GAZETA WARSZAWSKA - Why Was the Third Secret of Fatima Not Released in 1960?

MESSAGE OF FATIMA

Why Was the Third Secret of Fatima
Not Released in 1960?

An Interview with

Antonio Augusto Borelli Machado

Catolicismo, October 2016, volume 66, number 790

Translated from the Portuguese

On July 13, 1917, Our Lady communicated to the three little seers of Fatima a message that they should not reveal to anyone. When asked, shortly after the Apparition, what the Virgin had told them, they answered that it was secret. In this way it was soon learned that there was a secret in the Fatima Message.

Dlaczego trzecia tajemnica fatimska nie została wydana w 1960 roku?

SANCTA ECCLESIA 14 PAŹDZIERNIKA 2018 R

WIADOMOŚĆ FATIMA

Dlaczego trzecia tajemnica fatimska
nie została wydana w 1960 roku?

Wywiad z

Antonio Augusto Borelli Machado

Catolicismo, październik 2016 r., Tom 66, nr 790

Przetłumaczone z portugalskiego

13 lipca 1917 r. Matka Boża przekazała trzem małym widzącym z Fatimy wiadomość, której nie powinni nikomu objawić. Zapytani, krótko po Objawieniu, co powiedziała im Dziewica, odpowiedzieli, że to tajemnica. W ten sposób wkrótce dowiedziano się, że w orędziu fatimskim istnieje tajemnica.

Czyniąc to, Matka Boża najwyraźniej chciała zwrócić uwagę świata na coś bardzo ważnego, którego treść zostanie upubliczniona dopiero w chwili, gdy Boska Opatrzność uzna to za stosowne.

Wszystko to stworzyło aurę tajemniczości wokół Fatimy i Sekretu, która rozwijała się przez lata i dziesięciolecia, podkreślając tym samym znaczenie jej treści.

Dwie pierwsze części Tajemnicy zostały ujawnione przez Siostrę Łucję z natchnienia Matki Bożej w trzecim Wspomnieniu, napisanym przez widzącego 31 sierpnia 1941 r. 3 stycznia 1944 r., Na prośbę biskupa Leirii i wraz z za odpowiednim pozwoleniem Matki Bożej Siostra Łucja napisała trzecią część Tajemnicy, którą dostarczyła biskupowi przez przewoźnika, w zapieczętowanej kopercie z notatką, że nie można jej wydać przed 1960 r. Biskup Jose Alves Correia da Silva umieścił kopertę, którą otrzymał od Siostry Łucji, w innej kopercie, którą z kolei zamknął i przechował w skarbcach Kurii Biskupiej.

Na początku 1957 r. Święta Kongregacja Świętego Oficjum, obecnie Kongregacja Nauki Wiary, poprosiła o przesłanie dokumentu do Rzymu. W tym celu został on dostarczony do Nuncjatury Apostolskiej w Lizbonie, gdzie nuncjusz, abp Fernando Cento, zabrał go do Watykanu, kiedy został złożony w Tajnym Archiwum Świętego Oficjum 4 kwietnia 1957 r.

Na prośbę Jana XXIII 17 sierpnia 1959 r. Papież otrzymał dokument z rąk komisarza Świętego Oficjum, otwierając go kilka dni później i czytając go z pomocą portugalskiego tłumacza Sekretariatu Stan. Postanowiwszy go nie publikować, zwrócił go Świętemu Oficjum.

Ta decyzja, jak można było przewidzieć, wywołała wielką frustrację na całym świecie, powodując bardziej rozsądne lub nieuzasadnione przewidywania dotyczące treści Tajemnicy.

Następni papieże, Paweł VI i Jan Paweł II początkowo potwierdzili tę decyzję.

Jan Paweł II, kiedy udał się do Fatimy 13 maja 2000 r., Ogłosił, że Trzecia Tajemnica zostanie wreszcie ujawniona wraz z odpowiednim komentarzem Kongregacji Nauki Wiary, która miała miejsce 26 czerwca tego samego roku.

Tego dnia, podczas formalnej ceremonii, której przewodniczył kardynał Joseph Ratzinger w Watykańskim Biurze Prasowym, tekst Trzeciej Tajemnicy został przedstawiony dziennikarzom akredytowanym przy Stolicy Apostolskiej, a następnie opublikowany na całym świecie.

W tym czasie główni watykanolodzy byli uprawnieni do formułowania pytań w celu wyjaśnienia.

Jedno z tych pytań dotyczyło konkretnie powodu, który doprowadził Stolicę Apostolską w 1960 r. Do udaremnienia globalnych oczekiwań, że Trzecia Tajemnica zostanie ujawniona w tym roku. Odpowiedź kard. Ratzingera jest bardzo odkrywcza w odniesieniu do głównych powodów, które kierowały decyzją Stolicy Apostolskiej.

Nie mogliśmy zaniedbać zwracania uwagi tak ważnych informacji na naszych czytelników. W tym celu poprosiliśmy naszego współpracownika Benoit Bemelmansa o przesłuchanie w tym zakresie szanowanego eksperta w tej dziedzinie, Antonio Augusto Borelli Machado, i na tej podstawie uzyskano informacje wyjaśniające problemy dotykające Kościół i świat w ciągu tego długiego stu lat, które minęły od objawień fatimskich.

Chociaż eksperci nie zgadzają się co do tego, czy tekst wydany przez Watykan odpowiada całej Trzeciej Tajemnicy, czy nie, publikujemy następujący wywiad, w którym tekst Tajemnicy jest pobierany w takiej postaci, w jakiej został wydany, bez analizowania lub zawierania polemiki z innymi stanowiskami w tej sprawie.

Catolicismo, Redakcja

Catholicismo - W 1960 roku oczekiwanie na uwolnienie Trzeciej Tajemnicy osiągnęło szczyt. Ale to objawienie nie nastąpiło, powodując wielką frustrację. Dopiero czterdzieści lat później, pod koniec tysiąclecia, Stolica Apostolska opublikowała go. Podczas prezentacji dziennikarze zapytali o przyczynę opóźnienia. Jakie było wytłumaczenie kardynała Ratzingera, który przewodniczył sesji?

Antonio Borelli Machado - Kiedy ta część Tajemnicy została wydana 26 czerwca 2000 r., Stolica Apostolska postanowiła to zrobić, wprowadzając i pokazując wielką rozgłos pod patronatem Kongregacji Nauki Wiary. Zaproszono dziennikarzy akredytowanych w Watykanie. Obecni otrzymali kopię broszury The Message of Fatima,zawierający tekst Sekretu. Sesji przewodniczył kardynał Ratzinger z udziałem arcybiskupa Bertone, sekretarza tego samego zboru oraz dyrektora Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Navarro Vais. Stacje telewizyjne z całego świata nadają go na żywo. Po prezentacjach kardynała Ratzingera i arcybiskupa Bertone dyrektor biura prasowego otworzył głos dla obecnych dziennikarzy, aby mogli formułować pytania. Wśród nich trzy dotyczyły w szczególności powodów, które doprowadziły papieży do odłożenia wydania Trzeciej Tajemnicy na dokładnie czterdzieści lat po oczekiwanej dacie. Najlepszym sformułowanym pytaniem było pytanie pisarza i watykańskiego eksperta Giana Franco Svidercoschi, który był zastępcą redaktora L'Osservatore Romano. His question (taken from the video of the session as provided by the Vatican Press Office) was as follows:

Czy Kościół nie ma innego sposobu, nie tylko w odniesieniu do Fatimy, aby zająć stanowisko w sprawie prywatnych objawień - które nie wpływają na złożenie Wiary - i dlatego można by uniknąć spowodowania tej całości seria wyzysków i skandali, które miały miejsce właśnie z powodu tak długiej ciszy? Dziękuję Ci. ”

Na to kardynał Ratzinger odpowiedział bez wahania:

„Z pewnością decyzja trzech papieży o niepublikowaniu sekretu - ponieważ także obecny papież [Jan Paweł II] w 1981 r. Nie chciał go opublikować - była decyzją, która nie była dogmatyczna, ale ostrożnościowa. I zawsze można spierać się o mądrość decyzji, gdyby politycznie preferowany byłby inny osąd ostrożnościowy. Dlatego nie należy dogmatować tej postawy papieży. Jednak biorąc pod uwagę retrospektywnie. Powiem: z pewnością zapłaciliśmy cenę za spekulacje, które miały miejsce w ostatnie dekady, ale z drugiej strony uważam, że należy poczekać chwilę, aby mieć wizję z perspektywy czasu. W 1960 roku byliśmy u progu Soboru, ta wielka nadzieja na osiągnięcie nowego pozytywnego związku między światem a Kościołem, a także na otwarcie nieco zamkniętych drzwi komunizmu. Podobnie było w czasach papieża Pawła VI: nadal, że tak powiem, w asymilacji soboru mieliśmy tak wiele problemów, że tekst [trzecia tajemnica] nie byłby właściwie umiejscowiony. To samo było prawdą wkrótce zmień atak [przeciwko Janowi Pawłowi II]: natychmiastowe wyjście w tym czasie z tym tekstem nie przyniosłoby, moim zdaniem, wystarczającego zrozumienia. Szczerze mówiąc, bez dogmatyzowania tej decyzji, ale osobiście ze szczerym przekonaniem, myślę, że to było dobre, w sumie,

Catholicismo - dlatego kardynał Ratzinger uznaje, że ujawnienie Tajemnicy w 1960 r. Zakłóciłoby bardzo ważną politykę, o której myśli Stolica Apostolska. . . Jakie są cele, które zostałyby naruszone przez ujawnienie Trzeciej Tajemnicy w tym czasie w XX wieku?

Antonio Borelli Machado - Trzy polityczne i religijne cele o pierwszorzędnym znaczeniu wyznaczyły życie Kościoła w drugiej połowie XX wieku, wspomniane kolejno przez kardynała Ratzingera w odpowiedzi:

Ralliement * Kościoła ze współczesnym światem: „To wielka nadzieja jest w stanie osiągnąć nowy pozytywny związek między światem i Kościołem”;

* Umowa, przestrzeganie.

Watykańska Ostpolitik, czyli zjednoczenie Kościoła z komunizmem: nadzieja „otworzyć trochę zamknięte drzwi komunizmu”;
Wdrożenie dyrektyw soborowych miało na celu promowanie tego podwójnego zgromadzenia, które były przyczyną „wielu problemów” „asymilacji” soborowych innowacji przez świat katolicki.

Katolicyzm - w czym Trzecia Tajemnica Fatimska koliduje z tymi celami?

Antonio Borelli Machado - Trzecia tajemnica polega na wizji przedstawiającej „Anioła z płonącym mieczem”, który „migając, wydzielał płomienie, które wyglądały, jakby podpaliły świat”. Świat, który Bóg chce ukarać w ten sposób, jest światem prowokującym boskie odrzucenie ... To nie był świat, który pozwoliłby „na tę wielką nadzieję na osiągnięcie nowej pozytywnej relacji między światem a światem. Kościół." Dlatego ujawnienie Trzeciej Tajemnicy w 1960 r. Zmierzałoby w przeciwnym kierunku do zjednoczenia Kościoła ze współczesnym światem.

