Arcybiskup Carlo Maria Viganò przerwał wielomiesięczne milczenie. W niedawno opublikowanym, włoskojęzycznym przemówieniu upublicznił swój kontrowersyjny list z 25 stycznia do papieża Leona XIV – wspominając dekady w Watykanie, konfrontując się z ekskomuniką, potępiając „rewolucję synodalną” i wzywając do „pilnego nawrócenia serca, umysłu i woli”.
UWAGA REDAKTORA — WIADOMOŚĆ DO MOICH CZYTELNIKÓW
Arcybiskup Carlo Maria Viganò wygłosił to ostatnie orędzie po włosku. Starannie przetłumaczyłem i przejrzałem całe przemówienie, aby moi czytelnicy mogli dokładnie zrozumieć, co ma na myśli. Niniejszy artykuł wiernie oddaje argumenty, ostrzeżenia i zamierzony sens Viganò – bez zmieniania ani modyfikowania jego przesłania.Język może być angielski. Wiadomość jest od Viganò.Arcybiskup Carlo Maria Viganò przerwał trwające miesiące milczenie, ogłaszając jedną ze swoich najbardziej doniosłych i znaczących wiadomości – upublicznił treść listu z 25 stycznia 2026 r. skierowanego do papieża Leona XIII, w którym niezwykle szczegółowo przedstawił swoje oskarżenia, swoją historię w Watykanie, swoją obronę przed ekskomuniką i ostrzeżenie dotyczące kierunku, w jakim zmierza Kościół katolicki.Nie jest to po prostu kolejna krytyka polityki Watykanu.Viganò przedstawia to jako coś o wiele bardziej osobistego i fundamentalnego: apel starszego arcybiskupa, który twierdzi, że służył pięciu papieżom, był świadkiem korupcji i przewrotów w Kościele, cierpiał prześladowania za wypowiadanie się, a teraz uważa, że sam papież Leon XIII musi zmierzyć się z tym, co wydarzyło się za czasów Jorge Mario Bergoglio i z tym, co Viganò określa mianem trwającej rewolucji „synodalnej”.Jego przesłanie ostatecznie kulminuje w bezpośrednim apelu o to, co nazywa koniecznym i „pilnym nawróceniem serca, umysłu i woli”.A Viganò stawia papieżowi Leonowi niezwykłe wyzwanie:Powiedz mi, gdzie się mylę.PUBLICZNOŚĆ, KTÓRA ZNIKNĘŁA — I DLACZEGO VIGANÒ MÓWI TERAZ
Viganò rozpoczyna nową wiadomość od powrotu do zdarzenia, o którym mówił publicznie kilka tygodni wcześniej.Twierdzi, że poprosił o spotkanie z Leo , że prośba ta została początkowo zaakceptowana, ale potem audiencję nagle odwołano i definitywnie usunięto .Autor porównuje swoje traktowanie z przyjęciem, jakie w Watykanie otrzymała anglikański arcybiskup, którego ostro krytykuje za aborcję i kwestie doktrynalne, twierdząc, że dostąpiła ona zaszczytów wynikających z protokołu watykańskiego, uczestniczyła w obrzędach sakralnych razem z Leonem i innymi prałatami, a nawet udzieliła błogosławieństwa w sanktuarium Księcia Apostołów.Według Viganò kontrast ten jest dowodem na to, że w Kościele synodalnym obowiązują „podwójne standardy”.A oto powód powstania filmu:„Po długich miesiącach milczenia nadszedł czas, aby ujawnić treść mojego listu do Leo z 25 stycznia, tak aby pozostawić po sobie dokumentalny ślad”.I od tego momentu Viganò otwiera swoje dossier.
