Creating ADHD is the goal of education
ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder
by Jon Rappoport
(To read about Jon's mega-collection, The Matrix Revealed, click here.)
There is a form of mind control that is really mind-chaos. It shatters the processes of thought into, at best, vaguely related fragments. There is no direction, no development, no progress along a line of reasoning. This is how you disable a person. You disrupt his ability to move from A to B to C. At that point, he becomes passive. He’s willing to be programmed, because it’s easier. He wants to be programmed.
“I learned twenty-four new things today at school,” the child said. “One right after the other. I felt so happy. My teacher told me I was learning accelerated. I wrote on my iPad. I saw pictures. I did group harmony. I added. I divided. I heard about architecture. The teacher said we were filled with wonder at the universe. We solved a problem. We’re all together. I ate cheese. A factory makes cheese.”
|
The new education is ADHD. It's a method of teaching that surrenders ground on each key concept, deserting it before it's firmly fixed in the mind of the student. It hops around from idea to idea, because parents, teachers, administrators, students, departments of education, and educational publishers have given up on the traditional practice of repetition. Repetition was old-world. For decades, even centuries, the time-honored method of instruction was: introduce an idea or concept or method, and then provide numerous examples the student had to practice, solve, and demonstrate with proficiency. There was no getting around it. If the student balked, he failed. There were no excuses or fairy tales floated to explain away the inability of the student to carry out the work. Now, these days, if you want to induce ADHD, teach a course in which each new concept is given short shrift. Then pass every student on to the next grade, because it's “humane.” Think of it this way. Suppose you want to climb the sheer face of a high rock. You know nothing about climbing. You engage an instructor. He teaches you a little bit about ropes and spikes and handholds. He briefly highlights each aspect and then skips to the next. So later...while you're falling five hundred feet to the ravine below, you can invent stories about why the experiment didn't work out. Since the advent of organized education on the planet, there has been one way of teaching young children...until recently. Explain a new idea, produce scores of examples of that idea, and get the students to work on those examples and come up with the right answers. Subtraction, division, decimals, spelling---it all works the same basic way. For the last hundred years or so, however, we've seen the gradual intrusion of Teacher ADHD. School text ADHD. Not enough examples. Not enough exercises. Education has nothing to do with a full frontal attack to “improve the self-esteem” of the student. It has nothing to do with telling children they're valuable. It certainly has nothing to do with trying to embed social values and team spirit in children. And no matter how many fantasies educators spin, schools can't replace parents. If what I'm writing here seems cruel and uncaring...look at the other side of the picture. Look at what happens when a student emerges from school with a half-baked, dumbed-down education. He can sort of read. He can sort of write. He sort of understands arithmetic. He tries to skate through the rest of his life. He fakes it. He tries to conceal the large territory of what he doesn't know. He certainly can't think straight. Give him three ideas in succession and he's lost. He goes on overload. You say A and he goes to G right away. You go back to A and he responds with R. He's up the creek without a paddle. That's what's cruel. Forty years ago, I was on the verge of landing a lucrative job with a remedial education company. The owner gave me a lesson plan and told me to write a sample program. I did. He looked at it and said, “There are too many examples and exercises here. You have to move things along faster.” I told him the students would never comprehend the program that way. They had to work on at least 20 exercises for each new concept. He was shocked. “That's not how it's done now,” he said. “Oh,” I said, “you mean now the student and teacher both fake it?” And that was the end of that. Several years ago, I explained much of what's in this article to a sociologist at a US university. His response: “Children are different now. They don't have patience. There are too many distractions. We have to operate from a new psychology.” I asked him what that psychology was. “Children are consumers. They pick and choose.” While I was laughing at his assessment, he capped his display of wisdom with this: “There is no longer a clear division between opinion and fact. They overlap.” Perfect. I know all about how the Carnegie and Rockefeller Foundations torpedoed education in America. But their major effort was cutting off teachers and students from the history of the nation and the meaning of individual freedom. What I'm talking about here is a different perversion. The unhinging of the young mind from any semblance of accomplishment and continuity. This goes far beyond the agenda of outfitting children to be worker-drones in a controlled society. This is the induction of confusion and despair about what used to be called thinking. This is the imprinting of “gaps” that make it very hard for a person to operate, even as a drone. In addition, if you seed children with all sorts of debilitating and violence-inducing psychiatric drugs, you have a profound and very dangerous mix. People may wish it weren't so, but that doesn't change the facts of the matter. The upside is, when you explain a concept to a child, and you then take him through a great many exercises designed to help him understand that concept, he'll achieve a victory. Then you’ll see the lights go on in his mind. You’ll see his confidence build. Then he wantsto learn. ~~~ (Episode 12 of Rappoport Podcasts -- "Viruses That Don't Exist" -- is now posted on my substack. It's a blockbuster. To listen, click here. To learn more about This Episode of Rappoport Podcasts, click here.)
