Amerykański dziennikarz Tucker Carlson opublikował poruszający wywiad z rosyjskim filozofem Aleksandrem Duginem. Rozmowa została opublikowana w poniedziałek na stronie internetowej Tucker Carlson Network i na jej kanale YouTube.
Do spotkania doszło podczas podróży Carlsona do Moskwy – miasta, w którym wita go Dugin – na osławiony wywiad, jaki Kalifornijczyk uzyskał z prezydentem Federacji Rosyjskiej Władimirem Putinem.
Jak donosi Renovatio 21 , Dugin w artykule wstępnym podkreślił wywiad Carlsona z Putinem jako wydarzenie epokowe, które może połączyć dwie dusze rosyjskiego społeczeństwa, zarówno tradycjonalistyczną, jak i prozachodnią. Podczas pobytu w Moskwie – gdzie według niektórych uniknął nawet ataku, o czym nie chce rozmawiać – Tucker chciał spotkać się z Duginem, bo – jak twierdzi – był ciekawy jego pomysłów.
We wstępie amerykański dziennikarz – po stwierdzeniu, że wierzy amerykańskim tajnym służbom, które twierdzą, że córka Dugina , Darja Dugina została zamordowana przez Ukraińców – oznajmia, że jest zainteresowany przesłuchaniem osoby, której książki zostały zakazane przez administrację Biden: Carlson, wciąż pracując w Fox, doniósł o nagłym zniknięciu książek Dugina z Amazona , zjawisku odnotowanym przez Renovatio 21 dwa miesiące wcześniej .
Po rozmowie z filozofem postanowił następnie sfilmować przemówienia. Według Alexa Jonesa Carlson nakręcił wiele materiałów, z których ten zmontowany fragment został wydany.
Opublikowana rozmowa, trwająca 20 minut, szczególnie dała do myślenia.
Odc. 99 Aleksander Dugin jest najsłynniejszym filozofem politycznym w Rosji. Jego pomysły są uważane za tak niebezpieczne, że rząd ukraiński zamordował jego córkę, a Amazon nie chce sprzedawać jego książek. Rozmawialiśmy z nim w Moskwie. pic.twitter.com/4LrO0Ufg9P
— Tucker Carlson (@TuckerCarlson) 29 kwietnia 2024 r
Carlson pyta Dugina, co dzieje się w krajach anglojęzycznych: „Stany Zjednoczone, Kanada, Wielka Brytania, Nowa Zelandia, Australia nagle zdecydowały się zwrócić przeciwko sobie z tym wielkim zamieszaniem. A niektóre zachowania wydają się bardzo autodestrukcyjne. Jak myślisz, skąd to się bierze, jako obserwator?”
„Myślę, że wszystko zaczęło się od indywidualizmu” – odpowiada Dugin. „Indywidualizm był błędnym rozumieniem natury ludzkiej, natury człowieka. Kiedy indywidualizm utożsamia się z człowiekiem, z naturą ludzką, zrywają się wszelkie jego relacje ze wszystkim innym. Masz więc bardzo szczególne pojęcie o podmiocie, o podmiocie filozoficznym jako o jednostce.”
Dugin przedstawia tutaj wizję zgodną z tradycjonalizmem katolickim: „wszystko zaczęło się w świecie anglosaskim wraz z reformacją protestancką, a jeszcze wcześniej z nominalizmem: postawa nominalistyczna, według której nie ma idei, są tylko rzeczy, tylko rzeczy indywidualne” – wyjaśnia filozof.
„Tak więc jednostka była kluczem i nadal jest kluczowym pojęciem, które zostało umieszczone w centrum ideologii liberalnej i liberalizmu, ponieważ w moim rozumieniu jest to rodzaj historycznego i kulturowego, politycznego i filozoficznego procesu wyzwolenia, indywidualnej, o jakimkolwiek typie tożsamości zbiorowej, zbiorowej lub wykraczającej poza indywidualną”.
„Wszystko zaczęło się od odrzucenia Kościoła katolickiego jako tożsamości zbiorowej, imperium, imperium zachodniego jako tożsamości zbiorowej. Następnie był to bunt przeciwko państwu nacjonalistycznemu jako tożsamości zbiorowej na rzecz społeczeństwa czysto obywatelskiego. Po tej wojnie, w XX wieku, doszło do wielkiej bitwy pomiędzy liberalizmem, komunizmem i faszyzmem. I liberalizm po raz kolejny zwyciężył. A po upadku Związku Radzieckiego pozostał tylko liberalizm.”