PIĘCIU PAPIEŻY, WATYKAN, McCARRICK — VIGANÒ PRZEDSTAWIA SWOJĄ HISTORIĘ
Viganò rozpoczyna swój list od wyjaśnienia, kim jest i dlaczego jego zdaniem jego doświadczenia w Kościele mają znaczenie.Mówi, że urodził się 16 stycznia 1941 r. w Varese we Włoszech w głęboko katolickiej rodzinie, święcenia kapłańskie przyjął 24 marca 1968 r ., przez krótki czas pełnił posługę duszpasterską w Pawii, a w październiku 1971 r. wstąpił do Papieskiej Akademii Kościelnej .Viganò mówi, że pełnił posługę pontyfikalną u pięciu papieży , realizując misje dyplomatyczne związane z Bagdadem, Kuwejtem i Londynem , zanim przez ponad dekadę pracował w Sekretariacie Stanu, a później pełnił funkcję stałego obserwatora w Radzie Europy i Parlamencie Europejskim w Strasburgu .Po otrzymaniu sakry biskupiej z rąk Jana Pawła II został wysłany do Nigerii jako nuncjusz apostolski, a następnie powrócił do Sekretariatu Stanu, gdzie od 1998 do 2009 roku pełnił funkcję delegata ds. reprezentacji papieskich.Jak mówi Viganò, właśnie tam miał do czynienia z najczulszymi dokumentami Kościoła dotyczącymi biskupów i kardynałów, w tym z dossier Theodore’a McCarricka i innych prałatów.Twierdzi, że jego praca ostatecznie doprowadziła do usunięcia go z Sekretariatu Stanu i przeniesienia do Gubernatora, gdzie papież Benedykt XVI powierzył mu zadanie zwalczania nieprawidłowości w zarządzaniu oraz tego, co Viganò określa mianem rozległej sieci korupcji finansowej .Viganò wysunął niezwykłe twierdzenie finansowe: w ciągu około półtora roku udało mu się przekształcić finanse gubernatorstwa z deficytu wynoszącego 15 milionów euro w nadwyżkę w wysokości 35 milionów euro .Pomimo takiego wyniku — i pomimo zapewnień Benedykta, że chciał awansować go na wysokie stanowisko w sferze ekonomicznej — Viganò twierdzi, że zamiast tego został usunięty z Kurii Rzymskiej i wysłany do Waszyngtonu jako nuncjusz apostolski.Dlaczego?Według Viganò:BERGOGLIO, WASZYNGTON I TO, CO VIGANÒ OKREŚLA JAKO KAMPANIĘ PRZECIWKO NIEMU
Viganò twierdzi, że w 2016 roku , gdy osiągnął wiek 75 lat, Bergoglio nakazał mu opuszczenie nuncjatury w Waszyngtonie i zakazał mu powrotu do rezydencji watykańskiej, którą Jan Paweł II na stałe mu przydzielił.Od tego momentu jego opowieść staje się coraz bardziej osobista.Viganò twierdzi, że przed śmiercią Bergoglio cofnięto mu obywatelstwo watykańskie i paszport . Twierdzi, że odmówiono mu dostępu do opieki zdrowotnej świadczonej członkom służby dyplomatycznej, pomimo opłacania składek, że jego samochód został wykreślony z watykańskiego rejestru pojazdów, a odnowienie watykańskiego prawa jazdy, które posiadał od 1973 roku , zostało uniemożliwione.Twierdzi, że nagromadzone ograniczenia spowodowały poważne trudności i w efekcie doprowadziły do „aresztu domowego”.Następnie Viganò powraca do swojego kontrowersyjnego memoriału z sierpnia 2018 r. poświęconego Theodore'owi McCarrickowi i temu, co określa mianem sieci korupcji i współudziału w Kurii Rzymskiej, w którą zamieszany był sam Jorge Mario Bergoglio.Viganò twierdzi, że po tej publikacji przez lata żył w tajnych miejscach z powodu gróźb pod jego adresem.Wspomina także śmierć swojego poprzednika w Waszyngtonie, nuncjusza apostolskiego Pietra Sambiego , która według Viganò wydarzyła się w wysoce podejrzanych okolicznościach, i łączy swój narastający niepokój z walkami prowadzonymi wokół McCarricka i hierarchii watykańskiej.WIELKIE OSTRZEŻENIE: SOBOTA WATYKAŃSKA II, „REWOLUCJA SYNODALNA” I KOŚCIÓŁ ZMIENIONY OD WEWNĄTRZ