~~~
(The link to this article posted on my blog is here.)
(Follow me on Substack, Twitter, and Gab at @jonrappoport) |
Tworzenie ADHD jest celem edukacji
ADHD: zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi autor: Jon Rappoport 23 czerwca 2022 (Aby dołączyć do naszej listy e-mail, kliknij tutaj .) Istnieje forma kontroli umysłu, która w rzeczywistości jest chaosem umysłowym. Rozbija procesy myślowe na w najlepszym razie niejasno powiązane fragmenty. Nie ma kierunku, nie ma rozwoju, nie ma postępu w toku rozumowania. W ten sposób wyłączasz osobę. Zaburzasz jego zdolność do poruszania się z punktu A do punktu B do punktu C. W tym momencie staje się pasywny. Chętnie daje się zaprogramować, bo tak jest łatwiej. Chce być zaprogramowany. „Dzisiaj w szkole nauczyłem się dwudziestu czterech nowych rzeczy” – powiedziało dziecko. „Jeden zaraz po drugim. Czułem się taki szczęśliwy. Mój nauczyciel powiedział mi, że uczę się przyspieszonego. Napisałem na iPadzie. Widziałem zdjęcia. Zrobiłem harmonię grupową. Dodałem. Podzieliłem się. Słyszałem o architekturze. Nauczyciel powiedział, że byliśmy zdumieni wszechświatem. Rozwiązaliśmy problem. Wszyscy jesteśmy razem. Zjadłem ser. Fabryka produkuje ser”. Nowa edukacja to ADHD. Jest to metoda nauczania, która poddaje grunt pod każdą kluczową koncepcję, porzucając ją, zanim zostanie mocno utrwalona w umyśle ucznia. Przeskakuje od pomysłu do pomysłu, ponieważ rodzice, nauczyciele, administratorzy, studenci, wydziały oświaty i wydawcy edukacyjni zrezygnowali z tradycyjnej praktyki powtórek. Powtarzanie było ze starego świata. Przez dziesięciolecia, a nawet stulecia uświęconą tradycją metodą nauczania było: wprowadzenie pomysłu, koncepcji lub metody, a następnie dostarczenie licznych przykładów, które uczeń musiał ćwiczyć, rozwiązywać i demonstrować z umiejętnością. Nie dało się tego obejść. Jeśli uczeń się sprzeciwiał, poniósł porażkę. Nie było wymówek ani bajek wyjaśniających niezdolność ucznia do wykonania pracy. W dzisiejszych czasach, jeśli chcesz wywołać ADHD, prowadź kurs, w którym każda nowa koncepcja jest krótko pomijana. Następnie przekaż każdego ucznia do następnej klasy, ponieważ jest to „humanitarne”. Pomyśl o tym w ten sposób. Załóżmy, że chcesz wspiąć się na stromą ścianę wysokiej skały. Nic nie wiesz o wspinaczce. Zaangażujesz instruktora. Nauczy cię trochę o linach, kolcach i uchwytach. Krótko podkreśla każdy aspekt, a następnie przechodzi do następnego. Więc później… kiedy spadasz pięćset stóp do wąwozu poniżej, możesz wymyślać historie o tym, dlaczego eksperyment się nie powiódł. Od czasu pojawienia się zorganizowanej edukacji na świecie istniał jeden sposób nauczania małych dzieci… aż do niedawna. Wyjaśnij nowy pomysł, stwórz dziesiątki przykładów tego pomysłu i poproś uczniów, aby pracowali nad tymi przykładami i znaleźli właściwe odpowiedzi. Odejmowanie, dzielenie, ułamki dziesiętne, pisownia — wszystko działa w ten sam podstawowy sposób. Jednak przez ostatnie sto lat byliśmy świadkami stopniowego wkraczania nauczyciela ADHD. Tekst szkolny ADHD. Za mało przykładów. Za mało ćwiczeń. Edukacja nie ma nic wspólnego z pełnym frontalnym