CHAPTER TWELVE
THE FOURTH TOLEDO COUNCIL DECLARES THE BISHOPS AND
CLERGY SUPPORTING THE JEWS TO BE BLASPHEMERS AND
EXCOMMUNICATES THEM
THE PLOT AGAINST THE CHURCH
Spisek przeciwko Kościołowi
One of the principal reasons for the slow but constant triumph of Jewish Imperialism in the last nineteen hundred years has been the short memory of Christians as well as
pagans, who were always inclined to forget the past, and did not take into consideration that history is the instructor of life. The Jews were always able to gain control of the government offices and obtain great influence within Christian society, if they were successful by application of their indescribable skill in deceiving their neighbours, in
attaining the confidence of Christian potentates, whether churchly or worldly.
This so greatly desired power was used by them in order to cause harm to those of generous heart, who had opened door and gates to them, since now they conspired with greater prospect of success against Holy Church or the Christian states. Thus we see that, once Reccared had died and the motives had been forgotten which justified the exclusion of Jews from public offices, the latter were again permitted to exercise these and they were permitted to fall back again into their wicked practices, which had brought about the just punitive measures of the Third Toledo Council.
In this manner they represented anew a grave problem in the Gothic kingdom. When
therefore in the year 612 Sisebutus was elected through the votes of the Visigoth
potentates and with approval of the Episcopate, he first attempted to call a halt to the
abuses of the Jews by putting into effect the Canon of the 3rd Toledo Council, which,
because of neglect or yielding by the previous government, was no longer practised, and
by likewise most energetically refusing the Jews the right of being able to buy Christian
slaves.
Maurice Pinay: DZIAŁKA PRZECIW KOŚCIOŁOWI rozdz. XII
ROZDZIAŁ XII
CZWARTA RADA W TOLEDO DEKLARUJE BISKUPÓW I
DUCHOWIEŃSTWO WSPIERAJĄCE ŻYDÓW W BYCIE BLUZNIERZAMI I
WYKLUCZA ICH
DZIAŁKA POD KOŚCIOŁEM
Spisek przeciwko Kościołowi
Jednym z głównych powodów powolnego, ale nieustannego triumfu żydowskiego imperializmu w ciągu ostatnich dziewiętnastu stuleci była krótka pamięć chrześcijan, a także
pogan, którzy zawsze byli skłonni zapomnieć o przeszłości i nie brali pod uwagę, że historia jest instruktorem życia. Żydzi zawsze byli w stanie przejąć kontrolę nad urzędami państwowymi i uzyskać wielkie wpływy w społeczeństwie chrześcijańskim, jeśli odnosili sukcesy, wykorzystując swoją nieopisaną umiejętność oszukiwania sąsiadów, w
zdobyciu zaufania chrześcijańskich potentatów, zarówno kościelnych, jak i światowych.
Ta tak upragniona władza została przez nich użyta, aby wyrządzić krzywdę tym wielkodusznego serca, którzy otworzyli im drzwi i bramy, ponieważ teraz spiskowali z większą perspektywą sukcesu przeciwko Kościołowi Świętemu lub państwom chrześcijańskim. Widzimy zatem, że po śmierci Reccared`a i zapomnieniu o motywach, które usprawiedliwiały wykluczenie Żydów z urzędów publicznych, tym ostatnim pozwolono ponownie je wykonywać i ponownie powrócili do swoich niegodziwych praktyk, które spowodowały te właśnie środki karne Rady Toledo trzeciej.
W ten sposób na nowo przedstawiali poważny problem w królestwie gotyckim. Kiedy
dlatego w roku 612 Sisebutus został wybrany głosami Wizygotów
potentatów i za aprobatą Episkopatu usiłował najpierw przerwać
nadużycia Żydów przez wprowadzenie w życie Kanonu III Soboru Toledo, który:
z powodu zaniedbania lub uległości poprzedniego rządu, nie był już praktykowany i
podobnie bardzo energicznie odmawiając Żydom prawa do kupowania chrześcijańskich
niewolników.
- Amador de los Rios potwierdza, co następuje: „Sisebutus, stanowczy w swoich wysiłkach, by oddzielić
Rasę żydowską od chrześcijanina, usuwając wszelką władzę tego pierwszego nad
ostatni nakazał koronie zezwolić na zwrot wszystkich dochodów, zysków lub
prezenty, które zgromadzili, oszukując królów przed nim”.
Wspomniany historyk ujawnia, że Sisebutus z gorliwością wprowadzania w życie
statuty Rekkarów w całej swej rozciągłości „uzyskał dla siebie aprobatę
Episkopat i aplauz katolików”71 i odwrotnie, nieustępliwy sprzeciw
Izraelici, „którzy już pokazali twarde atrybuty żydowskiej hańby”. Wreszcie,
Sisebutus postanowił uchwycić zło za jego korzenie i usunąć to z Imperium
społeczność haniebnych kosmitów, którzy nie pozostawili w pokoju ani naród Wizygotów, ani
Wierzący latynosko-łacińscy i dlatego stanowili trwałe zagrożenie dla kościoła i państwa. On
w związku z tym ogłosił piorunujący edykt, który ogłaszał wydalenie wszystkich członków
Rasy żydowskiej z królestwa. Popełnił jednak kardynalny błąd wykluczenia
z tego statutu ci, którzy wyznali katolicyzm, tak że większość wolała
pozostają i pozwalają się ochrzcić. Jak zauważył żydowski historyk Cecil Roth
zgłoszone, takie konwersje były udawane i w konsekwencji służyły jedynie zastępowaniu
Judaizm praktykowany publicznie jako religia przez kultywowany potajemnie, w wyniku m.in
w którym wyrosła wzmocniona „piąta kolumna”, która stanowiła znacznie bardziej niebezpieczną
niż organizacja otwartego żydostwa.
Jak mówi jezuicki historyk Mariana, mówiąc o tym powszechnym nawróceniu
Żydzi iberyjscy, że duża liczba Żydów sama ochrzciła się z proklamacją
ten dekret, „z których niektórzy byli nawróceniami z przekonania, a większość”
obłudny." Mariana dalej wyjaśnia, że Żydzi, którzy otrzymali wodę do chrztu,
w celu uchylenia się od edyktu Syzebuta, „podążał na nowo i z większą gorliwością
wyznanie wiary ich starszych” po jego śmierci w roku 621,72
Wadliwa pamięć o chrześcijańskich władcach, która miała tak poważne konsekwencje i
takiej korzyści dla Żydów, przyniósł ze sobą fakt, że chrześcijanie i poganie
bieg historii, zapomniał lekcji z przeszłości i popadł w stare wady pragnienia
doprowadzić straszliwy problem żydowski do rozwiązania przez nawrócenie. Tak więc
wprawdzie nakazał wypędzenie „Piątej Kolumny”, ale jednocześnie opuścił
zawór ucieczki nawrócenia otwarty, tak że sprawy tylko się pogorszyły. Dla
większość wolała pozostać i fałszywie nawrócić się na dobrych chrześcijan,
dzięki czemu wyrosła „piąta kolumna”, która coraz bardziej się udoskonalała, weszła w życie w
tajny i dlatego stał się bardziej niebezpieczny.
Wypędzenie wszystkich Żydów z królestwa gotyckiego oznaczałoby rozwiązanie:
problem, jeśli został przeprowadzony w całości, a możliwości nie zostały stworzone
jasne dla Żydów, aby zachowali lukę prawną poprzez swoje pozorne nawrócenia.
Wydalenie byłoby usprawiedliwione po drugiej stronie; dla właścicieli domu mają
zawsze prawo do pokazania gościowi drzwi, który daleki jest od dziękowania za
cieszył się gościnnością, nastawił się na ograbianie gospodarzy z ich własności lub powodowanie ich
trudności.
Komentarz, który czyni Żyd Graetz, nawiązując do edyktu wysiedleńczego
Sisebutus jest pod tym względem charakterystyczny, gdy mówi, że „Sisebutus przez to”
fanatyczne prześladowania utorowały drogę do rozpadu królestwa Wizygotów”73
Niewątpliwie powołuje się tutaj na fakt, że współudział Żydów sprzyjał
triumf najeźdźców mahometańskich. Faktem jest, że Żydzi nie przestali, odkąd
nawrócenie Wizygotów na katolicyzm i ich wyrzeczenie się arianizmu, konspiracja
przeciwko nowemu położeniu rzeczy. Jeśli istniała usterka ze strony Sisebutusa lub jego?
następcy, to było to, że nie wypędzili całkowicie konspiracyjnych kosmitów, którzy mieli…
przeniknęła do ziemi, która w rzeczywistości sprzyjała od wewnątrz na zewnątrz arabskiemu
podbój. Bez Żydów na gotyckiej ziemi ta służba szpiegowska nie byłaby
możliwe do wykonania i przekazanie miejsc warownych, a także dezercję
wojska w armii Rodericha nie byłyby w stanie się przeprowadzić, tak jak Żydzi
sukces w robieniu. To z winy Gotów pozostawiono otwartą możliwość
„Żydowska piąta kolumna” pod pozorem fałszywego nawrócenia, aby pozostać dalej
ich gleba; ponieważ zawsze jest niebezpiecznie dopuścić działalność jakiejkolwiek „piątej kolumny”.