Używam tutaj słowa „ zboczenie” w nawiązaniu do słynnej polityki Lwa XIII wobec państw świeckich, zainstalowanej na świecie po rewolucji francuskiej. W szczególności świecka republika rządząca we Francji. Jak wiecie, papież żałował, że na starość zawiódł w swoich nadziejach. *

* Odnośnie rajdu Leona XIII, patrz książka Plinio Correa de Oliveira, Nobreza e elites tradicionais analogas nas alocuęoes de Pio XII ao Patriciado e ä Nobreza romana [Szlachta i analogiczne tradycyjne elity w przydziałach Piusa XII], załącznik III, 3. Leäo XIII Interpem, s. 235–239, Livraria Civilizaęao-Editora, Porto, 1993. Wydanie angielskie: Spring Grove, Pensylwania: Amerykańskie Towarzystwo Obrony Tradycji, Rodziny i Majątku, 1993. Zobacz także Roberto De Mattei, Ralliement di Leone XIII - Il fällimento di un progetto pastorale, Le Lettere, Firenze, 2014, 366 s.

Na Soborze Watykańskim II wpływowi Ojcowie Soboru byli ożywieni podobnym optymizmem, aby promować zjednoczenie Kościoła ze współczesnym światem - w doskonałej harmonii z Leonem XIII. Gdyby mieli oddaną należytą uwagę na dwie części Tajemnicy Fatimskiej wtedy już ujawniły, że być może są moderowane ich optymizm: wystarczy zwrócić uwagę na wyrażenie „ różne narody będą unicestwione”, zawartego w drugiej części dnia tajemnica. Ujawnienie trzeciej części z 1960 r., Jeśli zostanie szeroko rozpowszechnione, z odpowiednimi komentarzami - myśli się o „wielkim mieście w połowie zrujnowanym” ...może otworzyć ich oczy; a przynajmniej uświadomić im, że katolicka opinia publiczna nie zrozumiałaby takiego zgromadzenia, co mogłoby ich powstrzymać przed zrobieniem tego kroku.

Ponieważ kościelni byli zdeterminowani, aby za wszelką cenę osiągnąć to zakwaterowanie dla świata, musieli opowiedzieć się za nieujawnieniem Trzeciej Tajemnicy i zapłacić cenę wyobcowania, jaką przyniosłoby to katolikom, jak to rzeczywiście miało miejsce.

Catholicismo - tak wielka kara wisząca nad światem wskazuje, że postępowanie społeczeństwa ludzkiego jest sprzeczne z zasadami, które Bóg chciał ustanowić w nim. Czy można podkreślić punkt, w którym leży ta sprzeczność?

Antonio Borelli Machado- Aby opinia publiczna naszych czasów zrozumiała, jak daleko od świata jest właściwy porządek rzeczy, należy zacytować słynny tekst Lwa XIII: „Był czas, kiedy filozofia Ewangelii rządziła państwami. W tym wieku wpływ chrześcijańskiej mądrości i jej boskiej mocy przeniknął prawa, instytucje, zwyczaje narodów, wszystkie kategorie i wszystkie stosunki społeczeństwa obywatelskiego, a następnie religię ustanowioną przez Jezusa Chrystusa, mocno zakorzenioną w godności, która jest jej winna , kwitło wszędzie, dzięki łasce książąt i prawowitej ochronie sędziów. Następnie kapłaństwo i imperium zostały połączone szczęśliwą zgodą i przyjazną wymianą dobrych urzędów. Zorganizowane w ten sposób społeczeństwo obywatelskie przyniosło owoce przewyższa wszelkie oczekiwania,owoce, o których pamięci pozostało i pozostanie, zapisane w wielu dokumentach, których żadna sztuczka przeciwników nie będzie w stanie zepsuć ani zaciemnić ”(EncyklikaImmortale Dei, z 1 listopada 1885, nr 28).

Jednak rządy naszych czasów, zgodnie z wyznawanym przez nich sekularyzmem, czują się wolne od obowiązku dostosowywania norm zachowań indywidualnych i społecznych do Dziesięciu Przykazań Prawa Bożego i nadawania Kościołowi „stopnia godności należnej jej ”. W rezultacie wszczepiają na całym świecie każdy rodzaj przestępstwa przeciwko naturalnym i boskim Prawom, takim jak rozwód, aborcja, związek homoseksualny itp.

Tak więc sekularyzm państwa, który ogłasza się neutralnym w kwestiach religii i moralności, okazuje się upartym wrogiem Kościoła katolickiego i moralności chrześcijańskiej. I jest to stała historia: ten, kto deklaruje się neutralny między prawdą a błędem, w rzeczywistości opowiada się za wszystkimi błędami przeciwko jednej prawdzie. Takie jest stanowisko sekularyzmu wobec prawdziwego Kościoła.

Sekularyzm nie jest neutralny w kwestiach religijnych, ale wojowniczo ateistyczny. Wskazuje na to Leon XIII, w tej samej encyklice Immortale Dei: „Jeśli chodzi o religię, myślenie, że obojętne jest posiadanie odmiennych i sprzecznych form, oznacza po prostu brak chęci, wyboru lub podążania za nimi. To ateizm minus nazwa ” (pkt 37).

Sekularyzm jest zatem „brakiem religii” współczesnego świata, to znaczy ateizmem; doktrynalny i praktyczny ateizm, który przenika całe społeczeństwo. Nad tym unosi się orędzie fatimskie, które ostrzega: albo społeczeństwo nawróci się i pokutuje, albo nastąpi kara kosmiczna o proporcjach.

W jaki sposób pielęgnuje się „tę wielką nadzieję na osiągnięcie nowej pozytywnej relacji między światem a Kościołem”? - Dla tych ludzi, którzy byli zachwyceni taką nadzieją, absolutnie niewłaściwe było ujawnienie Trzeciej Tajemnicy w 1960 roku ...

Katolicyzm - kiedy w Kościele pojawiły się pragnienia ustanowienia „pozytywnych relacji” ze światem?

Antonio Borelli Machado - Słowo świat pojawia się w Ewangeliach czasami o znaczeniu ogólnym, i

innym razem wyznaczyć tych, którzy nie przyjęli kazań Naszego Pana Jezusa Chrystusa i byli Mu przeciwni. W tym drugim sensie pojawia się na przykład w Ewangelii św. Jana, w wersetach 18 i 19 rozdziału 15: „Jeśli świat was nienawidzi, wiedzcie, że Mnie nienawidził przed wami” (J 15,18). A potem natychmiast: „Lecz ponieważ nie jesteście ze świata ... dlatego świat was nienawidzi” (J 15,19).

Ten sam los dotyczy wszystkich uczniów Chrystusa, od tego czasu aż do dnia dzisiejszego. Stąd fakt, że bardziej letnia część obozu katolickiego próbuje ostudzić nienawiść do świata, zawierając z nim kompromis. Jest w upadłej naturze człowieka i dlatego przejawia się we wszystkich okresach historii Kościoła. Wystarczy otworzyć kompendium, aby zaobserwować ten fakt.

Dzięki temu łatwo jest zaobserwować cechę: ci, którzy ulegają tej pokusie, starają się pozostać w połowie drogi między prawdą a błędem.

Przejdźmy od razu do współczesnych czasów: słynny humanista Erazm z Rotterdamu (1466-1536) promował „ducha reakcji przeciwko scholastycyzmowi, wolności myśli i uproszczenia chrześcijaństwa” *, co doprowadziło do próby zbliżenia się Luter - który zawiódł z powodu wojowniczej natury tego ostatniego. Tak więc, od protestanckiej pseudoreformacji i renesansu, nurt myślenia katolików, w dużej mierze zainspirowany przez Erazma, próbował nawiązać współpracę z błędami swoich czasów.

Guillermo Fraille, Historia de la filosofia, BAC, Madryt 1991, wydanie 3, tom III, str. 74.

Idea ponownego przyłączenia Kościoła do świata wyłaniającego się z rewolucji francuskiej była popierana przez liberalnych katolików XIX wieku, poczynając od Felicite de Lamennais , wkrótce potem potępionych przez Grzegorza XVI (1831–1846).

Pius IX (1846-1878) streścił błędy katolickiego liberalizmu w Syllabus praecipuorum nostrae aetatis errorum (Syllabus głównych błędów naszych czasów) z 8 grudnia 1864 r., Który syntetyzuje w propozycji 80: „LXXX. Rzymski Papież może i powinien pogodzić się i dostosować do postępu, liberalizmu i współczesnej cywilizacji ”.

Na wstępie należy zauważyć, że sprzeciw Kościoła nie był skierowany przeciwko samemu postępowi, ale przeciwko temu, co przyniósł rewolucjonista, aby zburzyć to, co społeczeństwo tamtych czasów, już rozpadające się, utrzymywało dobre i zgodne z zasadami porządku naturalnego i chrześcijańskiego.

Mocne stanowisko Piusa IX było jednak sprzeczne ze stanowiskiem papieża, który zastąpił go, Leona XIII (1878–1903), który promował we Francji politykę zjednoczenia z republiką zrodzoną z rewolucji francuskiej, o której nawiązywał powyżej (por. drugie pytanie). Papież miał nadzieję, że taka polityka, prowadzona z determinacją przez cały pontyfikat, będzie kontynuowana przez kolejnych papieży. Z pewnością miałoby to miejsce, gdyby jego sekretarz stanu, kardynał Mariano Rampolla del Tindaro, został wybrany na papieża, zgodnie z oczekiwaniami. Nieprzewidziane wybory kardynała Giuseppe Sarto o nazwisku Pius X (1903–1914) spowodowały, że natychmiastowa kontynuacja tej polityki nie została spełniona.

To resurfaces już w sposób ściśle określonej, w połowie 1930 roku, w pontyfikacie Piusa XI (1922- 1939), na skrzydłach optymizmu i otwartości na świat zalecał dowcipu Hin rozwój Akcji Katolickiej. * W intelektualisty analogiczne stanowisko karmili autorzy, którzy byli bardzo doceniani w tych samych kręgach Akcji Katolickiej, zwłaszcza Jacques Maritain ze swoją książką Humanisme integral (1936).

Plinio, Em defesa da Acao Católica, Editora Ave Maria, Säo Paulo, 1943. Wydanie angielskie: In Defense of Catholic Action, Spring Grove, Pennsylvania: The American TFP, 2003.

Wersja online: http://www.pliniocorreadeoliveira.info/UK_1943_INDEFENSEOFCATHOLICACTION.pdf

Od tamtej pory postawa Ralliement ze współczesnym świecie nadal wyraźnie przejawiać się w liberalnych kręgach katolickich, ale został przyjęty tylko publicznie, prawie pół wieku później przez papieża Jana XXIII (1958- 1963). W przemówieniu otwierającym Sobór Watykański II (11 października 1962 r.), Odnoszącym się do tych, którzy „w obecnych warunkach ludzkiego społeczeństwa są w stanie zobaczyć tylko ruiny i nieszczęścia”, oświadcza papież, „ ale nam wydaje się, że my muszą się całkowicie nie zgadzać z tymi prorokami zagłady, którzy zawsze ogłaszają niefortunne wydarzenia, jak gdyby zbliżał się koniec świata ” (podtytuł Opportunitas celebrandi Concilii).

