1 Sunetra Gupta,2 and Carl Heneghan3Cameron et al’s1 ethical considerations about the ‘Dualism of Values’ in pandemic response emphasise the need to strike a fair balance between the interests of the less vulnerable to COVID-19 (most notably, their freedom) and the interests of the more vulnerable (most notably, their protection from COVID-19). Those considerations are at the basis of ethical defences of focused protection strategies.2 One example is the proposal put forward in the Great Barrington Declaration. It presented focused protection strategies as more ethical alternatives to lockdowns which would prevent lockdowns’ ‘irreparable damage, with the underprivileged disproportionately harmed’.3
Here we want to suggest that a version of Cameron et al’s analysis can be applied to the case of vaccines to support a focused protection vaccination strategy. At this stage, we should limit vaccination to the vulnerable and not target children (and possibly other young people) in COVID-19 vaccination strategies.
Skoncentrowana strategia szczepień ochronnych: dlaczego nie powinniśmy celować w dzieci objęte polityką szczepień przeciwko COVID-19
- ADMINISTRATOR
Cameron i wsp „s 1 względy etyczne o«Dualizm wartości»w odpowiedzi na pandemię podkreślają potrzebę znalezienia równowagi uczciwą między interesami mniej podatne na COVID-19 (przede wszystkim, ich wolności) oraz interesów bardziej narażone (w szczególności ich ochrona przed COVID-19). Rozważania te leżą u podstaw etycznej obrony skoncentrowanych strategii ochrony. 2 Jednym z przykładów jest propozycja wysunięta w Deklaracji Wielkiego Barringtona. Przedstawiono skoncentrowane strategie ochrony jako bardziej etyczne alternatywy dla blokad, które zapobiegałyby „nieodwracalnym uszkodzeniom” blokad, które nieproporcjonalnie ucierpiałyby osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji. 3
W tym miejscu chcemy zasugerować, że wersję analizy Camerona i wsp. można zastosować w przypadku szczepionek w celu wsparcia ukierunkowanej strategii szczepień ochronnych. Na tym etapie powinniśmy ograniczyć szczepienia do osób wrażliwych i nie kierować ich do dzieci (i ewentualnie innych młodych ludzi) w strategiach szczepień przeciwko COVID-19.
Twierdzimy, że biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy na temat COVID-19, odporności i szczepionek, błędem byłoby narażanie dzieci na koszty i ryzyko związane ze szczepionkami z trzech powodów. Po pierwsze, prawdopodobnie nie skorzystają bezpośrednio ze szczepienia COVID-19. Po drugie, zbiorowe korzyści byłyby prawdopodobnie bardzo ograniczone. Po trzecie, już podczas tej pandemii nałożyliśmy na dzieci bardzo duże koszty poprzez masowe restrykcje, wykorzystując je jako zwykłe środki do innych celów.
Przed szczepieniami
Cameron i wsp. ujmują etyczny problem ograniczeń pandemicznych głównie w kategoriach dualizmu między wolnością a dobrostanem. Jednak koszt masowych ograniczeń pandemicznych wobec młodych ludzi dotyczy nie tylko wolności. Ograniczenia, takie jak zamknięcia i zamykanie szkół, zagrażają ważnym dobru społecznemu i publicznemu oraz dobremu samopoczuciu i zdrowiu młodych pokoleń. 4
Dlatego sprawiedliwszym sposobem ochrony wrażliwych grup jest przyjęcie ukierunkowanych strategii ochrony skierowanych do nich: obciążenie ich byłoby uzasadnione korzyścią, jaką otrzymują w zakresie ochrony przed COVID-19, co nie dotyczy młodych ludzi. Jak wdrożyć te strategie (np. poprzez jakąś formę przymusu państwowego lub jakiś program motywacyjny) jest kwestią, którą tutaj pozostawiamy otwartą.
Fakt, że skoncentrowana ochrona wiąże się z formą nierównego traktowania różnych grup, był często używany jako powód do wykluczenia tej opcji 5, często z bardzo obciążonym moralnie językiem. Na przykład zostało to nazwane „oświadczeniem ageistycznym i ableistycznym” i porównane z „ludobójstwem osób starszych, niepełnosprawnych i chorych”. 6 A jednak równość i uczciwość to nie to samo i czasami uczciwość etyczna wymaga odmiennego traktowania różnych osób lub grup. 2 Z etycznego punktu widzenia ważne jest to, że zróżnicowane traktowanie opiera się nie na arbitralnych lub nieistotnych czynnikach (co czyni je dyskryminacyjnym), ale na czynnikach istotnych moralnie (np. ryzyko COVID-19, indywidualne korzyści z ograniczeń, osobiste koszty ograniczeń, korzyści społeczne itd.).