„Francis Fukuyama słusznie podkreślił, że nie ma już innych ideologii niż liberalizm… liberalizm, czyli wyzwolenie jednostki od wszelkiego rodzaju tożsamości zbiorowej” – wyjaśnia Dugin, cytując politologa znanego w latach 90. XX w. z pojęcia „końca historii » po upadku bloku sowieckiego.
„Pozostały nam tylko dwie tożsamości zbiorowe, od których mogliśmy się uwolnić: tożsamość płciowa, ponieważ jest to tożsamość zbiorowa. Jesteś mężczyzną lub kobietą zbiorowo (…) A więc wyzwolenie od płci. A to doprowadziło do transpłciowości, społeczności LGBT i nowej formy indywidualizmu seksualnego. Zatem seks jest czymś opcjonalnym”.
„To nie było tylko odejście od liberalizmu. Były to elementy niezbędne do wdrożenia i zwycięzcy tej liberalnej ideologii. A ostatnim krokiem, który nie został jeszcze zrobiony, jest wyzwolenie się od ludzkiej tożsamości. Ludzkość jest opcjonalna. A teraz wybieramy Was na Zachodzie. Wybierasz seks, jakiego chcesz i jak chcesz.”
«Ostatni krok w procesie liberalizmu, we wdrażaniu liberalizmu, będzie właśnie oznaczał, że człowiek jest opcjonalny. Można więc wybrać swoją indywidualną tożsamość dla istoty ludzkiej i dla istoty nie-ludzkiej. To ma swoją nazwę. Transhumanizm. Posthumanizm. Osobliwość. Sztuczna inteligencja".
«Klaus Schwab, Harari otwarcie deklarują, że przyszłość ludzkości jest nieunikniona. W ten sposób dotarliśmy do historycznej stacji końcowej: pięć wieków temu wsiedliśmy do tego pociągu i teraz wreszcie dojeżdżamy do ostatniej stacji. A więc to jest moja lektura.”
«Wszystkie elementy, wszystkie fazy tego procesu odcinają tradycję od przeszłości. Więc nie jesteś już protestantem. Jesteś świeckim ateistą i materialistą. Nie macie już państwa narodowego, którego liberałowie potrzebowali, aby uwolnić się od imperium. Teraz przeszkodą staje się samo państwo narodowe. Uwalniasz się od państwa narodowego. Ostatecznie rodzina zostaje zniszczona na rzecz tego indywidualizmu.”
«I ostatnia rzecz, seks, który jest już prawie przestarzały. Seks opcjonalny. A w polityce płci tylko jeden krok, aby dojść do skrajności procesu wyzwolenia, liberalizmu, czyli porzucenia ludzkiej tożsamości jako czegoś nakazanego. A zatem bycie wolnym od bycia człowiekiem, posiadanie możliwości wyboru pomiędzy byciem a nie byciem człowiekiem.”
«To jest program polityczny, program ideologiczny jutra. Dlatego, jak widzę, świat anglosaski, który mnie o to zapytał” – mówi Dugin Carlsonowi. «Myślę, że to po prostu awangarda, bo zaczęła się od Anglosasów, empiryzmu, nominalizmu, protestantyzmu. A teraz masz przewagę nad Anglosasami, którzy są bardziej wyczerpani przez liberalizm niż inni Europejczycy”.
Carlson zadaje kolejne pytanie: „a zatem opcje – tak je sobie wyobrażałem, gdy dorastałem – to jednostka, która może postępować zgodnie ze swoim sumieniem, mówić, co myśli, bronić się przed państwem przed etatyzmem, totalitaryzmem ucieleśnionym w rządzie przed z którym walczy: rząd radziecki. I myślę, że większość Amerykanów tak właśnie myśli. Jaka jest różnica?"
„Sądzę, że problem leży w dwóch definicjach liberalizmu” – zauważa Dugin. «Istnieje stary liberalizm, liberalizm klasyczny. I nowy liberalizm. Zatem klasyczny liberalizm był prodemokracją. Demokracja rozumiana jako władza większości, konsensus, wolność jednostki. Należy to jakoś połączyć z wolnością drugiego człowieka.”