Bardzo ważne jest ustalenie, że Sisebutus był z pewnością świadomy braku
siła ze strony chrześcijan, do prowadzenia na przestrzeni dziejów zdecydowanej polityki”
wobec swoich wrogów, a także wadliwą pamięć narodów w odniesieniu do
lekcje z przeszłości. Dlatego zrobił wszystko, co w ludzkiej mocy, aby temu zapobiec
następcy wpadając w pułapki wprawnych oszukańczych manewrów ze strony
przebiegłą dyplomację żydowską i wyrzeczenie się praw, które uchwalił w obronie
Kościół i państwo. Ustawodawstwo stworzone przez niego w tym celu, które było
włączony do „Fuero Juzgo”, został pod wrażeniem serc jego następców przez:
Sam Sisebutus, tak że ten ostatni zastosował wszelkie rygory w przestrzeganiu antyżydowskich praw; z karą pozbawienia się praw dożywotnio, jako
tak samo jak ze śmiercią, aby zostać wyrzuconym z zastępu wierzących w Chrystusa i wrzuconym między ludzi
Żydów, aby szalejące płomienie piekła wiecznie ich lizały74
A Sisebutus, który dobrze znał chroniczne błędy chrześcijańskich dostojników, nie pomylił się
w tym. Ledwie umarł, nowy król Swintila wkrótce padł ofiarą gładkości
dyplomacja Żydów, którzy mają szczególny dar wzbudzania zaufania w swoją przyszłość
ofiar, usypiając ich niezwykle serdecznym traktowaniem i hipokryzją
udając okazywanie przyjaźni i lojalności, co zasłania ich czarne plany i pozwala
by pojawiali się jako ofiary najbardziej haniebnych niesprawiedliwości.
Dzięki klasycznym metodom oszustwa udało im się zdobyć Swintilę za
samych siebie, którzy zlekceważyli napomnienia Syzebutusa skierowane do jego następców, aby się nie zmieniali
antyżydowskie prawa w obronie królestwa, a kto nie umiał rzucać?
jego przekleństwo przeciwko tym, którzy odrzucili te prawa. Zniósł całą antyżydowską
ustawodawstwo, a wraz z nim edykt wypędzenia Żydów, aby nieprawdziwi konwertyci, jeśli
chcieli, mogli ponownie publicznie praktykować swój żydowski kult, a także wrócić do kraju
z którego zostali wypędzeni.
Żyd Graetz, który w wewnętrznych sprawach żydostwa zna lepiej niż ojciec
Mariana mówi w związku z tym: „Pomimo chrztu nawróceni Żydzi
nie porzucili swojej religii”. Nie czyni więc aluzji Mariany, że chociaż
większość udawała konwersję, byli jednak tacy, którzy robili to od wewnątrz
przekonanie. Z drugiej strony Graetz dalej rozwija, że w epoce
Semitofil Swintila „akt chrztu uznano za wystarczający i nikt nie zadał sobie trudu
zapytać, czy nawróceni zachowali swoje stare zwyczaje i praktyki. Szlachetny
Król Swintila został naturalnie zdetronizowany przez spisek szlachty i duchowieństwa,
który umieścił Sisenanda na swoim miejscu, który był ich chętnym narzędziem”75
Graetz wspomina o stanie, który reprezentuje ideał dla fałszywych nawróconych z żydostwa
a która polega na tym, że przekształcili się już w prawdziwych chrześcijan”.
przez chrzest, bez trudu zbadania, czy nawróceni i ich
potomkowie nadal w tajemnicy trzymali się kultu żydowskiego. Tak właśnie wygląda dzisiejsza sytuacja
potomkowie fałszywych konwertytów, którzy cieszą się swobodą działania jako potężna „piąta”
Kolumna” w Kościele i wyrządzić chrześcijaństwu kolosalną krzywdę, bez ustawiania nikogo
przeprowadzić prawdziwe śledztwo, aby ustalić, kto potajemnie praktykuje judaizm.
Z drugiej strony, w innych epokach monarchii Wizygotów, zegarek był obserwowany oczami Argusa
nad nawróconymi i ich potomkami, aby dowiedzieć się, kto z nich nadal prowadził
Judaizm. To naturalne, że pod ochroną i tarczą Swintila Żydzi znów
zgromadził wielką moc w królestwie i wprowadził na nowo Kościół chrześcijański
niebezpieczeństwo. To wyjaśnia i uzasadnia tajne działania duchowieństwa katolickiego, mające na celu:
obalić zdradzieckiego monarchę, który, jak można się spodziewać, jest chwalony jako dobry i
liberalny przez Żydów.
Liderem tej nowej walki przeciwko „Synagodze Szatana” był św. Izydor z
Sewilla, kolejny z najbardziej znanych Ojców Kościoła, który po upadku
niewierna Swintila i koronacja Sisenanda, zorganizowała i kierowała Czwartą
Sobór w Toledo, który był wysoce autoryzowany w doktrynie Kościoła.
Największą trudnością w tej sytuacji było to, że ci, którzy przeszli na judaizm, i
ich potomkowie podążali za starą tradycją i pozwalali swoim synom wejść do
kapłaństwa katolickiego, dzięki któremu mogli nawet powstać i zająć biskupów
krzesła, które w ten sposób służyły Żydom do pomocy w ich spiskach przeciwko
Wiara katolicka. Jest to typowy przypadek działalności „żydowskiej piątej kolumny”, która miała:
przeniknęła do Kościoła, którego niszczycielską działalność można prześledzić aż do naszych dni.
W innych przypadkach Żydzi schronili się w tym systemie, który rozpoczął się od ich
poprzednika, Żyda Szymona Maga, kupując przychylność duchowieństwa,
chociaż nie byli tajnymi Żydami, sprzedali swoje poparcie sprawie diabła; dokładnie tak, jak
ich poprzednik, Judasz Iskariota, zrobił jako jeden z wybranych Dwunastu. Zdrada
który dał się zauważyć do najwyższych urzędów Kościoła Świętego, wezwany
alarm Czwartej Rady w Toledo i jej przywódcy, św. Izydora z Sewilli. Po
Zgromadzeni tam metropolitowie i biskupi powierzyli zadanie złożenia w Świętym
kanoników szereg statutów, które miały na celu nie tylko przeciwdziałanie zagrożeniu żydowskiemu
tym razem, ale także zakazu i karania zdrady w wysokim duchowieństwo, co było
najbardziej niebezpieczny ze wszystkich dla Kościoła Świętego i państw chrześcijańskich.
Wśród uchwalonych w tym celu kanonów wyróżniają się więc: „Kanon 58.
O tych, którzy okazują poparcie i przychylność Żydom wbrew wierze Chrystusa.
Chciwość niektórych jest tak wielka, że odrywają się od wiary, po prostu
jak to wyraził Apostoł; tak jak nawet wielu duchownych i świeckich przyjmuje prezenty
od Żydów i pomagać w ich perfidii, pozwalając im cieszyć się ich ochroną; do
tych, o których nie bez powodu wiadomo, że należą do ciała
Antychryst, ponieważ działają przeciwko Chrystusowi. Każdy biskup, ksiądz czy świecki, który w
przyszłość udziela im (Żydom) wsparcia przeciwko wierze chrześcijańskiej, czy to poprzez łapówki”
lub łaski, będą uważane za bluźniercze i bluźniercze Bogu. Zostanie wykluczony z
Komunia Kościoła Katolickiego i być uważane za nie należące do królestwa
dorsza; bo nie jest więcej niż słuszne, że ci, którzy ujawniają się jako obrońcy
wrogowie Pana będą oddzieleni od ciała Chrystusowego”76
Zagrożenie, jakie pojawiło się dla Kościoła i społeczeństwa chrześcijańskiego, musiało być bardzo
wielki ze względu na współudział biskupów i księży z Żydami, tymi wiecznymi
wrogowie chrześcijaństwa. To jest powód, dla którego mądry św. Izydor z Sewilli musiał:
ujawnić je przed soborem złożonym z metropolitów i biskupów, w tym:
cytował kanon i nazwał tych biskupów i księży, którzy popierali Żydów, profanacją i
bluźniercze, przez co jednocześnie grozili im karą
ekskomunika.
Niech o tym pamiętają wszyscy ci duchowni i najwyżsi dostojnicy Kościoła, którzy:
zamiast służyć Kościołowi Świętemu, obecnie wolą dawać wolną rękę Żydom,
głównych wrogów Chrystusa lub żydowskich przedsięwzięć, takich jak masoneria i komunizm.
