Żydowskie wysiłki na rzecz ograniczenia wolności słowa w Wielkiej Brytanii, 1945 do chwili obecnej
First posted on March 12, 2017.
“The judiciary itself, which has for so long been the last safeguard of our liberty and honor, seems to have forgotten the difference between ‘just’ and ‘unjust’ in the general collapse of public morality and equity.”
Alphonse Toussenel, The Jews: Kings of the Epoch, 1847.
When I was younger, and first learning to play chess, the part of the game I found most difficult was learning to interpret the intentions of my opponent and anticipate his course of action. Like most novices, my focus was on moving pawns out of the way in order to bring more powerful pieces into play. It was only as time progressed that I realized the importance and inherent power of the pawns themselves, and with that realization came an appreciation for my opponent’s opening strategy.
I was very recently reminded of this learning curve by the slowly unveiling strategy of one of Britain’s Jewish ‘charities,’ the Campaign Against Anti-Semitism (CAA), which has placed free speech in check and threatens mate at any moment. In a case that will have devastating repercussions for free speech in Britain, CAA has proven itself even more influential than the government’s Crown Prosecution Service, which has now capitulated to the Jewish group and granted a judicial review into its earlier decision not to prosecute Jeremy Bedford-Turner, known among colleagues as Jez Turner, for a 2015 speech.
The Historical and Political Context
Context is crucial, and it is important to note that the Turner case is the culmination of a strategy that long precedes even the Campaign Against Anti-Semitism. This strategy, which in Britain can be traced back to the 1910s, concerns repeated and consistent attempts to bring about the criminalization of ‘anti-Semitism,’ or in other words, to make criticism of Jews illegal. Although the precise nature of these attempts have fluctuated slightly over time, Jews have been remarkably prominent in the introduction of laws, or influencing the interpretation of laws, that negatively impact on free speech. Following the bombing of the King David Hotel in 1946, Jewish delegates attempted to pass a resolution “outlawing anti-Semitism” at that year’s annual Labour Party Conference. [1] However, the bombing immediately cost the Zionists a great many non-Jewish friends within the Labour movement, and the proposal was emphatically crushed. Following the notorious Sergeant’s Affair, in which Jewish terrorists murdered British soldiers in barbaric fashion, another explicit proposal to outlaw anti-Semitism was introduced in the House of Commons, but was rejected at its first reading in 1948. Direct and explicit efforts such as these continued to fail. In Race Politics in Britain and France: Ideas and Policy Making Since the 1960s, Erik Bleich notes that “during the late 1950s and early 1960s Jewish groups sought laws against anti-Semitic public speeches made during this era, but there is little evidence that this pressure achieved substantial results.”[2]
Further attempts to achieve such legislation were attempted through stealth, in that they concerned race more generally rather than Jews explicitly. These measures were also introduced, though unsuccessfully, with the assistance of willing White M.P.s with a track record of assisting Jews. Bleich notes that “a small number of individual Labour Party Members of Parliament repeatedly proposed antidiscrimination laws. In the early 1950s, Reginald Sorensen and Fenner Brockway each introduced ‘color bar bills’ designed to prevent discrimination against blacks on British soil.”[3] Brockway attempted no less than nine times over nine years to achieve laws against ‘discrimination’ and free speech. Although the full extent of the involvement of these politicians with Jews is unknown, a record of Parliamentary debates shows that Sorensen had been involved in assisting Jews since at least the 1930s, even participating in a 1945 symposium titled “The Future of the Jews,” where he gave a lecture to his mostly Jewish audience on “Our Common Humanity.” We have evidence that around the same time, Brockway was breaking the law by assisting Jews with forged passports and documents enabling them to enter Palestine.[4]
Since 1945, the Board of Deputies of British Jews had also been working on drafting a “group libel law” that it eventually hoped to get passed in Parliament.[5] Efforts to further tighten libel laws were made in 1952 when Jewish M.P. Harold Lever, introduced a Private Members’ Bill modifying Britain’s libel laws for the first time in over fifty years. However, Lever’s efforts were later mauled by a hostile Parliament to such an extent that by the time his Bill became an Act of Parliament, his provisions were not extended, as he and his co-ethnics had hoped, to cover groups.[6]Britain’s first legislation containing any such provision as prohibiting ‘group libel’ was introduced in Parliament by Frank Soskice, the son of David Soskice — a Russian-Jewish revolutionary exile. Scholars Mark Donnelly and Ray Honeyford state that it was Soskice who “drew up the legislation” and “piloted the first Race Relations Act, 1965, through Parliament.”[7] The Act “aimed to outlaw racial discrimination in public places,” though it was soon felt, in Jewish circles, that it hadn’t gone far enough. Crucially, the 1965 Act created the Jewish-led ‘Race Relations Board’ and equipped it with the power to sponsor research for the purposes of monitoring race relations in Britain and, if necessary, extending legislation on the basis of the ‘findings’ of such research.