Wraz z ogłoszeniem Konstytucji Duszpasterskiej Gaudium et spes, autorstwa Pawła VI (1962–1978), pod koniec Soboru (1965), polityka zjednoczenia ze współczesnym światem została ostatecznie wprowadzona i rozciągnięta na cały świat. Linia duszpasterska zalecana przez Gaudium et Spes nie stanowi nowości wymyślonej przez Ojców Soboru Watykańskiego II, ale skuteczne wdrożenie „duszpasterskiego”, jak zalecili Lamennais w 1830 roku!

Dlatego zamiast ostrzec katolików przed karą ogłoszoną przez Matkę Bożą Fatimską, Sobór Watykański II zaproponował ustanowienie dobrych relacji między Kościołem a światem, sponsorując nadejście ery radości i nadziei dla ludzkości w naszych czasach.

Taki był efekt podprogowy, wywołany po prostu tytułem nadanym soborowemu dokumentowi - Gaudium et spes - który wyrażał, niezależnie od jego złożonej treści, nowe i życzliwe usposobienie, jakie Sobór przyjął przed światem naszych dni.

Przesłanie fatimskie poszło jednak diametralnie przeciwnie!

Catholicismo - To pojęcie o nadchodzącej wielkiej karze jest również bardzo mało obecne w komentarzach do Trzeciej Tajemnicy wygłoszonych przez uczonych i kaznodziejów ...

Antonio Borelli Machado - Niemniej jednak jest obecny w głównym komentatorze, którym z pewnością był kardynał Ratzinger ...

Rzeczywiście, w interpretacji Trzeciej Tajemnicy dokonanej przez niego i uzupełniającej broszurę Przesłanie Fatimskie mówi się:Kluczowym słowem w tej części „sekretu” jest trojakie wołanie: „Pokuta, pokuta, pokuta!” Powraca do myśli początku Ewangelii: Paenitemini et credite evangelio ”(Mk 1, 15). Zrozumienie znaków czasu oznacza zaakceptowanie pilności pokuty, nawrócenia, wiary. To właściwa odpowiedź na okres historyczny charakteryzujący się wielkimi niebezpieczeństwami, które zostaną przedstawione w kolejnych obrazach ... Anioł z płonącym mieczem po lewej stronie Matki Bożej przypomina podobne obrazy Apokalipsy: reprezentuje groźba osądu panującego nad światem. Możliwość, że można to zredukować do popiołów w morzu ognia, dziś już nie jawi się jako czysta fantazja: sam człowiek przygotował swymi wynalazkami miecz ognia ”(Orędzie Fatimskie,p. 24, watykańska wersja online w języku angielskim).

Wniosek jest jasny: dzisiejszy świat - współczesny świat - stawia przed następującymi alternatywami:

albo się nawraca, a takie nawrócenie obejmuje porzucenie fałszywych zasad, na których się dokonuje, i w ten sposób przestaje być świecki, ateistyczny ..., „nowoczesny”;
albo się nie przekształci i zostanie ogniem zamieniony w popiół.

W drugiej hipotezie na jej ruinach powstanie nowa cywilizacja , którą św. Ludwik de Montfort nazwał „Panowaniem Maryi” (Traktat o prawdziwym nabożeństwie, nr 217) - w doskonałej harmonii z Przesłaniem Fatimskim: „Wreszcie Niepokalane Serce zatriumfuje ” (Second Secret).

Katolicyzm - czy można powiedzieć, że jest to centralny punkt Orędzia Fatimskiego?

Antonio Borelli Machado - Dokładnie. Zbliża się wielka kara.

Wielu kaznodziejów wyobraża sobie, że ogłaszając to, przestraszą swoich słuchaczy, a zatem nie robią tego. Niemniej jednak misją proroków było często wzywanie ludzi do pokuty, głoszenie kar.

Jeśli zostaną wysłuchani, kara zostanie uniknięta. Jeśli nie zostaną wysłuchani, kara zostanie zwolniona.

Głoszenie przesłania fatimskiego w całości jest kwestią wierności Matce Bożej.

W rzeczywistości istnieje znaczna liczba dusz, które same stworzyły pojęcie nieporządku współczesnego świata i że bez nadzwyczajnej interwencji Opatrzności ten świat nie ma lekarstwa . Takie dusze kultywują nadzieję na tę interwencję w tajemnicy swoich serc i poczują się potwierdzeni, słysząc tę samą diagnozę z ust pastorów Kościoła.

Dlatego nie należy się obawiać, że takie dusze przestraszyłyby proroctwo dotyczące kary; przeciwnie, będą radować się zwiastunem zwycięstwa dobra nad złem. Jak pocieszał proroka Symeona, widząc Mesjasza w ramionach Najświętszej Dziewicy: „Teraz odpuść sługę twego, Panie, według słowa twego, w pokoju; bo oczy moje ujrzały zbawienie twoje” (Łk 2, 29) -30).

Faktem jest, że bez wzmianki o Karcie, Przesłanie Fatimskie zostaje opróżnione ze swojego specyficznego charakteru na dzień dzisiejszy. Nie rozumie się, w jaki sposób pominięto rdzeń tego orędzia.

Kaznodzieje nie powinni się zatem obawiać, że ich słuchacze mogą się bać. Dla niektórych będzie to potwierdzenie tego, co myślą, i pociecha! Dla tych, którzy są zaskoczeni, będzie to ostrzeżenie, być może okazja do otwarcia ich dusz na łaskę fatimską.

Nie wystarczy też powiedzieć - jak wielu - że przesłanie fatimskie, głosząc modlitwę i pokutę, jest idealnie zgodne z Ewangelią Naszego Pana Jezusa Chrystusa. To prawda i dobrze, że to mówią. Ale konieczne jest również podkreślenie ogromu kary, która zawisła nad światem. Tylko wtedy duża liczba dusz zostanie przeniesiona na poważną pokutę. I tylko wtedy mogą stanowić żywe kamienie Królestwa Maryi, które nadejdą!

Katolicyzm - w odniesieniu do komunizmu użycie racjonalizacji słów może wydawać się nadmierne. Czy nie można powiedzieć, że Ostpolitik w Watykanie miał na celu jedynie złagodzenie prześladowań wywołanych przez rządy komunistyczne? Kardynał Ratzinger wyraźnie odnosi się do „ otwarcia nieco zamkniętych drzwi komunizmu”.

Antonio Borelli Machado - wiąże się to z procesem. Początkowo Ostpolitik wydaje się jedynie relaksem, zaprzestaniem działań wojennych. Następnie to odprężenie staje się normalną interakcją. Wreszcie kończy się wspólnym celem. Ale ten cel nie został wybrany we wspólnym porozumieniu: jest to korzyść dla partnera komunistycznego. W ten sposób powoduje u katolickiego partnera stopniowe porzucanie niezbywalnych zasad, które popadają w zapomnienie, zastępowane w praktyce zasadami i celami wroga. Jest to wynik procesu nieprzewidywalnego przeładunku ideologicznego, jak nazywał go Plinio Correa de Oliveira. *

* Por. Baldeaęao ideologies inadvertida e diälogo, Editora Vera Cruz, Säo Paulo, 1974, 5 ^a ed., 118 s. Tłumaczenie online w języku angielskim: Unperceived Ideological Transshipment and Dialogue, http://www.tfp.org/tfp-home/books/unperceived -ideologiczny- przeładunek-i-dialog.html. Zobacz także tego samego autora, Acordo com o regime comunista: para a Igreja, esperanęa ou autodemolięao (pierwotnie opublikowany w Catolicismo, nr 152, pod tytułem A liberdade da Igreja no Estado comunista), Editora Vera Cruz, Säo Paulo, 1963 , 128 str. Tłumaczenie online w języku angielskim: Kościół i państwo komunistyczne: niemożliwa koegzystencja : http: //www.intratext.eom/X/ENG0163.HTM

Sekretarz generalny Hiszpańskiej Partii Komunistycznej, Santiago Carrillo (1915-2012), zapytany przez niektórych „towarzyszy”, czy współpraca z katolikami nie zmieni treści ideologicznej partii, odpowiedziała pytaniem: „Odkąd zaczęliśmy tę politykę, ilu znasz towarzyszy, którzy stali się wierzącymi? Z drugiej strony ilu katolików zostało komunistami? ”* To pytanie nie wymaga odpowiedzi. .

Santiago Carrillo, Manana Espana, Colección Ebro, Paryż, 1975, str. 232

To odprężenie zainaugurował Maurice Thorez (1900–1964) w słynnym przemówieniu w Radio Paris z 17 kwietnia 1936 r., Które zaproponowało katolikom, w imieniu Francuskiej Partii Komunistycznej, politique de la main tendue (polityka szeroko pojętej dłoń).*

Maurice Thorez, Oeuvres, Editions Sociales, Paris, 1954, tom XI, str. 203.

Propozycja znalazła ze strony papieża Piusa XI żywe odrzucenie wyrażone w encyklice Divini Redemptoris (O ateistycznym komunizmie) z 19 marca 1937 r. Dokument ten został zastąpiony przez inną - encyklikę Mit brennender Sorge z 15 marca 1937 r. - który potępił prześladowania, jakich doznał Kościół z rąk Rzeszy Niemieckiej pod rządami nazistów. Niemal równoczesność dwóch dokumentów - w odstępie zaledwie czterech dni - sprawia, że uważamy, iż intencją było uniknięcie zarzutu, że przy potępieniu jednego systemu drugi nie został potępiony. W rzeczywistości nazizm i komunizm były dwiema stronami tej samej socjalistycznej monety , przed którą papież jednocześnie ostrzegał katolicką rangę i akta.

Niemniej jednak propozycja Thoreza trafiła do katolickich bojowników. Wyraźnym tego przejawem było pojawienie się, znacznie później, nurtu teologicznego o charakterze marksistowskim, przed którym ostrzegano nas w Instrukcji dotyczących niektórych aspektów „teologii wyzwolenia” Kongregacji Nauki Wiary, 6 sierpnia 1984 r., Podpisany przez kardynała Ratzingera.

Na poziomie dyplomatycznym należy zauważyć inny ważny przejaw wieców: tzw. Watykan Ostpolitik

Kardynał Agostino Casaroli, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej podczas pontyfikatu Pawła VI i propagator tej polityki, oświadczył w 1974 r., Kiedy przebywał na Kubie, że katolicy tego kraju uważają się za szczęśliwych w obecnym reżimie. Był to wyraźny sposób wskazania, że taka polityka miała na celu „upadek barier ideologicznych” między Kościołem a komunizmem *.