I powinni zdać sprawę z wielkiej odpowiedzialności, jaka ciąży na tym
tak samo jak ciężkie grzechy, które w rezultacie popełniają.
Jak wiadomo, sobory w Toledo cieszyły się wielkim uznaniem w Świętym Kościele Katolickim,
a ich edykty znalazły nawet wpis do prawa cywilnego. Tak więc statuty i kary
wspomniany Canon został przejęty w „Fuero Juzgo”, co zostało ogłoszone wraz z
aprobata Kościoła Świętego. W artykule XV, tytule II, księdze XII ustawy 15 stwierdza się:
„Aby oszustwo Żydów nie miało mocy rozszerzania się w jakikolwiek sposób
forma i rządzenie według własnego wyboru; nad którym zawsze musimy czuwać.
Dlatego zastrzegamy w tym prawie, że żaden człowiek żadnej religii, porządku duchowego ani żadnego
godności, ani naszego Dworu, ani wielkich, ani małych, ani żadnego rodzaju ludzi, ani żadnego rodzaju
linii, ani książęta, ani potentaci nie powinni odpowiednio dążyć do ochrony Żydów, którzy…
nie pozwolą się ochrzcić, aby mocno trzymać się swoich przekonań i swoich
odprawa celna. Ani tych, którzy zostali ochrzczeni, ale wracają do swojej perfidii lub do swojego złego
odprawa celna. Nikt nie powinien ryzykować, by bronić ich w ich złośliwości swoją siłą w jakiejkolwiek formie
droga. Nikt nie powinien próbować im pomóc, ani argumentami, ani czynami, więc
aby nie byli w stanie agitować przeciwko świętej wierze chrześcijan. Ani nie będzie
każdy w tajemnicy lub publicznie podejmuje cokolwiek wbrew wierze. Czy ktoś powinien?
w związku z tym ryzykuje to, niezależnie od tego, czy jest biskupem, księdzem, członkiem zakonu czy bratem świeckim, i
jeśli zostanie przedstawiony przeciwko niemu dowód, zostanie on oddzielony od społeczności
Chrześcijanie, ekskomunikowani przez Kościół, a jedna czwarta jego majątku uznana za
skonfiskowane na rzecz króla”77
W tej formie w tych krytycznych czasach uchwalił Kościół Święty, a także Państwo Katolickie
sankcje, a w rzeczywistości te pierwsze za zgodą pierwszych, przeciwko
wspólników żydostwa w Kościele i wysokich dostojników samego duchowieństwa.
Aby powrócić teraz do Czwartego Soboru w Toledo, teraz odtwarzamy to, co Kanon
59 zakonów, które odnoszą się bezpośrednio do Żydów, którzy po przejściu na chrześcijaństwo
zostały ujawnione w ich tajnych praktykach wiary żydowskiej. O tym kanonie, o którym mowa
wyraźnie stwierdza: „Wielu Żydów przyjęło na pewien czas wiarę chrześcijańską i teraz daje
samych siebie, oczerniając Chrystusa, nie tylko do obrzędów żydowskich, ale nawet posuwają się do…
dokonaj odstraszającego aktu obrzezania. W odniesieniu do tych Żydów i na wniosek
bardzo pobożnego i wysoce religijnego Pana, naszego króla Sisenanda, tego Świętego Soboru
postanawia, że wymienieni nawróceni, po oczyszczeniu przez autorytet papieski,
są ponownie kierowane pod opiekę chrześcijańskiego dogmatu; ale ci, którzy nie są lepsi
sami od własnej decyzji, powinni być powstrzymywani karą duchowną. i
w odniesieniu do obrzezanych nakazuje się, że jeśli chodzi o ich własnych synów, to oni
zostaną oddzieleni od rodziców; ale jeśli chodzi o niewolników, to będą…
przyznali wolność z powodu obrażeń wyrządzonych ich ciału”78
Chociaż zarówno Cecil Roth, jak i inni żydowscy autorzy zapewniają nas, że nawrócenia
były, zgodnie ze swoją naturą, udawane i w tym zgadzają się z jezuickim historykiem
Mariana i tym, co jest zapisane w różnych średniowiecznych dokumentach o niewątpliwym dowodach,
wtedy Kościół, przynajmniej we wczesnych okresach, uważał każdego nawróconego Żyda za poważnego
Chrześcijanin, o ile nie udowodniono, że potajemnie praktykował żydowskie obrzędy.
Później wszyscy Izraelici byli podejrzani o kryptojudaizm, który przeszedł do
Chrześcijaństwa, jak i ich potomków, ponieważ można było udowodnić, że przy niewielu
wszystkie wyjątki udawały nawrócenie i przekazywały swoją tajemną religię ojcu
do syna. Dlatego w żaden sposób nie dziwi nas, że we wspomnianym kanonie 59
podjęto środki, aby zapobiec krypto-Żydom, czyli nieprawdziwym konwertytom,
od przeniesienia obrzędów hebrajskich na swoich synów, a ci ostatni zostali od nich oddzieleni
w tym celu. W tym samym celu omawiana Rada uchwaliła swój 60. Kanon, który:
według jej kompilatora Tejady Ramiro odnosi się do tzw
chrześcijanie, którzy ponownie popadli w zbrodnie tajnego praktykowania wiary żydowskiej. powiedział
Canon rozwija:
„Zakazuje się synom i córkom Żydów, aby w przyszłości nie upadły”
w błąd ojców, oddzielić się od rodziców i powierzyć klasztorowi”.
albo do chrześcijanek i chrześcijanek, którzy boją się Boga, aby w swoim wychowaniu uczyli się tego
kultu wiary i, lepiej pouczony, czynić postępy w zwyczajach i wierzeniach”79
Jak można zauważyć, kanony te zostały stworzone głównie w celu zniszczenia
„żydowska piąta kolumna”, która przeniknęła do Kościoła, czy to za pomocą
kary fałszywych krypto-żydowskich chrześcijan lub poprzez próbę zapobieżenia
ostatni przekazywali swoim synom tajne obrzędy. To było i nadal jest bardzo niebezpieczne dla
Kościół ma w swoich szeregach członków sekty żydowskiej, którzy przebrani za dobrych
Katolicy, starajcie się zniszczyć chrześcijaństwo. Bo to oznacza mieć wroga w swoim
własnych szeregach i nikt nie kwestionował prawa, które każda ludzka społeczność
posiada, aby unieszkodliwić szpiegostwo sił wroga lub się go pozbyć
sabotażyści. Środki podjęte przez Kościół Święty w celu odstraszenia Żydów
infiltracje, które próbowały go podważyć zewnętrznie, były w pełni uzasadnione, nawet jeśli
może również wydawać się bardzo surowy; dokładnie takie same jak te, które chwyta każdy nowoczesny naród
w celu wyeliminowania szpiegostwa lub sabotażu wrogiej siły.
Historia dowiodła, że nawet jeśli jawne żydostwo zostało wygnane i pogardzane w wielu narodach,
że kryptożydostwo żyło jednak pod maską chrześcijaństwa. To było zawsze
uważano za logiczne, że stosunek nawróconych Żydów do tych, którzy ich praktykowali
kult w miejscach publicznych był szkodliwy, ponieważ ten ostatni mógł wpłynąć na wycofanie się pierwszych
w judaizm.
Kanon 62 Soboru Świętego mówi o zakazie tego niebezpieczeństwa:
„Jeśli chodzi o ochrzczonych Żydów, którzy mają do czynienia z fałszywie wierzącymi Żydami. Jeśli
skojarzenie ze złem często w rzeczywistości niszczy dobro, z ileż większym prawdopodobieństwem
czy te pierwsze zostaną zniszczone przez tych drugich, którzy skłaniają się do bluźnierstwa. Dlatego od
teraz Żydzi nawróceni na chrześcijaństwo nie mogą utrzymywać kontaktów z tymi, którzy:
nadal trzymają się starego rytu, aby nie zostali przez nie wypaczeni. Ktokolwiek w
konsekwencja nie unika tego skojarzenia, zostanie ukarana w następujący sposób: jeśli jest
ochrzczony Żyd, zostanie wydany chrześcijanom, a jeśli nie zostanie ochrzczony, będzie
być publicznie biczowany”80
Kanon 64 odrzuca zdolność dawania świadectwa i to nie przez jawnych Żydów, ale…
przez krypto-żydowskich chrześcijan.
Do tego czasu prawo chrześcijańskie odmawiało otwartym Żydom prawa do składania świadectwa”
przeciwko chrześcijanom, ale kanon 64 stanowi innowację, ponieważ zaprzecza również chrześcijanom
wciąż praktykujący w tajemnicy kult żydowski, zdolność do dawania świadectwa: „Kanon LXIV.
