“Being children of this world, pompous, cunning, fake, self-seeking, etc., it is certain that they fit religious life very badly and that it is impossible to maintain union with them. If those of this blood are made superiors, they employ almost all their government in external things: they promote genuine mortification and solid virtues very little, and seem to be merchants, seeking first seats and being called rabbis; they are hardly eager to seek perfection that is described in the parts 5 and 6 of the Constitutions; and readily admit others of the same blood who are very unworthy.”
Manuel Rodrigues, Jesuit curia in Rome.
Go to Part 1.
https://www.theoccidentalobserver.net/2017/12/26/review-the-jesuit-order-as-a-synagogue-of-jews-part-one/
The Racial Struggle for the Jesuit Order
The complaints of native Spanish members of the Society of Jesus, regarding the crypto-Jewish Jesuit elite, are remarkably uniform. Predominant among their concerns was the Jewish tendency towards monopoly, nepotism, arrogance, aggressive ambition, and an air of insincerity in the practice of Christianity. Of particular concern was the fact that the Spanish Jesuit Order was becoming an exclusive enclave of influential Jews that stretched out even into the heart of Rome.
The epigraph above, from Manuel Rodrigues, highlights all of these themes, some of which have been empirically demonstrated. For example, the body of research compiled by Maryks and other scholars, and discussed in Part 1, more than provides sufficient evidence in support of the accusation that crypto-Jews were “readily admitting others of the same blood.” Moreover, Benedetto Palmio, an Italian assistant to two native European Jesuit Superior Generals (Francisco de Borja and Everard Mercurian), complained of the “multitude and insolence of Spanish neophytes,” whom he described as a “pestilence (133).” Stressing that “where a New Christian was found, it was impossible to live in peace,” he added that “those who governed in Rome were almost all neophytes. … This sort of people and almost no other were being admitted in Spain (133).” King Phillip II of Spain had by the 1570s taken to describing the Jesuits as a “Synagogue of Hebrews.” (133)
The method of leadership employed by this crypto-Jewish elite was further described by Palmio as despotic. The crypto-Jewish elite in Rome was behaving “not as fathers but as masters (135).” Reflecting age-old Jewish ethnic networking, there were gross ethnic disparities in promotions to high office, with Palmio stressing that “the neophytes want to dominate everywhere and this is why the Society is agitated by the tempest of discords and acrimonies (138).” Conversos were “overly ambitious, insolent, Janus-faced, pretentious, despotic, astute, terrible, greedy for power, and infamous.” (142) Lorenzo Maggio, an Italian Jesuit curia in Rome, complained that “those from the circumcision subverted the entire house of the Society.” (117)
Regardless of the actual origins of the Jesuit Order, which were heavily Jewish and intertwined with the search for political influence from the beginning, many native European members seem to have perceived the Society of Jesus as an essentially good religious movement that had been founded on idealist and pious terms, but had been corrupted along the way by the infiltration of power-seeking crypto-Jews. It is of course essential to note that such perceptions were not unique to the Society of Jesus. Around the same time that agitation was building within the Jesuit Order, Bishop Diego de Simancasof Zamora urged his parishioners to combat the machinations of the conversos and their activities in “deceiving the pope and his ministers (31).” Simancas, like Rodrigues, Palmio, and Hoffaeus, concluded that conversos were prone to “ambition, conspiracy, and greed for power” as demonstrated by the fact they had “infiltrated the offices of importance in the Church of Toledo.” (34–5)
In order to combat crypto-Jewish nepotism and extensive ethnic networking, native European Jesuits developed very interesting counter-strategies that in many respects mirrored their Jewish counterparts. Again, the patterns seen here should be regarded as broadly supportive of Kevin MacDonald’s analysis of the reactive nature of anti-Semitism in Separation and Its Discontents, where one of the key chapters concerns National Socialism as a mirror image strategy. What non-Jewish Jesuits essentially did in the early stages of the revolt from below, was, like their crypto-Jewish opponents, to establish their own secretive networks based on racial exclusion, and the selection of their own preferred candidates based on ethnic preference.