atakiem na „poprawę samooceny” ucznia. Nie ma to nic wspólnego z mówieniem dzieciom, że są cenne. Z pewnością nie ma to nic wspólnego z próbą zakorzenienia w dzieciach wartości społecznych i ducha współpracy. I bez względu na to, ile edukatorzy fantazji snują, szkoły nie mogą zastąpić rodziców. Jeśli to, co tu piszę, wydaje się okrutne i nieczułe… spójrz na drugą stronę obrazu. Zobacz, co się dzieje, gdy uczeń wychodzi ze szkoły z niedopracowaną, ogłupiałą edukacją. Potrafi czytać. Potrafi tak jakby pisać. W pewnym sensie rozumie arytmetykę. Próbuje przejechać przez resztę swojego życia. On to udaje. Próbuje ukryć duży obszar tego, czego nie zna. Z pewnością nie potrafi jasno myśleć. Daj mu trzy pomysły z rzędu, a przegra. Jest przeciążony. Mówisz A, a on od razu idzie do G. Wracasz do A, a on odpowiada R. Jest w górę strumienia bez wiosła. To jest okrutne. Czterdzieści lat temu byłem bliski zdobycia intratnej pracy w firmie zajmującej się edukacją rehabilitacyjną. Właściciel dał mi plan lekcji i kazał napisać przykładowy program. Zrobiłem. Spojrzał na to i powiedział: „Jest tu zbyt wiele przykładów i ćwiczeń. Musisz poruszać się szybciej”. Powiedziałem mu, że studenci nigdy nie zrozumieją programu w ten sposób. Musieli pracować nad co najmniej 20 ćwiczeniami dla każdej nowej koncepcji. On był w szoku. „Teraz to się nie tak robi” – powiedział. „Och”, powiedziałem, „masz na myśli, że teraz uczeń i nauczyciel udają?” I to był koniec. Kilka lat temu wyjaśniłem wiele z tego, co jest w tym artykule socjologowi z amerykańskiego uniwersytetu. Jego odpowiedź: „Dzieci są teraz inne. Nie mają cierpliwości. Jest zbyt wiele rozrywek. Musimy działać w oparciu o nową psychologię”. Zapytałem go, co to za psychologia. „Dzieci są konsumentami. Wybierają i wybierają”. Podczas gdy śmiałem się z jego oceny, zakończył swój pokaz mądrości słowami: „Nie ma już wyraźnego podziału na opinię i fakty. Zachodzą na siebie.” Idealny. Wiem wszystko o tym, jak fundacje Carnegie i Rockefellera storpedowały edukację w Ameryce. Ale ich głównym wysiłkiem było odcięcie nauczycieli i uczniów od historii narodu i znaczenia wolności jednostki. To, o czym mówię, to inna perwersja. Oderwanie młodego umysłu od wszelkich pozorów spełnienia i ciągłości. Wykracza to daleko poza program wyposażania dzieci w drony robotnicze w kontrolowanym społeczeństwie. Jest to wywoływanie zamętu i rozpaczy w związku z tym, co kiedyś nazywano myśleniem. Jest to wdrukowanie „luk”, które bardzo utrudniają człowiekowi działanie, nawet jako dron. Ponadto, jeśli zaszczepiasz dzieciom wszelkiego rodzaju wyniszczające i wywołujące przemoc leki psychiatryczne, powstaje głęboka i bardzo niebezpieczna mieszanka. Ludzie mogą sobie życzyć, żeby tak nie było, ale to nie zmienia faktów. Plusem jest to, że kiedy wyjaśnisz dziecku koncepcję, a następnie przeprowadzisz go przez wiele ćwiczeń zaprojektowanych, aby pomóc mu zrozumieć tę koncepcję, odniesie zwycięstwo. Wtedy zobaczysz, jak w jego umyśle zapalają się światła. Zobaczysz, jak nabiera pewności siebie. Potem chce się uczyć. |
https://blog.nomorefakenews.com/2022/06/23/creating-adhd-is-the-goal-of-education/