Kto był niewierny Bogu, nie może być wierny ludziom. Dlatego Żydzi, którzy…
zostali chrześcijanami i ponownie odpadli od wiary Chrystusa, nie będą dozwolone jako
świadkowie; a nawet wtedy, gdy ogłaszają się chrześcijanami. Tak jak się im nie ufa
odnoszące się do wiary w Chrystusa, tak ich posądzać w ziemskich dowodach…”81
Bardziej logiczny dowód podany przez ojców soborowych nie mógł być; bo logiczne jest, że jeśli
kłamią w sprawach Bożych, podobnie mówią nieprawdę w sprawach ziemskich. Z drugiej strony,
widać wyraźnie, że zarówno św. Izydor z Sewilli, jak i metropolita
Biskupi soboru wiedzieli najlepiej ze wszystkich trwałych wypaczeń i fałszów, które miały…
stać się drugą naturą fałszywych krypto-żydowskich katolików. To samo można powiedzieć o
wielu dzisiaj, którzy przysięgają, że są katolikami, ale zachowują się jak Izraelici.
Pomimo tej gwałtownej walki obronnej ze strony Kościoła i chrześcijan
państwa przeciwko niebezpiecznej infiltracji przez „żydowską piątą kolumnę”, ta ostatnia musi mieć
uzyskał kolejne urzędy rządowe. Zwłaszcza w opustoszałym okresie
rząd semitofilskiego Swintila ten rozwój osiągnął tak niebezpieczną
stopnia, że zarówno monarcha katolicki na tronie, jak i święty sobór w Toledo
postanowili położyć kres tej sytuacji. Tak więc w swoich kanonikach świętych wypowiedzieli ekspresję
zakazu, który odmawiał Żydom zajmowania urzędów publicznych w społeczeństwie chrześcijańskim.
Kanon 65 mówi: „Na rozkaz naszego znamienitego Pana i króla Sisenanda, ten Święty
Rada stanowi, że Żydzi lub ci, którzy są ich rasy, nie mogą zajmować żadnego miejsca publicznego”
urzędów, bo przez to obrażaliby chrześcijan. Dlatego sędziowie w
prowincje wspólne z kapłanami powinny położyć kres tym przebiegłym oszustwom”.
i zabronić im zajmowania urzędów publicznych. Ale jeśli mimo to sędzia przyzna swoje…
do czegokolwiek podobnego, zostanie ekskomunikowany jako bluźnierca i będzie
oskarżony o „oszustwo” i publicznie wychłostany”82
Kanon 66 wyraźnie nazywa Żydów „sługami antychrysta”, tak jak już inny
cytowany Kanon powiedział o biskupach i kapłanach, którzy pomagali Żydom, że byli częścią
ciała Antychrysta.
Warto zauważyć, że kanon 65 wprowadza innowację do praw Kościoła katolickiego
w tym wstęp jest zablokowany nie tylko dla zadeklarowanych Żydów do urzędów, ale dla wszystkich
ci, którzy należą do swojej rasy.
Nie należy tego interpretować jako dyskryminacji rasowej; bo Kościół Święty uważa wszystkich ludzi za
równy przed Bogiem, bez dyskryminacji rasowej. Ale od czasu skazania wielokrotnie
poparte faktami, przeważali, że chrześcijanie rasy żydowskiej z nielicznymi
wyjątki potajemnie praktykowały kult żydowski, logiczne było, że próbowano zapobiec
infiltracja krypto-Żydów do urzędów państwowych. To było niezwykle ważne
środek obronny państwa chrześcijańskiego, ponieważ, jeśli to ostatnie było kiedyś rządzone przez jego
śmiertelni wrogowie, będący jednocześnie głównymi wrogami Kościoła Świętego, obaj
instytucje znalazłyby się w największym niebezpieczeństwie. Zablokować drzwi do rządu
do agresywnych lub nawróconych Żydów, był nie tylko rozważny, ale i niezbędny do jego ochrony
z potężnej „Piątej Kolumny”, która w danej chwili mogła spowodować jej zawalenie.
Tak stało się w katastrofalnym stopniu, gdy słaby przywódca państwa, który:
naruszył te Prawa Kościoła i te ogłoszone przez jego poprzedników, oczyszczone
nowa możliwość przejęcia przez Izraelitów kontroli nad czołowymi stanowiskami w gotyku
Królestwo. To prawo bezpieczeństwa publicznego jest bez wątpienia poprzednikiem kolejnych większości
energicznych i dalekosiężnych praw, które Święty Kościół Katolicki uchwalił wieleset
wieki później.
Interesujące jest ustalenie, że św. Izydor z Sewilli w swojej walce z judaizmem
napisał dwie księgi przeciw Hebrajczykom, które według Graetza były skompilowane „z
ten brak smaku i wyczucia, który odróżniał Ojców Kościoła od
zaczynając od ich wojowniczej polemiki z żydostwem”83. Jest całkowicie naturalne, że antyżydowskie księgi Ojców Kościoła nie podobają się Żydom, ale trzeba zrozumieć, że
Izraelici zaciemniają prawdę historyczną. Próbują też zniszczyć honor wszystkich
tych, którzy z nimi walczyli, nawet jeśli jest to kwestia tak świętego, uczonego i
znakomici ludzie, jak Ojcowie Kościoła.
Nie ma wątpliwości, że jeśli św. Izydor z Sewilli oraz metropolita
a biskupi Czwartego Soboru w Toledo żyli w naszych czasach, natychmiast by
zostali oskarżeni o antysemityzm lub rasizm kryminalny; a właściwie nie tylko przez Żydów,
ale także przez duchownych, którzy podają się za chrześcijan, ale w rzeczywistości stoją w
służba żydostwa.
(nieprzerwany)
[1] Tutaj unikamy twardych słów przeciwko tym kościołom, aby wesprzeć życzenie naszego Ojca Świętego,
Jana XXIII o zbliżeniu się Kościołów chrześcijańskich.
[2] Cecil Roth, History of the Marranos, Israel Publishers, Buenos Aires, 1946. 57506, s. 11-18.
[3] Biblia, Ewangelia św. Jana, rozdział II, wersety 23-24.
[4] Biblia, Ewangelia św. Jana, rozdział VIII, wersety 31-59.
[5] Biblia, Apokalipsa, rozdział II, wersety 1-2.
[6] Biblia, Dzieje Apostolskie, rozdział XX, wersety 18-19 i 28-31.
[7] Biblia, List św. Pawła do Galatów, rozdział II, wersety 4-5.
[8] Biblia, List św. Pawła do Tytusa, rozdział I, werset 10.
[9] Biblia, Drugi List św. Pawła do Koryntian, rozdział II, wersety 12-15.
[10] Biblia, II List św. Piotra, rozdział II.
[11] John Yarker, The Arcane Schools, s. 167, 365.
[12] Biblia, Dzieje Apostolskie, rozdział VIII, wymienione wersety.
[13] Biblia, Dzieje Apostolskie, rozdział VIII, werset 24.
[14] William Thomas Walsh, Filip II. Espasa Calpe, s. 206.
[15] J. Matter, Histoire du Gnosticisme. Wyd. 1844. Cz. I, s. 12, 44.
[16] Nesta H. Webster, Tajne stowarzyszenia i ruchy wywrotowe, s. 27-29.
[17] Ragon, Maçonnerie Occulte, s. 78.
[18] „Miał charakter żydowski na długo przed tym, zanim stał się chrześcijański”. Encyklopedia żydowska, słowo „Kabała”.
[19] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska, wydanie cytowane, tom V. Słowo „gnostycyzm”, s. 84, Zbiór 1.
[20] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska, cytowana praca.
[21] Sprawa, op. cit., Tom II, s. 188; Tom I, s. 44.
[22] Nesta H. Webster: Tajne stowarzyszenia i ruchy wywrotowe, s. 30-31.
[23] Sprawa, op. cit., s. 365.
[24] Eliphas Levy, Historia magii, s. 218.
[25] Dean Milman: History of the Jews, Everyman's Library, Edition II, s. 491.
[26] E. de Faye: Gnostiques et Gnosticisme. Wyd. 1913, s. 349 i Matter, tamże, tom II, s. 171.
[27] De Luchet: Essai sur la Sectes des Illuminés, s. 6.
[28] Jego praca Adversus Haereses jest szczególnie ważna.
[29] William Thomas Walsh: Filip II. Wyd. Espasa Calpe, s. 266.
[30] Jego dzieło Thalia miało wielkie znaczenie dla szerzenia herezji.
[31] Cavallera: Schizma Antioche. Sprzedawców. RV „Eustazjusz Antiochii i jego miejsce w początkach
doktryna Chrystusa”. Cambridge 1928.