* Por. Plinio Correa de Oliveira, A politica de distensäo do Vaticano com os Governos comunistas —Para a TFP: omitir-se? ou resistir ?, Catolicismo, nr 280, kwiecień 1974. Tłumaczenie na język angielski: „Watykańska polityka odprężenia wobec rządów komunistycznych - czy TFP powinny ustąpić? A może powinni się opierać? http://www.tfp.org/tfp-home/statements/the-vatican-policy-of-detente- towards-the-communist-govemments.html

To odprężenie katolików w obliczu komunizmu rozwinęło się na dwóch frontach. Właściwie dyplomatyczny front - wskazany słowem Ostpolitik - i front pasterski, wyrażony na Soborze Watykańskim II przez Konstytucję duszpasterską o Kościele we współczesnym świecie ( po łacinie Constitutio Pastoralis de Ecclesia in mundo hujus temporis), lepiej znany przez początkowe słowa Gaudium et spes, o których już wspominaliśmy (por. piąte pytanie). Słowa hujus temporis (dosłownie tego czasu) oznaczają współczesny świat, w ten sposób został dobrze zrozumiany przez tłumaczy angielskich.

Taka otwartość Kościoła na komunizm nie pozostała niezauważona przez przywódców partii. Tak więc Roger Garaudy (1913-2012), wybitny członek Francuskiej Partii Komunistycznej (który został później wykluczony ze swoich niezależnych stanowisk, wyznając islam, po przejściu przez protestantyzm i katolicyzm) napisał w książce: Integrismes *: „ Wielka nowość Vaticanum II - wyrażona w tekście Gaudium et spes z 1966 r. [Sic! czytaj: 1965] - było otwarciem na świat ,zrzeczenie się roszczenia do rządzenia nim, a wręcz przeciwnie, aby mu służyć, w świetle ewangelicznej pokory, uznając „autonomię ziemskich rzeczywistości” ... Nigdzie indziej na świecie, poza Ameryką Łacińską, nie to przesłanie na temat misji wyzwolenia Kościoła odbiło się echem. Zaczynając od historycznej sytuacji nędzy i ucisku oraz konkretnych praktyk „wspólnot kościelnych,” narodziło się z tego podwójnego doświadczenia, począwszy od 1970 r., Teologii wyzwolenia. Oparte były na preferencyjnej opcji ewangelicznej dla najbardziej potrzebujących ”.

* Pierre Belfond, Paryż, 1990, s. 50–51.

Dziś wiadomo, że Jan XXIII pilnie pragnął, aby na tym wielkim zgromadzeniu obecni byli przedstawiciele Patriarchatu Moskiewskiego. Rosyjski rząd radziecki zgodził się udzielić rosyjskiemu Kościołowi prawosławnemu zgody na wysłanie tych przedstawicieli, pod warunkiem, że Rada powstrzyma się od potępienia komunizmu. Papież przyjął ten warunek. *

* Por. Roberto de Mattei, Il Concilio Vaticano II - Una storia mai scritta, Lindau, Torino, 2010, s. 172–180, 360–364, 422– 426,492–504, 512–514, 563–567, 580–588.

Fakt ten tłumaczy, że petycja 213 Ojców Rady w przeciwnym kierunku - to znaczy, że Rada potępia błędy marksistowskie, socjalizm i komunizm * - nie została uwzględniona ani przez Jana XXIII, ani przez Pawła VI.

* Por. Catholicismo, no. 157, styczeń 1964, s. 1 5

Gaudium et Spes ograniczył się do ultra-kompleksowej analizy różnych form ateizmu (GS, paragrafy 19, 20 i 21), analizy, która kończy się stwierdzeniem, że „credentes et non credentes” powinien przyczynić się do sprawiedliwej budowy tego świata w których żyją wspólnie ”,„ czego z pewnością nie można uczynić bez szczerego i rozważnego dialogu ”(GS nr 21).

Czy jednak może istnieć „ szczery i rozważny dialog” z ateistycznymi przywódcami świeckiego państwa wykazującego wrogość wobec Kościoła, jak Gaudium et spes opisuje w następnym zdaniu ?: Kościół „zatem ubolewa nad dyskryminacją między wierzącymi a niewierzącymi, co niektórzy władcy, nie uznając podstawowych praw osoby ludzkiej, wprowadzają niesprawiedliwie ” (GS nr 21).

Jak więc można sobie wyobrazić, że władcy ci oddają się współpracy w „ sprawiedliwym budowaniu tego świata, w którym żyją wspólnie”! - To była sfrustrowana nadzieja, jak udowodniono pięćdziesiąt lat później.

Dlatego nie jest przesadnym używanie słowa ralliement, aby wskazać, że Watykan Ostpolitik skutecznie szukał współpracy komunistycznych ateistów dla wspólnej pracy.

Trzecia tajemnica fatimska przedstawia nam ogromną liczbę świeckich katolików ze wszystkich dziedzin życia, poprzedzonych przez papieża, biskupów i kapłanów, zakonników, wstępujących na stromą górę, na którą otrzymują oni kulami i strzałami grupę żołnierski. Ta scena przywołuje plutony egzekucyjne reżimów komunistycznych ...

Takie przypomnienie byłoby niewłaściwe w czasach walki z komunizmem!

Tak więc, jeśli zostanie ujawniona w 1960 r. I przy odpowiednim komentarzu, Trzecia Tajemnica spowodowałaby trudności dla takiej polityki. Jego opiekunowie uważali, że bezpieczniej jest nie ujawniać tego.

Catholicismo - Jakie konsekwencje przyniosła ta otwartość na współczesny świat jako konsekwencja w życiu Kościoła?

Antonio Borelli Machado - bardzo poważne konsekwencje, gdyż wyeliminowano bariery chronione wiernych od zanieczyszczenia błędów współczesnego świata. Rzeczywiście, upadek barier ideologicznych między Kościołem a światem doprowadził właśnie wiernych do zniesienia niezbywalnych zasad doktryny katolickiej - czego z całym sumieniem nie mogli zrobić - i do przyjęcia w znacznym stopniu drogi myślenie i działanie na świecie, zaostrzające wszystkie problemy, z jakimi musi spotkać się życie duszpasterskie Kościoła w naszych czasach.

W rzeczywistości wynik ten nie umknął rozsądnemu spojrzeniu kardynała Ratzingera. Wybrany na papieża w konklawe w 2005 r., W ważnym przemówieniu do Kurii Rzymskiej z okazji prezentacji życzeń świątecznych, 22 grudnia tego roku ostrzegł:Sprawa staje się jaśniejsza, jeśli zamiast ogólnego terminu „dzisiejszy świat” wybieramy inny, bardziej precyzyjny: Sobór musiał w nowy sposób określić relacje między Kościołem a epoką współczesną ... Ktokolwiek się tego spodziewał z to fundamentalne „tak” dla współczesnej epoki, wszystkie napięcia rozpłyną się, a realizowana w ten sposób „otwartość na świat” przekształci wszystko w czystą harmonię, taka osoba nie doceniła wewnętrznych napięć, a nawet sprzeczności samego współczesnego wieku: jeden nie docenił niebezpieczna kruchość natury ludzkiej, która we wszystkich okresach historii i we wszystkich okolicznościach historycznych stanowi zagrożenie dla ludzkiej drogi ... Również w naszych czasach Kościół pozostaje „znakiem sprzeczności” (Łk 2, 34) …Sobór nie mógłby znieść tej sprzeczności Ewangelii w obliczu niebezpieczeństw i ludzkich błędów ”.

Teraz, gdyby Trzecia Tajemnica została zrozumiana i gdyby zorientowała się w opcjach hierarchii Kościoła, zapobiegłaby zanieczyszczeniu wiernych błędami sekularyzmu współczesnych państw.

Katolicyzm - jak w końcu doszli do ujawnienia Trzeciej Tajemnicy?

Antonio Borelli Machado- Papież Jan Paweł II padł ofiarą świętokradczego ataku kulą 13 maja 1981 r., W dniu, w którym po raz pierwszy ukazała się Matka Boża w Fatimie. Ten przypadek doprowadził oczywiście świat katolicki do zastanowienia się, czy istnieje jakikolwiek związek między atakiem a przepowiedniami fatimskimi. Zrozumiałe jest, że sam Papież poświęcił szczególną uwagę Trzeciej Tajemnicy. Tak więc nawet w Policlinico Gemelli, w którym znajdował się między życiem a śmiercią, zapytał, jak najszybciej mógł zobaczyć Sekret. Związek między atakiem, którego doznał, a opisanym w nim męczeństwem papieża był imponujący, choć nie absolutny, ponieważ w Tajemnicy Papież umiera i przeżył. Nie przeszkodziło mu to uwierzyć, że nastąpiła cudowna interwencja Dziewicy, odwrócenie od ważnych organów trajektorii pocisku. który został później przekazany osobom odpowiedzialnym za Sanktuarium Fatimskie i umieszczony w czczonej tam koronie posągu.

Temat Fatimy nie był obcy Papieżowi, ponieważ był jednym z 510 sygnatariuszy petycji do Pawła VI, aby skorzystać z obecności biskupów z całego świata w Rzymie, z okazji Soboru, aby poświęcenie Rosji i świata Niepokalanemu Sercu Maryi. O tę konsekrację poprosiła Matka Boża jako obietnicę nawrócenia tego kraju komunistycznego i zawieszenia kar wiszących nad współczesnym światem.

Po powrocie do zdrowia po ataku Jan Paweł II wielokrotnie dokonywał poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi. Najbliżej warunków wymaganych przez Matkę Bożą były warunki z 25 marca 1984 r., W których jednak ograniczono się do zaangażowania watykańskiej Ostpolitik, nie wypowiedział nazwy Rosji, choć - zgodnie z deklaracjami - miałby mentalnie zawarł to w konsekracji.

Wreszcie pozostało pytanie o ujawnienie tajemnicy. Przysłowie mówi, że „Rzym nie spieszy.” Jednak, jak wykazał cytowany na początku Svidercoschi w swym pytaniu do kardynała Ratzingera, sensacyjne spekulacje na temat jego treści sprawiły, że wierni byli niespokojni, a najwyższa administracja Kościoła zawstydzona.

Tak więc w grudniu 1999 r. - osiemnaście lat po próbie zamachu - Jan Paweł II postanowił zezwolić na jego publikację, nakładając na biskupa Leirię-Fatimę obowiązek ogłoszenia, że Tajemnica zostanie w końcu ujawniona, kiedy papież pojedzie do Fatimy w dniu 13.2000 maja.

W tym dniu nastąpiło niewielkie opóźnienie. Prefekt Kongregacji Nauki Wiary, kardynał Joseph Ratzinger, zastanawiał się wraz z Papieżem nad potrzebą wyjaśnienia wiernym zakresu prywatnych objawień, nawet tych z Fatimy, bez względu na to, jak bardzo byli aprobowani. Rzeczywiście, nie wymagają przyjęcia wiernych jako dogmatu wiary.

Nawiasem mówiąc, fakt, że Sekret nie został ujawniony w 1960 r., Był wynikiem decyzji ostrożnościowej, a nie dogmatycznej, jak zauważył ten sam kardynał Ratzinger: „ Z pewnością decyzja trzech papieży o niepublikowaniu Sekretu była… nie dogmatyczna, ale rozważna decyzja. I zawsze można spierać się o mądrość decyzji, jeśli politycznie byłby preferowany inny akt ostrożnościowy. Dlatego nie należy dogmatować tej postawy papieży ”.