In 1985, another Jew moved to criminalize expressions of White racial solidarity when M.P. Harry Cohen introduced a “Racial Harassment Bill” to Parliament. Scholar Rob Witte reports that Cohen’s attempt only failed because of “lack of parliamentary time.”[8] The following year, Cohen made a second attempt, which failed, only for Jews to return to more stealthy methods when racial elements were included with the much broader Public Order Act (1986). The Public Order Act had been introduced to Parliament by Leon Brittanisky (renamed Leon Brittan) and supported primarily by Malcolm Rifkind, a descendant of Lithuanian Jewish immigrants. It was another clever piece of work. Brittan’s team had been tasked with drafting a White Paper on Public Order to deal with a series of miners’ strikes and demonstrations. Although issues of race were not remotely related to the events provoking the White Paper, Brittan saw that the government was eager to pass legislation restricting the miners as soon as possible and, sensing that the wide-ranging bill would endure little opposition, he ensured that additional elements were included, such as the criminalization of “incitement to racial hatred.”[9] It is Brittan’s clever little addition which has posed problems for more vocal racial nationalists in Britain today, and which is being used in part in the CAAs war on Jez Turner.
The Turner Case
On July 4th 2015 Jez Turner, along with fellow patriots, staged a static protest in Whitehall, opposite Downing Street, in protest at the development of the Shomrim, a Jewish ‘defense’ group that possessed all the trappings of an illegal religious police force. During the protest, it has been alleged that Turner gave a speech in which he stated that that “all politicians are nothing but a bunch of puppets dancing to a Jewish tune, and the ruling regimes in the West for the last one hundred years have danced to the same tune.” Turner is also reported as having stated that Jews played an influential role in the French Revolution and both World Wars, before concluding that England was a content and successful nation during the period of the expulsion (1290–1656), and adding that we should “free England from Jewish control.”
Although the initial report to the police was made by the more senior Jewish organization, the Community Security Trust (CST), Gideon Falter, head of the Campaign Against Anti-Semitism,[10] was the most vocal and ardent pursuer of the case. The police, in accordance with established process for ‘hate crimes,’ passed footage of the speech to the Crown Prosecution Service’s counterterrorism division. It was here that Falter began to encounter difficulties, and why a further Jewish campaign to hinder free speech in Britain has acquired momentum in the last twelve months. While Leon Brittan’s inclusion of an ‘incitement to racial hatred’ clause in the 1986 Public Order Act was an important hit on free speech, it was not all-encompassing, and it did not come close to making ‘anti-Semitism’ illegal. The Crown Prosecution Service’s policy guidelines on cases involving ‘incitement’ under the 1986 Act clearly state that the language employed by a defendant must have been “threatening, abusive or insulting. These words are given their normal meaning but the courts have ruled that behavior can be annoying, rude or even offensive without necessarily being insulting.”
Moreover, further comment from the CPS has made it clear that the language employed by the defendant must have been “grossly abusive or insulting” or moved beyond reasonable “criticism” of a group, for a prosecution to be valid, since “it is essential in a free, democratic and tolerant society that people are able robustly to exchange views, even when these may cause offence.” At some point in the aftermath of Falter’s report to the authorities, the CPS made the decision that Jez Turner hadn’t said anything illegal and ceased legal action against him.
Five months after the speech, Gideon Falter approached the Chief Crown Prosecutor for London with a view to discovering the charging decision in the case. He was informed by the CPS that Turner was entitled to free speech and hadn’t broken any laws. Falter then attempted to request a Victim’s Right to Review, a request that was declined on the basis that Turner hadn’t mentioned Falter and therefore Falter couldn’t claim victim status. Falter then used his influence to obtain meetings with both the Chief Executive of the CPS and the Director of Public Prosecutions, both of whom informed Falter that Turner simply hadn’t broken the law. At that point Falter, who has previously boasted of “holding the government’s feet to the fire,” issued legal proceedings against the CPS in his effort to make ‘anti-Semitism’ illegal, with or without legislation.
