The Worldwide Holocaust Tour
Jednym z najzabawniejszych ostatnich odcinków South Park jest zeszłoroczny „The Worldwide Privacy Tour”, satyra na twierdzenia księcia Harry'ego i Megan Markle, że nie chcą niczego więcej niż spokojnego życia, jednocześnie publikując autobiografie, próbując zabezpieczyć umowę z Netflixem i podróżując po świecie jako dygnitarze publiczni. W odcinku Harry i Megan podróżują po świecie prywatnym odrzutowcem, pojawiając się hałaśliwie na różnych międzynarodowych lotniskach z namalowanymi znakami i skandując „CHCEMY PRYWATNOŚCI!” i „PRZESTAŃCIE NA NAS PATRZEĆ!” Odcinek przyszedł mi na myśl, gdy czytałem niedawno opublikowany artykuł żydowskiego naukowca i działacza antywolnościowego Raphaela Cohena-Almagora
| The Worldwide Holocaust Tour
One of the funniest recent South Park episodes is last year’s ‘The Worldwide Privacy Tour,’ an on-the-button satire of Prince Harry and Megan Markle’s claims to want nothing more than a quiet, peaceful life while simultaneously publishing tell-all autobiographies, attempting to secure a Netflix deal, and touring the world as public dignitaries. In the episode, Harry and Megan travel the world by private jet, emerging noisily at various international airports with painted signs and chants of “WE WANT PRIVACY!” and “STOP LOOKING AT US!” The episode came to mind as I read a recently published article by the Jewish academic and anti-free speech activist Raphael Cohen-Almagor, “The Liberal Defence of Holocaust Denial: A critical examination.” The article is the fourth in a series of five essays that Cohen-Almagor hopes will provide the intellectual backing for the introduction of anti-free speech laws in countries like the United States where ‘Holocaust denial’ remains legal. Like many examples of Jewish rhetoric, Cohen-Almagor’s essays are replete with clever inversions of logic, the most striking being the claim that restricting the ability of American and European populations to speak freely will give them more freedom and improve their democracies. The Jewish practice of pilpul, a special style of argument specific to the study of the Talmud, tends to suggest that almost anything can be argued for, provided there is enough hairsplitting and force of rhetoric. And this in turn lends Jewish argumentation a shameless quality that is ripe for satire, were it not for the fact that so many gullible Whites buy into it with disastrous consequences. Take, for example, the fact that Jews advance ideas of their powerless victimhood via political over-representation, specially crafted speech laws, dominance in the media, nepotistic control of elite universities, and powerful coordinated boycotts of dissenters. Jews will quite earnestly tell you that they are powerless victims while threatening to imprison you, ruin your life or, if you’re unfortunate enough to live beside their Middle Eastern headquarters, bomb your neighbourhood back to the Stone Age. Jews will tell you with a straight face that they are freeing the people of Gaza while reducing it to a mangled pile of rubble and corpses. And, they will tell you that the Holocaust absolutely, completely, unquestionably occurred according to the earliest provided narratives of that event, even when many of those narratives have no supporting evidence or have been proven false. They will tell you they were massacred by a nation that viewed itself as comprised of a special, superior people, while maintaining that the Jewish war dead deserve special commemoration by the entire world because the Jews occupy a special place in world history as a uniquely innocent and eternally persecuted group. They desperately want the event to be remembered, the sole proviso being that they want you to remember only what they want you to remember. In the Worldwide Holocaust Tour, the appropriate chant would be “NEVER FORGET WHAT WE TOLD YOU!” Raphael Cohen-Almagor’s Pilpul Too often Whites neglect the activism of Jews in the sphere of speech legislation until it is too late, and Jews have been instrumental throughout the West in orchestrating legal restrictions on speech (see, for example, the cases of Australia, Canada, and Britain. I note also a recent journal article on the origin of speech laws in Norway in which the earliest drafts of the legislation were discovered in the headquarters of a Jewish group). Today, there is probably no Jew more active internationally in the sphere of lobbying for speech restriction than Cohen-Almagor. An Israeli living in England, lecturing in politics and information studies, his concern is international, and he has invested decades in promoting laws that will restrict what people can say about Jews. Cohen-Almagor is particularly vexed by America’s First Amendment, seeing it not as a benchmark of freedom, but as a tool for hate. In his own words, “the United States is the only country in the world where people are free to hate on whatever grounds. Due to its importance as the indisputable leader of the free world, the United States has immense influence in dictating boundaries to free expression online and offline.” In other words, if Cohen-Almagor can persuade American lawmakers that speech seen as harmful by Jews should be made illegal in the United States, then cultural domino effect will take place, and Jews can finally declare an international victory against free speech. One of Cohen-Almagor’s most significant productions in recent years, titled “Taking North American White Supremacist Groups Seriously: The Scope and the Challenge of Hate Speech on the Internet,” appeared in 2018 in the International Journal of Crime, Justice, and Social Democracy.[1] Along with an earlier piece from 2016,[2] the article is an excellent sample and summary of Cohen-Almagor’s work, and also acts as a remarkable and important example of Jewish manipulation of discussions of free speech and the politics of White advocacy. The article’s basic argument is that American so-called “White supremacist” websites are a hotbed of dangerous hate speech which can be conclusively linked to criminality. Since hate speech “can and does inspire crime,” it is incumbent upon governments to introduce legislation banning such speech under harsh legal penalties. The Jewish argument is to assert that speech itself can be harmful and that “the audience” can be harmed merely by exposure to it. In practical terms, Cohen-Almagor contends that James Fields drove his car into a crowd at Charlottesville solely because he was exposed to hate speech — not because of his mental health, situational factors that day and immediately prior to his conduct in the vehicle, or because of catastrophic policing failures. Why everyone else “exposed” to “White supremacist hate speech” didn’t engage in similar conduct is left unexplained. Instead, we are to agree with Cohen-Almagor and his Jewish colleagues that “hate speech should not be dismissed as ‘mere speech.’ … The preferred American liberal approach of fighting ideas with ideas, speech with speech, is insufficient. Hate speech needs to be taken more seriously by the legal authorities than it currently is.” Just as the James Fields episode is extrapolated exponentially to define an entire movement, so the issue of “hate speech” and censorship is based on an extremely small number of exceptional cases. Cohen-Almagor claims that “internet hate can be found on thousands of websites, file archives, chat rooms, newsgroups and mailing lists,” so one might assume that his methodology and argument would involve a wide range of examples where these thousands of sources are linked to thousands of instances of violence and criminality — particularly since Cohen-Almagor argues that “White supremacist” websites are “like terrorist groups.” The problem, however, is that he does no such thing, because there are no such examples. In order to present even the most tenuously relevant research, Cohen-Almagor relies purely on unsophisticated comments from a handful of the most extreme and obscure racialist sites on the internet, and even here the author fails to provide a single instance where a White racialist website has suggested any acts of violence. So inconsequential and amateurish were such sites that by the time of writing his article Cohen-Almagor had to concede “quite a few sites discussed here are now defunct.” Having initially made a small directory of such sites, he admits the “vast majority of the web pages in that directory are no longer operative.” It is surely a damning indictment of the state of modern peer-reviewed academic journals that someone could publish an argument against the principle of free speech solely on the basis of the putative content of obscure and minuscule internet sources which are no longer even in existence. In fact, Cohen-Almagor can’t even come to a fixed and satisfactory definition of “hate speech” or “hate sites.” This is presumably by design, with the intention that the topic is plagued by so many gray areas that any future legislation in the area is, like all existing examples of hate legislation, destined to be rhetorically capacious enough to ensure easy arbitrary interpretation by those in control. Early in his essay he asserts that “Hate speech is intended to injure, dehumanize, harass, intimidate, debase, degrade, and victimize the targeted groups, and to foment insensitivity and brutality against them.” But he also later endorses a definition of the Alt-Right, which is routinely portrayed by Cohen-Almagor and his Jewish allies as a body of “hate groups,” as merely “critical” of “multiculturalism, feminists, Jews, Muslims, gays, immigrants and other minorities.” Criticism thus becomes conflated with hate. It goes without saying that there is a crucial difference between the two definitions, and it is in the gulf between these two definitions that these activists seek to destroy freedom of speech. Mere criticism may not “injure, dehumanize, harass, intimidate, debase, degrade, and victimize” anyone, but the existence of a legislative framework privileging minority interpretations of such criticism will surely consign it to hate speech categorization. Cohen-Almagor and his co-ethnic activists are equally vague in explaining exactly how “White supremacist” websites are morally or legally wrong. Despite its initial claims and promises, much of the article is in fact taken up with banal observations. White racialist websites, Cohen-Almagor informs us, often have “forums, discussion groups, photos and videos.” They offer “eye-catching teasers such as symbols and pictures.” Readers of such websites “talk to each other, thereby reinforcing their commonly held views, empowering people who share their beliefs.” A key strategy involves “encouraging interpersonal socialization in the offline world.” Members “use cyberspace as a free space to create and sustain movement culture and coordinate collective action.” Website proprietors can also “make appeals for funding.” Perhaps this is quite terrifying to Jews, but as a philosophical argument for the annihilation of free speech it is catastrophically lacking. Cohen-Almagor provides no evidence suggesting a link between even the most incendiary racial commentary on the internet and acts of violence. The only two examples he attempts to provide are almost two decades old, and concern individuals with clearly unsound mental health — spree-shooter Benjamin Nathaniel Smith having exhibited all the signs of conduct disorder and psychopathy in adolescence prior to his 1999 rampage, and Buford O. Furrow having been hospitalized a number of times due to psychiatric instability and suicidal tendencies prior to his shooting spree at a Jewish community center, also in 1999. Even the most basic critique of such a proposed link would ask why, given the proliferation of the internet and social media between 1999 and 2018, there has been a decrease in violence from the far right. Indeed, if one can excuse the continued use of the “racist” and “hate” buzzwords, it’s difficult to disagree with one University of California, Berkeley study that pointed out: “Although White racist groups have proliferated on the Internet in recent years, there appears to have been no corresponding increase in membership in these groups or in hate crime rates. In fact, one might argue that the prevalence of racist groups on the Internet works to reduce hate crime, perhaps by providing less physical, more rhetorical outlets for hate.”[3] The entire foundation of Cohen-Almagor’s argument — that there is a link between internet activity and White racialist violence — is a total fabrication. Cohen-Almagor and The Worldwide Holocaust Tour Cohen-Almagor is highly antagonistic to the idea that ‘Holocaust denial’ is best challenged with facts and education. Underlying this antagonism, I believe, is an acceptance of the fact that this “facts and education” is either itself flawed, or that it is insufficient to deal with the increasing historicisation of World War Two and Jewish casualties within that. Cohen-Almagor’s panic strikes me as a stark admission that the Holocaust narrative is weakening on multiple fronts — not merely the issue of homicidal gas chambers with which ‘Holocaust denial’ has long been associated, but whether Jewish death totals are accurate, as well as the deeper philosophical issue of why Jewish deaths should be regarded as special and worthy of unceasing international commemoration. In a couple of decades we will have reached a century since the end of World War Two, and in that century we will have witnessed new wars, new mass casualties, and atrocities of all descriptions including those perpetrated by the Jewish state. Time alone will ensure that the fate of the Jews between 1939 and 1945 will fade and dissolve into the pages of history, and no amount of appeals to “remember” this or that will prevent that from happening. Cohen-Almagor’s drive for speech laws can be seen as a fanatical, deluded attempt to wind the clock back by force to the 1960s–1980s, post-Eichmann trial, cultural heyday of what can arguably be seen as the Spielbergian peak of ‘Holocaust acceptance.’ It was during these two decades that the American public in particular was manipulated into an appetite for PBS specials, the books of Elie Wiesel, Schindler’s Ark, and assorted maudlin spectacles of manufactured grief. Holocaust memorial statues sprouted up across the West like weeds. Some rural town in the midwest probably never had a Jew walk its streets, but this was the period in which the same streets damn sure needed a Holocaust memorial for its History-channel-watching public to sombrely gaze upon. Perhaps some Jewish pensioner from a nearby city, whose cousin may have known someone who knew a guy who smuggled himself from Germany to the US a few years before Hitler came to power, could be prevailed upon to sit in front of a bunch of school kids and tell them about the horrors of Auschwitz and why the lesson here is that it’s important to love Black people or something like that. Time vs The Worldwide Holocaust Tour More so than with the issue of gas chambers, which Jews have clumsily but effectively handled with several impactful trials, they are less prepared to deal with historicisation. The following excerpt from Cohen-Almagor’s essay is telling in this respect: Some scholars differentiate between Holocaust denial and Holocaust distortion. While denial aims to negate established facts about the genocide of Jews during the Second World War, distortion recognises certain aspects of the Holocaust while simultaneously excusing, downplaying or misrepresenting it. Distortion tends to underestimate victim numbers, inflate the number of rescuers, and downplay the collaboration of others and the widespread complicity in the genocide. I have been teaching core modules in Politics for many years. Every year, leading publishers in Britain send me their textbooks. It is common practice for publishers to request integration of their texts into core modules. One of the books claimed that five million Jews were killed by the Nazis. No reference was provided. I promptly wrote to the publisher, saying that I will not include the book in any of my modules nor will I recommend it to my colleagues and library as long as this unsupported figure remains in the book. This textbook is an example of Holocaust distortion. It’s clear from Cohen-Almagor’s essay that he sees no distinction between ‘Holocaust denial’ and ‘Holocaust distortion.’ The issue taken with the textbook is not only a clear self-admission of Jewish gatekeeping on the subject matter at the upper levels of academia, but also an example of how far Cohen-Almagor wants legislation to go. Suggesting that less than precisely six million Jews were killed by Germany in World War? Illegal. In Cohen-Almagor’s ideal world, the author and publishers would be severely fined or imprisoned. All this in the name of freedom and democracy, according to the Worldwide Holocaust Tour. A generation is growing up that enjoys TikTok and Instagram, and while this brain rot brings its own problems, that same generation couldn’t care less about Elis Wiesel and would find Schindler’s List boring on levels unimaginable (Black and White? Gross). Cohen-Almagor’s proposed speech laws are therefore not solely, or even primarily, about sending people to prison for studies on trace levels of Zyklon B, but about providing legal support for the ongoing but currently troubled (in light of events in Gaza) cultural protection of Jews. He writes: A 2018 CNN poll showed that in Europe, one in 20 Europeans surveyed had never heard of the Holocaust. More than a quarter of Europeans in the poll believe Jews have too much influence in business and finance. Nearly one in four said Jews had too much influence in conflict and wars across the world. In 2019 the Guardian published a public poll that showed one in 20 British adults did not believe the Holocaust happened, and 8 per cent said that the scale of the genocide had been exaggerated. Almost half of those questioned said they did not know how many Jews were murdered in the Holocaust, and one in five grossly underestimated the number, saying that fewer than two million were killed. A 2020 survey, conducted in the United States, showed that almost two-thirds of young American adults did not know that 6 million Jews were killed during the Holocaust, and more than one in 10 believe Jews caused the Holocaust. A 2023 poll shows that a fifth of Americans aged 18–29 believe the Holocaust was a myth. … Additionally, non-Jewish individuals tend to display less interest in the subject, perceiving it as exclusively pertaining to the Jewish community. Jewish power hides in the long grass of perceived victimhood. Remove the sob stories, or even their comparative legitimacy (for example, in light of the shredded bodies of Palestinian children), and Jewish power is both obvious and hideous. The more aggressively Jewish power asserts itself, the more one can expect howls of pain and anguish from the aggressor. The demolition of Gaza, and the flooding of the West on behalf of ‘tolerance and inclusion,’ will be accompanied by the construction of Holocaust memorials in every major Western city. New Holocaust memorials and museums are planned, or have been recently built in locations as diverse as Boca Raton, Niskayuna New York, Amsterdam, Berks Country Pennsylvania, Clacton England, Montreal Canada, and, in an apparent to reach young gamers, a digital Holocaust museum has even been built within the open world game Fortnite.
In Britain, the new government has committed to building an aesthetically disgusting Holocaust memorial right beside Parliament. In order to construct this eyesore, a law dating back to 1900 is being revoked which had prevented the proposed location from being as anything other than a public park. It’s an apt metaphor for the broader situation, since the Western public is continually giving its space and freedom to the Jews. The land will be taken from the public in the name of freedom and tolerance, in order to make their lives better and ‘remind’ them of how awful their civilization has been in the past. Such is the claim of the Worldwide Holocaust Tour.