Jednak dla Viganò najgłębszy problem nie zaczyna się od jednego papieża czy jednego skandalu.Twierdzi, że doświadczenia z korupcją, szantażem, oszustwem i zdradą zmusiły go do zadania sobie o wiele ważniejszego pytania:Jak Kościół katolicki doszedł do obecnego stanu?Wraca do lat swojej edukacji na Uniwersytecie Laterańskim w latach 1960–1964 oraz na Uniwersytecie Gregoriańskim w latach 1965–1969 , twierdząc, że ideologiczne podstawy nadchodzącej transformacji były już widoczne.Wspomina rzymskie seminaria, w których – według jego relacji – dyscyplina duchowna ustąpiła miejsca nieporządkowi, a przełożeni zachęcali seminarzystów do udziału w konferencjach tzw. „nowych teologów” – do których należeli m.in. Küng, Ratzinger, Rahner, Schillebeeckx i Congar .Viganò twierdzi, że nurt modernistyczny stopniowo wkroczył na katedry uniwersyteckie i stanowiska kierownicze w Watykanie i diecezjach.I w całym orędziu wysuwa jedno z najmocniejszych oskarżeń:„Rewolucja soborowa przebiegała według bardzo precyzyjnego scenariusza i miała jeden cel”.Według Viganò wszystko musiało wydawać się legalne i zgodne ze zwyczajową praktyką kościelną. Twierdzi on, że dokumenty soborowe zostały celowo spisane tak, aby początkowo można było nadać im ortodoksyjną interpretację, a później pozwolić na pojawienie się interpretacji, którą określa mianem heretyckiej .Twierdzi, że osobiście był świadkiem utraty tysięcy powołań kapłańskich i zakonnych , a księża, którzy odrzucili nowe wytyczne soborowe lub nie chcieli porzucić liturgii trydenckiej, byli wykluczani, traktowani jak heretycy, ekskomunikowani lub zawieszani, pozbawiani wsparcia finansowego i porzucani.Viganò łączy ten historyczny proces z Synodem o Rodzinie, Amoris Laetitia i tym, co nazywa trwającą „rewolucją synodalną”.Po przejściu na emeryturę w 2016 r., jak sam twierdzi, poświęcił się modlitwie, studiom i medytacji i doszedł do wniosku, że Sobór Watykański II został celowo wykorzystany do zrewolucjonizowania Kościoła praktycznie w każdym wymiarze:doktryna, liturgia, dyscyplina, prawo kanoniczne i przede wszystkim jego hierarchiczna struktura.Twierdzi, że sami architekci Soboru Watykańskiego II określali go mianem „1789 Kościoła”.Viganò idzie jeszcze dalej, twierdząc, że posoborowy paradygmat stanowi zerwanie z poprzednim, dwutysiącletnim Magisterium Kościoła i przyczynił się do dechrystianizacji Zachodu oraz powstania porządku cywilnego, który jego zdaniem odpowiada planom związanym z masonerią .Jego oskarżenie jest jasne:
Celem było przeniknięcie do Kościoła katolickiego i zaatakowanie go od wewnątrz.
Msza trydencka i duchowieństwo, które według ViganÒ zostało porzucone
Viganò twierdzi, że analiza Soboru Watykańskiego II i tego, co nazywa „zamachem stanu w Kościele”, ostatecznie skłoniła go do powrotu do tradycyjnego obrzędu.Twierdzi, że porzucenie mszy posoborowej otworzyło nowy etap jego posługi biskupiej.Jak twierdzi Viganò, dzięki mszy trydenckiej — obrzędowi, który pamięta ze swoich święceń kapłańskich — odkrył to, co określa jako niemal ukryty świat księży, zakonników i seminarzystów, którzy byli prześladowani i marginalizowani .Twierdzi, że czuł apostolski obowiązek, aby odpowiedzieć na ich prośbę o pomoc.Skłoniło go to do założenia Fundacji Exsurge Domine , której celem jest świadczenie pomocy duchowej i materialnej oraz zachowanie tego, co uważa za autentycznie katolicką tożsamość kościelną dla tych, którzy cierpią z powodu wierności Tradycji.Viganò mówi szczególnie o członkach kapłańskiego bractwa Familia Christi , mówiąc, że zostało ono kiedyś uznane w ramach Ecclesia Dei, zanim zostało „brutalnie zniszczone i anulowane”.Oskarża obecnego arcybiskupa Ferrary, Giancarlo Perego , i Stolicę Apostolską o prześladowanie swoich członków i twierdzi, że osobiście zapewnia ojcowską opiekę duchownym i kandydatom do kapłaństwa, którzy zwrócili się do niego po tym, jak zostali bez wsparcia.„NIE JESTEM SCHIZMATYKIEM” — VIGANÒ STAJE WOBEC SWOJEJ EKSKOMUNIKACJI
