Dz.U. 1921 nr 30 poz. 177. Ustawa z dnia 18 marca 1921 r. o zwalczaniu przestępstw z chęci zysku, popełnionych przez urzędników.

Ustawa

z dnia 18 marca 1921 roku

• zwalczaniu przestępstw z chęci zysku, popełnionych przez

urzędników.

flrt. 1. Urzędnik, winny popełnienia w związku z urzędowaniem

• z pogwałceniem obowiązków urzędowych lub służbowych:

1. kradzieży lub przywłaszczenia (sprzeniewierzenia), albo udziału w tychże (art. 51 k. k. ros. z r. 1903, § 5 austr. u. k. z r. 1852, §§ 47—49 niem. k. k. z r. 1871), jeśli mienie skradzione lub przy­właszczone (sprzeniewierzone) było mu dostępne lub powierzone z powodu służby lub stanowiska służbowego;
2. oszustwa lub udziału w niem (art. 51 k. k. ros. z r. 1903, § 5 austr. u. k. z r. 1852, §§ 47—49 niem. k. k. z r. 1871), jeśli oszu­stwo popełniono w ten sposób, że winny w zamiarze osiągnięcia dla siebie lub osoby trzeciej nieprawnej korzyści majątkowej wy­rządził innemu szkodę majątkową przez wprowadzenie w błąd lub utrzymywanie w błędzie za pomocą przedstawienia okoliczności fałszywych, albo przekręcania lub ukrywania prawdziwych,—będzie karany śmiercią przez rozstrzelanie.

flrt. 2. Urzędnik, winny:

1. przyjęcia bądź podarunku lub innej korżyści majątkowej, bądź obietnicy takiego podarunku lub innej korzyści majątkowej, da­nych w zamiarze skłonienia go do pogwałcenia obowiązków urzędowych lub służbowych, albo żądania takiego podarunku lub korzyści majątkowej;

2. innego przestępstwa służbowego, popełnionego z chęci zysku i z pogwałceniem obowiązków urzędowych lub służbowych w b. dzielnicach rosyjskiej i pruskiej, a w b. dzielnicy austrjackiej na­dużycia władzy urzędowej, popełnionego z chęci zysku,—będzie karany śmiercią przez rozstrzelanie.

flrt. 3. Urzędnik winny przyjęcia w związku z rozstrzyganiem spraw urzędowych lub służbowych bądź podarunku lub innej korzyści majątko­wej, bądź obietnicy takiego podarunku lub korzyści majątkowej, danych bez zamiaru skłonienia go do pogwałcenia obowiązków urzędowych lub służbowych, albo żądania takiego podarunku lub korzyści majątkowej, ule­gnie karze ciężkiego więzienia (domu karnego) od lat 4 do 15.

flrt. 4. Winny udziału w przestępstwach, przewidzanych w art. 1 i w ust. 2 art. 2 tej ustawy, o ile udział taki nie pociąga za sobą kary su­rowszej w myśl art. 1, będzie karany ciężkiem więzieniem (domem kar­nym) od 4 do 15 lat; kto zaś dopuszcza się udziału w tych przestępstwach zawodowo, będzie karany śmiercią przez rozstrzelanie.

flrt. 5. Kto osobiście lub za pośrednictwem osób trzecich, chociażby bezskutecznie, skłania urzędnika za pomocą podarunku, bądź innej ko­rzyści majątkowej, bądź obietnicy tychże do pogwałcenia obowiązków urzę­dowych lub służbowych, lub dopuszcza się udziału w przestępstwie, prze- widzianem w ust. 1 art. 2 niniejszej ustawy—będzie karany ciężkiem wię­zieniem (domem karnym) od 4 do 15 lat; jeśli zaś winny dopuszczą się takiego przestępstwa zawodowo—będzie karany śmiercią przez rozstrzelanie.

Kto osobiście lub za pośrednictwem osób trzecich, chociażby bez­skutecznie, skłania urzędnika do przestępstwa, przewidzianego w art. 3 ni­niejszej ustawy, lub w tern ostatniem przestępstwie dopuszcza się udziału, będzie karany więzieniem (w b. dzielnicy austrjackiej — ścisłym aresztem) od 1 miesiąca do 1 roku. •

Jednak będzie wolny cd kary ten, kto przyczyni się do wykrycia lub udowodnienia dokonanego przekupienia, zanim władza, powołana do ści­gania, dowie się o jego czynie.

flrt. 6. Przepisy ustaw karnych dzielnicowych o prawie nadzwyczaj­nego łagodzenia lub zamiany kary nie stosują się do przestępstw, przewi­dzianych w niniejszej ustawie; wszakże w wypadkach mniejszej wagi lub w razie uznania okoliczności łagodzących sąd wymierzy za przestępstwa, przewidziane w art. 1 — 5 ustawy niniejszej, w miejsce kary śmierci, karę ciężkiego więzienia (domu karnego) od lat 4 do 15, karę zaś ciężkiego wię­zienia (domu karnego) od lat 4 do 15 wyznaczy w rozmiarze od 1 roku do 4 lat.

flrt. 7. . Przestępstwa, wymienione w art. 1—4 i cz. 1 art. 5 niniejszej ustawy, uważane będą za zbrodnie; przestępstwo, przewidziane w cz. 2 art. 5, za występek.

