Papież Mikołaj II
W IMIĘ PANA Boga, naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Od roku Jego Wcielenia 1058, w kwietniu, w Dwunastej Indykacji, z otwartymi Świętymi Ewangeliami, a także pod przewodnictwem Najczcigodniejszego i Błogosławionego Mikołaja, jako Papieża Apostolskiego, w Laterańskiej Bazylice Patriarchy, zwanej Konstantyniańską, a także w towarzystwie Najczcigodniejszych Arcybiskupów, Biskupów, Opatów lub Czcigodnych Kapłanów i Diakonów, Tenże Czcigodny Papież, wydając z Apostolską Autorytetem dekret dotyczący wyboru Najwyższego Kapłana, powiedział:
PP. Nicolaus IIIn nomine Domini Dei salvatoris nostri Iesu Christi. Ab anno incarnatione eius MLVIII, mense Aprili, indictione XII, propositis sacrosanctis evangeliis, praesidente quoque reverentissimo ac beatissimo Nicolao apostolico papa, in basilica Lateranensis patriarchii, quae cognominatur Constantiniana, considentibus etiam reverentissimis archiepiscopis, episcopis, abbatibus seu venerabilibus presbyteris atque diaconibus, idem venerabilis pontifex, auctoritate apostolica decernens, de electione summi pontificis inquit: « Novit beatitudo vestra, dilectissimi fratres et coepiscopi, inferiora quoque membra non latuit, defuncto piae memoriae domno Stephano decessore nostro, haec apostolica sedes, cui Deo auctore deservio, quot adversa pertulerit, quot denique per simoniacae haeresis trapezitas malleis crebrisque tunsionibus subiacuerit, adeo ut columna Dei viventis iamiam paene videretur nutare et sagena summi piscatoris procellis intumescentibus cogeretur in naufragii profunda submergi.
§ 1. Unde, si placet fraternitati vestrae, debemus auxiliante Deo futuris casibus prudenter occurrere et aecclesiastico statui, ne rediviva, quod absit, mala praevaleant, in posterum praevidere. Quapropter instructi praedecessorum nostrorum aliorumque sanctorum patrum auctoritate decernimus atque statuimus, ut obeunte huius Romanae universalis aecclesiae pontifice inprimis cardinales episcopi diligentissima simul consideratione tractantes, mox sibi clericos cardinales adhibeant, sicque reliquus clerus et populus ad consensum nove electionis accedant, ut, nimirum ne venalitatis morbus qualibet occasione subripiat, religiosi viri praeduces sint in promovendi pontificis electione, reliqui autem sequaces. §2. Et certe rectus atque legitimus hic electionis ordo perpenditur, si perspectis diversorum patrum regulis sive gestis, etiam illa beati praedecessoris Leonis sententia recolatur: «Nulla», inquit, «ratio sinit, ut inter episcopos habeantur, qui nec a clericis sunt electi, nec a plebibus expetiti, nec a comprovincialibus episcopis cum metropolitani iudicio consecrati». Quia vero sedes apostolica cunctis in orbe terrarum praefertur aecclesiis atque ideo super se metropolitanum habere non potest, cardinales episcopi proculdubio metropolitani vice funguntur, qui videlicet electum antistitem ad apostolici culminis apicem provehunt. Eligant autem de ipsius aecclesiae gremio, si repperitur idoneus, vel si de ipsa non invenitur, ex alia assumatur, salvo debito honore et reverentia dilecti filii nostri Henrici, qui inpraesentiarum rex habetur et futurus imperator Deo concedente speratur, sicut iam sibi concessimus et successoribus illius, qui ab hac apostolica sede personaliter hoc ius impetraverint. §3. Quod si pravorum atque iniquorum hominum ita perversitas invaluerit, ut pura, sincera atque gratuita electio fieri in urbe non possit, cardinales episcopi cum religiosis clericis catholicisque laicis, licet paucis, ius potestatis obtineant eligere apostolicae sedis pontificem, ubi congruentius iudicaverint. Plane postquam electio fuerit facta, si bellica tempestas vel qualiscumque hominum conatus malignitatis studio restiterit, ut is, qui electus est in apostolica sede iuxta consuetudinem intronizari non valeat, electus tamen sicut papa auctoritatem obtineat regendi sanctam Romanam aecclesiam et disponendi omnes facultates illius, quod beatum Gregorium ante suam consecrationem fecisse cognoscimus. §4. Quod si quis contra hoc nostrum decretum, synodali sententia promulgatum per seditionem vel praesumptionem aut quodlibet ingenium