Proposed Holocaust Memorial: An Eyesore Intended to Contrast with the Traditional English Architecture of the Area [1] R. Cohen-Almagor, ‘Taking North American White Supremacist Groups Seriously: The Scope and the Challenge of Hate Speech on the Internet,’ International Journal of Crime, Justice, and Social Democracy, Vol. 7, No. 2 (2018), pp.38-57. [2] R. Cohen-Almagor, ‘Hate and Racist Speech in the United States: A critique,’ Philosophy and Public Issues, Vol. 6, No.1, pp.77-123. [3] J. Glaser, J. Dixit & D. Green, ’Studying Hate Crime with the Internet: What Makes Racists Advocate Racial Violence?’ Journal of Social Issues, Vol. 58, No. 1, 2002, pp. 177–193 (p.189) |
Jednym z najzabawniejszych ostatnich odcinków South Park jest zeszłoroczny „The Worldwide Privacy Tour”, satyra na twierdzenia księcia Harry'ego i Megan Markle, że nie chcą niczego więcej niż spokojnego życia, jednocześnie publikując autobiografie, próbując zabezpieczyć umowę z Netflixem i podróżując po świecie jako dygnitarze publiczni. W odcinku Harry i Megan podróżują po świecie prywatnym odrzutowcem, pojawiając się hałaśliwie na różnych międzynarodowych lotniskach z namalowanymi znakami i skandując „CHCEMY PRYWATNOŚCI!” i „PRZESTAŃCIE NA NAS PATRZEĆ!” Odcinek przyszedł mi na myśl, gdy czytałem niedawno opublikowany artykuł żydowskiego naukowca i działacza antywolnościowego Raphaela Cohena-Almagora „ Liberalna obrona negacji Holokaustu: krytyczna analiza ”. Artykuł jest czwartym z serii pięciu esejów, które, jak ma nadzieję Cohen-Almagor, zapewnią intelektualne wsparcie dla wprowadzenia praw antywolnościowych w krajach takich jak Stany Zjednoczone, gdzie „negacja Holokaustu” pozostaje legalna. Podobnie jak wiele przykładów retoryki żydowskiej, eseje Cohena-Almagora pełne są sprytnych odwróceń logiki, z których najbardziej uderzające jest twierdzenie, że ograniczenie wolności słowa ludności amerykańskiej i europejskiej zapewni im większą swobodę i usprawni ich demokrację. Żydowska praktyka pilpul, specjalnego stylu argumentacji specyficznego dla studiowania Talmudu, sugeruje, że można argumentować niemal wszystko, pod warunkiem, że jest wystarczająco dużo rozdwajania włosa i siły retoryki. A to z kolei nadaje żydowskiej argumentacji bezwstydną jakość, która jest gotowa na satyrę, gdyby nie fakt, że tak wielu łatwowiernych białych kupuje ją z katastrofalnymi konsekwencjami. Weźmy na przykład fakt, że Żydzi promują idee swojej bezsilnej ofiary poprzez polityczną nadreprezentację, specjalnie opracowane prawa dotyczące mowy, dominację w mediach, nepotyczną kontrolę elitarnych uniwersytetów i potężne skoordynowane bojkoty dysydentów. Żydzi całkiem szczerze powiedzą ci, że są bezsilnymi ofiarami, jednocześnie grożąc uwięzieniem cię, zrujnowaniem ci życia lub, jeśli masz nieszczęście mieszkać obok ich bliskowschodniej siedziby, zbombardowaniem twojej okolicy z powrotem do epoki kamienia łupanego. Żydzi powiedzą ci z poważną miną, że uwalniają mieszkańców Gazy, jednocześnie redukując ją do zmasakrowanej sterty gruzów i trupów. I powiedzą ci, że Holocaust absolutnie, całkowicie, bezsprzecznie miał miejsce zgodnie z najwcześniejszymi przekazanymi narracjami o tym wydarzeniu, nawet gdy wiele z tych narracji nie ma żadnych dowodów lub zostało udowodnionych jako fałszywe. Powiedzą ci, że zostali zmasakrowani przez naród, który uważał się za złożony ze specjalnego, wyższego ludu, jednocześnie utrzymując, że Żydzi polegli na wojnie zasługują na specjalne upamiętnienie przez cały świat, ponieważ Żydzi zajmują szczególne miejsce w historii świata jako wyjątkowo niewinna i wiecznie prześladowana grupa. Rozpaczliwie chcą, aby to wydarzenie zostało zapamiętane, jedynym warunkiem jest to, że chcą, abyś pamiętał tylko to, co oni chcą , abyś pamiętał. W Worldwide Holocaust Tour odpowiednim okrzykiem byłoby „NIGDY NIE ZAPOMNIJ, CO CI POWIEDZIELIŚMY!” Pilpul Raphaela Cohena-Almagora Zbyt często biali lekceważą aktywizm Żydów w sferze ustawodawstwa dotyczącego wolności słowa, dopóki nie jest za późno, a Żydzi odegrali kluczową rolę na całym Zachodzie w organizowaniu prawnych ograniczeń wolności słowa (patrz na przykład przypadki Australii , Kanady i Wielkiej Brytanii . Zauważam również niedawny artykuł w czasopiśmie na temat pochodzenia praw dotyczących wolności słowa w Norwegii, w którym najwcześniejsze projekty ustawodawstwa zostały odkryte w siedzibie grupy żydowskiej). Obecnie prawdopodobnie nie ma Żyda bardziej aktywnego na arenie międzynarodowej w sferze lobbingu na rzecz ograniczeń wolności słowa niż Cohen-Almagor . Izraelczyk mieszkający w Anglii, wykładający politykę i studia informacyjne, jego troska ma charakter międzynarodowy i poświęcił dziesięciolecia na promowanie praw, które ograniczą to, co ludzie mogą powiedzieć o Żydach. Cohen-Almagor jest szczególnie zirytowany Pierwszą Poprawką do Konstytucji USA, widząc w niej nie