Kansas.

https://onepeterfive.com/shia-labeouf-barron/#_ftn1