Usiłowanie będzie karane na równi z dokonaniem.

Karom za udział, przewidzianym w art. 4 i 5 niniejszej ustawy, ulega­ją również osoby, nie będące urzędnikami.

flrt. 8. W wypadku przestępstw, przewidzianych w art. 2, 3 i 5 ni­niejszej ustawy, należy otrzymany podarunek lub wartość tegoż uznać za przepadłe na rzecz Skarbu Państwa.

flrt. 9. Urzędnikiem w rozumieniu ustawy niniejszej jest ten, kogo odpowiednia ustawa karna w chwili popełnienia przestępstwa za urzędnika uważa (art. 636 cz. 4 k. k. ros. z r. 1903, § 101 austr. u. k. z r. 1852 i § 359 niem. k. k. z r. 1871).

flrt. 10. Ustawa niniejsza nie stosuje się do osób, które w chwili popełnienia przestępstwa nie ukończyły lat 21; nie dotyczy to przestępstwa, przewidzianego w cz. 2 art. 5 ustawy niniejszej.

flrt. 11. Przepisy ustawy niniejszej nie stosują się do udziału,, prze­widzianego w § 49a niem. k. k. z r. ió/l, tudzież do wypadków, przewi­dzianych w ar£. 151 cz. 3 k. k. ros. z'r. 1903 i w § 9 austr. u. k. z r. 1852.

flrt. 12. Przepisy szczególne ustaw karnych, stanowiące o karach ła­godniejszych lub o bezkarności kradzieży lub przywłaszczenia (sprzeniewie­rzenia), nie będą stosowane do urzędników, odpowiadających według usta­wy niniejszej. Jeśli jednak winny kradzieży lub przywłaszczenia (sprzenie­wierzenia) dobrowolnie zwrócił mienie skradzione lub przywłaszczone (sprzeniewierzone) albo w inny sposób wynagrodził szkodę, zanim jego wi­na ujawniona została przed władzą do ścigania przestępstw powołaną, — wolny będzie od kary.

flrt. 13. Sprawy o przestępstwa, przewidziane w ustawie niniejszej, o ile nie stosuje się postępowania uproszczonego, rozpoznawane będą co do winy i kary we wszystkich instancjach przez sąd karny w składzie 3 sędziów państwowych.

W b. dzielnicy rosyjskiej wyroki sądu pierwszej instancji we wszyst­kich sprawach, do których stosuje się niniejsza ustawa, są ostateczne i mo­gą być zaskarżone jedynie przy odpowiedniem zastosowaniu przepisów o zaskarżeniu wyroków w drodze kasacji.

Jeżeli przestępstwo jest zbrodnią, należy wyznaczyć oskarżonemu obrońcę z urzędu, o ile nie ma on obrońcy z wyboru.

W b. dzielnicy austrjackiej stosuje się odpowiednio przepis § 341 proc. kar.

flrt. 14. Winni przestępstw, popełnionych przed wejściem w życie ustawy niniejszej, ulegną karze w myśl ustaw dotychczasowych, o ile prze­pisy ustawy niniejszej nie przewidują łagodniejszej kary.

flrt. 15 Do osób wojskowych należy stosować ustawę, z dn. 1 sierp­nia 1919 r. (Dz. Pr. Ne 64, poz. 386) ze zmianami, zawartemi w ustawie z dnia 17 grudnia 1920 roku (Dz. Ust. z 1921 r. Ns 2, poz. 4).

Przepisy ustawy niniejszej stosują się odpowiednio i w wypadkach, gdy przestępstw, przewidzianych w art. 4 i 5, dopuszczono się odnośnie do osób, podlegających sądownictwu wojskowemu.

flrt. 16. Rada Ministrów władna będzie uchylić moc obowiązującą ustawy niniejszej uchwałą, zatwierdzoną przez Naczelnika Państwa i ogło­szoną w Dzienniku Ustaw. Z chwilą wejścia w życie tej uchwały postano­wienia ustaw karnych, uchylone, zmienione, lub ograniczone w swem dzia­łaniu skutkiem przepisów ustawy niniejszej, odzyskują moc prawną.

flrt. 17. Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia; równocześnie traci moc ustawa z dnia 30 stycznia 1920 r. w przedmiocie odpowiedzialności urzędników za przestępstwa, popełnione z chęci zysku (Dz. Ust. Ne 11, poz. 60),"tudzież rozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 6 sierpnia 1920 r. (Dz. Ust. Ne 73, poz. 501) w przedmiocie poddania prze­stępstw, popełnionych przez urzędników z chęci zysku, orzecznictwu sądów doraźnych, oraz oparte na niem rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 16 lu­tego 1921 r. (Dz. Ust. Ne 18, poz. 101).

flrt. 18. Wykonanie tej ustawy należy do Ministra Sprawiedliwości, a w b. dzielnicy pruskiej — do Ministra b. Dzielnicy Pruskiej w porozumie­niu z Ministrem Sprawiedliwości.

Marszałek:

Trąmpczyński

Prezydent Ministrów:

Witos

Minister Sprawiedliwości:

w z. Dr. J. Morawski

Minister b. Dzielnicy Pruskiej:

1. Kucharski