punkt odniesienia dla wolności, ale narzędzie nienawiści. Jak sam powiedział, „Stany Zjednoczone są jedynym krajem na świecie, w którym ludzie mogą nienawidzić z jakiegokolwiek powodu. Ze względu na swoje znaczenie jako niekwestionowanego lidera wolnego świata, Stany Zjednoczone mają ogromny wpływ na dyktowanie granic wolności słowa online i offline”. Innymi słowy, jeśli Cohen-Almagor zdoła przekonać amerykańskich prawodawców, że wypowiedzi uważane za szkodliwe przez Żydów powinny zostać uznane za nielegalne w Stanach Zjednoczonych, wówczas nastąpi kulturowy efekt domina, a Żydzi będą mogli w końcu ogłosić międzynarodowe zwycięstwo nad wolnością słowa. Jedna z najważniejszych produkcji Cohen-Almagor w ostatnich latach, zatytułowana „Taking North American White Supremacist Groups Seriously: The Scope and the Challenge of Hate Speech on the Internet”, ukazała się w 2018 r. w International Journal of Crime, Justice, and Social Democracy. [1] Wraz z wcześniejszym artykułem z 2016 r. [2] artykuł jest doskonałym przykładem i podsumowaniem pracy Cohen-Almagor, a także stanowi niezwykły i ważny przykład żydowskiej manipulacji dyskusjami o wolności słowa i polityce białej adwokacji. Podstawowym argumentem artykułu jest to, że amerykańskie tak zwane strony internetowe „białej supremacji” są wylęgarnią niebezpiecznej mowy nienawiści, którą można jednoznacznie powiązać z przestępczością. Ponieważ mowa nienawiści „może inspirować i inspiruje przestępstwa”, obowiązkiem rządów jest wprowadzenie ustawodawstwa zakazującego takiej mowy pod surowymi karami prawnymi. Argument żydowski polega na stwierdzeniu, że sama mowa może być szkodliwa, a „publiczność” może zostać skrzywdzona przez samo narażenie na nią. W praktyce Cohen-Almagor twierdzi, że James Fields wjechał samochodem w tłum w Charlottesville wyłącznie dlatego, że był narażony na mowę nienawiści — nie z powodu swojego zdrowia psychicznego, czynników sytuacyjnych tego dnia i bezpośrednio przed swoim zachowaniem w pojeździe lub z powodu katastrofalnych zaniedbań policji. Dlaczego wszyscy inni „narażeni” na „mowę nienawiści białej supremacji” nie angażowali się w podobne zachowanie, pozostaje niewyjaśnione. Zamiast tego musimy zgodzić się z Cohen-Almagorem i jego żydowskimi kolegami, że „mowa nienawiści nie powinna być odrzucana jako „zwykła mowa”. … Preferowane amerykańskie liberalne podejście zwalczania idei za pomocą idei, mowy za pomocą mowy, jest niewystarczające. Mowa nienawiści musi być traktowana poważniej przez organy prawne niż obecnie”. Podobnie jak odcinek Jamesa Fieldsa jest ekstrapolowany wykładniczo, aby zdefiniować cały ruch, tak kwestia „mowy nienawiści” i cenzury opiera się na niezwykle małej liczbie wyjątkowych przypadków. Cohen-Almagor twierdzi, że „nienawiść w Internecie można znaleźć na tysiącach stron internetowych, w archiwach plików, czatach, grupach dyskusyjnych i listach mailingowych”, więc można założyć, że jego metodologia i argumentacja obejmowałyby szeroki zakres przykładów, w których te tysiące źródeł są powiązane z tysiącami przypadków przemocy i przestępczości — szczególnie, że Cohen-Almagor twierdzi, że strony internetowe „białej supremacji” są „jak grupy terrorystyczne”. Problem polega jednak na tym, że nie robi nic takiego, ponieważ nie ma takich przykładów. Aby przedstawić nawet najbardziej wątpliwe istotne badania, Cohen-Almagor opiera się wyłącznie na mało wyszukanych komentarzach z garstki najbardziej ekstremalnych i mało znanych stron rasistowskich w Internecie, a nawet tutaj autor nie podaje ani jednego przypadku, w którym strona internetowa białych rasistów sugerowałaby jakiekolwiek akty przemocy. Takie strony były tak nieistotne i amatorskie, że w momencie pisania swojego artykułu Cohen-Almagor musiał przyznać, że „sporo stron omawianych tutaj jest już nieczynnych”. Początkowo tworząc niewielki katalog takich stron, przyznaje, że „ogromna większość stron internetowych w tym katalogu nie działa już”. To z pewnością druzgocący akt oskarżenia pod adresem stanu współczesnych recenzowanych czasopism naukowych, że ktoś może opublikować argument przeciwko zasadzie wolności słowa wyłącznie na podstawie domniemanej treści mało znanych i znikomych źródeł internetowych, które już nawet nie istnieją. W rzeczywistości Cohen-Almagor nie potrafi nawet dojść do ustalonej i zadowalającej definicji „mowy nienawiści” lub „stron nienawiści”. Jest to prawdopodobnie celowe, z zamiarem, aby temat był nękany przez tak wiele szarych obszarów, że wszelkie przyszłe ustawodawstwo w tym obszarze jest, podobnie jak wszystkie istniejące przykłady ustawodawstwa dotyczącego nienawiści, przeznaczone do tego, aby było wystarczająco pojemne retorycznie, aby zapewnić łatwą arbitralną interpretację przez osoby sprawujące kontrolę. Na początku swojego eseju twierdzi, że „mowa nienawiści ma na celu zranienie, odczłowieczenie, nękanie, zastraszanie, poniżanie, degradowanie