[32] Książki, o których mowa w niniejszym rozdziale: Graetz, History of the Jews, Philadelphia 1956,
Tom II, rozdziały XXI i XXIII. Acta Conciliorum et Epistolae Decretales etc. Johannis Harduini,
SJ, Paryż, 1715, tom I, s. 255. Encyklopedia żydowsko-hiszpańska. Św. Atanazy: Historia Arianorum ad
Monachy. Przeciwnie Arianos. Euzebiusz: Vita Constantini. Cevatkin: Studia arianizmu. Batiffol: Les
źródła historii Concile de Nicee. Echa złotego. Wydanie 28, 1925. Sokrates: Historia Kościoła. NS.
Atanazy: Epistola de morte Arii. Św. Hilary: Historia 2.20 Fragm. Ch. J. Hefele, Tom I. Sozomeno:
Historia Kościoła, rozdział I, św. Epifaniusz Haeret. Waud: Cztery wielkie herezje, 1955.
[33] Książki użyte w tym rozdziale: Graetz: Historia Żydów, tom II, rozdział XXI, żydowsko-hiszpański
Encyklopedia. W. Koch: Komentarz l'empereur Juliana tacha de fonder une Eglise paienne. Artykuły w
Revue de Philosophie de l'Histoire, 6. rok 1927-1935 i 7. 1928-485. Labriolle: La réaction paienne.
P' 1934. Św. Grzegorz z Nazjanzu: Oratio I en Julianum.
[34] Graetz, op. cit., Tom I, s. 613-614.
[35] Graetz, op. cit., s. 614.
[36] Graetz, Tamże.
[37] Św. Bazyli i Św. Grzegorz z Nazjanzu: Ojcowie Kościoła, List opublikowany w dziełach Jana Chryzostoma.
Biblioteka autorów chrześcijańskich. La Editorial Catolica. SA Wstęp, s. 7.
[38] Źródła Chrétiennes, tom 13, s. 142 i FF, cytowane jako dzieła Jana Chryzostoma, Biblioteka im
Autorzy chrześcijańscy. Od redakcji Katolika. SA. Madryt, 1958.
[39] Graetz, op. cyt. Tom. II, s. 615-616.
[40] Graetz, Tamże.
[41] Graetz, Works, Tom II, s. 618-619.
[42] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska, wspomniane wydanie, tom II, s. 30.
[43] Graetz, op. cit., Tom II, s. 619.
[44] Graetz, tamże, tom II, s. 620-621.
[45] Graetz, Tamże.
[46] Graetz, tamże, tom II.
[47] Graetz, op. cit., Tom II, s. 625-626.
[48] N. Leven, Cinquante ans D'Histoire Israelite Universelle. [1860-1910]. Paryż 1911, tom I, s. 3-4.
[49] Graetz, Tamże, t. II, s. 622.
[50] José Amador de los Rios, Historia Żydów w Hiszpanii i Portugalii, Madryt, 1875, t. ja, s. 75.
[51] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska. Edytować. wzmiankowany. Tom. I, Słowo „arianizm”.
[52] Graetz, Tamże, Tom III, s. 27.
[53] J. Amador de los Rios, Tamże, Tom I, s. 79.
[54] Cecil Roth, Historia Marranos, s. 15-16.
[55] Graetz, Tamże, Tom III, s. 26.
[56] Graetz, Tamże, Tom II, s. 28-29.
[57] J. Amador de los Rios, Tamże, Tom I, s. 79-80.
[58] Graetz, Tamże.
[59] Cecil Roth, Tamże, s. 16.
[60] Odnośnie tej przymusowej konwersji w Cesarstwie Bizantyjskim zob.: Encyklopedia żydowsko-hiszpańska,
termin „Bizantino Imperio”.
[61] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska, tom II, termin „Bizantino Imperio”.
[62] Cecil Roth, Tamże, s. 16.
[63] Cecil Roth, Ibidem, s. 16-17.
[64] Encyklopedia żydowsko-hiszpańska. Tom II, termin „Bizantino Imperio”.
[65] Graetz, tamże, tom III, s. 25-26.
[66] J. Amador de los Rios, Ibidem, tom I, s. 82.
[67] Akty Trzeciego Soboru w Toledo. Canon XIV, opracowane przez Juana Tejadę y Ramiro, Collection of
prawa wszystkich soborów Kościoła w Hiszpanii i Ameryce Południowej, Madryt, 1859. Tom II.
[68] J. Amador de los Rios, tamże, tom I, s. 83.
[69] Papież św. Grzegorz Wielki. Cyt. Graetz, tamże, tom III, s. 33-34.
[70] Graetz, tamże, tom III, s. 33.
[71] J. Amador de los Rios, Tamże, Tom I, s. 85-86.
[72] Mariana: Ogólna historia Hiszpanii. Księga VI. Rozdział II.
[73] Graetz, Tamże. Tom III. Strona 49.
[74] Forum judicium, Księga XII. Cycek. II. Prawa 14. Formuła przeklinania przeciwko królom, którzy nie słuchali
ustawy antyżydowskie: [Siedź in hoc saeculo ignominiosior cunctis hominibus... Futuri etiam examinis terribile
quum patuerit tempus, et metuendus Domini adventus fuerit reservatus, discretus a Christi grege perspicuo,
ad laevam cum hebraeis exuratur flammis atrocibus...” itd.]
[75] Graetz, Tamże. Tom III. Strona 49.
[76] IV Sobór Toledo, kanon 58, zebrany przez Jauna Tejada y Ramiro. Strona 305. Zbiór kanonów
wszystkich soborów kościelnych w Hiszpanii i Ameryce Południowej, tom II.
[77] Fuero Juzgo [Zbiór Praw Wizygockich w języku starokastylijskim] po łacinie i kastylijsku, dostarczony przez
Real Academia Espanola z najstarszymi najwspanialszymi rękopisami, Madryt, 1815.
[78] Czwarty Sobór Toledo, kanon 59. Opracował Juan Tejada y Ramiro, to samo wydanie, tom II,
Strona 103.
[79] Czwarty Sobór Toledo. Canon 60. Opracował Juan Tejada y Ramiro, to samo wydanie, tom II.
Strona 306.
[80] IV Sobór Toledo, kanon 62. Opracował Juan Tejada y Ramiro, to samo wydanie, tom II. Strony
306-307.
[81] IV Sobór Toledo. Kanon 64. Opracował Juan Tejada y Ramiro, to samo wydanie, tom II. Strona
307.
[82] IV Sobór Toledo. Kanony 65 i 66. Opracował Juan Tejado y Ramiro. To samo wydanie. Tom
- Strona 308.
[83] Graetz, ta sama praca, tom III. Strona 50.
- Amador de los Rios confirms as follows: “Sisebutus, firm in his efforts to separate the
Jewish race from the Christian, by his removing every power of the former over the
latter, commanded that the crown should permit the return of all incomes, gains or
presents which they had accumulated through deceiving the Kings before him.”
The historian in question reveals that Sisebutus with his zeal to put into application the
statutes of Reccared in their entire extent, “gained for himself the approval of the
Episcopate and the applause of Catholics”71 and, conversely, the tenacious opposition of
the Israelites, “who already showed the hard attributes of Jewish infamy.” Finally,
Sisebutus resolved to grasp the evil by its roots, and to remove from the Imperium this
community of disgraceful aliens, who left in peace neither the Visigoth nation nor the
Hispanic-Latin believers and hence represented a lasting threat for church and state. He
therefore announced a fulminant edict, which uttered the expulsion of all members of the
Jewish race from the kingdom. However, he committed the cardinal blunder of excluding
from this statute those who confessed to Catholicism, so that the majority preferred to
remain and allow themselves to be baptised. As the Jewish historian Cecil Roth has
reported, such conversions were pretended and consequently only served to replace
Judaism practised in public as their religion by one cultivated in secret, as a result of
which a strengthened “Fifth Column” grew up which represented a much more dangerous
organisation than that of open Jewry.
The Jesuit historian Mariana says, when he speaks about this general conversion of
Iberian Jews, that a great number of Jews had themselves baptised with proclamation of
this decree, “of which some were conversions from conviction and the majority
hypocritical.” Mariana further elaborates that the Jews who received water of baptism, in
order to evade the edict of Sisebutus, “followed anew and with greater zeal the
confession of belief of their elders” upon the latter’s death in the year 621.72
The faulty memory of Christian rulers, which has been so grave in its consequences and
of such advantage for the Jews, brought with it the fact that the Christians and pagans in
the course of history, forgot the lessons of the past and fell into the old faults of wishing
to bring the terrible Jewish problem towards a solution through conversion. Thus they
admittedly ordered the expulsion of the “Fifth Column”, but at the same time left the
escape valve of conversion open, so that things were merely made worse. For the
majority preferred to remain and to falsely convert themselves into good Christians,
whereby a “Fifth Column” grew up, which refined itself more and more, took effect in
secret and therefore became more dangerous.