The stage for this clash was set following the death of the third Superior General, Francisco de Borja, in 1572. Until this date, non-Jewish Jesuits had endured the philo-Semitic leadership of Loyola and the rampant ethnic nepotism of the converso Diego Laínez. Borja was himself described as a “protector of conversos” during periods of rising tension (115). After Borja’s death, it was readily apparent that the crypto-Jewish Jesuit elite had already contrived to select the converso Juan Alphonse de Polanco as his successor. (xxv) Polanco had already been appointed Society secretary by Loyola in 1547, before becoming senior administrator in the general curia in Rome. Incredibly influential, and “the most prominent figure in the Society of Jesus,” his selection should have been “open and shut.” However, as Maryks discusses, by this date “a close-knit anti-converso party [composed mainly of the Jesuit representatives from outside Spain] gained ground within the society.” (xxv)
In spite of the significant pro-converso presence at General Congregation 3 [General Congregations are “the supreme legislative body of the Society of Jesus consisting of major (‘provincial’) superiors and locally elected representatives”], the close-knit Italo-Portuguese lobby gained ground in the assembly and was crafty enough to successfully conspire against Polanco’s election and his pro-converso supporters. (120)
As well as forming a close-knit group based on ethnicity, the counter-strategy mirrored Jewish tactics by appealing for support from elites. The Portuguese delegation led by Leão Henriques “secretly carried to Rome a letter that Henriques’s penitent, Cardinal Infant Henry of Portugal (1512–80), had written to Pope Gregory XIII on 22 January 1573. In it, the Grand Inquisitor of Portugal and future king (1578–80) demanded that neither a converso nor a pro-converso candidate be elected superior general of the Society of Jesus, and he warned that if no measure against the converso evil is taken, the Society would risk destruction.” (121)
Pope Gregory XIII soon disclosed his support for a non-Spanish alternative to Polanco, who, in turn, indicated that he would step aside but refused to prohibit other “Spanish” candidates from being elected superior general. After the congregation opened, Gregory XIII inquired about the procedures of the congregation, about the number of Spaniards among the voters, and about the national background of the previous superiors general. Gregory “remarked that somebody should be chosen from a nation other than Spain, and, in spite of Polanco’s protest against limiting freedom of conscience of the electors, the pope specifically suggested the name of the Walloon Everard Mercurian, then dismissed the delegation with his blessing (122).” Consequently, while the converso Antonio Possevino was “addressing the congregation with an opening discourse, Cardinal Gallio of Como arrived and informed the congregation that he was representing the pope’s will to prevent the election of any Spanish candidate.” (122) The next day the assembly chose Everard Mercurian as the next superior general on the first ballot by a majority of 27 votes.
From the very first years of his office Mercurian proceeded, in his own words, to “cleanse the house.” He “removed from Rome (and possibly from Italy or even Europe) many converso Jesuits.” (123) Polanco, after almost three decades in office, “was moved away from Rome and sent to Sicily, a measure that seemed too harsh even to his major enemy, Benedetto Palmio.” (123)
However, in the aftermath of the removal of crypto-Jews from influence throughout the upper echelons of the Society of Jesus, a new movement emerged within the Spanish Jesuits called the memorialistas or memorialists. The group got its name from ‘memorial,’ which was a literary genre consisting of a written statement of facts presented in conjunction with a petition to a royal or religions authority. The memorialistas gained their name by sending “secret memorials to the Spanish Court and Inquisition, and the Holy See, asking for the reform of the Jesuit Institute, and, especially, for the autonomy of the Spanish Jesuit provinces.” (125–6) These memorials were highly divisive and destructive, seeking essentially to fracture the Society and to allow the conversos to recoup their power base in Spain.
This movement was little more than a damage-limitation exercise by the crypto-Jewish elite. Ousted from Rome, and suspected by the Portuguese, the goal was to consolidate their power in Spain and prevent further anti-converso measures from encroaching on their long-held power positions. As Maryks points out, “it must be admitted that many of its members, if not the majority, were of converso background.” (125) The memorialist movement was certainly widely perceived by contemporaries as a Jewish revenge movement, and Maryks clearly agrees with this perception. One of their key leaders was the converso Dionisio Vázquez, and Maryks remarks that “one could argue that Vázquez’s active role in the memorialistas movement was a sort of revenge for the discriminatory policy of Mercurian.” (126).” The anti-converso Benedetto Palmio “never doubted that conversos were behind the vindictive memoralistas movement.” (128)
As the struggle began to intensify, in 1581 another Italian anti-converso, Claudio Acquaviva, was elected as Mercurian’s successor. Acquaviva appointed a number of leading anti-converso Jesuits (including Manuel Rodrigues, Lorenzo Maggio, and the Rhinelander Paul Hoffaeus) to key positions in Rome, tasked with extending the anti-converso measures employed by Mercurian beyond the Roman power structure and into the wider Jesuit network. Maryks writes that the decade-long activities of Hoffaeus, Maggio, and Rodrigues, “effectively led to gradual restrictions in the admission into the Society of candidates of Jewish ancestry.” (146)
It is particularly interesting that much of this activity was carried out in a cryptic and secretive manner in which the ethnic aspect of the struggle was always kept just out of view — again mirroring the nature of the converso strategies to gain and extend influence. For example, in 1590 Acquaviva sent “secret instructions” to Spanish provincials operated by native Spanish, or ‘Old Christian,’ Jesuits in which he made clear the necessity of secrecy:
In regards to the offices of government, we should be careful not to give them to these people [conversos] in certain key places.… In what regards the admission of this people in order not to give occasion of bitterness to many in the Society, we have judged to be inappropriate to prohibit universally the admission of those who somehow have this defect. It is necessary to use more selectivity and diligence in the admission.… At any rate, [genealogical investigations] should be done quietly and when somebody has to be excluded, it would be convenient to give some other apparent causes and reasons for his dismissal, so that it could not be understood or affirmed with certainty that a person is barred from admission because of his lineage (147).
