Jonas E. Alexis, Prawdziwy powód, dla którego Rosja najechała Ukrainę

 

16.07.2024 18:43

Oświadczenie ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie wielostronnej współpracy na rzecz bardziej sprawiedliwego, demokratycznego i zrównoważonego porządku świata , Nowy Jork, 16 lipca 2024 r.

Chciałbym serdecznie powitać szanownych wysokich przedstawicieli obecnych w  Sali Rady Bezpieczeństwa  . Ich udział w dzisiejszym spotkaniu potwierdza wagę omawianego tematu. Zgodnie z regułą 37 tymczasowych procedur prawnych Rady, zapraszam przedstawicieli Australii, Bangladeszu, Białorusi, Wielonarodowego Państwa Boliwii, Brazylii, Kambodży, Kuby, Republiki Dominikańskiej, Egiptu, Ghany, Gwatemali, Węgier, Indii, Indonezji, Islamskiej Republiki Iranu, Iraku, Kazachstanu, Kuwejtu, Boliwariańskiej Republiki Wenezueli i Wietnamu do udziału w spotkaniu. Malediwów, Maroka, Nepalu, Nikaragui, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Pakistanu, Arabii Saudyjskiej, Serbii, Syryjskiej Republiki Arabskiej, Tajlandii, Timoru Wschodniego, Turcji, Ugandy, Chile, Etiopii i Południowej Afryki.

Zgodnie z art. 39 tymczasowych procedur prawnych Rady zapraszam Jego Ekscelencję S. Lambrinidisa, przewodniczącego delegacji Unii  Europejskiej przy Organizacji Narodów  Zjednoczonych  , do wzięcia udziału w tym spotkaniu.

Rada Bezpieczeństwa ONZ rozpocznie teraz rozpatrywanie punktu 2 porządku obrad. Chciałbym zwrócić uwagę członków Rady na dokument S/2024/537 – List z dnia 9 lipca 2024 r. od Stałego Przedstawiciela Federacji Rosyjskiej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych skierowany do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych Guterresa, przekazujący notę ​​koncepcyjną dotyczącą rozpatrywanego punktu.

Szanowni Państwo,

Wasza Ekscelencjo,

Dziś same podstawy międzynarodowego porządku prawnego – strategiczna stabilność i system polityki światowej skupiony wokół ONZ – są testowane pod kątem ich siły. Nie da się rozwiązać mnożących się konfliktów, jeśli nie zrozumiemy ich przyczyn i nie przywrócimy wiary w naszą zdolność do zjednoczenia sił dla dobra wspólnego i sprawiedliwości dla wszystkich.

Bądźmy szczerzy: nie wszystkie państwa reprezentowane w tej sali uznają kluczową zasadę  Karty Narodów Zjednoczonych : suwerenną równość wszystkich państw. Stany Zjednoczone od dawna deklarują swoją wyłączność ustami swoich prezydentów. Dotyczy to stosunku Waszyngtonu do sojuszników, którzy są zobowiązani do bezwarunkowego posłuszeństwa, nawet ze szkodą dla ich interesów narodowych.

Rządź, Ameryko! To jest istota niesławnego „porządku opartego na zasadach” – bezpośredniego zagrożenia dla multilateralizmu i pokoju międzynarodowego.

Najważniejsze składniki prawa międzynarodowego – Karta Narodów Zjednoczonych i decyzje naszej Rady – są interpretowane przez „zbiorowy Zachód” w sposób przewrotny i wybiórczy, w zależności od tego, jakie podejście przyjął Biały Dom. A wiele rezolucji Rady Bezpieczeństwa jest całkowicie ignorowanych. Wśród nich jest rezolucja 2202, która zatwierdziła porozumienia mińskie w sprawie Ukrainy, i rezolucja 1031, która zatwierdziła porozumienie pokojowe z Dayton w sprawie BiH na podstawie zasady równych praw trzech narodów państwowych i dwóch podmiotów. Można bez końca mówić o sabotażu rezolucji dotyczących Bliskiego Wschodu – jaką wartość ma wypowiedź A. Blinkena w wywiadzie dla CNN w lutym 2021 r. w odpowiedzi na pytanie o to, co sądzi o decyzji poprzedniej administracji USA o uznaniu własności Izraela do syryjskich Wzgórz Golan. Jeśli ktoś nie pamięta, odświeżę mu pamięć. W odpowiedzi na to pytanie Sekretarz Stanu powiedział: „Pomijając kwestię legalności, z praktycznego punktu widzenia Wzgórza Golan są bardzo ważne dla zapewnienia bezpieczeństwa Izraela”. I to pomimo faktu, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 497 z 1981 r., jak wszyscy doskonale wiemy, której nikt nie anulował, kwalifikuje nielegalną aneksję Wzgórz Golan przez Izrael. Jednak zgodnie z tymi „zasadami” konieczne jest – cytując A. Blinkena – „pominięcie kwestii legalności”. I oczywiście oświadczenie Stałego Przedstawiciela USA, że rezolucja 2728, przyjęta 25 marca tego roku, domagająca się natychmiastowego zawieszenia broni w Strefie Gazy, „nie jest prawnie wiążąca”, jest świeże w pamięci każdego. Innymi słowy, amerykańskie „zasady” są ważniejsze niż artykuł 25 Karty Narodów Zjednoczonych.