The expulsion of all Jews from the Gothic kingdom would have signified a solution of
the problem, if it had been carried out totally, and the possibilities had not been made
clear for the Jews to retain a loophole through their apparent conversions.
The expulsion would have been justified on the other side; for the owners of a house have
always the right to show a guest the door, who, far removed from giving thanks for the
hospitality enjoyed, sets himself to rob his hosts of their property or to cause them
difficulties.
The commentary which the Jew Graetz makes, referring to the expulsion edict of
Sisebutus, is characteristic in this respect, when he says, that “Sisebutus, by means of this
fanatical persecution, cleared the way for the dissolution of the Visigoth kingdom.”73
Undoubtedly he here refers to the fact that the complicity of the Jews favoured the
triumph of the Mohammedan invaders. The fact is that the Jews had not ceased, since the
conversion of the Visigoths to Catholicism and their abjuration of Arianism, to conspire
against the new position of things. If there existed a fault on the part of Sisebutus or his
successors, then it was that of not expelling completely the conspiratorial aliens who had
infiltrated into the land, which in fact favoured from within outwards the Arabic
conquest. Without Jews on Gothic soil this service of espionage would not have been
able to be performed and the handing over of fortified places as well as the desertion of
troops in the army of Roderich would not have been able to be effected, as the Jews were
successful in doing. It was the fault of the Goths that the possibility was left open to the
“Jewish Fifth Column” by means of a pretence of a false conversion to remain further on
their soil; for it is always dangerous to allow the activity of any kind of “Fifth Column”.
It is very important to establish that Sisebutus was certainly conscious of the lack of
strength on the part of the Christians, of pursuing throughout history a firm policy
towards their enemies, as well as the faulty memory of the peoples in relation to the
lessons of the past. Therefore he did everything humanly possible to prevent his
successors falling into the traps of the skilled deceptive manoeuvres on the part of
cunning Jewish diplomacy and renouncing the laws which he had enacted for defence of
the Church and of the State. The legislation created by him for this purpose, which was
incorporated in the “Fuero Juzgo”, was impressed upon the hearts of his successors by
Sisebutus himself, so that the latter applied all strictness in the following of the antiJewish laws; with the punishment of seeing themselves deprived of rights for lifetime, as
well as with death, to be thrust out of the host of believers in Christ and cast among the
Jews so that the raging flames of Hell licked them eternally.74
And Sisebutus, who well knew the chronic faults of the Christian dignitaries, did not err
in this. Scarcely was he dead, than the new King Swintila soon fell a victim to the smooth
diplomacy of the Jews, who have the special gift of injecting confidence in their future
victims, by their lulling them through an extremely hearty treatment and hypocritically
pretending to show a friendship and loyalty, which covers their black plans and allows
them to appear as victims of the most disgraceful injustices.
With their classical methods of deception they were successful in winning Swintila for
themselves, who disregarded the admonitions of Sisebutus to his successors not to alter
the anti-Jewish laws for the defence of the kingdom, and who did not know how to cast
his curse against those who disavowed the said laws. He lifted the entire anti-Jewish
legislation and with it the edict of expulsion of the Jews, so that the untrue converts, if
they wished, could again publicly practise their Jewish cult, as well as return to the land
from which they had been driven out.
The Jew Graetz, who is better acquainted in the internal matters of Jewry than Father
Mariana, says in this connection the following: “In spite of baptism the converted Jews
had not given up their religion.” He thus does not make Mariana’s allusion, that, although
the majority pretended conversion, there were nevertheless some who did it from inner
conviction. On the other hand, Graetz further elaborates that in the epoch of the
Semitophile Swintila “the act of baptism was regarded as sufficient, and none bothered to
make enquiry as to whether the converts retained their old habits and practices. The noble
King Swintila was naturally dethroned through a conspiracy of the nobility and clergy,
who placed Sisenand in his place, who was a willing tool of theirs.”75 Here the Jew
Graetz mentions a condition, which represents the ideal for the false converts from Jewry
and which consists in that they already transformed themselves into true Christians
through baptism, without anyone bothering to investigate whether the converts and their
descendants still adhered in secret to the Jewish cult. This is exactly the situation today of
the descendants of the false converts, who enjoy freedom of action as powerful “Fifth
Column” within the Church and cause Christianity colossal harm, without anyone setting
up a real investigation, in order to establish who practises Judaism in secret.
Conversely, at other epochs of the Visigoth monarchy, watch was kept with Argus eyes
over the converts and their descendants, in order to discover who of them still carried on
Judaism. It is natural that, under the protection and shield of Swintila, the Jews again
accumulated great power within the kingdom and brought the Christian Church anew into
danger. This explains and justifies the secret measures of the Catholic clergy, in order to
overthrow the traitorous monarch, who, as is to be expected, is praised as good and
liberal by the Jews.
Leader in this new struggle against the “Synagogue of Satan” was Saint Isidore of
Seville, another of the most renowned Fathers of the Church, who, after the fall of the
unfaithful Swintila and the crowning of Sisenand, organised and directed the Fourth
Toledo Council, which was highly authorised in Church doctrine.
The greatest difficulty in this situation was that those who had gone over to Judaism, and
their descendants, followed their old tradition and allowed their sons to enter into the
Catholic priesthood, as a result of which they could even rise and occupy the bishops’
chairs, which thus served to provide the Jews with aid in their conspiracies against the
Catholic faith. This is the typical case of activity of the “Jewish Fifth Column” which had
infiltrated into the Church, whose destructive activity can be traced up to our days.
In other cases the Jews took refuge in that system which had commenced with their
predecessor, the Jew Simon the Magician, by buying the favour of the clergy who,
although they were not secret Jews, sold their support to the cause of the Devil; exactly as
their forerunner Judas Iscariot had done as one of the chosen Twelve. The treachery
which had made itself noticeable up into the highest offices of Holy Church, called forth
the alarm of the Fourth Toledo Council and its leader, Saint Isidore of Seville. Upon the
Metropolitans and Bishops assembled there fell the task of laying down in the Holy
Canons a series of statutes which not only had the aim of countering the Jewish threat at
this time, but also of banning and punishing the treachery in the high clergy, which was
most dangerous of all for Holy Church and the Christian states.
Thus among the Canons passed for this purpose the following stand out: “Canon 58.
Concerning those who show support and favour to the Jews against the faith of Christ.
The avarice of some is so great that they therefore separate themselves from the faith, just
as the Apostle expressed it; just as even many among the clergy and laity accept presents
from the Jews and aid their perfidy, in that they allow them to enjoy their protection; to
those, of whom one knows not without reasons, that they belong to the body of the
Antichrist, since they work against Christ. Every bishop, priest or layman, who in the
future grants support to them (the Jews) against the Christian faith, be it through briberies
or favours, shall be regarded as profane and blaspheming God. He shall be excluded from
the Communion of the Catholic Church and be regarded as not belonging to the kingdom
of Cod; for it is no more than right that those who reveal themselves as protectors of the
enemies of the Lord be separated from the body of Christ.”76
The threat which had arisen for the Church and Christian society, must have been very
great on grounds of the complicity of the Bishops and Priests with the Jews, these eternal
enemies of Christianity. This is the reason, why the wise Saint Isidore of Seville had to
expose them before the Council which consisted of Metropolitans and Bishops, in this
quoted Canon, and called those Bishops and Priests who supported the Jews profane and
blasphemous, whereby they at the same time threatened them with the punishment of
excommunication.
May this be borne in mind by all those clergy and highest dignitaries of the Church, who,
instead of serving Holy Church, at present prefer to give free rein to the Jews, these
principal enemies of Christ, or to Jewish enterprises like Freemasonry and Communism.
And they should give account concerning the great responsibility, which weighs upon
them, as well as the grave sins, which they commit as a result.
As is known, the Toledo Councils enjoyed great regard within the Holy Catholic Church,
and their edicts even found entry into civil law. Thus the statutes and penalties of the
aforementioned Canon were taken over in the “Fuero Juzgo”, which was proclaimed with
approval of Holy Church. In article XV, Title II, Book XII of Law 15 it is stated:
“So that the cheating by the Jews does not have the power to broaden itself in any kind of
form and to govern according to its choice; over which we have always to watch.
Therefore we stipulate in this law that no man of any religion, or spiritual order, or any
dignity, or of our Court, either great or small, nor any kind of people, nor any kind of
line, neither princes nor potentates should strive accordingly, to protect the Jews, who
will not allow themselves to be baptised, in order to hold firm to their beliefs and their
customs. Nor those who have been baptised but return to their perfidy or their bad
customs. None should risk to defend them in their malice with his strength in any kind of
way. No one should attempt to help them, neither by means of arguments nor deeds, so
that they may not be able to agitate against the holy belief of Christians. Neither shall
anyone in secret or in public undertake anything against the faith. Should anyone
accordingly risk this, whether he be bishop, priest, member of an order or lay brother, and
if proof is shown against him, then he shall be separated from the community of
Christians, excommunicated by the Church and a quarter of his property declared to be
confiscated in favour of the King.”77
In this form in those critical times Holy Church as well as the Catholic State enacted
sanctions and in fact the former with the approval of the first-named, against the
accomplices of Jewry within the Church and the high dignitaries of the clergy itself.