i wiktymizację grup docelowych oraz podsycanie nieczułości i brutalności wobec nich”. Ale później popiera również definicję Alt-Right, która jest rutynowo przedstawiana przez Cohena-Almagora i jego żydowskich sojuszników jako grupa „grup nienawiści”, jako jedynie „krytyczna” wobec „multikulturalizmu, feministek, Żydów, muzułmanów, gejów, imigrantów i innych mniejszości”. Krytyka zostaje więc utożsamiona z nienawiścią. Nie trzeba dodawać, że istnieje zasadnicza różnica między tymi dwiema definicjami i to właśnie w tej przepaści ci aktywiści starają się zniszczyć wolność słowa. Sama krytyka może nie „ranić, nie odczłowieczać, nękać, zastraszać, poniżać, degradować i prześladować” nikogo, ale istnienie ram prawnych uprzywilejowujących mniejszościowe interpretacje takiej krytyki z pewnością skaże ją na kategorię mowy nienawiści. Cohen-Almagor i jego etniczni aktywiści są równie niejasni w wyjaśnianiu, w jaki sposób strony internetowe „białej supremacji” są moralnie lub prawnie złe. Pomimo początkowych twierdzeń i obietnic, większość artykułu jest w rzeczywistości zajęta banalnymi obserwacjami. Strony internetowe białych rasistów, informuje nas Cohen-Almagor, często mają „fora, grupy dyskusyjne, zdjęcia i filmy”. Oferują „przykuwające uwagę teasery, takie jak symbole i obrazy”. Czytelnicy takich stron internetowych „rozmawiają ze sobą, wzmacniając w ten sposób swoje powszechnie podzielane poglądy, wzmacniając ludzi, którzy podzielają ich przekonania”. Kluczowa strategia obejmuje „zachęcanie do interpersonalnej socjalizacji w świecie offline”. Członkowie „używają cyberprzestrzeni jako wolnej przestrzeni do tworzenia i podtrzymywania kultury ruchu oraz koordynowania działań zbiorowych”. Właściciele stron internetowych mogą również „apelować o fundusze”. Być może jest to dość przerażające dla Żydów, ale jako filozoficzny argument za unicestwieniem wolności słowa jest to katastrofalnie niewystarczające. Cohen-Almagor nie przedstawia żadnych dowodów sugerujących związek między nawet najbardziej zapalczywym komentarzem rasowym w internecie a aktami przemocy. Jedyne dwa przykłady, które próbuje podać, mają prawie dwie dekady i dotyczą osób o wyraźnie złym zdrowiu psychicznym — seryjny strzelec Benjamin Nathaniel Smith wykazywał wszystkie oznaki zaburzeń zachowania i psychopatii w okresie dojrzewania przed swoim atakiem z 1999 r., a Buford O. Furrow był hospitalizowany wiele razy z powodu niestabilności psychicznej i skłonności samobójczych przed swoim atakiem strzeleckim w ośrodku społeczności żydowskiej, również w 1999 r. Nawet najbardziej podstawowa krytyka takiego proponowanego związku mogłaby zapytać, dlaczego, biorąc pod uwagę proliferację internetu i mediów społecznościowych w latach 1999–2018, nastąpił spadek przemocy ze strony skrajnej prawicy. Rzeczywiście, jeśli można wybaczyć ciągłe używanie haseł „rasistowskich” i „nienawistnych”, trudno nie zgodzić się z jednym badaniem Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, które wskazało: „Chociaż białe grupy rasistowskie rozmnożyły się w Internecie w ostatnich latach, nie wydaje się, aby nastąpił odpowiedni wzrost liczby członków tych grup lub wskaźników przestępstw z nienawiści. W rzeczywistości można by argumentować, że powszechność rasistowskich grup w Internecie działa na rzecz zmniejszenia przestępstw z nienawiści, być może poprzez zapewnienie mniej fizycznych, a bardziej retorycznych ujść dla nienawiści”. [3] Cała podstawa argumentu Cohen-Almagor — że istnieje związek między aktywnością w Internecie a białą przemocą rasistowską — jest całkowitym wymysłem. Cohen-Almagor i światowa trasa koncertowa poświęcona Holocaustowi Cohen-Almagor jest bardzo antagonistyczny wobec idei, że „zaprzeczanie Holokaustowi” najlepiej jest zwalczać faktami i edukacją. Uważam, że u podstaw tego antagonizmu leży akceptacja faktu, że te „fakty i edukacja” są albo same w sobie wadliwe, albo niewystarczające, aby poradzić sobie z rosnącą historyzacją II wojny światowej i żydowskimi ofiarami w jej ramach. Panika Cohen-Almagor wydaje mi się surowym przyznaniem, że narracja o Holokauście słabnie na wielu frontach — nie tylko w kwestii komór gazowych, z którymi „zaprzeczanie Holokaustowi” od dawna jest kojarzone, ale także tego, czy liczba zgonów Żydów jest dokładna, a także głębszego problemu filozoficznego, dlaczego żydowskie zgony powinny być uważane za szczególne i godne nieustannego międzynarodowego upamiętnienia. Za kilka dekad będziemy obchodzić stulecie od zakończenia II wojny światowej, a w tym stuleciu będziemy świadkami nowych wojen, nowych masowych ofiar i okrucieństw wszelkiego rodzaju, w tym tych popełnionych przez państwo żydowskie. Tylko czas sprawi, że los Żydów w latach 1939–1945 zniknie i rozpłynie się na kartach historii, i żadne apele o „pamięć” tego czy owego nie zapobiegną temu, że tak się stanie. Dążenie Cohena-Almagora do wprowadzenia praw dotyczących mowy można postrzegać jako fanatyczną, urojoną próbę cofnięcia zegara siłą do lat 60.