Opublikowano 5 grudnia 2013 przez Patrick

Zdradzona przysięga przeciwko modernizmowi

przez Johna Vennariego

1 września 2010 r. przypada setna rocznica promulgacji Przysięgi Antymodernistycznej przez papieża św. Piusa X.

Ksiądz prałat Joseph Clifford Fenton, wybitny amerykański teolog, nazwał Przysięgę Antymodernistyczną „najważniejszym i najbardziej wpływowym dokumentem wydanym przez Stolicę Apostolską w XX wieku. Jest to wspaniałe oświadczenie prawdy katolickiej w obliczu błędów szerzonych w Kościele przez najsprytniejszych wrogów, jakich Mistyczne Ciało Chrystusa napotkało w ciągu swojej historii”.

Przysięga Antymodernistyczna została zniesiona dwa lata po zakończeniu Soboru Watykańskiego II, jednak mężczyźni, którzy złożyli ją podczas święceń kapłańskich, nadal są nią związani. Ci, którzy złożyli tę świętą Przysięgę, a następnie promowali nowoczesny program Soboru Watykańskiego II, w tym nowy ekumenizm i wolność religijną, okazali się niewierni przysiędze, którą uroczyście złożyli przed Bogiem.

My, wierni Kościoła rzymskokatolickiego rozproszeni po całym świecie, niniejszym wzywamy naszych biskupów i kapłanów do zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Wzywamy ich do wspólnego zbadania obecnego stanu Stolicy Apostolskiej, aby doprowadzić do przełomu w tym kryzysie Kościoła. Od Soboru Watykańskiego II moderniści dążą do ustanowienia nowego Kościoła, zasadniczo odmiennego od Kościoła Chrystusowego. Nie wierzymy, że rozwiązanie tego kryzysu leży w ich bezbożnych rękach. Wierzymy, że rozwiązanie leży raczej w rękach wiernego duchowieństwa, w którym rozpoznajemy głos Dobrego Pasterza. „ Znam owce moje, a owce moje znają Mnie ” (J 10, 14).
Prosimy ich o wypełnienie swojego obowiązku i przyłączenie się do ruchu organizującego Niedoskonały Sobór Generalny.

Exsulta satis, filia Sion;

jubila, filia Jerusalem:

ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator:

ipse pauper, et ascendens super asinam

et super pullum filium asinæ.

Rejoice greatly, O Daughter of Zion;

 shout for joy, O Daughter of Jerusalem:

behold, your King comes to you,

righteous and Savior;

 He is humble, and rides upon a donkey,

and upon a colt, the foal of a donkey.

Zec 9:9

Archbishop Carlo Maria Viganò

Palm Sunday commemorates the triumphant entry of the King-Messiah into Jerusalem, the liturgical mystery in which Holy Church contemplates the fulfillment of the royal prophecies of the Old Testament in the Person of Christ the Lord.

It is not a mere historical commemoration, but an act of faith in the Kingship of Jesus, a humble yet victorious King, who enters the Holy City to consummate His Passion and open for us the gates of the eternal Kingdom. Yet, it remains, nonetheless, an historical event, attested to by all those who, on that day, witnessed the coronation ceremony of Our Lord Jesus Christ. According to the ritual described in the First Book of Kings (1 Kings 1:32–40), the dying David commands that his son Solomon be consecrated king; that he be mounted upon King David’s own mule (a symbol of peace and legitimate succession, not of war); led to the Gihon Spring (located at the foot of the Mount of Olives); and anointed with sacred oil by the priest Zadok and the prophet Nathan. He further prescribes that the trumpet be sounded and that the people acclaim Solomon as king. The procession of the new sovereign enters Jerusalem amidst shouts of jubilation, with the people playing flutes and the city “resounding with clamor” (1 Kgs 1:45). This rite was intended to prefigure the new king as the Lord’s Anointed (the Messiah)—the legitimate Davidic successor and bringer of peace.

Carlo Maria Viganò   5 kwietnia 2026 r.   2026 , Homilie Pierworodny z umarłych Arcybiskup Carlo Maria Viganò Pierworodny z umarłych I KRÓL ZIEMI Homilia na Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego   Wiemy, że Chrystus prawdziwie zmartwychwstał. Sekwencja Wielkanocna Ofiary Wielkanocne