Nie będąc aktem dogmatycznym, charyzmat nieomylności nie gwarantuje: „Zawsze można spierać się o mądrość decyzji”.

Wreszcie Trzecia Tajemnica została ujawniona w 2000 r. I wydarzyło się to, co kardynał Ratzinger przewidział na początku swojego komentarza teologicznego: „Uważne czytanie tekstu tak zwanej trzeciej„ tajemnicy ”fatimskiej, opublikowanej tutaj w całości długo po fakcie i decyzją Ojca Świętego zapewne okażą się rozczarowujące lub zaskakujące po wszystkich spekulacjach, jakie wywołały. Nie ujawniono żadnej wielkiej tajemnicy ani nie odsłonięto przyszłości. zobacz Kościół męczenników stulecia, który właśnie przekazywane w postaci opisanej w języku symbolicznym i trudnym do rozszyfrowania. Czy to właśnie Matka Pana chciała przekazać chrześcijaństwu i ludzkości w czasach wielkich trudności i niedoli? (A Mensagem de Fatima,Kongregacja Nauki Wiary, Libreria Editrice Vaticana, Cittä del Vaticano, 2000, s. 1. 31).

Zachowując całą cześć zasłużoną przez autora tego komentarza, oprócz tego, że został podniesiony do tronu papieskiego w konklawe w 2005 r., Trzecia Tajemnica ujawnia dwa ważne punkty „odsłoniętej przyszłości”, dziś bardzo obecne dla świata: prorocze oświadczenie męczenników XXI wieku i perspektywę powszechnej skali zniszczenia . Co więcej, jak widzieliśmy, to sam kard. Ratzinger wskazuje w komentarzu teologicznym te dwa punkty: męczeństwo i zniszczenie.

Catholicismo - Jaka będzie intensywność kary ogłoszonej w Fatimie: czy oznacza to zniszczenie świata do fundamentów?

Antonio Borelli Machado - Bardzo sugestywne jest, że w Trzeciej Tajemnicy opisane jest „ wielkie miasto w połowie w ruinie ”. To, co jest „w połowie w ruinie ”, nie jest całkowicie zniszczone. A więc z tego, co istnieje dzisiaj, coś pozostanie. Można by pomyśleć, że zniszczenie będzie selektywne ...

We fragmencie encykliki Immortale Dei, cytowanej powyżej, Leon XIII zauważył, że w przeszłości - i jest oczywiste, że odnosi się do średniowiecza - „społeczeństwo obywatelskie wydało owoce przewyższające wszelkie oczekiwania, owoce, o których pamięci pozostaje i pozostanie, zapisane w wielu dokumentach, których żadna sztuczka przeciwników nie będzie w stanie zepsuć ani zaciemnić. ”

Jeśli takie „dokumenty” „Nie sztuczność jego przeciwnikami będą mogli uszkodzony lub zasłaniać” tym bardziej trzeba stwierdzić, że Bóg je zachować, gdy Oczyszczenie jest wypuszczeni.

Jakie to są dokumenty ?

Pamięć o przeszłości pozostaje nie tylko w dokumentach historycznych, ale także w centrum praw i instytucji konsolidowanych przez wieki; a jeszcze bardziej widoczne w zabytkach, których czas i ludzie nie zniszczyli. Przykładem wywołania chłodu i strachu był zamiar rewolucjonistów z 1789 r., By zburzyć Notre Dame w Paryżu - ten klejnot średniowiecznego chrześcijaństwa. Doszło do tego, że wystawiono go na sprzedaż i pojawił się nawet nabywca. Wraz z zakłóceniem rewolucji kupujący nie zapłacił, a negocjacje się rozpadły.

Teraz, gdy zbliża się setna rocznica Fatimy, dzisiejsi rewolucjoniści próbują przeprowadzić ostateczny atak na cywilizację chrześcijańską: atakują z ślepą nienawiścią święte zasady rodziny, które nadal pozostają w mocy, i starają się, wśród innych złych zamiarów, zdenerwować bardzo biologiczna natura człowieka, opowiadająca się za ideologią płci. Zgodnie z tym nie rodzi się mężczyzna ani kobieta, ale każdy staje się mężczyzną lub kobietą zgodnie ze swoimi osobistymi skłonnościami. Niespotykany design!

Pocieszające jest to, że wielu współczesnych, którzy kiedyś biernie obserwowali postępy rewolucyjne, dziś zaczynają reagować i tworzyć nieoczekiwane przeszkody w ostatecznej śmiałości Rewolucji. *

* Aby uzyskać wnikliwą analizę procesu rewolucyjnego, który zniszczył cywilizację chrześcijańską od późnego średniowiecza do dzisiaj, patrz Rewolucja i kontrrewolucja, Plinio Correa de Oliveira, opublikowany w języku portugalskim (język oryginalny), z kilkoma wydaniami w innych językach: Niemiecki, białoruski, hiszpański, estoński, francuski, węgierski, angielski, włoski, japoński, litewski, polski, rumuński, rosyjski i ukraiński: http://www.tfp.org/tfp-home/books/revolution-and-counter- olution-in other-languages.html

Biorąc powyższe pod uwagę, można przewidzieć, że proces rewolucyjny nie doprowadzi do całkowitego zniszczenia, którego pragnie - zasad, instytucji i zabytków cywilizacji chrześcijańskiej - ale zostanie wstrząśnięty oporem małej, ale rosnącej liczby wiernych dusze.

Nie bez głębokich emocji pojawia się, w końcowej scenie Trzeciej Tajemnicy, nieoczekiwane szeregi tych, którzy byli daleko od Boga, i którzy, przybywając ponownie, aby się do Niego zbliżyć, są namaszczeni krwią męczenników, zebranych tuż przed nimi przez dwóch Aniołów, w kryształowych konewkach, pod ramionami Krzyża.

Tym nieznanym beneficjentom krwi męczenników, zgodnie z zasadą głoszoną przez Tertuliana, należałoby z miłością połączyć resztki chrześcijaństwa - dokumenty, o których wspomniał papież Leon XIII - i odbudować na nich chrześcijańską cywilizację przyszłość, przynosząca jej maksimum świetności, nieosiągnięta w średniowieczu.

W tym celu należy usunąć wszystkie szczątki świeckiego, egalitarnego i ateistycznego państwa, które pozostaną na powierzchni ziemi, i odbudować nad nimi „chrześcijańską, surową i hierarchiczną cywilizację, zasadniczo sakralną, antyegalitarną, i antyliberalny ”, jak nauczał prof. Plinio Correa de Oliveira w Revolution and Counter-Revolution *

* Część II, rozdz. II.

Wszystko to z głębokim mariańskim tonem, jak przewidział St. Louis de Montfort w Traktacie o prawdziwym nabożeństwie (nr 217):

- „Kiedy nadejdzie dzień, w którym dusze będą oddychać Maryją, gdy ciało oddycha powietrzem?”

Nie wiemy, kiedy to nastąpi. Jedno jest jednak pewne: tak naprawdę nastąpi, ponieważ Matka Boża obiecała pod koniec Drugiej Tajemnicy: „Wreszcie moje Niepokalane Serce zatriumfuje!”

Zachowanie publikacji chrześcijańskich (315) 942-6617

http://www.pcpbooks.net/email17.html

In doing so, Our Lady obviously wanted to attract the world's attention to something very important, the content of which would only be made public at the time that Divine Providence deemed appropriate.

All this created an aura of mystery around Fatima and the Secret, which has grown over the years and decades, stressing thereby the importance of its contents.

The first two parts of the Secret were disclosed by Sister Lucia, by inspiration of Our Lady, in the third Memoir, written by the seer on August 31, 1941. On January 3, 1944, at the request of the Bishop of Leiria and with appropriate permission from the Mother of God, Sister Lucia wrote the third part of the Secret, which she had delivered to the Bishop through a carrier, in a sealed envelope with a note that it could not be released before 1960. Bishop Jose Alves Correia da Silva placed the envelope he received from Sister Lucia inside another envelope, which he in turn sealed and kept in the vaults of the episcopal Curia.

In early 1957, the Sacred Congregation of the Holy Office, now the Congregation for the Doctrine of the Faith, asked that the document be sent to Rome. For this purpose, it was delivered to the Apostolic Nunciature in Lisbon, where the Nuncio, Archbishop Fernando Cento, took it to the Vatican, when it was filed in the Secret Archives of the Holy Office on April 4, 1957.

Requested by John XXIII on August 17, 1959, the Pope received the document from the hands of a Commissary of the Holy Office, opening it a few days later for the first time and reading it with the help of the Portuguese translator of the Secretariat of State. Having decided not to publish it, he returned it to the Holy Office.

That decision, predictably, caused great frustration around the world, giving rise to more reasonable or unreasonable predictions about the contents of the Secret.

The pontiffs that followed, Paul VI, and John Paul II initially, confirmed the decision.

John Paul II, when he went to Fatima on May 13, 2000, announced that the Third Secret was finally going to be revealed with an appropriate commentary of the Congregation for the Doctrine of the Faith, which occurred on June 26 of the same year.

On that date, in a formal ceremony presided over by Cardinal Joseph Ratzinger in the Vatican Press Office, the text of the Third Secret was presented to journalists accredited to the Holy See, and then was published around the world.

At the time, the principal Vaticanologists were authorized to formulate questions for clarification.

One of these questions concerned specifically the reason that led the Holy See in 1960 to frustrate the global expectation that the Third Secret would be revealed in that year. Cardinal Ratzinger's response is highly revealing regarding the major reasons that guided the decision of the Holy See.

We could not neglect bringing such important information to the attention of our readers. For this purpose we asked our collaborator Benoit Bemelmans to interview in this regard a respected expert in this area, Antonio Augusto Borelli Machado, and from this came information that explains problems afflicting the Church and the world, in this long period of one hundred years that have elapsed since the apparitions of Fatima.

Although there is disagreement among experts about the fact of whether the text released by the Vatican corresponds to the entire Third Secret or not, we publish the following interview in which the text of the Secret is taken such as was released, without analyzing or entering into polemics with other positions on the matter.

Catolicismo, Editorial Staff

Catholicismo - In 1960, the expectation that the Third Secret would be released reached its peak. But this revelation did not occur, causing great frustration. Only forty years later, at the end of the millennium, did the Holy See publish it. During the presentation, journalists asked about the reason for the delay. What was the explanation of Cardinal Ratzinger, who presided over the session?