In order to come back now to the Fourth Toledo Council, we now reproduce, what Canon
59 orders, which refers directly to the Jews, who after their going over to Christianity
were revealed in their secret practices of Jewish belief. About this the Canon in question
expressly states: “Many Jews took on the Christian faith for a certain time and now give
themselves, by slandering Christ, not only up to the Jewish rites, but even go so far as to
carry out the repellent act of circumcision. In reference to these Jews and upon proposal
of the highly devout and highly religious Lord, our King Sisenand, this Holy Council
decrees that the said converts, after they have been purified through the Papal authority,
are again conducted into the care of the Christian dogma; but those, who do not better
themselves from their own decision, should be restrained by clerical punishment. And
relating to the circumcised, it is ordered that, if it is a matter of their own sons, then they
shall be separated from their parents; but if it is a matter of slaves, then they shall be
granted freedom on account of the injury done to their body.”78
Although both Cecil Roth as well as other Jewish authors assure us that the conversions
were, according to their nature, pretended, and in this they agree with the Jesuit historian
Mariana and with what is laid down in various mediaeval documents of undoubted proof,
then the Church at least in the early periods held every converted Jew to be a serious
Christian, as long as it was not proved that he practised Jewish rites in secret.
Later, all Israelites were under suspicion of crypto-Judaism who had gone over to
Christianity as well as their descendants, since proof could be provided that with few
exceptions all pretended their conversion and transferred their secret religion from father
to son. It therefore in no way astonishes us that, in the aforementioned Canon 59,
measures were seized upon, in order to prevent the crypto-Jews, i.e. the untrue converts,
from transferring Hebrew rites to their sons, and the latter were separated from them for
this purpose. For the same purpose the Council in question passed its 60th Canon, which
according to its compiler, Tejada Ramiro, refers to the so-called backsliding Jews, i.e. to
the Christians, who fell back into the crimes of secret practice of Jewish belief. The said
Canon elaborates:
“It is ordered that the sons and daughters of Jews, so that in the future they may not fall
into the error of their fathers, be separated from their parents and entrusted to a monastery
or to Christian men and women, who fear God, so that in their education they learn the
cult of the faith and, better instructed, make progress in customs and beliefs.”79
As one can recognise, these Canons were chiefly conceived in order to destroy the
“Jewish Fifth Column” which had infiltrated into the Church, be it by means of
punishments of the false crypto-Jewish Christians or through the attempt to prevent the
latter handing on the secret rites to their sons. It was and remains highly dangerous for
the Church to have in its ranks members of the Jewish sect who, disguised as good
Catholics, make efforts to destroy Christianity. For this means to have the foe in their
own ranks, and no one has called into question the right that every human society
possesses to render harmless the espionage service of enemy powers or to get rid of
saboteurs. The measures seized upon by Holy Church, in order to ward off Jewish
infiltrations, which attempted to undermine it externally, were fully justified, even if they
may also appear very strict; exactly the same as those, which every modern nation seizes
upon, in order to eliminate espionage or sabotage of a hostile power.
History has proved, that even if open Jewry was expelled and despised in many nations,
that crypto-Jewry nevertheless lived on under the mask of Christianity. It was always
held to be logical, that the intercourse of converted Jews with those who practised their
cult in public, was harmful, since the latter could influence the first-named to fall back
into Judaism.
Canon 62 of the Holy Council mentioned deals with the banning of this danger:
“Concerning the baptised Jews, who have dealings with the false believing Jews. If
association with the bad often in fact destroys the good, with how much more probability
will the former be destroyed by the latter, who incline to blasphemy. Therefore, from
now on, the Jews converted to Christianity must carry on no association with those who
still adhere to the old Rite, so that they do not become perverted by them. Whoever in
consequence does not avoid this association, will be punished as follows: if he is a
baptised Jew, he shall be handed over to the Christians, and if he is not baptised, he shall
be publicly whipped.”80
Canon 64 rejects the capacity of giving witness and in fact here not by the open Jews, but
by the crypto-Jewish Christians.
Up to then the Christian law had solely refused the open Jews the right of bearing witness
against Christians, but Canon 64 forms an innovation, since it also denies to Christians
still practising the Jewish cult in secret, the capacity of bearing witness: “Canon LXIV.
Whoever has been untrue to God, cannot be faithful to men. Therefore the Jews, who
became Christians and again fell away from the faith of Christ, shall not be permitted as
witnesses; and not even then if they declare to be Christians. Just as one mistrusts them
relating to the belief in Christ, so shall one suspect them else in earthly evidence...”81
More logical the proof given by the Council Fathers could not be; for it is logical that, if
they lie in things of God, they likewise speak untruth in earthly things. On the other side,
one sees clearly that both Saint Isidore of Seville as well as the Metropolitans and
Bishops of the Council knew best of all the lasting distortions and falsities that had
become second nature of the false crypto-Jewish Catholics. The same one can say of
many today, who swear to be Catholics but act as Israelites.
In spite of this violent defensive struggle on the part of the Church and of the Christian
state against the dangerous infiltration by the “Jewish Fifth Column”, the latter must have
obtained further government offices. Particularly during the desolate period of
government of the Semitophile Swintila this development attained such a dangerous
degree that both the Catholic Monarch on the throne and also the Holy Toledo Council
resolved to make an end of the situation. So in their Holy Canons they uttered the express
ban, which refused the Jews the right to occupy public offices within Christian society.
Canon 65 says: “Upon command of our illustrious Lord and King Sisenand, this Holy
Council lays down that the Jews, or those who are of their race, may occupy no public
offices, because through this they would insult the Christians. Therefore the judges in the
provinces in common with the priests should make an end to these cunning deceptions
and forbid them to occupy public offices. But if, in spite of this, a judge grants his
approval to anything of the like, then he shall be excommunicated as a blasphemer and be
accused of ‘fraud’ and be publicly whipped.”82
Canon 66 expressly calls the Jews “Servants of the Antichrist”, just as another already
quoted Canon said of the bishops and priests who helped the Jews that they formed part
of the body of the Antichrist.
It is worthy of note that Canon 65 adds an innovation to the laws of the Catholic Church
in that admittance is not only blocked to declared Jews to government offices, but to all
those who belong to their race.
This must not be interpreted as racial discrimination; for Holy Church regards all men as
equal before God, without discrimination of race. But since the conviction, repeatedly
substantiated through facts, predominated that Christians of Jewish race with few
exceptions secretly practised the Jewish cult, it was logical that one attempted to prevent
the infiltration of crypto-Jews into the government offices. This was a vitally important
defensive measure by the Christian state, since, if the latter had once been ruled by its
deadly enemies, who are simultaneously the principal foes of Holy Church, both
institutions would have come into gravest danger. To block the door to government of the
state to aggressive or converted Jews, was not only prudent but indispensable to protect it
from the powerful “Fifth Column” which at a given moment could cause its collapse.
Thus it came about in catastrophic degree when a weak-minded leader of the state, who
violated these Laws of the Church and those announced by his predecessors, cleared
anew the possibility for the Israelites to gain control of the leading posts in the Gothic
kingdom. This law of public security is without doubt the predecessor of further most
energetic and far-reaching laws, which Holy Catholic Church passed many hundreds of
centuries later.
It is interesting to establish that Saint Isidore of Seville in his struggle against Judaism
wrote two books against the Hebrews, which, according to Graetz, were compiled “with
that lack of taste and feeling that distinguished the Fathers of the Church from the
beginning in their warring polemics against Jewry”.83 It is entirely natural that the antiJewish books of the Church Fathers do not please the Jews, but one must understand that
the Israelites obscure the historical truth. Also they attempt to destroy the honour of all
those who have fought against them, even if it is a question of such holy, learned and
excellent men as the Church Fathers are.
It is completely beyond doubt that, if Saint Isidore of Seville as well as the Metropolitans
and Bishops of the Fourth Toledo Council had lived in our days, they would immediately
have been accused of antisemitism or criminal racism; and in fact not only by the Jews,
but also by the clergy, who give themselves out as Christians, but in reality stand in the
service of Jewry.
(continued)
[1] Here we avoid using hard words against those churches, in order to support the wish of our Holy Father,
John XXIII, of attaining a drawing closer together of the Christian Churches.
[2] Cecil Roth, History of the Marranos, Israel Publishers, Buenos Aires, 1946. 57506, pp. 11-18.