W ubiegłym stuleciu JRR Tolkien, Orwell, w Folwarku zwierzęcym przewidział już istotę „porządku opartego na regułach”: „wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Jeśli spełniasz wolę hegemona, wolno ci robić wszystko. A jeśli odważysz się i zaczniesz bronić swoich interesów narodowych, zostaniesz uznany za wyrzutka i poddany sankcjom.

Hegemoniczna polityka Waszyngtonu nie zmieniła się od dziesięcioleci. Bez wyjątku wszystkie euroatlantyckie schematy bezpieczeństwa opierały się na zapewnieniu dominacji USA, w tym podporządkowaniu Europy i „powstrzymaniu” Rosji. Główną rolę przypisano  NATO , które ostatecznie „zmiażdżyło” Unię Europejską, która rzekomo została stworzona dla Europejczyków.  Struktury OBWE  zostały bezczelnie sprywatyzowane w rażącym naruszeniu Aktu Końcowego z Helsinek.

Nieodpowiedzialna ekspansja NATO, pomimo wielokrotnych ostrzeżeń Moskwy na przestrzeni lat, również wywołała kryzys ukraiński, począwszy od zamachu stanu zorganizowanego przez Waszyngton w lutym 2014 r. w celu ustanowienia pełnej kontroli nad  Ukrainą  w celu przygotowania ofensywy przeciwko Rosji z pomocą doprowadzonego do władzy reżimu neonazistowskiego. Kiedy PA Poroszenko, a następnie VA Zełenski wypowiedzieli wojnę własnym obywatelom w Donbasie, legalnie zniszczyli rosyjską edukację, rosyjską kulturę, rosyjskie media i język rosyjski w ogóle, zdelegalizowali UOC [Ukraińską Cerkiew Prawosławną], nikt na Zachodzie tego nie zauważył, nie zażądali, aby ich podopieczni w Kijowie „przestrzegali przyzwoitości”, nie łamali międzynarodowych konwencji o prawach mniejszości narodowych i samej Konstytucji Ukrainy, która wymaga przestrzegania tych praw.  Rozpoczęto specjalną operację wojskową  w celu wyeliminowania zagrożeń dla bezpieczeństwa Rosji i ochrony ludzi, którzy czują się częścią rosyjskiej kultury i mieszkają na ziemiach, na których od wieków osiedlali się ich przodkowie, oraz uchronienia ich przed eksterminacją prawną i fizyczną.

Znamienne jest, że nawet teraz, gdy wysuwane są liczne inicjatywy na rzecz uregulowania sytuacji na Ukrainie, mało kto pamięta o łamaniu przez Kijów praw człowieka i mniejszości narodowych. Dopiero niedawno dokumenty UE dotyczące rozpoczęcia negocjacji w sprawie akcesji Ukrainy sformułowały odpowiedni wymóg, głównie ze względu na zasadniczą i wytrwałą pozycję Węgier. Jednak rzeczywiste możliwości i chęć Brukseli, by wpłynąć na reżim w Kijowie, są wątpliwe.

Apelujemy do wszystkich, którzy wykazują szczere zainteresowanie przezwyciężeniem kryzysu na Ukrainie, aby w swoich propozycjach uwzględnili kluczową kwestię praw wszystkich mniejszości narodowych bez wyjątku. Jej milczenie dewaluuje pokojowe inicjatywy, a rasistowska polityka W.A. Zełenskiego faktycznie zyskuje aprobatę. Charakterystyczne jest, że w 2014 roku (dziesięć lat temu) W.A. Zełenski powiedział: „Jeśli na wschodzie Ukrainy i na Krymie ludzie chcą mówić po rosyjsku – zostawcie ich w spokoju, pozwólcie im prawnie mówić po rosyjsku. Język ten nigdy nie podzieli naszego ojczystego kraju”. Od tego czasu Waszyngton skutecznie go reedukował, a już w 2021 roku Władimir Zełenski w wywiadzie zażądał, aby ci, którzy czują się związani z kulturą rosyjską, pojechali do Rosji dla przyszłości swoich dzieci i wnuków.