Faced with bitter responses from within the Spanish Jesuit Order, a few years later Acquaviva’s stance had hardened further, prompting him to issue a decree that those
who are descendants from parents who are recent Christians, routinely and habitually inflicted a great deal of hindrance and harm on the Society (as has become clear from our daily experience)…The entire congregation then decided to decree, as is affirmed by this present decree, that in no case may anyone of this sort, that is to say, one of Hebrew or Saracen stock, be admitted to the Society in the future. And if by error any such person is admitted, he should be dismissed as soon as the impediment is revealed, at whatever time before profession this occurs, after first notifying the superior general and awaiting his reply. (149)
Maryks states that at this point “the lineage-hunting season began,” and the removal of all persons of Jewish ancestry from the Society of Jesus commenced in earnest.
Early Modern Jewish Apologetics
Defeated and marginalized, the crypto-Jewish elite turned to issuing a long series of memorials that in many respects resemble prototypes of modern Jewish apologetics/propaganda of the kind issued by the ADL. For example, in a previous essay I noted the importance of the modern tactic of rhetorically displacing ‘foreignness’ away from Jews and onto the hostile movement itself:
Jews have regularly relied upon a fall-back tactic of presenting the troublesome movement as a foreign import…An excellent example of this, of course, would be Hillary Clinton’s ludicrous claim that the Alt Right has somehow been spawned by Putin’s Russia. Since most of her speech originated with the SPLC, we may assume that this particular accusation may be traced to a Hebraic hand. Another bizarre theory of the Alt Right’s foreign origins originating with the SPLC: Mark Potok has weighed in with the strange contention that the Alt Right “began as an anti-Muslim movement in Europe and has been spreading in this country since about 2008.”
And the list goes on. UK-based Jewish journalist Jonathan Freedland, who has a long history of activism against Whites, has penned an article titled “Donald Trump’s achilles heel is that he is truly un-American.” Freedland argues that America’s founding principle is “the belief that national identity did not reside in blood or soil, but in loyalty to the nation’s constitution and its bill of rights”—a clear indication that he has little acquaintance with American history. He continues that, “these moves by Trump are not just reactionary or bigoted or dangerous. They contradict the ideals that all Americans are meant to regard as sacred. Perhaps this is the way to attack Trump: as truly un-American. He says he wants to make America great again. The truth is, he would stop America being America.”
Further Jewish participants in the effort to portray Trump as un-American include but are not limited to: the editorial board of the Washington Post led by the Jewish Martin Baron; the Jewish journalist Franklin Foer; and Jewish talk show host Jerry Springer. Jewish businessman Josh Tetrick also purchased a number of expensive full-page ad spaces in the New York Times aimed at pushing the ‘Trump as un-American’ meme…In all cases, both Trumpism and the Alt Right are portrayed by Jews as a foreign incursion into American political life. As with other tactics, these have a long lineage. Kevin MacDonald writes that “Jewish organizations in Germany in the period 1870–1914 argued that anti-Semitism was a threat to all of Germany because it was fundamentally ‘un-German.’’”[1] In nineteenth-century Germany, anti-Semitism was often described by Jews as a French import. Conversely, Paula Hyman writes that, faced with a rise in anti-Jewish feeling in nineteenth-century France, Jews spread the message that anti-Semitism was “un-French” and a “German import.”[2] Thorsten Wagner reports that it was a common refrain among Jews in Denmark that anti-Semitism there was “a German import — without autochthonous roots and traditions.”[3]
There are countless more examples from countless other countries. The tactic therefore relies on convincing the population that Jews are not the foreign threat but rather that it is the growing volkisch movement that is the foreign entity threatening the nation. Although it’s an absurdly perverse claim, and hard to imagine as being successful, Jews are able to spread the message because of their superior media and political power (as seen with Tetrick’s efforts). This power has ensured that portrayals of nationalist movements as ‘foreign’ have been tactically effective in the past.
Crypto-Jewish Jesuit responses to the European counter-strategy are strikingly similar to these modern instances in that they also heavily relied on attempts to displace the sense of foreign threat away from themselves and onto the movement hostile to their interests. For example, the most ferocious and prolific written responses to the ousting of the conversos were penned by the converso and high-ranking Italian diplomat Antonio Possevino, who had been removed from office by Mercurian and sent to remote Sweden. Isolated and powerless in the cold north, Possevino declared that it was figures like Benedetto Palmio who were truly ‘un-Christian’ and in fact little more than “pagans (164–5).” Remarkably, and with much chutzpah, Possevino attributed all of the disruption within the Society of Jesus to the “overweening ambition of the Portuguese Jesuits (171–2).” Possevino blatantly lied in his propaganda about the nature of the memorialistas, suggesting the movement was part of a “Portuguese conspiracy” to undermine Jesuit unity (171–2). Maryks comments bluntly on Possevino’s text that the majority of memorialists were in fact “undeniably conversos.” (172) Finally, Possevino’s apologetics also contain another aspect that prefigures modern propaganda — the idea that Jews are a natural and moral elite, typically combined with contempt for the rural masses. Possevino blamed “envious and talentless men from poor, rural backgrounds” (168) for the agitation against the conversos, while asserting that “in terms of their virtue and dedication, [conversos] represent an elite within the Society.” (172)
Conclusion
The Jesuit Order as a Synagogue of Jews is an important contribution to the study of religion and ethnic conflict in early modern Spain. Although not suited for beginners to any of the themes under discussion, the book is concise, and its four chapters are filled with new information sure to fascinate the reader with some prior knowledge of the Jesuits, Spanish history, or the Jewish Question in Europe.