Następnie Viganò przechodzi bezpośrednio do kwestii kary, jaka została mu nałożona.Twierdzi, że jego potępienie tego, co nazywa odstępstwem Kościoła soborowo-synodalnego , jego zerwaniem z Tradycją i wątpliwościami dotyczącymi prawowitości pontyfikatu Bergoglio, doprowadziło do ekskomuniki, którą opisuje jako:niesprawiedliwe, bezprawne i motywowane ideologicznie.Viganò stwierdził, że uważa samą sankcję za nieważną, choć zdaje sobie sprawę z poważnych konsekwencji osobistych, instytucjonalnych i kościelnych, jakie ona spowodowała.Porównuje swoje traktowanie z tym, co opisuje jako bezkarność, jaką cieszą się duchowni, których uważa za jawnie heretyckich lub skorumpowanych.Wśród tych przykładów Viganò wymienia Eleuterio Vásqueza Gonzáleza , znanego jako „Ojciec Lute”, którego oskarżono o wykorzystywanie seksualne młodych ofiar.Według relacji Viganò, Stolica Apostolska niedawno wydała decyzję o wydaleniu księdza ze stanu duchownego bez przeprowadzenia, jak to określa Viganò, standardowego procesu kanonicznego, natomiast ks. prałat Ricardo Coronado Arrascue , prawnik kanoniczny reprezentujący ofiary, został rzekomo odsunięty od pełnienia swoich funkcji prawnych, zdegradowany do stanu świeckiego bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania kanonicznego i poddany oskarżeniom.Viganò twierdzi, że prałat Coronado osobiście udokumentował tę sprawę dla niego i argumentuje, że pokazuje ona to, co opisuje jako ten sam schemat, który zaobserwowano wcześniej za czasów Bergoglio i McCarricka. Oto zarzuty Viganò przedstawione na nagraniu.Następnie przedstawia swoją obronę:„Twierdzę, że nie jestem schizmatykiem”.Viganò deklaruje się jako oddany syn Świętego Kościoła Rzymskiego , stwierdza, że głęboko wierzy we wspólnotę apostolską i uznaje prymat Piotra , podkreślając konieczność przynależności nie tylko do niewidzialnego Ciała Mistycznego, ale także do widzialnego Kościoła instytucjonalnego.Jego zdaniem potępienie jego stanowiska faktycznie stawia całą tradycję przedsoborową — i jak sam to ujmuje, wszystkich papieży w historii aż do Piusa X — na ławie oskarżonych razem z nim.
„NIKT NIGDY NIE MÓGŁ MNIE SKORUMPOWAĆ ANI SZANTAŻOWAĆ”
Następnie Viganò zastanawia się nad tym, co nazywa prześladowaniami, którym musi stawić czoła w ostatnim etapie swojego ziemskiego życia.Twierdzi, że wielokrotnie badał swoje sumienie, zastanawiając się, czy jego przekonanie, że postąpił właściwie i zgodnie z wolą Boga, mogło być błędne.Jednak po przeanalizowaniu swojego zachowania, tak jak gdyby stał przed Chrystusem jako sędzią , Viganò stwierdza, że nie znajduje niczego moralnie złego w tym, co zrobił.Zamiast tego twierdzi, że jego oskarżyciele po prostu wykonali wcześniej napisany wyrok, mający na celu usunięcie, za pomocą mechanizmu kanonicznego, osoby, która publicznie potępiła to, co uważała za niewierność w hierarchii katolickiej.A potem pada jedno z najmocniejszych zdań w całym przemówieniu:„Nikomu nigdy nie udało się mnie skorumpować ani szantażować”.Viganò twierdzi, że urzędnicy byłego Świętego Oficjum nie zdołali obalić jego argumentów, a zamiast tego potępili go za śmiałość krytyki Soboru Watykańskiego II i Jorge Mario Bergoglio .Twierdzi, że powodem jego wypowiedzi nie była wrogość wobec papiestwa, lecz miłość do papiestwa i odwiecznego Magisterium Kościoła .Twierdzi, że nigdy nie miał zamiaru oddzielać się od wspólnoty apostolskiej, nie słuchać prawdziwego Wikariusza Chrystusa ani tworzyć równoległego Kościoła.Viganò uważał, że wypowiadanie się w taki sposób najlepiej pomoże mu służyć papiestwu, Stolicy Apostolskiej i Kościołowi.