«Teraz jesteśmy już całkowicie na kolejnym etapie, w następnej fazie: nowy liberalizm. Teraz nie chodzi o rządy większości, ale o rządy mniejszości. Tu nie chodzi o wolność jednostki, ale o wokizm . Można więc być tak indywidualistą, że krytykuje się nie tylko państwo, ale także jednostkę, starą koncepcję jednostki. Zatem teraz potrzebujesz zaproszenia do uwolnienia się od indywidualności i pójścia dalej w tym kierunku.”
Dugin wspomina rozmowę o tym z Fukuyamą w telewizji: „Jak powiedział wcześniej, demokracja oznacza rządy większości. A teraz chodzi o rządy mniejszości przeciwko większości, bo większość może wybrać Hitlera lub Putina. Zatem musimy być bardzo ostrożni w stosunku do większości, większość należy trzymać w ryzach, a mniejszości powinny rządzić większością. To nie demokracja, to już totalitaryzm.”
«Teraz nie chodzi o obronę wolności jednostki, ale o zalecenie bycia przebudzonym , bycia nowoczesnym, bycia postępowym. Nie masz prawa być lub nie być postępowym. Waszym obowiązkiem jest postępować postępowo i postępować zgodnie z tym programem. Możesz więc być lewicowym liberałem. Nie jesteś już wystarczająco wolny, aby być prawicowym liberałem. Trzeba być lewicowym liberałem. I to jest swego rodzaju obowiązek. To recepta. Liberalizm przez całą swoją historię zmagał się z wszelkimi rodzajami recept. A teraz stało się totalitarne, normatywne i nie jest już wolne jak dawniej.”
«A czy wierzysz, że ten proces był nieunikniony? Czy tak by się mimo wszystko stało?” – pyta Tucker.
«Dostrzegam tu pewną logikę. Zatem rodzaj logiki, która nie jest tylko powrotem lub odchyleniem. Zaczynasz od celu: chcesz wyzwolić jednostkę. Kiedy dojdziesz do punktu, w którym jest to możliwe, zostanie to osiągnięte. Trzeba więc iść dalej. Od tego momentu zaczyna się wyzwolenie ze starego rozumienia jednostki na rzecz bardziej postępowych koncepcji. Nie mogliśmy się tutaj zatrzymać. To jest moja wizja.”
„Więc jeśli powiesz: «Och, wolę stary liberalizm» – powiedzieliby, postępowcy – powiedzieliby, że to nie stary liberalizm, to faszyzm: stajesz się obrońcą tradycjonalizmu, konserwatyzmu, faszyzmu. Więc zatrzymaj się tutaj. Albo zostaniesz postępowym liberałem, albo jesteś skończony, albo cię wymażemy. To właśnie obserwujemy.”
„I widzieć, jak samozwańczy liberałowie zakazują jego książki, która nie jest podręcznikiem tworzenia bomb ani inwazji na Ukrainę” – mówi Carlson. «Wiesz, to są dzieła filozoficzne. Mówi ci, że oczywiście nie jest liberalny w żadnym sensie. Zastanawiam się jednak, kiedy dojdziemy do punktu, w którym jednostka nie będzie już w stanie uwolnić się od niczego, kiedy nie będzie już nawet człowiekiem. Jaki będzie następny krok?”
«Jest to opisywane w filmach, w filmach amerykańskich, w filmach, na wiele sposobów. Więc myślę, że cała fantastyka naukowa, prawie cała fantastyka naukowa XIX wieku, stała się rzeczywistością w latach dwudziestych XX wieku. Nie ma więc nic bardziej realistycznego niż science fiction. A jeśli weźmiemy pod uwagę Matrixa lub Terminatora , mamy wiele wersji przyszłości mniej lub bardziej zbieżnych, przyszłość z post-ludzką lub opcjonalną sytuacją ludzką lub ze sztuczną inteligencją” – odpowiada Dugin.
„Hollywood nakręciło wiele, wiele, wiele filmów. Myślę, że trafnie przedstawiają rzeczywistość najbliższej przyszłości. Na przykład, jeśli rozważymy człowieka, naturę ludzką, jako rodzaj racjonalnego zwierzęcia, to dzięki naszej technologii możemy je wyprodukować, abyśmy mogli stworzyć racjonalne zwierzęta lub połączyć je lub zbudować za pomocą sztucznej inteligencji.