My only real criticisms rest on matters of style and structure. Maryks’ writing style is often mechanical, and one sometimes feels that, while the material lends itself to a dramatic narrative, that potential is lost amid bland observations and repetitive recourse to lamenting the “bias” and “discrimination” of the “Old Christians.” Certainly this is a book in which the facts, rather than the author’s analysis, lead the way. As regards structure, the text has an irritating habit of repetition, particularly in terms of persistently re-introducing characters we would already be familiar with. I found this especially disappointing because of a normally high quality of editing from Brill.
These minor irritations aside, The Jesuit Order as a Synagogue of Jews was a page-turner. Perhaps best of all, it’s now been made available to download for free as part of Brill’s open source initiative. Enjoy.
[1] K. MacDonald, Separation and Its Discontents: Toward and Evolutionary Theory of Anti-Semitism (1st Books, 2004), 232.
[2] A. Lindemann & R. Levy (eds.), Antisemitism: A History (Oxford University Press, 2010), 136.
[3] T. Wagner,’Belated Heroism: The Danish Lutheran Church and the Jews, 1918-1945,’ in K. Spicer (ed), Antisemitism, Christian Ambivalence, and the Holocaust (Indiana University Press, 2007), 7.
http://www.theoccidentalobserver.net/2017/12/27/review-the-jesuit-order-as-a-synagogue-of-jews-part-two/
=============
Będąc dziećmi tego świata, pompatycznymi, przebiegłymi, fałszywymi, samolubnymi itd., Jest pewne, że bardzo źle pasują do życia religijnego i że niemożliwe jest utrzymywanie z nimi jedności. Jeśli ci z tej krwi są przełożonymi, zatrudniają prawie cały swój rząd w sprawach zewnętrznych: bardzo mało promują prawdziwe umartwienie i solidne cnoty, i wydają się być kupcami, szukającymi pierwszych miejsc i nazywanymi rabinami; nie są chętni do szukania doskonałości opisanej w częściach 5 i 6 Konstytucji; i chętnie przyjmują innych z tej samej krwi, którzy są bardzo niegodni. "
Manuel Rodrigues, kuria jezuita w Rzymie.
Walka rasowa o zakon jezuitów
Skargi rdzennych hiszpańskich członków Towarzystwa Jezusowego, dotyczące krypto-żydowskiej elity jezuitów, są wyjątkowo jednolite. Dominującą ich troską była żydowska skłonność do monopolu, nepotyzm, arogancja, agresywna ambicja i atmosfera nieszczerości w praktykowaniu chrześcijaństwa. Szczególny niepokój wzbudził fakt, że hiszpański zakon Jezuitów stał się ekskluzywną enklawą wpływowych Żydów, którzy rozciągali się nawet w samym sercu Rzymu.
Powyższy epigraf, od Manuela Rodriguesa, podkreśla wszystkie te tematy, z których niektóre zostały empirycznie zademonstrowane. Na przykład zbiór badań zebranych przez Maryków i innych uczonych, omówionych w Części 1, dostarcza więcej niż wystarczających dowodów na poparcie oskarżenia, że krypto-Żydzi "chętnie przyjmują innych z tej samej krwi". Ponadto Benedetto Palmio, włoski asystent dwóch europejskich generałów przełożonych jezuitów (Francisco de Borja i Everarda Mercuriana) narzekał na "wielość i bezczelność hiszpańskich neofitów", których opisał jako "zarazy" (133). Podkreślając, że "gdzie nowy chrześcijanin został znaleziony, nie można było żyć w pokoju ", dodał," że ci, którzy rządzili w Rzymie byli prawie wszystkimi neofitami. ... Ten rodzaj ludzi i prawie żaden inny nie został przyjęty w Hiszpanii (133).
Metoda przywództwa zastosowana przez tę krypto-żydowską elitę została później opisana przez Palmio jako despotyczna. Krypto-żydowska elita w Rzymie zachowywała się "nie jako ojcowie, ale jako mistrzowie" (135). "Odzwierciedlając odwieczne żydowskie sieci etniczne, pojawiły się ogromne nierówności etniczne w awansach na wysokie stanowiska, a Palmio podkreślał, że" neofici chcą dominować wszędzie i dlatego Towarzystwo jest poruszone burzą niezgodności i zaraźliwości (138). "Conversowie byli" zbyt ambitni, bezczelni, Janusowi, pretensjonalni, despotyczni, przenikliwi, straszni, chciwi władzy i niesławni. "( 142) Lorenzo Maggio, włoska kuria jezuicka w Rzymie, skarżyła się, że "ci z obrzezania podkopali cały dom Towarzystwa" (117).