–80. XX wieku, po procesie Eichmanna, kulturowego rozkwitu, który można uznać za Spielbergowski szczyt „akceptacji Holokaustu”. To właśnie w tych dwóch dekadach amerykańska opinia publiczna została zmanipulowana, by zapragnęła programów specjalnych PBS, książek Eliego Wiesela, Arki Schindlera i rozmaitych sentymentalnych widowisk sztucznego żalu. Pomniki upamiętniające Holokaust wyrastały na Zachodzie jak chwasty. Po ulicach niektórych miasteczek na Środkowym Zachodzie prawdopodobnie nigdy nie chodził żaden Żyd, ale był to okres, w którym te same ulice z pewnością potrzebowały pomnika Holokaustu, na który widzowie kanału History mogliby ponuro spoglądać. Być może udałoby się namówić jakiegoś żydowskiego emeryta z pobliskiego miasta, którego kuzyn mógł znać kogoś, kto znał człowieka, który przemycił się z Niemiec do USA kilka lat przed dojściem Hitlera do władzy, by usiadł przed grupą uczniów i opowiedział im o koszmarze Auschwitz i o tym, dlaczego płynie z tego nauka, że ważne jest, by kochać czarnoskórych, lub coś w tym stylu. Czas kontra światowa trasa Holocaustu Bardziej niż w kwestii komór gazowych, z którą Żydzi niezdarnie, ale skutecznie poradzili sobie w kilku znaczących procesach, są mniej przygotowani do radzenia sobie z historyzacją. Poniższy fragment eseju Cohen-Almagor jest w tym względzie wymowny:
Z eseju Cohena-Almagora jasno wynika, że nie widzi on różnicy między „negacją Holokaustu” a „zniekształcaniem Holokaustu”. Kwestia poruszona w podręczniku to nie tylko wyraźne przyznanie się Żydów do kontroli nad tematem na wyższych szczeblach akademickich, ale także przykład tego, jak daleko Cohen-Almagor chce się posunąć w ustawodawstwie. Sugerowanie, że mniej niż dokładnie sześć milionów Żydów zostało zabitych przez Niemcy w czasie wojny światowej? Nielegalne. W idealnym świecie Cohena-Almagora autor i wydawcy zostaliby surowo ukarani grzywną lub uwięzieni. Wszystko to w imię wolności i demokracji, zgodnie z Worldwide Holocaust Tour. Dorasta pokolenie, które lubi TikToka i Instagrama, i chociaż ta zgnilizna mózgu niesie ze sobą własne problemy, to samo pokolenie nie przejmuje się Elisem Wieselem i uznałoby Listę Schindlera za nudną na niewyobrażalnym poziomie (Czarno-biały? Obrzydliwe). Proponowane przez Cohena-Almagora prawa dotyczące mowy nie dotyczą zatem wyłącznie, ani nawet przede wszystkim, wysyłania ludzi do więzienia za badania śladowych ilości Cyklonu B, ale zapewnienia wsparcia prawnego dla trwającej, ale obecnie problematycznej (w świetle wydarzeń w Gazie) ochrony kulturowej Żydów. Pisze on:
Żydowska władza kryje się w wysokiej trawie postrzeganej jako ofiara. Usuń żałosne historie, a nawet ich względną legitymację (na przykład w świetle poszarpanych ciał palestyńskich dzieci), a żydowska władza jest zarówno oczywista, jak i odrażająca. Im agresywniej żydowska władza się ujawnia, tym bardziej można oczekiwać wycia bólu i udręki ze strony agresora. Zburzenie Gazy i zalanie Zachodu w imię „tolerancji i integracji” będzie towarzyszyć budowa pomników Holokaustu w każdym większym zachodnim mieście. Nowe pomniki i muzea Holokaustu są planowane lub zostały niedawno zbudowane w tak różnych miejscach, jak Boca Raton , Niskayuna Nowy Jork , Amsterdam , Berks Country Pensylwania , Clacton Anglia , Montreal Kanada , a w celu dotarcia do młodych graczy, cyfrowe muzeum Holokaustu zostało nawet zbudowane w otwartej grze światowej Fortnite .
W Wielkiej Brytanii nowy rząd zobowiązał się do wybudowania estetycznie obrzydliwego pomnika Holokaustu tuż obok Parlamentu. Aby zbudować ten szpetny obiekt, uchyla się prawo z 1900 r., które uniemożliwiało proponowaną lokalizację jako cokolwiek innego niż park publiczny. To trafna metafora szerszej sytuacji, ponieważ zachodnia społeczność nieustannie oddaje swoją przestrzeń i wolność Żydom. Ziemia zostanie odebrana społeczeństwu w imię wolności i tolerancji, aby poprawić ich życie i „przypomnieć” im, jak okropna była ich cywilizacja w przeszłości. Takie jest roszczenie Worldwide Holocaust Tour.
Proponowany Pomnik Holokaustu: Szkodliwy obiekt mający kontrastować z tradycyjną angielską architekturą tego obszaru |
Worldwide Holocaust Tour Goes Digital
https://www.theoccidentalobserver.net/2024/10/07/the-worldwide-holocaust-tour/
Świetny artykuł, panie Yeats
OdpowiedźNawet gdy Żydzi przedstawiają siebie, może to przerodzić się w kontrowersję.
Jednak nie w takim samym stopniu, jak w przypadku nieżydowskich „sprawców”, ponieważ
ciężkie oskarżenie o antysemityzm nie ma tu zastosowania.
Tak było w przypadku odcinka pilotażowego „The Critic”, w którym główny
bohater Jay Sherman został przedstawiony jako „silnie żydowski stereotyp”.
Po typowym narzekaniu uzgodniono „bardziej zrównoważone przedstawienie”.