It is with all of this in mind that we need to reconsider some other recent developments, because other pawns have been put in place just prior to the latest twist in the Turner case — the ‘test case’ for the criminalization of criticism of Jewish influence in Britain. These pawns have consisted of two major propaganda drives, both of which have been largely led or orchestrated by Falter. The first drive has been a constant media droning about a putative, but somehow mysteriously invisible, “rise in anti-Semitism” in Britain. Falter has been the chief author of this myth, writing in January 2015 of “Britain’s tsunami of anti-Semitism.” Falter’s ‘tsunami’ apparently consisted of a polling result in which 25% of British respondents replied positively to the statement: “Jews chase money more than other British people.” Falter, who evidences almost psychopathic levels of paranoia, claimed that even though this much-feared anti-Semitism was ‘invisible,’ “the Jewish population must be protected by the state. … British people must remind their Jewish countrymen that they stand with us. Anti-Semitism in Britain is not a Jewish problem, it’s a British problem.” In a masterfully Jewish false syllogism, Falter added that: “Jews are the litmus test of freedom – our fate is the fate of society.”
It is an unfortunate fact that the media and government have indulged the wanton paranoia of this individual and the group of fanatics that he leads. Falter has not only been given meetings with those at the highest levels of government and law enforcement, but has even been allowed to put forward proposals that Jews be allowed to ‘educate’ police and prosecution lawyers on who, and for what comments, they should charge. We may consider it a paradox indeed, for an allegedly poor, downtrodden, and persecuted group to “hold the feet of the government to the fire.”
It was on the back of this ‘fake news’ of a rise in anti-Semitism that Falter produced another masterstroke in pushing the British government to adopt a ludicrously vague ‘official definition’ of anti-Semitism:
Anti-Semitism is a certain perception of Jews, which may be expressed as hatred toward Jews. Rhetorical and physical manifestations of antisemitism are directed toward Jewish or non-Jewish individuals and/or their property, toward Jewish community institutions and religious facilities.
The significance of the adoption of this nonsensical statement had less to do with the definition itself, than it had to its part in the larger effort to criminalize criticism of Jews. The adoption of the definition, in tandem with Jewish-orchestrated media propaganda about a non-existent rise in anti-Semitism, has been part of an attempt to weaken interpretations of the 1986 Public Order Act that lean towards protecting free speech. Falter has complained that “our criminal justice system is failing badly,” by which he means that the criminal justice system is not fully serving Jewish interests. The new ‘pawns’ pushed forward by Falter and his ilk are intended to convince the public, government, and the legal system that Jews, and not free speech, should be protected, and that they should be protected from criticism — because, after all, criticism is based on “a certain perception of Jews,” and is therefore anti-Semitic. The implication of this phrasing, of course, is that actual data on Jewish influence on the media or the political process (including enacting laws against free speech!) are removed from honest public discussion and debate.
With the media-invented frenzy about the ‘rise’ in anti-Semitism, and the introduction of a new definition of anti-Semitism, all that was needed for a final assault on the deficiencies of the 1986 Public Order Act was a test case in which a defendant had previously escaped prosecution under it. Jez Turner was just such a defendant, and he has been selected by Jewish activists as the fulcrum on which the fate of free speech in Britain will turn. Just days ago, in an unprecedented eventuality, the CAAs legal team forced the CPS to reconsider its decision not to prosecute Turner. Falter gloated immediately that “their surrender was unequivocal.”
The question remains for all freedom-loving Britons and for all men of the West where this warning sounds: Will you surrender? One person who won’t is Jez Turner himself. I met Jez in person a little over a year ago in Stockport, England, and found him to be an intelligent and affable gentleman. He is not given to extremes, and is often considered in his choice of words and actions. We discussed history and politics over fish and chips, and literature during one (very windy) walk along the coast. A very talented speaker and organizer, Jez has given a lot to the cause in England, and has done so during periods where others have taken a back seat. In particular, his London Forum has been the lifeblood of the movement in Britain during the last several years. All of this, of course, makes him a valuable ‘scalp’ to our opponents, and the ideal target upon which to base the broader assault on free speech.
Despite the fact that a courtroom beckons, Jez remains in good spirits. In my last correspondence with him he had this to say — clearly anticipating a courtroom battle over the extent of Jewish influence in Britain. I can think of no better way to finish:
“Our job is to get the truth out there in whatever way possible and a court room is a good a place as any.”