Bez względu na faktyczne początki zakonu jezuitów, którzy byli mocno żydowscy i powiązani z poszukiwaniem politycznych wpływów od samego początku, wielu rodowitych członków europejskich postrzegało Towarzystwo Jezusowe jako zasadniczo dobry ruch religijny, który został założony na idealistach. i pobożne warunki, ale zostały zepsute po drodze przez infiltrację poszukiwaczy mocy krypto-Żydów. Należy oczywiście zauważyć, że takie spostrzeżenia nie były unikalne dla Towarzystwa Jezusowego. W tym samym czasie, w ramach zakonu jezuitów, budowała się agitacja, biskup Diego de SimancasZamora wezwał swoich parafian do walki z machinacjami konwersyjnymi i ich działalnością w "oszukiwaniu papieża i jego ministrów (31)." Simancas, podobnie jak Rodrigues, Palmio i Hoffaeus, doszedł do wniosku, że rozmowy są podatne na "ambicję, spisek i chciwość władzy ", o czym świadczy fakt, że" przeniknęli do urzędów ważnych w Kościele Toledo "(34-5).
W celu zwalczania krypto-żydowskiego nepotyzmu i rozległej etnicznej sieci, rodzimi europejscy jezuici opracowali bardzo interesujące kontr-strategie, które pod wieloma względami odzwierciedlały ich żydowskie odpowiedniki. Ponownie, należy zauważyć, że przedstawione tu wzorce ogólnie popierają analizę Kevina MacDonalda dotyczącą reaktywnego charakteru antysemityzmu w Separacji i jej niezadowoleniach , gdzie jeden z kluczowych rozdziałów dotyczy narodowego socjalizmu jako strategii lustrzanej . To, co nieżydowscy jezuici robili w początkowej fazie buntu z dołu, było, podobnie jak ich krypto-żydowscy przeciwnicy, tworzyć własne tajne sieci oparte na wykluczeniu rasowym i doborze własnych preferowanych kandydatów na podstawie etnicznych preferencji .
Scena tego konfliktu została ustalona po śmierci trzeciego generalnego przełożonego, Francisco de Borja, w 1572 roku. Do tej pory nieżydowscy jezuici znosili przywódcę filo-semickiego Loyoli i nieokiełznany nepotyzm etniczny konwertyta Diego Laíneza . Borja sam był określany jako "obrońca rozmów" w okresach rosnącego napięcia (115). Po śmierci Borji było oczywiste, że krypto-żydowska elita jezuicka już wcześniej wymyśliła konwertyta Juana Alphonse de Polanco jako swojego następcę. (xxv) Polanco został już mianowany sekretarzem towarzystwa przez Loyolę w 1547 roku, zanim został starszym administratorem w rzymskiej kurii generalnej. Niezwykle wpływowy i "najbardziej widoczna postać w Towarzystwie Jezusowym", jego wybór powinien być "otwarty i zamknięty". Jednak, jak mówi Maryks,
Pomimo znacznej obecności pro-converso w Zgromadzeniu Generalnym 3 [Zgromadzenia Generalne są " najwyższym organem ustawodawczymTowarzystwa Jezusowego, składającym się z przełożonych (" prowincjalnych ") i lokalnie wybranych przedstawicieli"], zwartego włosko-portugalskiego lobby zyskało grunt pod zgromadzeniem i było na tyle sprytne, by skutecznie sprzeciwić się wyborom Polanco i jego zwolennikom sprzyjającym konwersji. (120)
Oprócz tworzenia zgranej grupy opartej na pochodzeniu etnicznym, kontr-strategia odzwierciedlała żydowską taktykę, apelując o wsparcie ze strony elit. Delegacja Portugalii pod przewodnictwem Leão Henriquesa "potajemnie przyniosła do Rzymu list, w którym penitent Henriquesa, kardynał Henryk z Portugalii (1512-80), napisał do papieża Grzegorza XIII w dniu 22 stycznia 1573 r. W nim Wielki Inkwizytor Portugalii i przyszły król (1578-80) domagał się, aby ani kandydat konwertytowy, ani pro-konweci nie został wybrany na przełożonego generalnego Towarzystwa Jezusowego, i ostrzegł, że jeśli nie zostanie podjęta żadna miara przeciwko złu, Towarzystwo zaryzykuje zniszczenie ". )
Papież Grzegorz XIII wkrótce ujawnił swoje poparcie dla nie hiszpańskiej alternatywy dla Polanco, który z kolei wskazał, że odsunie się na bok, ale odmówi zakazania innym "hiszpańskim" kandydatom wyboru na przełożonego generalnego. Po otwarciu kongregacji, Grzegorz XIII zapytał o procedury kongregacji, o liczbę Hiszpanów wśród wyborców oraz o pochodzenie narodowe poprzednich przełożonych generalnych. Grzegorz "zauważył, że ktoś powinien być wybrany z narodu innego niż Hiszpania, i pomimo protestu Polanco przeciwko ograniczaniu wolności sumienia elektorów, papież wyraźnie zasugerował nazwę Walońskiego Everarda Mercuriana, a następnie odrzucił delegację z jego błogosławieństwem (122). "W związku z tym, podczas gdy konwertyta Antonio Possevino był" zwracając się do zgromadzenia w otwartym dyskursie,
Od pierwszych lat jego urzędowania merkurian postępował, własnymi słowami, "oczyścić dom". "Usunął z Rzymu (i prawdopodobnie z Włoch, a nawet Europy) wielu jezuitów konwertytów". (123) Polanco, po prawie trzech dziesięciolecia "został odsunięty z Rzymu i wysłany na Sycylię, środek, który wydawał się zbyt surowy nawet jego największemu wrogowi, Benedetto Palmio" (123).