Po szczepieniach: ukierunkowana strategia szczepień ochronnych
Podobny argument można wysunąć w odniesieniu do polityki szczepień przeciwko COVID-19.
Ryzyko COVID-19 dla dzieci i młodzieży jest minimalne. Na przykład „[w] USA, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Niemczech, Hiszpanii, Francji i Korei Południowej zgony dzieci z powodu COVID-19 utrzymywały się rzadko do lutego 2021 r. (tj. do czasu, gdy badanie dysponowało danymi na temat ), na poziomie 0,17 na 100 000 ludności”. 7 Długoterminowe zagrożenia związane z nowymi szczepionkami COVID-19 w populacji milionów dzieci są obecnie nieznane, biorąc pod uwagę, że badania kliniczne obejmowały kilka tysięcy osób w ciągu kilku miesięcy. Pomimo względnej niepewności, obecne szczepionki przeciw COVID-19 nadal najprawdopodobniej leżą w najlepszym interesie osób starszych i bardziej podatnych na zagrożenia, ale nie dzieci.
Szczepienie dzieci byłoby sposobem traktowania ich jako zwykłego środka służącego interesom innych ludzi lub jakiejś formy wspólnego dobra. Zrobiliśmy to już poprzez masowe blokady i inne ograniczenia, takie jak zamknięcie szkoły. Wykorzystywanie dzieci jako środków lub nawet zwykłych środków w ten sposób niekoniecznie jest złe, ale może być usprawiedliwione tylko wtedy, gdy nałożony koszt jest wystarczająco mały, a korzyść wystarczająco duża. 7 Niestety, obecnie dostępne szczepionki przeciw COVID-19 nie spełniają żadnego z tych warunków, biorąc pod uwagę nasz obecny stan wiedzy.
Nie tylko szczepienie dzieci stanowiłoby dla nich zagrożenie bez żadnych znaczących bezpośrednich korzyści. Ponadto szczepienie dzieci może przynieść dobro wspólne tylko wtedy, gdy zmniejszy to poziom infekcji w społeczności. Jednak chociaż szczepionki COVID-19 prawie na pewno zapewnią długoterminową ochronę przed ciężkimi chorobami i śmiercią, ich działanie blokujące infekcje jest niepełne i bardzo prawdopodobne, że będzie przemijające. Oznacza to, że w rzeczywistości nie ma zbiorowych korzyści, które można by pogodzić z indywidualnym krzywdzeniem dzieci, chyba że regularnie przeprowadzamy masowe szczepienia, na przykład co roku. Ale to powiększyłoby potencjalne szkody.
Nadszedł czas, aby przestać traktować dzieci i młodzież jako zwykłe środki
W czasie pandemii często traktowaliśmy dzieci jak zwykłe środki. Jedyny powód, dla którego ten ciężar nałożony na dzieci jest służyć interesom społecznym cudzych lub szerszym. Środki te nie były ani w interesie dzieci, ani tam, gdzie miały być. Obciążenie ich było ogromne, a korzyści z blokad dla kolektywu co najmniej wątpliwe. 8 9 Nie powinniśmy popełniać tych samych błędów w polityce szczepień.
Przypisy
Finansowanie: praca AG została sfinansowana przez Wellcome Trust poprzez grant WT 203132/Z/16/Z
Konkurencyjne interesy: Nie zadeklarowano.
Pochodzenie i wzajemna weryfikacja: niezamówione; wewnętrznie recenzowane.
Bibliografia
1. Cameron J, Williams B, Ragonnet R, et al. . Etyka selektywnego ograniczania wolności w pandemii . J Med Ethics 2021. doi:10.1136/medethics-2020-107104. [Epub przed drukiem: 31 maja 2021]. [ bezpłatny artykuł PMC ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]2. Savulescu J, Cameron J. Dlaczego blokowanie osób starszych nie jest związane z wiekiem i dlaczego wyrównywanie równości jest złe . J Med Etyka 2020; 46 ( 11 ):717–21 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/32561661 10.1136/medethics-2020-106336 [ artykuł bezpłatny PMC ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]3. Wielka Deklaracja Barringtona . Dostępne: https://gbdeclaration.org/ [Dostęp 22 czerwca 2021].4. Zabezpieczenia globalne . Tydzień 2: młodzi ludzie , 2021. Dostępne: https://collateralglobal.org/article/newsletter-2/ [Dostęp 22 czerwca 2021].5. Lawrence DR, Harris J. Czerwone śledzie, wyłączniki i ageizm w debacie na temat COVID-19 . J Med Ethics 2021. doi:10.1136/medethics-2020-107115. [Epub przed drukiem: 13 stycznia 2021]. [ bezpłatny artykuł PMC ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]6. Klugman C. Dlaczego podejście „mentalności stada” tylko zwiększa cierpienie , 2020. Dostępne: http://www.bioethics.net/2020/10/why-the-heard-mentality-approach-only-increases-suffering/ [Dostęp 22 czerwca 2021].7. Bhopal SS, Bagaria J, Olabi B, et al. . Dzieci i młodzież pozostają w grupie niskiego ryzyka zgonu z powodu COVID-19 . Lancet Child Adolesc Health 2021; 5 ( 5 ):e12–13. Errata w: Lancet Child Adolesc Health.10.1016/S2352-4642(21)00066-3 [ artykuł bezpłatny PMC ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]8. Bendavid E, Oh C, Bhattacharya J, et al. . Ocena skutków obowiązkowego pobytu w domu i zamknięcia działalności na rozprzestrzenianie się COVID-19 . Eur J Clin Invest 2021; 51 ( 4 ):e13484. 10.1111/eci.13484 [ artykuł darmowy PMC ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Scholar ]9. Ragonnet R i in. . 2020, optymalizując strategie mieszania społecznego, aby osiągnąć odporność stada na COVID-19 przy jednoczesnej minimalizacji śmiertelności w sześciu krajach europejskich . medRxiv 2020. [ Google Scholar ]