[1] P. Medding, Studies in Contemporary Jewry: XI: Values, Interests and Identity, 108.
[2] E. Bleich, Race Politics in Britain and France: Ideas and Policy Making Since the 1960s, 42.
[3] Ibid, 41.
[4] C. Knowles, Race, Discourse and Labourism, 172.
[5] D.S. Wyman, The World Reacts to the Holocaust, 617.
[6] C. Adler (ed), The American Jewish Year Book, 1953, 234.
[7] M. Donnelly, Sixties Britain: Culture, Society and Politics, p. 115, & R. Honeyford, The Commission for Racial Equality: British Bureaucracy Confronts the Multicultural Society p.95.
[8] R. Witte, Racist Violence and the State: A Comparative Analysis of Britain, France, and the Netherlands, p.71.
[9] T. Brain, A History of Policing in England and Wales Since 1974, p.104.
[10] The CAA is likely to be funded by George Soros but, like the CST and other Jewish charities, they do not reveal donors or committee members for ‘security reasons,’ a privilege granted only to Jewish organizations or those following their agenda. Tony Greenstein, an anti-Zionist Jew, is attempting to get the CAA de-registered as a charity.
https://www.theoccidentalobserver.net/2019/03/09/free-speech-jewish-activism-and-the-trial-of-jeremy-bedford-turner/
========
Najpierw opublikowano 12 marca 2017 r.
„Samo sądownictwo, które od dawna jest ostatnią gwarancją naszej wolności i honoru, wydaje się zapomnieć o różnicy między„ sprawiedliwymi ”i„ niesprawiedliwymi ”w ogólnym upadku moralności publicznej i sprawiedliwości”.
Alphonse Toussenel, Żydzi : Kings of the Epoch , 1847.
Kiedy byłem młodszy i najpierw uczyłem się grać w szachy, częścią gry, którą uważałem za najtrudniejszą, było nauczenie się interpretować intencje mojego przeciwnika i przewidywać jego przebieg. Podobnie jak większość nowicjuszy, skupiłem się na poruszaniu pionków, aby wprowadzić do gry potężniejsze kawałki. Dopiero w miarę upływu czasu zdałem sobie sprawę z wagi i wrodzonej siły samych pionków, i dzięki temu uświadomiłem sobie strategię otwarcia mojego przeciwnika.
Niedawno przypomniałem sobie o tej krzywej uczenia się poprzez powoli ujawniającą się strategię jednej z żydowskich „brytyjskich organizacji charytatywnych”, Kampanii Przeciwko Antysemityzmowi (CAA), która w dowolnym momencie umieściła swobodę wypowiedzi i grozi partnerom. W przypadku, który będzie miał niszczycielskie reperkusje dla wolności słowa w Wielkiej Brytanii, CAA okazała się jeszcze bardziej wpływowa niż rządowa Prokuratura Koronna, która skapitulowała przed grupą żydowską i przyznała kontrolę sądową jej wcześniejszej decyzji o nie ściganiu Jeremy'ego Bedforda -Turner, znany wśród kolegów jako Jez Turner, na przemówienie w 2015 roku.