[3] Bible, Gospel of Saint John, Chapter II, Verses 23-24.
[4] Bible, Gospel of Saint John, Chapter VIII, Verses 31-59.
[5] Bible, Apocalypse, Chapter II, Verses 1-2.
[6] Bible, Acts of the Apostles, Chapter XX, Verses 18-19 and 28-31.
[7] Bible, Letter of Saint Paul to the Galatians, Chapter II, Verses 4-5.
[8] Bible, Letter of Saint Paul to Titus, Chapter I, Verse 10.
[9] Bible, Second Letter of Saint Paul to the Corinthians, Chapter II, Verses 12-15.
[10] Bible, Second Epistle of Saint Peter, Chapter II.
[11] John Yarker, The Arcane Schools, pp. 167, 365.
[12] Bible, Acts of the Apostles, Chapter VIII, verses mentioned.
[13] Bible, Acts of the Apostles, Chapter VIII, Verse 24.
[14] William Thomas Walsh, Philip II. Espasa Calpe, p. 206.
[15] J. Matter, Histoire du Gnosticisme. Ed. 1844. Vol. I, pp. 12, 44.
[16] Nesta H. Webster, Secret Societies and Subversive Movements, pp. 27-29.
[17] Ragon, Maçonnerie Occulte, p. 78.
[18] “Was Jewish in character long before it became Christian.” Jewish Encyclopaedia, word “Cabbala”.
[19] Jewish-Spanish Encyclopaedia, edition quoted, Volume V. Word “Gnosticism”, p. 84, Collection 1.
[20] Jewish-Spanish Encyclopaedia, Work quoted.
[21] Matter, op. cit., Volume II, p. 188; Volume I, p. 44.
[22] Nesta H. Webster: Secret Societies and Subversive Movements, pp. 30-31.
[23] Matter, op. cit., p. 365.
[24] Eliphas Levy, History of Magic, p. 218.
[25] Dean Milman: History of the Jews, Everyman’s Library, Edition II, p. 491.
[26] E. de Faye: Gnostiques et Gnosticisme. Ed. 1913, p. 349, and Matter, ibid, Volume II, p. 171.
[27] De Luchet: Essai sur la Sectes des Illuminés, p. 6.
[28] His work Adversus Haereses is especially important.
[29] William Thomas Walsh: Philip II. Ed. Espasa Calpe, p. 266.
[30] His work Thalia was of great importance for the spreading of heresy.
[31] Cavallera: Le Schisme d’Antioche. Sellers. R.V. “Eustasius of Antioch and his place in the early
doctrine of Christ.” Cambridge 1928.
[32] Books which have been referred to in this Chapter: Graetz, History of the Jews, Philadelphia 1956,
Volume II, Chapters XXI and XXIII. Acta Conciliorum et Epistolae Decretales etc. Johannis Harduini,
S.J., Paris, 1715, Volume I, p. 255. Jewish-Spanish Encyclopaedia. St. Athanasius: Historia Arianorum ad
Monachos. Contra Arianos. Eusebius: Vita Constantini. Cevatkin: Studies of Arianism. Batiffol: Les
sources de l’histoire du Concile de Nicée. Echoes d’or. 28th edition, 1925. Sokrates: Church history. St.
Athanasius: Epistola de morte Arii. St. Hilary: History 2.20 Fragm. Ch. J. Hefele, Volume I. Sozomeno:
Church History, Chapter I, St. Epiphanius Haeret. Waud: The Four Great Heresies, 1955.
[33] Books used in this chapter: Graetz: History of the Jews, Volume II, Chapter XXI, Jewish-Spanish
Encyclopaedia. W. Koch: Comment l’empereur Juliana tacha de fonder une Eglise paienne. Articles in the
Revue de Philosophie de l’Histoire, 6th Year 1927-1935 and 7th 1928-485. Labriolle: La réaction paienne.
P’ 1934. St. Gregory Nazianzen: Oratio I en Julianum.
[34] Graetz, op. cit., Volume I, pp. 613-614.
[35] Graetz, op. cit., p. 614.
[36] Graetz, Ibid.
[37] St. Basil and St. Gregory Nazianzen: Church Fathers, Letter published in works of John Chrysostom.
Library of Christian authors. La Editorial Catolica. S.A. Introduction, p. 7.
[38] Sources Chrétiennes, Volume 13, p. 142 and FF, quoted as works of John Chrysostom, Library of
Christian authors. Editorial Catolica. SA. Madrid, 1958.
[39] Graetz, op. cit. Vol. II, pp. 615-616.
[40] Graetz, Ibid.
[41] Graetz, Works, Volume II, pp. 618-619.
[42] Jewish-Spanish Encyclopaedia, Edition mentioned, Volume II, p. 30.
[43] Graetz, op. cit., Volume II, p. 619.
[44] Graetz, Ibid, Volume II, pp. 620-621.
[45] Graetz, Ibid.
[46] Graetz, Ibid, Volume II.
[47] Graetz, op. cit., Volume II, pp. 625-626.
[48] N. Leven, Cinquante ans D’Histoire Israelite Universelle. [1860-1910]. Paris 1911, Volume I, pp. 3-4.
[49] Graetz, Ibid, Vol. II, p. 622.
[50] José Amador de los Rios, History of the Jews in Spain and Portugal, Madrid, 1875, Vol. I, p. 75.
[51] Jewish-Spanish Encyclopaedia. Edit. mentioned. Vol. I, Word “Arianism”.
[52] Graetz, Ibid, Volume III, p. 27.
[53] J. Amador de los Rios, Ibid, Volume I, p. 79.
[54] Cecil Roth, History of the Marranos, pp 15-16.
[55] Graetz, Ibid, Volume III, p. 26.
[56] Graetz, Ibid, Volume II, pp. 28-29.
[57] J. Amador de los Rios, Ibid, Volume I, pp. 79-80.
[58] Graetz, Ibid.
[59] Cecil Roth, Ibid, p. 16.
[60] Concerning this compulsory conversion in the Byzantine Empire see: Jewish-Spanish Encyclopaedia,
term “Bizantino Imperio”.
[61] Jewish-Spanish Encyclopaedia, Volume II, term “Bizantino Imperio”.
[62] Cecil Roth, Ibid, p. 16.
[63] Cecil Roth, Ibid, pp. 16-17.
[64] Jewish-Spanish Encyclopaedia. Volume II, term ‘Bizantino Imperio”.
[65] Graetz, Ibid, Volume III, pp. 25-26.
[66] J. Amador de los Rios, Ibid, Volume I, p. 82.
[67] Acts of the Third Council of Toledo. Canon XIV, compiled by Juan Tejada y Ramiro, Collection of
laws of all Councils of the Church in Spain and South America, Madrid, 1859. Volume II.
[68] J. Amador de los Rios, Ibid., Volume I, p. 83.
[69] Pope St. Gregory the Great. Quoted by Graetz, Ibid, Volume III, pp. 33-34.
[70] Graetz, Ibid, Volume III, Page 33.
[71] J. Amador de los Rios, Ibid, Volume I, pp. 85-86.
[72] Mariana: General history of Spain. Book VI. Chapter II.
[73] Graetz, Ibid. Volume III. Page 49.
[74] Forum judicium, Book XII. Tit. II. Laws 14. Formula of cursing against those Kings who did not heed
the anti-Jewish laws: [Sit in hoc saeculo ignominiosior cunctis hominibus... Futuri etiam examinis terribile
quum patuerit tempus, et metuendus Domini adventus fuerit reservatus, discretus a Christi grege perspicuo,
ad laevam cum hebraeis exuratur flammis atrocibus...” etc.]
[75] Graetz, Ibid. Volume III. Page 49.
[76] 4th Council of Toledo, Canon 58, compiled by Jaun Tejada y Ramiro. Page 305. Collection of Canons
of all Church councils in Spain and South America, Volume II.
[77] Fuero Juzgo [Collection of Visigoth Laws in old Castilian tongue] in Latin and Castilian, provided by
the Real Academia Espanola with the oldest most magnificent handwritings, Madrid, 1815.
[78] Fourth Council of Toledo, Canon 59. Compiled by Juan Tejada y Ramiro, same edition, Volume II,
Page 103.
[79] Fourth Council of Toledo. Canon 60. Compiled by Juan Tejada y Ramiro, same edition, Volume II.
Page 306.
[80] 4th Council of Toledo, Canon 62. Compiled by Juan Tejada y Ramiro, same edition, Volume II. Pages
306-307.
[81] 4th Council of Toledo. Canon 64. Compiled by Juan Tejada y Ramiro, same edition, Volume II. Page
307.
[82] 4th Council of Toledo. Canons 65 and 66. Compiled by Juan Tejado y Ramiro. Same edition. Volume
- Page 308.
[83] Graetz, same work, Volume III. Page 50.
