"Ciało moje prawdziwie jest pokarm, a krew moja prawdziwie jest napój". (Jan 6, 56).

Uroczystość Bożego Ciała, nie tylko jest jedną z najwspanialszych, ale najdawniejszym świętem w Kościele Chrystusowym. Wszystkie inne uroczystości są ustanowione od Apostołów lub od Kościoła, ta zaś uroczystość była ustanowiona od samego Chrystusa na Ostatniej Wieczerzy. Ustanowienie tej uroczystości i Ofiary Mszy św., jest jedno i toż samo: skąd wypływa, że święto Wieczerzy Pańskiej i Bożego Ciała jest tak dawne jak sam Kościół. Jako bowiem Trójca Przenajświętsza jest przedmiotem istotnym i celem ostatecznym czci naszej we wszystkich uroczystościach naszej religii, tak sakrament Eucharystii, jest ofiarą ciągłą i czcią najwyższą jaka się Bogu oddaje. To właśnie było przyczyną, dla której tak nierychło ustanowiono w Kościele uroczystość szczególną dla obchodzenia tych dwóch wielkich tajemnic, ponieważ rok cały był zawsze świętem Trójcy Świętej, którą czczono i Najświętszego Sakramentu, przez który Ją czczono.

Zasadzki Antychrysta

Bp Vida Elmer

"Cała ziemia w podziwie spoglądała na bestię" (Apok. 13, 3)

Wprowadzenie

... Kwestia Antychrysta przypomina nam, że jesteśmy wszyscy wplątani w walkę gdzie duchowe siły zaangażowane są w straszliwy konflikt o zwycięstwo dobra albo zła w tym świecie i w świecie przyszłym. "Albowiem toczymy bój nie przeciw ciału i krwi, ale... przeciwko duchom nikczemnym na niebie (Quoniam non est nobis colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed... contra spiritualia nequitiae in caelestibus)" (Ef. 6, 12). Jest to walka głównie duchowa, niemniej jednak prawdziwa.

Czym jest ta tajemnicza duchowa siła, która była zdolna powstrzymać Antychrysta od początku historii Kościoła aż do teraz?

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie, 

Jako następca Apostołów, mam uroczysty obowiązek nie tylko głoszenia Ewangelii, ale także pomagania wiernym w rozpoznawaniu duchów epoki w świetle niezmiennej prawdy powierzonej Kościołowi przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Św. Paweł napominał Tymoteusza: „Głoś naukę, bądź natarczywy w porę, nie w porę; wytykaj błędy, proś, strofuj z całą cierpliwością i nauką” (2 Tm 4, 2). Ten obowiązek spoczywa na każdym biskupie, któremu powierzono strzeżenie depozytu wiary.  

Dlatego uważam za istotne, aby odnieść się do obaw związanych z niedawno opublikowaną encykliką Ojca Świętego Leona XIV „Magnifica Humanitas”. Niektórzy uznali jej fragmenty za wnikliwe i przekonujące. Inni odczuwali głęboki niepokój podczas jej lektury – obawę, że pod wieloma prawdziwymi stwierdzeniami dokument odzwierciedla szerszą zmianę teologiczną, która grozi umieszczeniem człowieka w centrum, w sposób przesłaniający prymat Boga.  

Ponieważ te pytania dotykają sedna samej wiary katolickiej, uważam, że konieczne jest przeprowadzenie wnikliwej refleksji doktrynalnej. Nie czyni się tego w duchu wrogości czy buntu, ani z chęci siania zamętu czy podziałów w Kościele. Prawdziwa miłość wymaga raczej jasności. Wierni zasługują na pasterzy, którzy są gotowi mówić szczerze, gdy teologiczne akcenty lub ramy postępowania wydają się wpędzać dusze w zamęt.