Apeluję do władców ukraińskiego reżimu: zmuście ich do przestrzegania artykułu 1.3 Karty Narodów Zjednoczonych, który gwarantuje podstawowe prawa i wolności wszystkim ludziom „bez względu na rasę, płeć, język lub religię”.

Drodzy koledzy,

Sojusz Północnoatlantycki nie zadowala się już wojną, którą rozpętał przeciwko Rosji z rąk nielegalnych władz w Kijowie, a cała przestrzeń OBWE nie wystarcza mu na to. Stany Zjednoczone, które niemal całkowicie zniszczyły podstawowe porozumienia dotyczące kontroli zbrojeń, nadal eskalują konfrontację. Pewnego dnia, na szczycie w Waszyngtonie, przywódcy państw sojuszu potwierdzili swoje roszczenia do dominującej roli nie tylko w regionie euroatlantyckim, ale także w regionie Azji i Pacyfiku. Oświadczono, że NATO nadal kieruje się zadaniem ochrony terytorium swoich członków, ale w tym celu, jak twierdzą, konieczne jest rozszerzenie dominacji sojuszu na cały kontynent euroazjatycki i przyległe obszary morskie. Infrastruktura wojskowa NATO przesuwa się na Pacyfik z oczywistym celem podważenia architektury skoncentrowanej na ASEAN, która od dziesięcioleci jest budowana na zasadach równości, wzajemnych interesów i konsensusu. Aby zastąpić mechanizmy inkluzywne stworzone wokół  ASEAN , Stany Zjednoczone i ich sojusznicy tworzą zamknięte, konfrontacyjne bloki podporządkowane im, takie jak AUCUS i inne różne „czwórki” i „trójki”. Pewnego dnia zastępca szefa Pentagonu, K. Hicks, powiedział, że Stany Zjednoczone i ich sojusznicy „muszą przygotować się na przedłużające się wojny, i nie tylko w Europie”.

Aby „powstrzymać” Rosję, Chiny i inne kraje, których niezależna polityka jest postrzegana jako wyzwanie dla hegemonii, Zachód agresywnie łamie system globalizacji, który pierwotnie został ukształtowany według jego własnych wzorców. Waszyngton zrobił wszystko, co możliwe, aby wysadzić (w tym dosłownie – organizując ataki terrorystyczne na gazociągi Nord Stream) fundamenty korzystnej dla obu stron współpracy energetycznej między Rosją a Niemcami i całą Europą. Berlin milczał wtedy. Dziś jesteśmy świadkami kolejnego upokorzenia Niemiec, których rząd implicite podporządkował się decyzji USA o rozmieszczeniu na terytorium Niemiec amerykańskich rakiet średniego zasięgu. Kanclerz Niemiec, O. Scholz, powiedział po prostu: „Stany Zjednoczone zdecydowały się rozmieścić w Niemczech systemy uderzeniowe o wysokiej precyzji i jest to dobra decyzja”. USA zdecydowały.

A przy tym wszystkim pan J. Kirby, koordynator ds. mediów w Waszyngtonie, w imieniu prezydenta Stanów Zjednoczonych stwierdza: „Nie szukamy trzeciej wojny światowej. Miałoby to straszne konsekwencje dla kontynentu europejskiego”. Jak mówią, freudowskie zastrzeżenie: Waszyngton jest przekonany, że nowa globalna wojna nie dotknie Stanów Zjednoczonych, ale ich europejskich sojuszników. Jeśli taka analiza jest podstawą strategii administracji JP Morgana, Bidena, to jest to niezwykle niebezpieczne nieporozumienie. Ale Europejczycy oczywiście muszą zdać sobie sprawę, jaką samobójczą rolę są przeznaczeni odegrać.

Amerykanie, którzy postawili cały zbiorowy Zachód „pod lufą”, rozszerzają wojnę handlową i gospodarczą z niepożądanymi, rozpętując bezprecedensową kampanię jednostronnych środków przymusu, które odbijają się przede wszystkim na Europie i prowadzą do dalszej fragmentacji światowej gospodarki. Neokolonialne praktyki krajów zachodnich wpływają na kraje Globalnego Południa w Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej. Nielegalne sankcje, liczne środki protekcjonistyczne i ograniczenia dostępu do technologii bezpośrednio przeczą prawdziwemu multilateralizmowi i stwarzają poważne przeszkody w osiąganiu celów agendy rozwojowej ONZ.