We argue that, given the current state of knowledge about COVID-19, immunity and vaccines, it would be wrong to pose the costs and risks of vaccines on children for three reasons. First, they are unlikely to benefit from COVID-19 vaccination directly. Second, the collective benefit would likely be very limited. Third, we have already imposed very large costs on children during this pandemic through indiscriminate restrictions, using them as mere means to others’ ends.
Before vaccines
Cameron et al frame the ethical problem of pandemic restrictions mostly in terms of dualism between freedom and well-being. However, the cost of indiscriminate pandemic restrictions on young people is not only in terms of freedom. Restrictions such as lockdowns and school closure compromise important societal and public goods and the well-being and health of young generations.4
Thus, a fairer way to protect vulnerable groups is to adopt focused protection strategies targeted at them: the burdens on them would be justified by the benefit they receive in terms of protection from COVID-19, something that is not true for young people. How to implement these strategies (eg, through some form of state coercion or some incentivisation programme) is a question we are leaving open here.
The fact that focused protection entails a form of unequal treatment of different groups has often been used as a reason to rule this option out,5 often with very morally loaded language. For example, it has been called an ‘ageist and ableist statement’ and compared with a ‘genocide of the aged, the disabled and the sick’.6 And yet, equality and fairness are not the same thing and actually sometimes fairness ethically requires treating different individuals or groups differently.2 What matters, from an ethical point of view, is that the differential treatment is based not on arbitrary or irrelevant factors (which would make it discriminatory), but on morally relevant factors (eg, risks of COVID-19, individual benefit from restrictions, personal costs of restrictions, societal benefit and so on).
After vaccines: a focused protection vaccination strategy
A similar kind of argument can be made concerning COVID-19 vaccination policies.
The risks of COVID-19 for children and young people are minimal. For example, ‘[i]n the USA, UK, Italy, Germany, Spain, France and South Korea, deaths from COVID-19 in children remained rare up to February 2021 (ie, up to the time the study had available data about), at 0.17 per 100 000 population’.7 The long-term risks of the novel COVID-19 vaccines on a population of millions of children are at the moment unknown, given that the clinical trials involved a few thousands of subjects over a few months period. In spite of the relative uncertainty, the current COVID-19 vaccines are still very likely to be in the best interest of the elderly and more vulnerable, but not of children.
Vaccinating children would be a way of treating them as mere means to serve other people’s interests or some form of collective good. We already did this through indiscriminate lockdowns and other restrictions, such as school closure. Using children as means or even mere means in this way is not necessarily wrong, but it can only be justified if the cost imposed is sufficiently small and the benefit sufficiently large.7 Unfortunately, currently available COVID-19 vaccines do not meet either condition, given our current state of knowledge.
Not only would vaccinating children pose risks on them without any substantial direct benefit. Also, vaccinating children can only offer collective good if this reduces infection levels in the community. However, while COVID-19 vaccines almost certainly will provide long-term protection against severe disease and death, their infection blocking effects are incomplete and very likely to be transient. This means there is actually no collective benefit to trade off against individual harm to children, unless we perform mass vaccination on a regular basis, for example, annually. But this would compound the potential harms.
It is time to stop treating children and young people as mere means
During the pandemic, we have often treated children as mere means. The only reason why we have imposed this burden on children is to serve other people’s or broader societal interests. These measures have not been in the interest of children, nor where they intended to be. The burden on them has been vast and the benefit of lockdowns for the collective at the very least questionable.8 9 We should not make the same mistakes with vaccination policies.
Footnotes
Funding: AG's work was funded by the Wellcome Trust through the grant WT 203132/Z/16/Z
Competing interests: None declared.
Provenance and peer review: Not commissioned; internally peer reviewed.