Jednak po usunięciu krypto-Żydów z wpływów na wyższych szczeblach Towarzystwa Jezusowego w hiszpańskich jezuitach pojawił się nowy ruch zwany memorialistami lub memoriałami. Grupa otrzymała swoją nazwę od "memoriału", który był gatunkiem literackim składającym się z pisemnego oświadczenia o faktach przedstawionego w związku z petycją skierowaną do władz królewskich lub religijnych. W memorialistaszdobyli swoją nazwę, wysyłając "tajne pomniki do hiszpańskiego Dworu i Inkwizycji oraz Stolicy Apostolskiej, prosząc o reformę Instytutu jezuitów, a zwłaszcza o autonomię hiszpańskich prowincji jezuickich". (125-6) Te wspomnienia były bardzo dzielące i niszczące, starając się zasadniczo złamać towarzystwo i umożliwić konwersacjom odzyskanie bazy sił w Hiszpanii.
Ten ruch był jedynie ograniczeniem obrażeń przez krypto-żydowską elitę. Wyrzuceni z Rzymu i podejrzewani przez Portugalczyków, celem było umocnienie ich władzy w Hiszpanii i powstrzymanie dalszych działań anty-konwergacyjnych od wkroczenia na ich długotrwałe pozycje władzy. Jak zauważyła Maryks, "należy przyznać, że wielu jej członków, jeśli nie większość, było konwertytami." (125) Ruch pamięciowy był z pewnością szeroko postrzegany przez współczesnych jako żydowski ruch zemsty, a Marykowie wyraźnie zgadzają się z ta percepcja. Jednym z ich głównych liderów był konwertyta Dionisio Vázquez, a Maryks zauważa, że "można argumentować, że aktywna rola Vázqueza w memorialistachruch był swego rodzaju zemstą za dyskryminacyjną politykę merkuriańską "(126)." Antykonsse Benedetto Palmio "nigdy nie wątpił w to, że rozmowy są za mściwym ruchem memoralistas " (128).
Gdy walka zaczęła się nasilać, w 1581 roku następca włoskiego anty-konwertyty, Claudio Acquaviva, został wybrany na następcę Mercuriana. Acquaviva wyznaczył wielu czołowych jezuitów anty-konwertyckich (w tym Manuela Rodriguesa, Lorenzo Maggio i Rhinelander Paula Hoffaeusa) na kluczowe stanowiska w Rzymie, których zadaniem było rozszerzenie środków anty-konwokacyjnych stosowanych przez Mercuriana poza rzymską strukturę władzy i na szerszą skalę Sieć jezuitów. Maryks pisze, że dziesięcioletnia działalność Hoffaeusa, Maggio i Rodrigues "skutecznie doprowadziła do stopniowych ograniczeń w przyjęciu do Towarzystwa kandydatów pochodzenia żydowskiego" (146).
Szczególnie interesujące jest to, że wiele z tych działań zostało przeprowadzonych w tajemniczy i tajemniczy sposób, w których etniczny aspekt walki był zawsze trzymany poza zasięgiem wzroku - ponownie odzwierciedlając naturę strategii konwergencji w celu zdobycia i rozszerzenia wpływu. Na przykład w 1590 r. Acquaviva przesłał "tajne instrukcje" hiszpańskim prowincjuszom operowanym przez rdzennych Hiszpanów lub "starych chrześcijan", jezuitów, w których wyjaśnił konieczność zachowania tajemnicy:
Jeśli chodzi o urzędy rządu, powinniśmy uważać, aby nie przekazywać ich tym osobom [konwersacje] w pewnych kluczowych miejscach. (...) W odniesieniu do przyjmowania tego narodu, aby nie dawać okazji goryczy wielu w Towarzystwie, uznaliśmy, że niewłaściwe jest zakazywanie powszechnego przyjmowania tych, którzy w jakiś sposób mają tę wadę. Konieczne jest stosowanie większej selektywności i staranności przy przyjmowaniu ... W każdym razie [śledztwa genealogiczne] powinny być wykonywane cicho, a kiedy ktoś musi zostać wykluczony, byłoby wygodnie podać inne oczywiste przyczyny i powody jego zwolnienia, aby nie można było zrozumieć ani potwierdzić z pewnością, że dana osoba jest pozbawiona wstępu z powodu swojego pochodzenia (147 ).