Antonio Borelli Machado - When this part of the Secret was released on June 26,2000, the Holy See decided to do it with a launching and a display of grand publicity, under the auspices of the Congregation for the Doctrine of the Faith. Journalists accredited to the Vatican were invited. Those present were given a copy of the booklet The Message of Fatima, containing the text of the Secret. The session was presided over by Cardinal Ratzinger, with the participation of Archbishop Bertone, secretary of the same congregation, and the director of the Holy See’s Press Office, Navarro Vais. Television stations from all over the world broadcast it live. After the presentations of Cardinal Ratzinger and Archbishop Bertone, the director of the Press Office opened the floor to the journalists who were present, for them to formulate questions. Among these, three were specifically about the reasons that led the Popes to postpone the release of the Third Secret for exactly forty years after the expected date. The best articulated question was that of the writer and Vatican expert Gian Franco Svidercoschi, who was deputy editor of L’Osservatore Romano. His question (taken from the video of the session as provided by the Vatican Press Office) was as follows:

" Your Eminence: Let me talk about the why of the delay, of this prolonging of the prudence of the Church from 1960 until today, You somehow already answered, speaking specifically about the evolution of history . . . There is also the description given by Archbishop Bertone of the various decisions made by the popes, the historical and political situations having changed. But I ask you: Did not the Church end up paying too high a price for this long silence, this long secret about the Secret? In the final analysis, does not the third part of the secret already contain the second part, while signaling the bishop dressed in white? Is not the third part of the Secret after all simply, say, the corollary of what is already said in the previous parts? This martyrdom [described in the Third Secret] already existed in 1960. Is there not a different way, on the part of the Church, not only in relation to Fatima, to take a position regarding private revelations - which do not affect the deposit of the Faith - and, therefore, could one have avoided causing this whole series of exploitations and scandals that occurred precisely because of this silence that lasted so long? Thank you. ”

To this, Cardinal Ratzinger replied without hesitation:

"Certainly the decision of the three Popes not to publish the secret - because also the current Pope [John Paul II], in 1981, did not want to publish it - was a decision that was not dogmatic, but prudential. And one can always argue about the wisdom of a decision, if politically another prudential judgment would have been preferable. Therefore, one should not dogmatize this attitude of the Popes. However, considering retrospectively. I will say: certainly we paid a price for the speculations that occurred in recent decades. But on the other hand, I think it was appropriate to wait for a moment to have a vision in retrospect. In 1960, we were at the threshold of the Council, this great hope of being able to reach a new positive relationship between the world and the Church, and also to open a little the closed doors of Communism. The same was hue also in the time of Pope Paul VI: we were still, so to speak, in the assimilation of the Council, with so many problems, that this text [the third Secret] would not have had its proper placement. The same was true soon alter the attack [against lohn Paul II]: to come out immediately at that time with this text would not have produced, it seems to me, a sufficient understanding. I thinly without dogmatizing this decision, but personally with sincere conviction, I think it was good, all in all, to wait a little later until the end the century, to have a more global view, and to better understand the true imperative and true indications of this view."

Catholicismo - Therefore Cardinal Ratzinger recognizes that the disclosure of the Secret in 1960 would upset very important policies that the Holy See had in mind . . . What are those goals that would be harmed by the disclosure of the Third Secret at that time in the twentieth century?

Antonio Borelli Machado - Three political and religious goals of primary importance marked the Church's life in the second half of the twentieth century, mentioned in succession by Cardinal Ratzinger in his response:

The ralliement* of the Church with the modern world: "this great hope of being able to reach a new positive relationship between the world and the Church";

*Agreement, adherence.

The Vatican's Ostpolitik, that is, the ralliement of the Church with Communism: the hope "to open a little the closed doors of Communism";
The implementation of the Council’s directives aimed at promoting this double ralliement, which were the cause of "many problems" of" assimilation" of the conciliar innovations by the Catholic world.

Catholicismo-In what does the Third Secret of Fatima collide with these goals?

Antonio Borelli Machado - The Third Secret consists in a vision that shows "an Angel with a flaming sword," which, "flashing, gave out flames that looked as though they would set the world on fire." Now, a world that God wants to punish in this way is a world that is provoking the divine rejection... It was not a world that would authorize "this great hope of being able to reach a new positive relationship between the world and the Church." Therefore, to disclose the Third Secret in 1960 would have been moving in the opposite direction of the ralliement of the Church with the modem world.

I use here the word ralliement in reference to the famous policy of Leo XIII towards secular states installed in the world in the wake of the French Revolution. In particular, the secularist republic in power in France. As you know, that pontiff came to regret, in his old age, the failure of his hopes.*

* Concerning the ralliement of Leo XIII, see the book by Plinio Correa de Oliveira, Nobreza e elites tradicionais analogas nas alocuęoes de Pio XII ao Patriciado e ä Nobreza romana [Nobility and Analogous Traditional Elites in the Allocutions of Pius XII], Appendix III, 3. Leäo XIII intervem, pp. 235-239, Livraria Civilizaęao-Editora, Porto, 1993. English edition: Spring Grove, Pennsylvania: The American Society for the Defense of Tradition, Family & Property, 1993. See also Roberto De Mattei, Il ralliement di Leone XIII - Il fällimento di un progetto pastorale, Le Lettere, Firenze, 2014, 366 pp.

In the Second Vatican Council, influential Council Fathers were animated by similar optimism to promote a ralliement of the Church with the modem world - in perfect harmony with Leo XIII. If they had devoted due attention to the two parts of the Secret of Fatima by then already revealed, they might perhaps have moderated their optimism: it suffices to pay attention to the phrase " various nations will be annihilated," contained in the second part of the Secret. The revelation of the third part in 1960, if widely disseminated, with appropriate commentaries - one thinks of the “great city half in ruins“...-- it could open their eyes; or at least make them understand that Catholic public opinion would not comprehend such a ralliement, something which might possibly deter them from taking this step.

As churchmen were determined to achieve, at any cost, this accommodation to the world, they had to opt for the non-disclosure of the Third Secret and pay the price of estrangement that this would produce among Catholics, as indeed occurred.

Catholicismo - Such a great punishment hanging over the world indicates that the conduct of human society is in contradiction with the principles that God wanted to establish within it. Is it possible to highlight the point in which this contradiction essentially lies?

Antonio Borelli Machado - For the public of our day to understand how far the world is from the right order of things it is appropriate to quote a famous text of Leo XIII: " There was a time when the philosophy of the Gospel governed States. During that age, the influence of Christian wisdom and its divine power penetrated the laws, the institutions, the customs of peoples, all categories and all relations of civil society. Then the religion instituted by Jesus Christ, solidly established in the degree of dignity that is due to her, was everywhere flourishing, thanks to the favor of princes and to the legitimate protection of magistrates. Then the priesthood and the empire were linked together by a happy concord and by the friendly exchange of good offices. Organized in this way, civil society produced fruits superior to all expectations, fruits the memory of which remains and will remain, enshrined as it is in numerous documents which no artifice of its opponents will be able to corrupt or obscure" (Encyclical Immortale Dei, of November 1, 1885, n° 28).

However, the governments of our day, consistent with the secularism that they profess, feel themselves free from the obligation of adjusting the norms of individual and social behavior to the Ten Commandments of the Law of God, and of giving to the Church "the degree of dignity that is due to her." As a result, they implant throughout the world every kind of transgression against the natural and divine Laws, such as divorce, abortion, homosexual union, etc.

Thus, the secularism of the State, which proclaims itself neutral in matters of Religion and Morals, reveals itself as the obstinate enemy of the Catholic Church and of Christian Morality. And it is a constant of history: he who declares himself neutral between truth and error, in reality positions himself in favor of all the errors against the one truth. Such is the position of secularism in the face of the true Church.

Secularism is not neutral in matters of religion, but militantly atheistic. And this is indicated by Leo XIII, in the same encyclical Immortale Dei: "With regard to religion, to think that it is indifferent to have disparate and contrary forms simply amounts to not wanting or choosing or following any of them. It is atheism minus the name " (paragraph 37).

Secularism is, therefore, the "no religion" of the modern world, that is, atheism; doctrinal and practical atheism, which pervades all society. Over this hovers the Message of Fatima, which warns: either society converts and does penance, or there will come a Chastisement of cosmic proportions.

How does one nourish "this great hope of being able to reach a new positive relationship between the world and the Church"? - For those people who were enthused by such a hope, it was absolutely not suitable that the Third secret would be revealed in 1960 ...

Catholicismo- When did there arise in the Church that desire to establish a "positive relationship" with the world?

Antonio Borelli Machado - The word world appears in the Gospels sometimes with a generic meaning, and

at other times to designate those who did not accept the preaching of Our Lord Jesus Christ and opposed Him. In this second sense it appears, for example, in the Gospel of St. John, in verses 18 and 19 of chapter 15: "If the world hates you, know that it has hated Me before you' (Jn 15:18). And then immediately: "But because you are not of the world... therefore the world hates you" (Jn 15:19).

This same fate applies to all the disciples of Christ, from that time until the present day. Hence the fact that the more lukewarm portion of the Catholic camp tries to cool the hatred of the world by entering into compromise with it. It is in the fallen nature of man and is therefore manifested in all periods of Church history. It suffices to open its compendiums in order to observe this fact.

With this there is a characteristic that is easy to observe: those who give in to this temptation seek to remain halfway between truth and error.

Let us go directly to modem times: Erasmus of Rotterdam (1466-1536), the celebrated humanist, promoted "a spirit of reaction against scholasticism, of freedom of thought and the simplification of Christianity"* which led to an attempt to get closer to Luther - which failed because of the bellicose nature of the latter. Thus, from the Protestant Pseudo-Reformation and the Renaissance, a current of thinking among Catholics, largely inspired by Erasmus, tried to enter into collaboration with the errors of their time.

Guillermo Fraille, Historia de la filosofia, BAC, Madrid 1991, 3rd ed., Volume III, p. 74.

The idea of a rejoining of the Church with the world emerging from the French Revolution was advocated by liberal Catholics of the nineteenth century, beginning with Felicite de Lamennais, soon afterwards condemned by Gregory XVI (1831-1846).

Pius IX (1846-1878) summarized the errors of Catholic liberalism in the Syllabus praecipuorum nostrae aetatis errorum (Syllabus of the principal errors of our time) of December 8, 1864, which he synthesizes in proposition 80: "LXXX. The Roman Pontiff can and should reconcile and adapt himself to progress, liberalism and modern civilization."

It should be noted at the outset that the Church's opposition was not against progress itself, but against what this brought of revolutionary in its wake in order to demolish what the society of the time, already decaying, kept of good and in conformity with the principles of natural and Christian order.

The firm position of Pius IX, however, was in contrast with that of the Pontiff who succeeded him, Leo XIII (1878-1903), who promoted in France the policy of ralliement with the republic born from the French Revolution, which was alluded to above (cf. 2nd Question). This Pontiff hoped that such a policy, conducted with firm determination throughout his pontificate, would be continued by successive Popes. That certainly would have happened if his Secretary of State, Cardinal Mariano Rampolla del Tindaro, had been elected Pope, as was expected. The unforeseen election of Cardinal Giuseppe Sarto, with the name of Pius X (1903-1914), rendered unfulfilled the immediate continuation of this policy.

It resurfaces already in a manner well-defined, in the mid 1930s, in the Pontificate of Pius XI (1922- 1939), on the wings of optimism and openness to the world advocated within the development of Catholic Action.* In the intellectual field, an analogous position was fed by authors who were much appreciated in these same circles of Catholic Action, especially Jacques Maritain with his book Humanisme integral (1936).