Kontekst historyczny i polityczny
Kontekst ma kluczowe znaczenie i należy zauważyć, że przypadek Turnera jest zwieńczeniem strategii, która długo poprzedza nawet Kampanię Przeciwko Antysemityzmowi. Strategia ta, która w Wielkiej Brytanii sięga lat 1910, dotyczy powtarzających się i konsekwentnych prób doprowadzenia do kryminalizacji „antysemityzmu” lub innymi słowy, uczynienia krytyki Żydów nielegalną. Chociaż dokładny charakter tych prób zmieniał się nieznacznie z biegiem czasu, Żydzi byli wybitnie widoczni we wprowadzaniu praw lub wpływaniu na interpretację przepisów, które negatywnie wpływają na wolność słowa. Po bombardowaniu hotelu King David w 1946 r. Żydowscy delegaci podjęli próbę uchwalenia rezolucji zakazującej antysemityzmu podczas dorocznej konferencji Partii Pracy. [1]Jednak bombardowanie natychmiast kosztowało syjonistów wielu nieżydowskich przyjaciół w ruchu robotniczym, a propozycja została zdecydowanie rozbita. Po słynnej aferze sierżanta , w której żydowscy terroryści zamordowali brytyjskich żołnierzy w barbarzyński sposób, kolejna wyraźna propozycja zakazania antysemityzmu została wprowadzona w Izbie Gmin, ale została odrzucona w pierwszym czytaniu w 1948 r. Bezpośrednie i wyraźne wysiłki, takie jak te nadal zawodził. W Race Polityka w Wielkiej Brytanii i Francji: idee i politycznych od 1960 roku , Erik Bleich zauważa, że „pod koniec 1950 i na początku 1960 roku żydowskie grupy poszukiwanych prawa przeciwko antysemickich wystąpień publicznych dokonanych w ciągu tego okresu, ale niewiele jest dowodów, że ta presja osiągnęła znaczące wyniki. ” [2]
Dalsze próby osiągnięcia takiego ustawodawstwa były podejmowane poprzez ukrywanie, ponieważ dotyczyły raczej rasy bardziej niż Żydów. Środki te zostały wprowadzone, choć bezskutecznie, z pomocą chętnych białych posłów z doświadczeniem w udzielaniu pomocy Żydom. Bleich zauważa, że „niewielka liczba indywidualnych członków Partii Pracy wielokrotnie proponowała przepisy antydyskryminacyjne. Na początku lat 50. Reginald Sorensen i Fenner Brockway przedstawili „rachunki za kolorowe paski”, których celem jest zapobieganie dyskryminacji Czarnych na gruncie brytyjskim ”. [3] Brockway próbował nie mniej niż dziewięć razy w ciągu dziewięciu lat, aby osiągnąć prawa przeciwko„ dyskryminacji ”i za darmo przemówienie. Chociaż pełny zakres zaangażowania tych polityków w Żydów jest nieznanyzapis debat parlamentarnych pokazuje, że Sorensen był zaangażowany w pomoc Żydom od co najmniej lat trzydziestych, uczestnicząc nawet w sympozjum z 1945 r. pt. „Przyszłość Żydów”, gdzie wygłosił wykład dla swojej głównie żydowskiej publiczności na temat „Naszej wspólnej ludzkości. „Mamy dowody, że w tym samym czasie Brockway łamał prawo, pomagając Żydom sfałszować paszporty i dokumenty umożliwiające im wjazd do Palestyny. [4]
Od 1945 r. Rada Deputowanych brytyjskich Żydów pracowała także nad opracowaniem „grupowego prawa o zniesławieniu”, które ostatecznie miało zostać uchwalone w parlamencie. [5] Wysiłki zmierzające do dalszego zaostrzenia przepisów o zniesławieniu zostały podjęte w 1952 r., Kiedy żydowski poseł Harold Lever wprowadził po raz pierwszy od ponad pięćdziesięciu lat ustawę o członkach prywatnych, modyfikującą brytyjskie przepisy dotyczące zniesławienia. Jednak wysiłki Levera zostały później zniszczone przez nieprzyjazny Parlament do tego stopnia, że zanim jego ustawa stała się aktem Parlamentu, jego postanowienia nie zostały rozszerzone, tak jak on i jego współetycy mieli nadzieję, na pokrycie grup. [6]Pierwsze ustawodawstwo Wielkiej Brytanii zawierające takie postanowienie, jak zakaz „zniesławienia grupowego”, zostało wprowadzone w parlamencie przez Franka Soskice, syna Davida Soskice - rosyjsko-żydowskiego uchodźcy rewolucyjnego. Uczeni Mark Donnelly i Ray Honeyford twierdzą, że to Soskice „opracował prawodawstwo” i „pilotował pierwszą ustawę o stosunkach rasowych z 1965 r. Za pośrednictwem Parlamentu”. [7] Ustawa „miała na celu zakazanie dyskryminacji rasowej w miejscach publicznych”, chociaż wkrótce w kręgach żydowskich poczuł, że nie poszło wystarczająco daleko. Co najważniejsze, ustawa z 1965 r. Stworzyła kierowaną przez Żydów „Radę Stosunków Rasowych” i wyposażyła ją w uprawnienia do sponsorowania badań w celu monitorowania stosunków rasowych w Wielkiej Brytanii oraz, w razie potrzeby, rozszerzania prawodawstwa na podstawie „ustaleń” takich Badania.