W obliczu ostrych reakcji z hiszpańskiego zakonu jezuitów, kilka lat później stanowisko Acquavivy jeszcze bardziej się zaostrzyło, co skłoniło go do wydania dekretu, który
którzy są potomkami rodziców, którzy są świeżymi chrześcijanami, rutynowo i zwyczajowo zadawali wiele przeszkód i szkód w społeczeństwie (jak wynika z naszych codziennych doświadczeń) ... Całe zgromadzenie postanowiło wtedy wydać dekret, jak to potwierdza niniejszy dekret. , że w żadnym wypadku nikomu z tego rodzaju, to znaczy hebrajskiemu lub Saracenowi, nie wolno w przyszłości przyjmować Towarzystwa. A jeśli przez pomyłkę zostanie przyjęta taka osoba, powinien zostać zwolniony, gdy tylko zostanie ujawniona przeszkoda, bez względu na to, zanim nastąpi ten zawód, po uprzednim powiadomieniu przełożonego generalnego i oczekiwaniu na jego odpowiedź. (149)
Maryks stwierdza, że w tym momencie rozpoczął się "okres polowań na rodowód", a na początku rozpoczęto usuwanie wszystkich osób pochodzenia żydowskiego z Towarzystwa Jezusowego.
Wczesna współczesna apologetyka żydowska
Pokonani i zmarginalizowani, krypto-żydowska elita zwróciła się do wydawania długiej serii pomników, które pod wieloma względami przypominają prototypy współczesnej apologetyki żydowskiej / propagandy tego rodzaju, wydanej przez ADL. Na przykład w poprzednim esejuzauważyłem wagę współczesnej taktyki retorycznego przemieszczania "obcości" z dala od Żydów i samego wrogiego ruchu:
Żydzi regularnie polegali na taktyce upadku, przedstawiającej kłopotliwy ruch jako zagraniczny import ... Doskonałym przykładem tego jest oczywiście niedorzeczna opinia Hillary Clinton, że Alt Right została w jakiś sposób zrodzona przez Putina. Ponieważ większość jej słów pochodzi z SPLC, możemy założyć, że ten konkretny oskarżenie można przypisać hebrajskiemu układowi. Kolejna dziwna teoria obcego pochodzenia Alt Right wywodząca się z SPLC: Mark Potok zważył się z dziwnym twierdzeniem, że Alt Right "zaczęło się jako ruch antymuzułmański w Europie i rozprzestrzenia się w tym kraju od około 2008 roku".
A lista jest długa. Żydowski dziennikarz mieszkający w Wielkiej Brytanii Jonathan Freedland, który ma długą historię aktywizmu przeciwko Whites, napisał artykuł zatytułowany "Achillesowa bolączka Donalda Trumpa, który jest naprawdę nieamerykański." Freedland twierdzi, że podstawową zasadą Ameryki jest "przekonanie, że narodowy tożsamość nie leżała we krwi ani w glebie, ale w lojalności wobec konstytucji narodu i jego ustawy o prawach "- wyraźna wskazówka, że ma mało znajomości z amerykańską historią. Kontynuuje, że "te ruchy Trumpa są nie tylko reakcyjne, bigotowane czy niebezpieczne. Sprzeciwiają się ideałom, które wszyscy Amerykanie powinni uważać za święte. Być może jest to sposób na zaatakowanie Trumpa: jako prawdziwie nieamerykańskiego. Mówi, że chce ponownie uczynić Amerykę super. Prawdą jest, że zatrzyma Amerykę w Ameryce. "
Kolejnymi żydowskimi uczestnikami starań o ukazanie Trumpa jako nieamerykańskiego są między innymi: redakcja Washington Post prowadzona przez żydowskiego Martina Barona; żydowski dziennikarz Franklin Foer ; i żydowskiego gospodarza programu talk show Jerry Springer . Żydowski biznesmen Josh Tetrick również nabyć szereg kosztownych całostronicowych reklam przestrzeniachw New York Times ma na celu popchnięcie "Trumpa jako nieamerykańskiego" memu ... We wszystkich przypadkach zarówno Trumpizm, jak i Alt Right są przedstawiane przez Żydów jako zagraniczne wtargnięcie do amerykańskiego życia politycznego. Podobnie jak w przypadku innych taktyk, mają one długą linię. Kevin MacDonald pisze, że "organizacje żydowskie w Niemczech w latach 1870-1914 argumentowały, że antysemityzm jest zagrożeniem dla całych Niemiec, ponieważ był zasadniczo" nieniemiecki "." " [1] W dziewiętnastowiecznych Niemczech, anty- Semityzm był często opisywany przez Żydów jako francuski import. Odwrotnie, Paula Hyman pisze, że w obliczu wzrostu antyżydowskiego uczucia w dziewiętnastowiecznej Francji, Żydzi rozpowszechniali przesłanie, że antysemityzm jest "nie-francuski" i "niemiecki import" [2].Thorsten Wagner donosi, że powszechnym refrenem wśród Żydów w Danii było to, że antysemityzm był "niemieckim importem - bez autochtonicznych korzeni i tradycji" [3].