Plinio, Em defesa da Acao Católica, Editora Ave Maria, Säo Paulo, 1943. English edition: In Defense of Catholic Action, Spring Grove, Pennsylvania: The American TFP, 2003.

Online version: http://www.pliniocorreadeoliveira.info/UK_1943_INDEFENSEOFCATHOLICACTION.pdf

Since then, the attitude of ralliement with the modern world has continued to clearly manifest itself in liberal Catholic circles, but was only publicly adopted, almost a half century later, by Pope John XXIII (1958- 1963). In the opening speech of the Second Vatican Council (October 11, 1962), referring to those who "in the present conditions of human society, are only able to see ruins and calamities," the Pope declares, "But to Us it seems we must disagree entirely with those prophets of doom, who always announce unfortunate events, as if the end of the world were imminent' (subtitle Opportunitas celebrandi Concilii).

With the promulgation of the Pastoral Constitution Gaudium et Spes, by Paul VI (1962-1978), at the end of the Council (1965), the policy of ralliement with the modem world was finally enacted and extended to the whole globe. The pastoral line advocated by Gaudium et Spes does not constitute a novelty conceived by the Council Fathers of Vatican II, but the effective implementation of a "pastoral" as advocated by Lamennais in 1830!

Thus, instead of warning Catholics of the Chastisement announced by Our Lady of Fatima, the Second Vatican Council proposed establishing good relations between the Church and the world, sponsoring the advent of an era of joy and hope for humanity in our day.

Such was a subliminal effect produced simply by the title given to the conciliar document - Gaudium et Spes - which expressed, regardless of its complex content, new and benevolent dispositions that the Council assumed before the world of our days.

The Message of Fatima, however, went in a diametrically opposed direction!

Catholicismo - This notion of the coming great Chastisement is also not very much present in commentaries on the Third Secret made by scholars and preachers ...

Antonio Borelli Machado - Nevertheless, it is present in the principal commentator, which Cardinal Ratzinger certainly was ...

Indeed, in the interpretation of the Third Secret made by him, and which completes the booklet The Message of Fatima, it is said: " The key word in this part of the 'secret' is the threefold cry: 'Penance, Penance, Penance!' It returns us to the thought of the beginning of the Gospel: Paenitemini et credite evangelio' (Mk 1:15). To understand the signs of the times means to accept the urgency of penance, conversion, faith. This is the right answer to a historical period characterized by great dangers, which will be outlined in the successive images.... The angel with the flaming sword on the left of the Mother of God recalls similar images of the Apocalypse: it represents the threat of judgment which looms over the world. The possibility that this might be reduced to ashes in a sea of fire, today no longer appears in any way as pure fantasy: man himself prepared, with his inventions, the sword of fire“ (The Message of Fatima, p. 24, Vatican English online version).

The conclusion is clear: the world of today - the modern world - is set before the following alternatives:

either it converts, and such a conversion involves abandoning the false principles on which it is made, and thus ceases to be secular, atheist..., "modern";
or it does not convert, and will be reduced to ashes by fire.

In the second hypothesis, on its ruins there will rise a new civilization, which St. Louis de Montfort named the Reign of Mary (Treatise on True Devotion, n° 217) - in perfect harmony with the Message of Fatima: "Finally, my Immaculate Heart will triumph" (Second Secret).

Catholicismo-Could this be said to be the central point of the Message of Fatima?

Antonio Borelli Machado - Exactly. The imminence of a great Punishment.

Many preachers imagine that by announcing it they would scare their listeners, and therefore they do not do it. Nevertheless the mission of the prophets has often been to call the people to penance, announcing punishments.

If they are listened to, the punishment will be avoided. If they are not heard, the punishment will be let loose.

It is a matter of fidelity to Our Lady to proclaim the Message of Fatima in its entirety.

In fact, there are a considerable number of souls who, by themselves, have formed the notion of the disorder of the modern world, and that without an extraordinary intervention of Providence, this world has no remedy. Such souls cultivate the hope of this intervention in the secret of their hearts, and they would feel confirmed by hearing the same diagnosis from the lips of the pastors of the Church.

Therefore, it is not to be feared that such souls would be frightened by the prophecy of Punishment; on the contrary, they will exult with the harbinger of the victory of good over evil. As the prophet Simeon was comforted to see the Messias in the arms of the Blessed Virgin: "Now thou dost dismiss thy servant, O Lord, according to thy word, in peace; because my eyes have seen thy salvation" (Lk 2: 29-30).

The fact is that, without the mention of the Punishment, the Message of Fatima is emptied of its specific character for the present day. One does not understand how the core point of this Message is omitted.

Preachers should not therefore fear that their hearers might be frightened. For some it will be the confirmation of what they thought, and a consolation! For those who are startled, it will serve as a warning, perhaps an occasion to open their souls to the grace of Fatima.

Nor is it enough to say - as many do - that the Message of Fatima, by the fact that one preaches prayer and penance, is in perfect conformity with the Gospel of Our Lord Jesus Christ. It is true, and it is good that they say it. But it is also necessary to emphasize the enormity of the Punishment that hangs over the world. Only then will a large number of souls be moved to serious penance. And only then can they constitute the living stones of the Reign of Mary that will come!

Catholicismo- With reference to Communism, the use of word ralliement may seem excessive. Could one not say that the Vatican Ostpolitik aimed only at alleviating the persecution unleashed by Communist governments? Cardinal Ratzinger expressly refers to " opening a little the closed doors of Communism."

Antonio Borelli Machado - This involves a process. At first, the Ostpolitik seems only a relaxation, a cessation of hostilities. Then, this detente becomes a normal interaction. Finally, it ends in cooperation for a common purpose. But this purpose is not chosen in a common agreement: it is that which benefits the Communist partner. Thus, it produces in the Catholic partner a gradual abandonment of inalienable principles, which fall into oblivion, being replaced in practice by the principles and goals of the enemy. It is the result of the process of unperceived ideological transshipment, as it was called by Plinio Correa de Oliveira.*

*Cf. Baldeaęao ideologies inadvertida e diälogo, Editora Vera Cruz, Säo Paulo, 1974, 5^a ed.,118 pp. Online English translation: Unperceived Ideological Transshipment and Dialogue, http://www.tfp.org/tfp-home/books/unperceived-ideological- transshipment-and-dialogue.html. See also by the same author, Acordo com o regime comunista: para a Igreja, esperanęa ou autodemolięao (originally published in Catolicismo, n° 152, under the title A liberdade da Igreja no Estado comunista), Editora Vera Cruz, Säo Paulo, 1963,128 pp. Online English translation: The Church and the Communist State: The Impossible Coexistence: http://www.intratext.eom/X/ENG0163.HTM

The secretary-general of the Spanish Communist Party, Santiago Carrillo (1915-2012), asked by some "comrades" if cooperation with Catholics would not change the ideological content of the party, answered with a question: "Since we started this policy, how many comrades do you know who have become believers? On the other hand, how many Catholics became Communists?"* It is a question that does not require an answer . .

Santiago Carrillo, Manana Espana, Colección Ebro, Paris, 1975, p. 232.

This detente was inaugurated by Maurice Thorez (1900-1964), in a famous speech on Radio Paris on April, 17 1936, which proposed to Catholics, on behalf of the French Communist Party, the politique de la main tendue (politics of the outstretched hand).*

Maurice Thorez, Oeuvres, Editions Sociales, Paris, 1954, volume XI, p. 203.

The proposal found, on the part of Pope Pius XI, a lively rejection expressed in the encyclical Divini Redemptoris (On Atheistic Communism), on March 19, 1937. This document was succeeded by another - the encyclical Mit brennender Sorge of March 15, 1937 - which condemned the persecutions suffered by the Church at the hands of the German Reich, under the Nazi regime. The near simultaneity of the two documents - only four days apart - makes us think that the intention was to avoid the allegation that with the condemnation of one system, the other was not being condemned. In fact, Nazism and Communism were two sides of the same socialist coin, against which the Pope simultaneously warned the Catholic rank and file.

Nevertheless, the proposal of Thorez made its way among Catholic militants. A clear manifestation of this was the appearance, much later, of a theological current of a Marxist nature, against which we were warned in the Instruction on Certain Aspects of “Theology of Liberation,” of the Congregation for the Doctrine of the Faith, of August 6, 1984, signed by Cardinal Ratzinger.

On the diplomatic level, it is appropriate to note another important manifestation of ralliement: the so- called Vatican Ostpolitik

Cardinal Agostino Casaroli, Secretary of State of the Holy See during the pontificate of Paul VI and promoter of this policy, declared in 1974, when he was in Cuba, that Catholics of that country considered themselves happy there under the current regime. It was a clear way to indicate that such a policy was aimed at the "fall of the ideological barriers" between the Church and Communism.*

*Cf. Plinio Correa de Oliveira, A politica de distensäo do Vaticano com os governos comunistas —Para a TFP: omitir-se? ou resistir?, Catolicismo, n° 280, April 1974. English translation: The \Vatican Policy of Detente with Communist Governments - Should the TFPs Stand Down? Or Should They Resist? http://www.tfp.org/tfp-home/statements/the-vatican-policy-of-detente- towards-the-communist-govemments.html

This detente of Catholics in the face of Communism developed on two fronts. The properly diplomatic front - indicated by the word Ostpolitik- and the pastoral front, expressed in the Second Vatican Council by the Pastoral Constitution on the Church in the Modern World (in Latin, Constitutio Pastoralis de Ecclesia in mundo hujus temporis), better known by its opening words Gaudium et Spes, which we have already mentioned (cf. 5th question). The words hujus temporis (literally of this time) mean the modern world, and in this way it was well understood by English translators.

Such openness of the Church to Communism did not pass unnoticed by the leaders of the party. Thus, Roger Garaudy (1913-2012), a prominent member of the French Communist Party (who was later excluded for his independent positions, having adhered to Islam, after passing through Protestantism and Catholicism), wrote in the book: Integrismes*: “The great novelty of Vatican II- expressed in the text Gaudium et Spes, of 1966 [sic! read: 1965] - was the opening to the world, the renunciation of the claim to govern it, in order, on the contrary, to serve it, in the light of evangelical humility, recognizing ‘the autonomy of earthly realities’... Nowhere else in the world, except in Latin America, had this message on the Church's liberating mission had greater echo. Starting horn a historical situation of misery and oppression, and the concrete practices of 'ecclesial base communities,' there was born of this double experience, starting from 1970, the theologies of liberation. They were based on the preferential evangelical option for the most deprived."

* Pierre Belfond, Paris, 1990, pp. 50-51.

Today it is known that John XXIII urgently desired that in this Great Assembly there would be present representatives of the Moscow Patriarchate. The Russian Soviet government agreed to give permission for the Russian Orthodox Church to send these representatives, on the condition that the Council refrain from any condemnation of Communism. The Pope accepted this condition.*

*Cf. Roberto de Mattei, Il Concilio Vaticano II—Una storia mai scritta, Lindau, Torino, 2010, pp. 172-180, 360-364, 422- 426,492-504, 512-514, 563-567, 580-588.