«To swego rodzaju król świata. Powiedziałbym, że nie tylko potrafi manipulować, ale może tworzyć rzeczywistości, ponieważ rzeczywistości to tylko obrazy, tylko doznania, tylko uczucia. Myślę więc, że futuryzm posthumanistyczny to nie tylko rodzaj realistycznego opisu bardzo możliwej i prawdopodobnej przyszłości, ale także rodzaj manifestu politycznego. To myślenie życzeniowe.”
«To, że filmy nie przedstawiają tradycyjnej, świetlanej przyszłości. Nie znam żadnego filmu o przyszłości i Zachodzie, który przedstawiałby powrót do tradycyjnego życia, do dobrobytu, do rodzin wielodzietnych... a wszystko jest w cieniu, dość ciemno. Jeśli więc jesteś przyzwyczajony do malowania wszystkiego na czarno, szczególnie w przyszłości, to ta czarna przyszłość kiedyś nadejdzie i myślę, że to fakt, że nie mamy innego wyboru. Albo Matrix , albo sztuczna inteligencja, albo coś takiego, albo Terminator . Zatem wybór jest już poza granicami ludzkości. Myślę, że to nie jest tylko fantazja. To rodzaj projektu politycznego. Łatwo to sobie wyobrazić, ponieważ widzieliśmy te filmy, powiedziałbym, że mniej więcej podążają za tym postępowym programem”.
Carlson przechodzi do ostatniego pytania, zadając pytanie o zjawisko, w wyniku którego „przez ponad 70 lat grupa ludzi na Zachodzie i w Stanach Zjednoczonych, liberałowie, skutecznie broniła ustroju sowieckiego i stalinizmu, a wielu uczestniczyło osobiście, szpiegując na rzecz Stalina, wspierało to w naszych mediach” – mówi dziennikarz. «Kochali Borysa Jelcyna, bo był pijany. Ale w 2000 roku przywództwo tego kraju uległo zmianie i Rosja stała się ich głównym wrogiem. Tak więc, po 80 latach obrony Rosji, zaczęli nienawidzić Rosji. Co to wszystko jest? Dlaczego zmiana?”
„Myślę, że przede wszystkim Putin jest tradycyjnym przywódcą. Kiedy Putin doszedł do władzy, od samego początku zaczął usuwać nasz kraj, Rosję, spod wpływów globalnych. Zaczęło więc być sprzeczne z globalnym postępowym programem. A ci ludzie, którzy wspierali Związek Radziecki, byli postępowcami, którzy mieli poczucie, że mają do czynienia z kimś, kto nie podziela postępowego programu i który z sukcesem próbował przywrócić tradycyjne wartości, suwerenność państwa, chrześcijaństwo, tradycyjną rodzinę.
«Nie było to oczywiste od początku, z zewnątrz. Ale w miarę jak Putin coraz bardziej nalegał na ten tradycyjny program, powiedziałbym, na specyfikę i duchowość rosyjskiej cywilizacji jako szczególnego rodzaju regionu świata, który miał i ma obecnie bardzo małe podobieństwo do postępowych, postępowych ideałów. Myślę więc, że odkryli, zidentyfikowali, kim właściwie jest Putin. Jest rodzajem przywódcy, przywódcy politycznego, który broni tradycyjnych wartości”.
Dopiero niedawno, rok temu, Putin wydał dekret o politycznej obronie tradycyjnych wartości. Powiedziałbym, że to był punkt zwrotny. Ale obserwatorzy z obozu postępowego na Zachodzie, myślę, że dobrze to rozumieli od początku jego rządów. Zatem ta nienawiść nie jest przypadkowa, przypadkowa czy stanem umysłu. To nie jest... To jest metafizyczne.
«Tak więc, jeśli twoim głównym zadaniem i głównym celem jest niszczenie tradycyjnych wartości, tradycyjnej rodziny, tradycyjnych państw, tradycyjnych związków, tradycyjnych przekonań i kogoś z bronią nuklearną – to nie jest najmniejszy temat, ale nawet najmniej ważny – może się oprzeć i bronić tradycyjnych wartości, które zamierzacie obalić… Cóż, myślę, że ta rusofobia i nienawiść do Putina ma pewne podstawy. Więc to nie tylko przypadek. Nie jest to irracjonalne przejście od prosowietyzmu do rusofobii. Powiedziałbym, że to coś głębszego. To jest moja hipoteza.”
Dużo materiału do przemyślenia.
https://www.renovatio21.com/verso-il-liberalismo-omotransumanista-tucker-carlson-intervista-dugin/