W 1985 r. Inny Żyd zaczął kryminalizować przejawy białej rasowej solidarności, gdy poseł Harry Cohen wprowadził do parlamentu „ustawę o molestowaniu rasowym”. Uczony Rob Witte donosi, że próba Cohena nie powiodła się z powodu „braku czasu parlamentarnego” [8].W następnym roku Cohen podjął drugą próbę, która nie powiodła się, tylko dla Żydów, aby powrócić do bardziej ukrytych metod, gdy elementy rasowe zostały włączone do znacznie szerszej Ustawy o porządku publicznym (1986). Ustawa o porządku publicznym została przedstawiona Parlamentowi przez Leona Brittanisky'ego (przemianowanego na Leon Brittan) i wspierana głównie przez Malcolma Rifkinda, potomka litewskich imigrantów żydowskich. To była kolejna sprytna praca. Zespół Brittana otrzymał zadanie opracowania Białej Księgi w sprawie porządku publicznego, aby poradzić sobie z serią strajków górników i demonstracji. Chociaż kwestie wyścigu nie były zdalnie powiązane z wydarzeniami prowokującymi Białą Księgę, Brittan zauważył, że rząd chętnie przyjmuje przepisy ograniczające górników tak szybko, jak to możliwe, i wyczuwając, że szeroko zakrojona ustawa wytrzyma niewielki sprzeciw,[9] Jest to mądry dodatek Brittana, który stwarza problemy dla bardziej głośnych rasistowskich nacjonalistów w Wielkiej Brytanii, a który jest wykorzystywany częściowo w wojnie CAA na Jezu Turnerze.
Sprawa Turnera
W dniu 4 lipca th2015 Jez Turner, wraz z innymi patriotami, zorganizował statyczny protest w Whitehall, naprzeciwko Downing Street, w proteście przeciwko rozwojowi Shomrim, żydowskiej „grupy obronnej”, która posiadała wszystkie pułapki nielegalnej policji religijnej. Podczas protestu twierdzono, że Turner wygłosił przemówienie, w którym stwierdził, że „wszyscy politycy to nic innego jak grupa lalek tańczących do żydowskiej melodii, a rządzące reżimy na Zachodzie przez ostatnie sto lat tańczyły według tej samej melodii ”. Turner donosi też, że Żydzi odegrali znaczącą rolę w rewolucji francuskiej i obu wojnach światowych, zanim doszli do wniosku, że Anglia była treścią i narodem odnoszącym sukcesy w okresie wydalenia (1290–1656), i dodając, że powinniśmy „uwolnić Anglię od żydowskiej kontroli”.
Chociaż początkowy raport dla policji został złożony przez starszą organizację żydowską, Community Security Trust (CST), Gideon Falter, szef Kampanii Przeciwko Antysemityzmowi [10]był najbardziej głośnym i żarliwym ścigaczem sprawy. Policja, zgodnie z ustalonym procesem „przestępstw z nienawiści”, przekazała materiały z przemówienia do oddziału antyterrorystycznego Prokuratury. To tutaj Falter zaczął napotykać trudności i dlaczego dalsza żydowska kampania mająca na celu powstrzymanie wolności słowa w Wielkiej Brytanii nabrała rozpędu w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Podczas gdy włączenie Brittana do klauzuli „podżeganie do nienawiści rasowej” w ustawie o porządku publicznym z 1986 r. Było ważnym uderzeniem w wolność słowa, nie było ono wszechogarniające i nie zbliżyło się do uczynienia „antysemityzmu” nielegalnym. Wytyczne polityczne Prokuratury Koronnejw sprawach dotyczących „podżegania” na mocy ustawy z 1986 r. wyraźnie stwierdza się, że język używany przez pozwanego musiał być „groźny, obraźliwy lub obraźliwy. Te słowa mają swoje normalne znaczenie, ale sądy orzekły, że zachowanie może być denerwujące, niegrzeczne, a nawet obraźliwe, niekoniecznie obraźliwe ”.
Co więcej, dalszy komentarz CPS jasno dał do zrozumienia, że język używany przez pozwanego musi być „rażąco obraźliwy lub obraźliwy” lub wykroczyć poza rozsądną „krytykę” grupy, aby oskarżenie było ważne, ponieważ „jest to niezbędne w wolnym, demokratycznym i tolerancyjnym społeczeństwie ludzie są w stanie solidnie wymieniać poglądy, nawet jeśli mogą one powodować obrazę. ”W pewnym momencie po raporcie Faltera skierowanym do władz CPS podjął decyzję, że Jez Turner nie powiedział nic nielegalnego i zaprzestał działań prawnych przeciwko niemu.