USA
UE
Krytyk to rola, w której Żyd czuje się najbardziej „jak w domu
” (patrz także „Kultura krytyki” lub „Teoria krytyczna”).
http://news.bbc.co.uk/2/hi/entertainment/2072929.stm
https://en.wikipedia.org/wiki/What_Must_Be_Said
https://www.perplexity.ai/search/it-is-sayd-that-karl-kraus-who-Qmt1UlXyR9GrF3yr3dFzlw
Z pewnością jest to również powód, dla którego anglojęzyczna
OdpowiedźWiki nie zawiera nawet opisu.
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Last_Days_of_Mankind
https://de.zxc.wiki/wiki/Die_letzten_Tage_der_Menschheit
Bardzo zabawne – i prawdziwe!
Sondaże opinii publicznej pokazujące świadomość i niechęć do żydowskiej władzy można bezpiecznie potroić. Pokazują one podobną niechęć na poziomie 20-30% w niemieckich sondażach, ale jak wyjaśnił mi niemiecki przyjaciel: 90% Niemców nie lubi Żydów, ale obawiają się powiedzieć to przyjaznej, prawdopodobnie żydowskiej, kobiecie z firmy sondażowej!
Ambasador Izraela w Irlandii, dziewczyna Ehrlich, narzekała dziś w radiu (Pat Kenny w Newstalk): biedna dziewczyna wciąż wygłasza gadkę o ofierze, ale słychać, że jest zestresowana i zmierza ku załamaniu nerwowemu. Pilpulizm w najgorszym wydaniu: biedni my, bo wciąż nas atakują, i biedni my, bo wciąż musimy zabijać tak wielu z nich. Te irańskie rakiety miały wpływ psychologiczny, jak i fizyczny.
Senator Tom Clonan, były żołnierz armii irlandzkiej, wspomniał w radiu o żydowskim ataku na USS Liberty, jednocześnie podkreślając, że nie można ufać izraelskim bękartom. Nie podał nazwy statku, z obawy przed przesadą ironii, bez wątpienia.
Jeśli chodzi o wolność słowa, czyż nie jest zadziwiające, że nawet w Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, gdzie czasami wsadza się ludzi do więzienia za krytykę Żydów lub Six Million, książki i przemówienia Onkela Adolfa nie są zakazane (AFAIK), z rozsądnego powodu, że nie chcieli stwarzać pokusy zakazanego owocu. Można trafić do więzienia za uprzejme i bardzo łagodne oświadczenie antyimigracyjne, ale jeśli publicznie przez 12 godzin czytałeś najdziwniejsze przemówienia Adolfa, nie mogli cię dotknąć (dopóki nie wyraziłeś aprobaty).
27 stycznia to Międzynarodowy Dzień Pamięci o Holokauście, ale przez zadziwiającą koherencję jest to również Międzynarodowy Dzień Komedii Holokaustu, który odbędzie się przed ambasadą Izraela w Dublinie, jeśli jeszcze stoi. Jest całkowicie legalne – i popularne! – aby kpić z Holokaustu. Stare gaelickie przysłowie głosi: Jeśli nie potrafisz znieść żartu, dlaczego nie wrócisz tam, skąd przyszedłeś? Twoje komediowe wkładki, czy to pisane, wideo czy osobiście, w języku gaelickim, niemieckim, jidysz lub jakimkolwiek innym, będą mile widziane.
Czy prof. Cohen-Almagor przyszedłby na komedię, gdyby został zaproszony? Jeśli nie przyjdzie, i tak zacytujemy niektóre z jego najlepszych pilpul.
Czy jakiś facet od technologii mógłby dowiedzieć się, który kraj w Europie jest najbardziej antyżydowski, mierząc zarówno ilością internetowych nadużyć, jakie otrzymujemy od Izraelczyków, jak i obraźliwymi rzeczami, które wolno nam mówić o Żydach bez narażania się na (prawne) represje? To musi być rzut monetą między Polską a Irlandią.
Jak dotąd Isaelis zamordowali więcej irlandzkich żołnierzy niż polskich pracowników pomocy humanitarnej, ale Polska ma o wiele więcej otwarcie antyżydowskich przedstawicieli. Gregor Braun, gaśnica i zużyta Menora mają znaczenie historyczne na skalę światową, porównywalne z Biczowaniem w Świątyni, wiele lat temu. Ale zwykła Garda Meghan Fury aresztująca rabina Johna Abrahamsa w Dublinie za obrzezanie napletków to również coś, co nie wydarzyło się od tysiąclecia.
Beir bua!
OdpowiedźKsiążka Breaking The Spell autorstwa Nicholasa Kollerstroma jest dobrym wprowadzeniem do rewizjonizmu holokaustu itp.
OdpowiedźŚwietny utwór, Marshall. Dzięki.
Mieszkając w Nowym Jorku przez większość mojego życia, doświadczyłem ich pilpulu z pierwszej ręki i są w tym mistrzami. Jedynym sposobem, aby się z nimi zmierzyć, jest ich zdemaskowanie. Jeśli powiesz Żydowi, że wiesz o Talmudzie, z mojego doświadczenia wynika, że ucieknie od ciebie tak szybko, jak tylko będzie mógł.
Ciekawe, że to zostało opublikowane tutaj w TOO 7 października. Nie mam telewizora w mieście, w którym mieszkam, ale przyjeżdżam na północ stanu, aby pomóc krewnej i oglądam jej. Ciekawe, że główne media, nawet najbardziej konserwatywne stacje, będą odnosić się do tej daty jako rocznicy „terrorystycznego” ataku na Izrael.
Oczywiście nie wspomina się w ogóle o ponad 200 000 palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci, które zostały zamordowane przez Siły Obronne Izraela po 7 października.