electus aut etiam ordinatus seu intronizatus fuerit, auctoritate divina et sanctorum apostolorum Petri et Pauli perpetuo anathemate cum suis auctoribus, factoribus, sequacibus, a liminibus sanctae Dei ecclesiae separatus subiciatur, sicut antichristus et invasor atque destructor totius christianitatis, nec aliqua super hoc audientia aliquando ei reservetur, sed ab omni aecclesiastico gradu, in quocumque prius fuerat, sine retractatione deponatur. Cui quisquis adheserit vel qualemcumque tanquam pontifici reverentiam exhibuerit aut in aliquo illum defendere praesumpserit, pari sententiae sit mancipatus. Quisquis autem huius nostrae decretalis sententiae temerator extiterit et Romanam aecclesiam sua praesumptione confundere et perturbare contra hoc statutum temtaverit, perpetuo anathemate atque excommunicatione damnetur et cum impiis, qui non resurgent in iudicio reputetur. Omnipotentis scilicet Dei patris et filii et spiritus sancti contra se iram sentiat et sanctorum apostolorum Petri et Pauli, quorum praesumit confundere aecclesiam, in hac vita et in futura furorem reperiat. Fiat habitatio eius deserta et in tabernaculo eius non sit qui inhabitet. Fiant filii eius orphani et uxor eius vidua. Commotus amoveatur ipse atque eius filii et mendicent et eiciantur de habitationibus suis. Scrutetur foenerator omnem substantiam eius et diripiant alieni omnes labores eius. Orbis terrarum pugnet contra eum et cuncta elementa sint ei contraria, et omnium sanctorum quiescentium merita illum confundant et in hac vita super eum apertam vindictam ostendant. Observatores autem huius nostri decreti Dei omnipotentis gratia protegat et auctoritate beatorum apostolorum Petri et Pauli ab omnibus peccatorum vinculis absolvat. » |
Papież Mikołaj IIW IMIĘ PANA Boga, naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Od roku Jego Wcielenia 1058, w kwietniu, w Dwunastej Indykacji, z otwartymi Świętymi Ewangeliami, a także pod przewodnictwem Najczcigodniejszego i Błogosławionego Mikołaja, jako Papieża Apostolskiego, w Laterańskiej Bazylice Patriarchy, zwanej Konstantyniańską, a także w towarzystwie Najczcigodniejszych Arcybiskupów, Biskupów, Opatów lub Czcigodnych Kapłanów i Diakonów, Tenże Czcigodny Papież, wydając z Apostolską Autorytetem dekret dotyczący wyboru Najwyższego Kapłana, powiedział: Najukochańsi bracia i współbiskupi, a także członkowie niższego szczebla (duchowieństwa), Wasza Błogosławieństwo wie i nie pozostaje to tajemnicą, że wraz ze śmiercią naszego poprzednika, pobożnej pamięci pana Stefana, ileż przeciwności (utrapień) wycierpiała ta Stolica Apostolska, której gorliwie służę powołaniem Bożym, a następnie iluż tomów i częstych ciosów została poddana przez pośredników herezji symoniańskiej, tak bardzo, że Kolumna Boga Żywego zdawała się niemal zachwiać, a sieć Najwyższego Rybaka, przy wzbierającej burzy, zostałaby zepchnięta w otchłań rozbicia statku i zatopiona. § 1. Dlatego też, jeśli podoba się Waszej Braci, powinniśmy, z Bożą pomocą, roztropnie zatroszczyć się o przyszłe przypadki i tym samym, poprzez statut kościelny, zapewnić w przyszłości, aby (te) nieszczęścia, odrodzone, nie zapanowały. Z tego powodu, pouczeni przez Naszego Poprzednika i autorytetem innych Świętych Ojców, postanawiamy i postanawiamy, że po śmierci Papieża tego powszechnego Kościoła Rzymskiego, przede wszystkim Kardynałowie Biskupi, traktując (wybór) z największą starannością, natychmiast wezwą Kardynałów Duchownych do siebie; i w ten sposób reszta Duchowieństwa i Ludu niech przystąpi do wyrażania zgody na nowy wybór, aby – aby śmiertelna choroba sprzedajności nie wkradła się przypadkiem – najpobożniejsi ludzie byli głównymi liderami w wyborze Papieża, którego należy promować, a reszta ich zwolennikami. § 2. I z pewnością prawy i prawowity porządek wyboru jest tu starannie rozważany, jeśli wynika z analizy różnych reguł Ojców lub ich czynów, (a) nawet z tego zdania błogosławionego Leona, (Naszego) poprzednika, (który) powiedział: „ Żadna racja nie pozwala, aby wśród biskupów byli tacy, którzy nie zostali wybrani przez duchownych, ani nie prosił o nich lud, ani nie zostali konsekrowani przez biskupów