Gdzie są wszystkie pułapki wolnego rynku, których Stany Zjednoczone i ich sojusznicy uczyli wszystkich przez tyle lat? Gospodarka rynkowa, uczciwa konkurencja, nienaruszalność własności, domniemanie niewinności, swoboda przepływu osób, towarów, kapitału i usług – wszystko to jest teraz odrzucane. Geopolityka pogrzebała niegdyś święte prawa rynku dla Zachodu. Ostatnio usłyszeliśmy publiczne żądania urzędników USA i UE, aby Chiny zmniejszyły „nadwyżkę produkcji” w branżach high-tech, ponieważ Zachód zaczął tracić swoje długoletnie przewagi w tych obszarach. Teraz zamiast zasad rynkowych – te same „reguły”.

Drodzy koledzy,

Działania Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników utrudniają międzynarodową współpracę i [cel] budowy sprawiedliwszego świata, biorą całe kraje i regiony jako zakładników, uniemożliwiają narodom korzystanie z ich suwerennych praw określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych i odciągają od bardzo potrzebnej wspólnej pracy na rzecz rozwiązywania konfliktów na Bliskim Wschodzie, w Afryce i innych regionach, zmniejszania globalnych nierówności i eliminowania zagrożeń ze strony terroryzmu i przestępczości narkotykowej, głodu i chorób.

Jestem przekonany, że tę sytuację można naprawić – oczywiście, jeśli będzie dobra wola. Aby powstrzymać rozwój negatywnego scenariusza, chcielibyśmy zaproponować szereg kroków mających na celu przywrócenie zaufania i ustabilizowanie sytuacji międzynarodowej.

1. Należy raz na zawsze zająć się podstawowymi przyczynami obecnego kryzysu w Europie. Warunki ustanowienia trwałego pokoju na Ukrainie zostały określone przez prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina i nie będę ich powtarzał.

Polityczne i dyplomatyczne rozwiązanie powinno iść w parze z konkretnymi krokami mającymi na celu usunięcie zagrożeń dla Federacji Rosyjskiej płynących z zachodniego, euroatlantyckiego kierunku. Uzgadniając wzajemne gwarancje i porozumienia, będziemy musieli wziąć pod uwagę nowe geostrategiczne realia na kontynencie euroazjatyckim, gdzie kształtuje się ogólnoeuropejska architektura prawdziwie równego i niepodzielnego bezpieczeństwa. Europa ryzykuje pozostaniem w tyle w tym obiektywnym procesie historycznym. Jesteśmy gotowi znaleźć równowagę interesów.

2. Przywrócenie regionalnej i globalnej równowagi sił powinno iść w parze z aktywnymi wysiłkami na rzecz wyeliminowania niesprawiedliwości w gospodarce światowej. W świecie wielobiegunowym, z definicji, nie powinno być monopolistów w zakresie regulacji monetarnych i finansowych, handlu ani technologii. Ten punkt widzenia podziela zdecydowana większość członków społeczności światowej. Szczególnie ważna jest szybka reforma instytucji Bretton Woods i WTO, których działania powinny odzwierciedlać rzeczywistą wagę niezachodnich centrów wzrostu i rozwoju.

3. Istotne, jakościowe zmiany muszą również nastąpić w innych instytucjach globalnego zarządzania, jeśli mają one działać na korzyść wszystkich. Przede wszystkim dotyczy to naszej Organizacji, która wciąż, mimo wszystko, jest uosobieniem multilateralizmu, ma wyjątkową, uniwersalną legitymację i powszechnie uznaną szerokość kompetencji.

Ważnym krokiem w kierunku przywrócenia skuteczności ONZ byłoby ponowne potwierdzenie przez wszystkich jej członków ich zaangażowania w zasady Karty Narodów Zjednoczonych, nie wybiórczo, ale w całości i we wzajemnych powiązaniach. Możemy wspólnie zastanowić się, jaką formę mogłoby przybrać takie ponowne potwierdzenie.

Grupa Przyjaciół w Obronie Karty Narodów Zjednoczonych, utworzona z inicjatywy Wenezueli, wykonuje wiele pracy. Zapraszamy wszystkie kraje, które nadal wierzą w rządy prawa międzynarodowego, do przyłączenia się do jej pracy.