This fact explains that the petition of 213 Council Fathers in the opposite direction - that is, that the Council condemn the Marxist errors, socialism and communism* - had not been taken into account either by John XXIII or by Paul VI.

*Cf. Catholicismo, no. 157, January 1964, p. 5.

Gaudium et Spes limited itself to an ultra-comprehensive analysis of various forms of atheism (GS paragraphs 19, 20 and 21), an analysis that concludes in a statement that "credentes et non credentes" "should contribute to the just construction of this world in which they live in common," "which certainly cannot be done without a sincere and prudent dialogue" (GS n ° 21).

But can there can be "a sincere and prudent dialogue' with atheistic leaders of a secular State showing hostility against the Church, as Gaudium et Spes describes in the very next sentence?: The Church "deplores therefore the discrimination between believers and nonbelievers, which some rulers, not recognizing the fundamental rights of the human person, introduce unjustly' (GS n ° 21).

How can one imagine, therefore, that these rulers give themselves to collaborating toward a "just building of this world in which they live in common"! - It was a frustrated hope, as the fifty years since then have proven.

Therefore, it is not excessive to use the word ralliement to indicate that the Vatican Ostpolitik effectively sought a collaboration of Communist atheists for a common work.

The Third Secret of Fatima presents us with an immense array of lay Catholics from all walks of life, preceded by Pope, bishops and priests, religious, ascending a steep mountain, on top of which they are received with bullets and arrows by a group of soldiers. This scene evokes the firing squads of Communist regimes ...

Such a reminder would have been inopportune in times of ralliement with Communism!

Thus, if revealed in 1960 and with opportune commentary, the Third Secret would raise difficulties for such a policy. Its custodians considered it safer not to disclose it.

Catholicismo - What consequences did this openness to the modern world bring as a consequence to the life of the Church?

Antonio Borelli Machado - Very serious consequences, for it eliminated the barriers that protected the faithful from the contamination of the errors of the modern world. Indeed, the fall of the ideological barriers between the Church and the world has resulted precisely in leading the faithful to abdicate inalienable principles of Catholic doctrine - which, in all conscience, they could not do - and to assume to a large degree the way of thinking and acting of the world, exacerbating all the problems that the Church's pastoral life must face in our days.

This result, in fact, did not escape the sagacious glance of Cardinal Ratzinger. Elected Pope in the conclave of 2005, in an important speech to the Roman Curia on the occasion of the presentation of Christmas wishes, on December 22 of that year, he warned: " The issue becomes clearer if, instead of the generic term 'world today,' we choose another more precise one: the Council had to determine in a new way the relationship between the Church and the modern age.... Whoever was expecting that with this fundamental 'yes' to the modem age, all the tensions would dissolve and 'openness to the world' thus realized would transform everything into pure harmony, such a person underestimated the inner tensions and even the contradictions of the modern age itself: one underestimated the dangerous fragility of human nature which, in all periods of history and in every historical setting, is a threat to the path of man.... Also in our time the Church remains a 'sign of contradiction' (Lk 2:34).... It could not be the intention of the Council to abolish this contradiction of the Gospel in the foce of dangers and human errors."

Now, had the Third Secret been understood and had it oriented the options of the hierarchy of the Church, it would have prevented the faithful from being contaminated with the errors of the secularism of the modern States.

Catholicismo- How did they finally arrive at disclosing the Third Secret?

Antonio Borelli Machado - Pope John Paul II was the victim of a sacrilegious attack by bullet on May 13, 1981, on the day that marked the first appearance of Our Lady at Fatima. This coincidence of course led the Catholic world to wonder if there was any link between the attack and the prophecies of Fatima. It is understandable that the Pontiff himself would give special attention to the Third Secret. Thus, even in the Policlinico Gemelli, in which he was between life and death, he asked as soon as he could to see the Secret. The association between the attack that he had suffered and the martyrdom of a Pope described in it was impressive, although not absolute, since in the Secret the Pope dies and he had survived. This did not prevent him from believing that there had been a miraculous intervention of the Virgin, diverting from vital organs the trajectory of the projectile. which was later handed over to those responsible for the Shrine of Fatima, and encased in the crown of the Statue venerated there.

The theme of Fatima was no stranger to the Pontiff, because he was one of the 510 signers of the petition to Paul VI to take advantage of the presence of bishops from around the world in Rome, on the occasion of the Council, to make the consecration of Russia and the world to the Immaculate Heart of Mary. This consecration was requested by Our Lady as a pledge of the conversion of that Communist country and the suspension of the punishments hanging over the modem world.

Having recovered from the effects of the attack, John Paul II repeatedly made the consecration of the world to the Immaculate Heart of Mary. The one closest to the conditions required by Our Lady was that of March 25, 1984, in which, however, constrained by the engagements of the Vatican Ostpolitik, he did not utter the name of Russia, though - according to declarations - he would have mentally included it in the consecration.

Finally there remained the question of the disclosure of the Secret. The saying has it that "Rome is in no hurry.” However, as shown by Svidercoschi in his question to Cardinal Ratzinger, quoted at the beginning, sensationalist speculations about its content left the faithful anxious and the highest administration of the Church embarrassed.

So it was that in December 1999 - eighteen years after the assassination attempt - John Paul II decided to authorize its publication, putting the Bishop of Leiria-Fatima in charge of announcing that the Secret would finally be revealed when the Pope would go to Fatima on May 13,2000.

On this date, there was a small delay. The Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith, Cardinal Joseph Ratzinger, pondered with the Pope about the need to clarify the faithful on the scope of private revelations, even those of Fatima, however much approved they be. Indeed, they do not require the acceptance of the faithful as a dogma of faith.

Incidentally, the fact that the Secret was not released in 1960 was the result of a prudential decision and not a dogmatic one, as noted by the same Cardinal Ratzinger: " Certainly the decision of the three Popes not to publish the Secret. . . was not a dogmatic, but a prudential decision. And one can always argue about the wisdom of a decision, if politically another prudential act would have been preferable. Therefore, one should not dogmatize this attitude of the Popes."

And not being a dogmatic act it is not guaranteed by the charism of infallibility: "One can always argue about the wisdom of a decision."

Finally, the Third Secret was revealed in 2000. And there occurred what Cardinal Ratzinger predicted early in the beginning of his Theological Commentary: "A careful reading of the text of the so-called third ‘secret’ of Fatima, published here in its entirety long after the fact and by decision of the Holy Father, will probably prove disappointing or surprising after all the speculation it has stirred. No great mystery is revealed; nor is the future unveiled. see the Church of the martyrs of the century which has just passed represented in a scene described in a language which is symbolic and not easy to decipher. Is this what the Mother of the Lord wished to communicate to Christendom and to humanity at a time of great difficulty and distress?' (A Mensagem de Fatima, Congregation for the Doctrine of the Faith, Libreria Editrice Vaticana, Cittä del Vaticano, 2000, p. 31).

Preserving all the reverence merited by the author of that commentary, besides being elevated to the pontifical throne in the conclave of 2005, the Third Secret reveals two important points of "the future unveiled," today very present to the world's attention: the prophetic announcement of the martyrs of the 21st century, and the prospect of a universal scale of destruction. Moreover, as we have seen, it is Cardinal Ratzinger himself who points out, in his Theological Commentary, these two points: martyrdom and destruction.

Catholicismo - What will be the intensity of the Chastisement announced in Fatima: does it signify a destruction of the world to its foundations?

Antonio Borelli Machado - It is very suggestive that, in the Third Secret, "a great city half in ruins“ is described. What is "half in ruins“ is not totally destroyed. So, of what exists today, something will remain standing. One might think that the destruction will be selective ...

In the passage of the encyclical Immortale Dei, cited above, Leo XIII observed that, in times past - and it is obvious that he is referring to the Middle Ages - "civil society produced fruits superior to all expectations, fruits the memory of which remains and will remain, enshrined as it is in numerous documents which no artifice of its opponents will be able to corrupt or obscure."

If such "documents" "no artifice of its opponents will be able to corrupt or obscure," a fortiori one must conclude that God will preserve them, when the Chastisement is let loose.

What documents are these?

The memory of the past remains not only in historical documents, but also at the heart of laws and institutions consolidated over the centuries; and, even more visibly, in the monuments that time and men have not destroyed. An example to cause a chill and fear was the intention of the revolutionaries of 1789 to demolish Notre Dame of Paris - this jewel of medieval Christianity. It came to the point of being put up for sale and even a buyer emerged. With the disruption of the Revolution, the buyer failed to pay and the negotiation fell apart.

Now, with the approaching centenary of Fatima, the revolutionaries of today try to deliver the final assault against Christian civilization: they attack with blind hatred the sacred principles of the family that still remain standing, and they strive, among other evil designs, to upset the very biological nature of man, advocating what they call Gender Ideology. According to this, one is not born man or woman, but each one becomes male or female according to his or her personal inclinations. An unprecedented design!

It is comforting to see that many of our contemporaries, who once passively watched the revolutionary advances, today begin to react and create unexpected obstacles to that final boldness of the Revolution.*

* For an insightful analysis of the revolutionary process that came to erode Christian Civilization from the late Middle Ages until today, see Revolution and Counter-Revolution, Plinio Correa de Oliveira, published in Portuguese (original language), with several editions in other languages: German, Belorussian, Spanish, Estonian, French, Hungarian, English, Italian, Japanese, Lithuanian, Polish, Romanian, Russian and Ukrainian: http://www.tfp.org/tfp-home/books/revolution-and-counter-revolution-in- other-languages.html

Given the above, one can predict that the revolutionary process will not reach the total destruction which it longs for - of the principles, institutions and monuments of Christian civilization - but will be thrown into shock against the resistance of a small but growing number of faithful souls.

It is not without deep emotion that one sees emerge, in the final scene of the Third Secret, the unexpected ranks of those were far from God, and who, coming again to approach Him, are anointed with the blood of martyrs, collected right before by two Angels, in crystal watering cans, under the arms of the Cross.

To these unknown beneficiaries of the blood of martyrs, according to the principle enunciated by Tertullian, it will be fitting to join with love the remains of Christendom - the documents to which Pope Leo XIII made reference - and rebuild on them the Christian Civilization of the future, bringing it to its maximum splendor, not reached during the Middle Ages.

For this purpose, one should remove all the debris of the secular, egalitarian and atheistic State, which will have remained on the face of the earth, and rebuild over them a " Christian, austere and hierarchical civilization, fundamentally sacral, anti-egalitarian, and anti-liberal," as taught by Prof. Plinio Correa de Oliveira in Revolution and Counter-Revolution*

*Part II, ch. II.

All of this with a profoundly Marian tone, as St. Louis de Montfort foresaw in the Treatise on True Devotion (No. 217):

- " When will the day come when souls will breathe Mary, as the body breathes air?"

We do not know when this will occur. One thing, however, is certain: this in truth will take place because Our Lady promised at the end of the Second Secret: "Finally, my Immaculate Heart will triumph!"

Preserving Christian Publications (315) 942-6617

http://www.pcpbooks.net/email17.html