Pięć miesięcy po przemówieniu Gideon Falter zwrócił się do naczelnego prokuratora koronnego w Londynie w celu ustalenia decyzji w sprawie opłat w sprawie. Został poinformowany przez CPS, że Turner ma prawo do wolności słowa i nie złamał żadnych praw. Następnie Falter próbował poprosić o prawo ofiary do przeglądu, prośbę odrzuconą na podstawie tego, że Turner nie wspomniał o Falterze, a zatem Falter nie mógł ubiegać się o status ofiary. Falter następnie wykorzystał swoje wpływy, aby spotkać się zarówno z dyrektorem naczelnym CPS, jak i dyrektorem oskarżenia publicznego, z których obaj poinformowali Faltera, że Turner po prostu nie złamał prawa. W tym momencie Falter, który wcześniej chwalił się „trzymaniem stóp rządu w ogniu”, wszczął postępowanie sądowe przeciwko CPS w jego wysiłku na rzecz uczynienia „antysemityzmu” nielegalnym, z ustawodawstwem lub bez.
Mając to wszystko na uwadze, musimy ponownie rozważyć inne niedawne wydarzenia, ponieważ inne pionki zostały wprowadzone tuż przed ostatnim zwrotem w sprawie Turnera - „przypadkiem testowym” kryminalizacji krytyki wpływów żydowskich w Brytanii. Te pionki składały się z dwóch głównych napędów propagandowych, z których oba były w dużej mierze prowadzone lub koordynowane przez Faltera. Pierwszą sprawą było nieustanne bicie mediów o domniemanym, ale jakoś tajemniczo niewidzialnym „wzroście antysemityzmu” w Wielkiej Brytanii. Falter był głównym autorem tego mitu, pisząc w styczniu 2015 r. O „ brytyjskim tsunami antysemityzmu„Tsunami” Faltera najwyraźniej składało się z wyniku głosowania, w którym 25% brytyjskich respondentów odpowiedziało pozytywnie na stwierdzenie: „Żydzi bardziej gonią pieniądze niż inni Brytyjczycy”. ten straszny antysemityzm był „niewidzialny”, „ludność żydowska musi być chroniona przez państwo. … Brytyjczycy muszą przypominać swoim żydowskim rodakom, że są z nami. Antysemityzm w Wielkiej Brytanii nie jest problemem żydowskim, to problem brytyjski. ”W mistrzowsko żydowskim fałszywym sylogizmie Falter dodał:„ Żydzi są papierkiem lakmusowym wolności - nasz los jest losem społeczeństwa ”.
To niefortunny fakt, że media i rząd oddały się bezmyślnej paranoi tej jednostki i grupie fanatyków, których prowadzi. Falter spotkał się nie tylko z przedstawicielami najwyższych szczebli władzy i organów ścigania, ale nawet pozwolono mu wysunąć propozycje, które pozwolą Żydom „edukować” adwokatów policji i prokuratury na temat tego, kogo i za jakie komentarze powinni opłata. Możemy uznać to za paradoks, że rzekomo biedna, uciskana i prześladowana grupa „trzyma stopy rządu przy ogniu”.
To dzięki tej „fałszywej wiadomości” o wzroście antysemityzmu Falter wywołał kolejny mistrzowski wysiłek w popychaniu rządu brytyjskiego do przyjęcia absurdalnie niejasnej „ oficjalnej definicji ” antysemityzmu:
Antysemityzm to pewne postrzeganie Żydów, które można wyrazić jako nienawiść do Żydów. Retoryczne i fizyczne przejawy antysemityzmu są skierowane przeciwko osobom żydowskim lub nieżydowskim i / lub ich własności, w stosunku do instytucji społeczności żydowskiej i obiektów religijnych.
Znaczenie przyjęcia tego nonsensownego stwierdzenia miało mniej wspólnego z samą definicją, niż z jego udziałem w większym wysiłku kryminalizacji krytyki Żydów. Przyjęcie definicji, w połączeniu z żydowską propagandą medialną o nieistniejącym wzroście antysemityzmu, było częścią próby osłabienia interpretacji ustawy o porządku publicznym z 1986 r., Która skłania się ku ochronie wolności słowa. Falter narzekałże „nasz system wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych zawodzi źle”, co oznacza, że system wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych nie służy w pełni żydowskim interesom. Nowe „pionki” popchnięte przez Faltera i jego kolegów mają przekonać opinię publiczną, rząd i system prawny, że Żydzi, a nie wolność słowa, powinni być chronieni, i że powinni być chronieni przed krytyką - bo przecież krytyka opiera się na „pewnym postrzeganiu Żydów” i dlatego jest antysemicka. Implikacją tego sformułowania jest oczywiście to, że rzeczywiste dane dotyczące wpływu Żydów na media lub proces polityczny (w tym uchwalanie praw przeciwko wolności słowa!) Są usuwane z uczciwej dyskusji publicznej i debaty.