współprowincjalnych za osądem metropolitów” (Papież Leon I, List do Rusticusa z Narbonne, Migne PL 54, s. 1203 A/B). Ale ponieważ Stolica Apostolska ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi Kościołami na ziemi i z tego powodu również nie może mieć nad sobą żadnego metropolity, kardynałowie biskupi bez wątpienia pełnią funkcję metropolitów, którzy mianowicie wynoszą wybranego na arcykapłana (antistitem) na szczyt Apostolskiego Szczytu. Co więcej, niech wybiorą (go) z samego łona Kościoła, jeśli ktoś okaże się odpowiedni, a jeśli nie zostanie w nim znaleziony, niech zostanie wzięty z innego; z należnym szacunkiem i czcią dla naszego ukochanego syna, Henryka, który obecnie jest uznawany za króla i, z Bożą zgodą, ma nadzieję, że w przyszłości zostanie cesarzem, tak jak już przyznaliśmy jemu i jego następcom, którzy osobiście prosili o to prawo Stolicy Apostolskiej. § 3. Dlatego też, jeśli przewrotność ludzi zepsutych i nieprawych tak się rozpowszechni, że w Mieście nie można przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, niech kardynałowie biskupi wraz z duchownymi zakonnymi i świeckimi katolikami, choć nielicznymi, uzyskają prawo władzy (ius potestatis) wyboru Papieża Stolicy Apostolskiej, gdzie uznają to za bardziej stosowne. Oczywistym jest, że po zakończeniu wyboru, jeśli dojdzie do wojowniczego konfliktu i/lub jeśli walka jakiegokolwiek rodzaju ludzi będzie się opierać żarliwością niegodziwości, tak że ten, który został wybrany, nie może uzyskać tronu w Stolicy Apostolskiej zgodnie ze zwyczajem, niech jednak wybrani uzyskają jako Papież władzę rządzenia Kościołem Rzymskim i dysponowania wszystkimi jego władzami, co, jak wiemy, uczynił błogosławiony Grzegorz przed swoją konsekracją. §4. Z tego powodu, jeśli ktokolwiek został wybrany, a nawet wyświęcony lub intronizowany wbrew temu Naszemu Dekretowi ogłoszonemu wyrokiem synodalnym, czy to przez bunt i/lub domniemanie, czy jakąkolwiek podstępność, niech zostanie strącony Boską Władzą i Władzą Świętych Apostołów Piotra i Pawła, wieczną anatemą wraz ze swoimi promotorami, zwolennikami i naśladowcami jako ktoś oddzielony od progów Świętego Kościoła, tak jak Antychryst, najeźdźca i niszczyciel całego chrześcijaństwa, i niech nie będzie mu udzielona żadna audiencja z tego powodu, lecz niech zostanie usunięty z każdego stopnia kościelnego do tego, co było przed nim, bez żadnego sprzeciwu, do którego jeśli ktokolwiek przylgnie i/lub okaże jakąkolwiek cześć jako Papieżowi lub ośmieli się go bronić w czymkolwiek, niech zostanie usunięty równym wyrokiem, który jeśli ktokolwiek okaże się przestępcą tego wyroku Naszego Świętego Dekretu i próbował zawstydzić Kościół Rzymski swoją domniemanie i wzniecanie zamieszek przeciwko temu Statutowi, niech będzie potępiony wieczystą anatemą i ekskomuniką i niech będzie uważany za „ bezbożnego ”, który „ nie powstanie na sądzie ” (Psalm 1:5), niech pozna gniew Wszechmogącego przeciwko niemu i gniew świętych Apostołów Piotra i Pawła, których Kościół ośmielił się oszukać, niech pozna niszczycielskie szaleństwo w tym życiu i w przyszłości; „ Niech opustoszeje jego mieszkanie i niech nikt nie mieszka w jego namiotach ” (por. Psalm 69,26); „ Niech jego synowie będą sierotami, a jego żona wdową ” (Psalm 108,9); „ Niech zostanie zupełnie wstrząśnięty ” (por. Psalm 108,10) do szaleństwa; i „ niech jego synowie chodzą żebrząc i zostaną wyrzuceni ze swoich mieszkań ” (Psalm 108,10); „ Niech lichwiarz spustoszy cały jego majątek, a cudzoziemiec niech zrujnuje wszystkie jego prace ” (Psalm 108,11); „Niech cały świat walczy przeciwko niemu ” (por. Mdr 5,21) i niech wszystkie inne elementy będą przeciwko niemu, a zasługi wszystkich Świętych, w spoczynku, zawstydzą go i w tym życiu niech pokażą na nim otwartą pomstę. § 5. Nadto łaska Boga Wszechmogącego niechaj strzeże tych, którzy przestrzegają tego Naszego dekretu, i mocą autorytetu błogosławionych Apostołów Piotra i Pawła niech ich uwolni od wszelkich więzów grzechu. Ja, Mikołaj, biskup Świętego, Katolickiego i Apostolskiego Kościoła Rzymskiego, |
https://sedesapostolica.info/documenta/nicolaus-pp-ii-in-nomine-domini-13-aprilis-1059/