Istnieje niezliczona ilość przykładów z niezliczonych innych krajów. Taktyka polega zatem na przekonaniu ludności, że Żydzi nie są zagranicznym zagrożeniem, ale raczej, że to rosnący ruch volkisch to obcy podmiot zagrażający narodowi. Chociaż jest to absurdalnie przewrotne twierdzenie i ciężko wyobrazić sobie, że odnosi sukces, Żydzi są w stanie rozpowszechniać przesłanie ze względu na ich doskonałą medialność i władzę polityczną (jak widać przy wysiłkach Tetricka). Ta moc zapewniła, że portrety ruchów nacjonalistycznych jako "obcych" były taktycznie skuteczne w przeszłości.
Odpowiedzi krypto-żydowskich jezuitów na europejską kontr-strategię są uderzająco podobne do tych współczesnych przykładów, ponieważ silnie polegały również na próbach wyparcia poczucia obcego zagrożenia z dala od siebie i ruchu wrogiego ich interesom. Na przykład najbardziej okrutne i płodne pisemne odpowiedzi na odsunięcie konwersacji zostały napisane przez konwertyta i wysokiego rangą włoskiego dyplomata Antonio Possevino, który został usunięty z urzędu przez Mercuriana i wysłany do odległej Szwecji. Wysevino, odizolowany i bezsilny na zimnej północy, oświadczył, że to osoby takie jak Benedetto Palmio, prawdziwie "niechrześcijańskie", a właściwie niewiele więcej niż "poganie (164-5)". Co ciekawe, z dużą ilością chutzpa,memoriałści , sugerując, że ruch ten był częścią "portugalskiego spisku" mającego na celu podważenie jedności jezuitów (171-2). Maryks komentuje dosłownie tekst Possevino, że większość z nich to "niezaprzeczalnie konwersacje". (172) Wreszcie, apologetyka Possevino zawiera także inny aspekt, który jest zapowiedzią współczesnej propagandy - idei, że Żydzi są elitą naturalną i moralną, zazwyczaj połączoną z pogardą dla mas wiejskich. Possevino obwiniał "zazdrosnych i pozbawionych talentu mężczyzn z biednych środowisk wiejskich" (168) o agitację przeciwko konwersacjom, twierdząc jednocześnie, że "pod względem ich cnoty i poświęcenia [konwersje] reprezentują elitę w społeczeństwie" (172).
Wniosek
Zakon Jezuitów jako synagoga Żydów jest ważnym wkładem w naukę religii i konfliktów etnicznych we wczesnej nowożytnej Hiszpanii. Chociaż książka nie jest odpowiednia dla początkujących osób do omawianych tematów, jest zwięzła, a jej cztery rozdziały są wypełnione nowymi informacjami, które z pewnością zainteresują czytelnika jakąś wcześniejszą wiedzą o Jezuitach, historii Hiszpanii lub kwestii żydowskiej w Europie.
Moje jedyne prawdziwe krytyki dotyczą kwestii stylu i struktury. Styl pisania Maryksa jest często mechaniczny, a czasami wydaje się, że podczas gdy materiał nadaje się do dramatycznej narracji, ten potencjał jest tracony wśród nijakich obserwacji i powtarzalnego uciekania się do lamentowania "uprzedzeń" i "dyskryminacji" "starych chrześcijan". "Z pewnością jest to książka, w której fakty, a nie analiza autora, prowadzą. Jeśli chodzi o strukturę, tekst ma irytujący zwyczaj powtarzania, szczególnie w odniesieniu do uporczywego przywracania postaci, które już znamy. Znalazłem to szczególnie rozczarowujące ze względu na normalnie wysoką jakość edycji z Brill.
Te drobne irytacje na bok, Zakon Jezuitów jako synagoga Żydów był łowcą stron. Być może najlepsze jest to, że teraz można go pobrać za darmo w ramach inicjatywy Open Source firmy Brill. Cieszyć się.
[1] K. MacDonald, Separacja i jej niezadowolenie: Ku ewolucyjnej teorii antysemityzmu ( I książki, 2004), 232.
[2] A. Lindemann i R. Levy (red.), Antisemitism: A History (Oxford University Press, 2010), 136.
[3] T. Wagner, "Belated Heroism: The Danish Lutheran Church and the Jews, 1918-1945" w: K. Spicer (red.), Antysemityzm, chrześcijańska ambiwalencja i Holocaust (Indiana University Press, 2007), 7.