Wraz z wymyślonym przez media szałem o „wzroście” antysemityzmu i wprowadzeniem nowej definicji antysemityzmu wszystko, co było potrzebne do ostatecznego ataku na braki ustawy o porządku publicznym z 1986 r., Było przypadkiem testowym które oskarżony wcześniej uniknął z tego tytułu. Jez Turner był właśnie takim oskarżonym i został wybrany przez żydowskich działaczy jako miejsce, w którym los wolności słowa w Wielkiej Brytanii się obróci. Zaledwie kilka dni temu, w bezprecedensowej sytuacji, zespół prawny CAA zmusił CPS do ponownego rozważenia decyzji o nie ściganiu Turnera. Falter gloated od razu, że „ich kapitulacja była jednoznaczna.”
Pozostaje pytanie dla wszystkich kochających wolność Brytyjczyków i dla wszystkich ludzi Zachodu, gdzie to ostrzeżenie brzmi: Czy poddasz się? Jedna osoba, która nie będzie sama Jezem Turnerem. Spotkałem Jeza osobiście nieco ponad rok temu w Stockport w Anglii i odkryłem, że jest inteligentnym i sympatycznym dżentelmenem. Nie jest skazany na skrajności i jest często brany pod uwagę przy wyborze słów i czynów. Rozmawialiśmy o historii i polityce na temat ryb i frytek oraz literatury podczas jednego (bardzo wietrznego) spaceru wzdłuż wybrzeża. Bardzo utalentowany mówca i organizator, Jez wiele dał sprawie w Anglii i zrobił to w okresach, kiedy inni zajmowali tylne miejsce. W szczególności jego Forum Londyńskie było siłą napędową ruchu w Wielkiej Brytanii w ciągu ostatnich kilku lat. Wszystko to oczywiście czyni go cennym „skalpem” dla naszych przeciwników,
Pomimo faktu, że sala sądowa kusi, Jez pozostaje w dobrym nastroju. W mojej ostatniej korespondencji z nim miał to do powiedzenia - wyraźnie przewidując bitwę w sądzie na temat wpływu żydowskiego w Wielkiej Brytanii. Nie mogę wymyślić lepszego sposobu na zakończenie:
„Naszym zadaniem jest wydobyć prawdę w jakikolwiek możliwy sposób, a sala sądowa jest dobrym miejscem jak każde inne”.
[1] P. Medding, Badania współczesnego żydostwa: XI: wartości, interesy i tożsamość , 108.
[2] E. Bleich, Polityka wyścigowa w Wielkiej Brytanii i Francji: idee i tworzenie polityki od lat 60. , 42.
[3] Tamże, 41.
[4] C. Knowles, Rasa, Dyskurs i Labourism , 172.
[5] DS Wyman, The World Reacts to the Holocaust , 617.
[6] C. Adler (red.), The American Jewish Year Book, 1953 , 234.
[7] M. Donnelly, lata sześćdziesiąte Wielka Brytania: Culture, Society and Politics , s. 115 i R. Honeyford, Komisja ds. Równości rasowej: brytyjska biurokracja stoi w obliczu społeczeństwa wielokulturowego str.95.
[8] R. Witte, Rasistowska przemoc i państwo: analiza porównawcza Wielkiej Brytanii, Francji i Holandii , s.71.
[9] T. Brain, Historia działań policyjnych w Anglii i Walii od 1974 r. , S. 104.
[10] CAA jest prawdopodobnie finansowane przez George'a Sorosa, ale, podobnie jak CST i inne żydowskie organizacje charytatywne, nie ujawniają darczyńców ani członków komisji ze „względów bezpieczeństwa”, przywileju przyznawanego tylko organizacjom żydowskim lub tym, którzy przestrzegają ich porządku obrad. Tony Greenstein, antysyjonistyczny Żyd, usiłuje wyrejestrować CAA jako organizację charytatywną.