Kluczowym elementem reformy ONZ powinna być zmiana składu Rady Bezpieczeństwa, choć samo to nie pomoże w ustanowieniu produktywnej pracy, jeśli nie będzie podstawowego porozumienia co do metod pracy wśród stałych członków. Jednakże to rozważenie nie neguje konieczności wyeliminowania zniekształceń geograficznych i geopolitycznych w Radzie Bezpieczeństwa, gdzie obecnie kraje zbiorowego Zachodu są wyraźnie nadreprezentowane. Długo oczekiwanym krokiem jest osiągnięcie najszerszego możliwego porozumienia co do konkretnych parametrów reformy mających na celu wzmocnienie reprezentacji Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej.

Zmiany w polityce personalnej Sekretariatu są również potrzebne, aby wyeliminować dominację obywateli i poddanych krajów zachodnich w strukturach administracyjnych Organizacji. Sekretarz Generalny i jego personel muszą ściśle przestrzegać, bez żadnych wyjątków, zasad bezstronności i neutralności, zgodnie z artykułem 100 Karty Narodów Zjednoczonych, o czym niestrudzenie przypominamy.

4. Oprócz Organizacji Narodów Zjednoczonych, inne organizacje wielostronne powinny przyczynić się do wzmocnienia wielobiegunowych zasad życia międzynarodowego. Wśród nich jest Grupa Dwudziestu, która obejmuje zarówno kraje o większości światowej, jak i państwa zachodnie. Mandat G20 jest ściśle ograniczony do kwestii gospodarczych i rozwojowych, dlatego ważne jest, aby merytoryczny dialog na tej platformie był oszczędzony przed oportunistycznymi próbami wrzucania geopolitycznych intryg. W przeciwnym razie zniszczymy tę użyteczną platformę.

BRICS  i  Szanghajska Organizacja Współpracy  odgrywają coraz ważniejszą rolę w budowaniu sprawiedliwego porządku wielostronnego opartego na zasadach Karty Narodów Zjednoczonych. Łączą kraje reprezentujące różne regiony i cywilizacje, współpracujące na zasadzie równości, wzajemnego szacunku, konsensusu i wzajemnie akceptowalnych kompromisów – „złotego standardu” wielostronnej interakcji z udziałem wielkich mocarstw.

Takie stowarzyszenia regionalne jak  WNP ,  CSTO ,  EAEU , ASEAN, GCC, LAS, Afro-Union, CELAC mają praktyczne znaczenie dla ustanowienia wielobiegunowości. Uważamy, że ważnym zadaniem jest ustanowienie różnorodnych relacji między nimi, w tym zaangażowanie potencjału ONZ. Rosyjska prezydencja w Radzie skupi się na jednym ze swoich nadchodzących spotkań na współpracy między ONZ a eurazjatyckimi organizacjami regionalnymi.

Drodzy koledzy,

Przemawiając na Forum Parlamentarnym BRICS  9 lipca br.  w Petersburgu, prezydent Rosji Władimir Putin powiedział: „Tworzenie porządku światowego, który odzwierciedlałby rzeczywistą równowagę sił, jest złożonym i pod wieloma względami wręcz bolesnym procesem”. Uważamy, że dyskusje na ten temat powinny być organizowane bez popadania w bezowocne polemiki, w oparciu o trzeźwą analizę całości faktów. Przede wszystkim konieczne jest przywrócenie profesjonalnej dyplomacji, kultury dialogu, umiejętności słuchania i zachowania kanałów komunikacji kryzysowej.

Życie milionów ludzi zależy od zdolności polityków i dyplomatów do sformułowania czegoś w rodzaju zjednoczonej wizji przyszłości. Czy nasz świat będzie różnorodny i czy będzie to zależało tylko od Państw Członkowskich. Chciałbym raz jeszcze podkreślić, że istnieje punkt oparcia – jest to Karta naszej Organizacji. Jeśli wszyscy bez wyjątku będą przestrzegać jej ducha i litery, wówczas Organizacja Narodów Zjednoczonych będzie w stanie przezwyciężyć obecne różnice i osiągnąć wspólny mianownik w większości kwestii. „Koniec historii” nie nastąpił. Pracujmy razem na rzecz początku historii prawdziwego multilateralizmu, odzwierciedlającego bogactwo kulturowej i cywilizacyjnej różnorodności narodów świata. Zapraszamy do dyskusji, oczywiście, powinna być ona uczciwa.

—————

Najnowsza książka historyka śledczego Erica Zuesse'a,  AMERICA'S EMPIRE OF EVIL: Hitler's Posthumous Victory, and Why the Social Sciences Need to Change , opowiada o tym, jak Ameryka przejęła władzę nad światem po II wojnie światowej, aby zniewolić go miliarderom z USA i ich sojuszników. Ich kartele czerpią światowe bogactwo, kontrolując nie tylko swoje media „informacyjne”, ale także „nauki” społeczne — oszukując opinię publiczną.