NAJNOWSZE OSTRZEŻENIE VIGANÒ DLA LWA: „NAWRÓCENIE SERCA, UMYSŁU I WOLI”
Następnie list osiąga swój najbardziej bezpośredni i znaczący punkt.Viganò zwraca się do Leona jako do starszego arcybiskupa, przemawiając z miłości do Naszego Pana i wierności Świętemu Kościołowi .Twierdzi, że dręczy go widok Kościoła katolickiego, jego zdaniem, oszpeconego przez osoby zajmujące w nim stanowiska władzy .Mówi Leo, że nie może pojąć, jak Leo, po tym, co Viganò nazywa „katastrofalnym doświadczeniem Jorge Bergoglio”, mógł nie potępiać błędów i skandali Bergoglio, jednocześnie wielokrotnie podkreślając ich ciągłość.Viganò atakuje ideę „Kościoła synodalnego”, twierdząc, że zmienia ona hierarchiczną i monarchiczną naturę, jaką jego zdaniem Chrystus nadał Kościołowi, i podważa jego doktrynalną strukturę.Powołuje się na innego Leona — papieża Vincenza Gioacchino Pecciego — argumentując, że taki papież uznałby jego słowa za godne pochwały, a nie za podstawę do traktowania go jako schizmatyka.Viganò pyta:Co się stało z Kościołem katolickim w ciągu zaledwie kilku dekad, że teraz można go potępiać na równi z papieżami przedsoborowymi?Przywołuje starożytny lament nad tym, jak wierne miasto stało się nierządnicą , a następnie ponownie wyraża swoje przywiązanie do Mszy trydenckiej, tradycyjnego wyznania wiary i przysięgi antymodernistycznej .Jego argumentacja dotycząca autorytetu jest nieugięta:Autorytet Kościoła – twierdzi – pochodzi od naszego Pana i dlatego nie może być prawnie używany do aprobowania tego, co Chrystus potępia, ani potępiania tego, co Chrystus nakazuje.Z tego powodu Viganò twierdzi, że nie może być posłuszny osobie sprawującej władzę, która odmawia podporządkowania się najwyższej władzy Boga.Przywołuje słowa św. Pawła :„Choćbyśmy nawet my sami lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty”.Następnie Viganò zadaje jedno z centralnych pytań swojego przesłania:
„Od którego Kościoła jestem odłączony i jaka władza mnie potępia?”Czy jest to autorytet – pyta – Wikariusza Chrystusa czy tych, którzy głoszą inną Ewangelię?
„POWIEDZ MI, GDZIE SIĘ MYLĘ – A POPRAWIĘ SIĘ”
Viganò mówi, że wręcza list Leo, aby ten mógł zrozumieć powody swojego stanowiska i działań.Ale to nie jest tylko wyjaśnienie.To jest apel.Viganò mówi, że ma nadzieję pomóc Leo w:i ku temu, co nazywa:„Głęboki rachunek sumienia”
Następnie przywołuje słowa Chrystusa skierowane do Szymona Piotra:„Konieczna i pilna przemiana serca, umysłu i woli”.
„Szymonie, Szymonie, szatan szukał cię, aby cię przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara. A ty, nawróciwszy się, utwierdzaj swoich braci”.Viganò prosi Leona, aby ten, korzystając ze swej najwyższej władzy, utwierdzał braci w wierze .A potem czyni wyzwanie głęboko osobistym:
„Proszę Cię, utwierdzaj mnie w wierze”.Prosi Leo, żeby albo to zrobił — albo powiedział mu dokładnie, gdzie się myli.
„Powiedz mi zatem, w czym sprzeciwiam się wierze katolickiej, a poprawię się”.Viganò dodaje jednak, że jego zdaniem nie ma argumentów mogących uzasadniać jego ekskomunikę .Twierdzi, że sankcja została nałożona bezprawnie, aby zniszczyć jego osobę i pracę w obronie tego, co uważa za prawdę katolicką. Dodaje, że częściowo była ona motywowana nieprzejednaną nienawiścią Jorge Mario Bergoglio do niego .Viganò uważa tę karę za niesprawiedliwą i domaga się zadośćuczynienia za poważne szkody, jakie jego zdaniem wyrządziła ona jemu samemu oraz sprawie Świętego Kościoła Rzymskiego.
