Piątek, 5 lipca 2024
O nieważności ekskomuniki watykańskiej arcybiskupa Vigano
1. Brak należytego procesu – powiadomienie go o oskarżeniu pocztą elektroniczną, brak rozprawy, co daje mu szansę na wyjaśnienie lub obronę jego oświadczeń. W szczególności, ponieważ jego oświadczenia można interpretować na wiele sposobów, w tym zgodnie z Wiarą.
2. Motywacja polityczna – nieekskomunikowanie niemieckich biskupów, którzy formalnie nauczają herezji i aprobują heretyckie dyscypliny, podczas gdy ekskomunikowano tylko jednego biskupa, który potępił ten sam heretycki sojusz polityczny, który wybrał Bergoglio. Taki jest plan mafii Saint Gallen, aby zatwierdzić komunię dla rozwiedzionych i żyjących w nowych związkach, błogosławieństwo par homoseksualnych, diakonisy kobiet itd., itd., itd.
3. Wypowiedzi Viganò nie osiągnęły poziomu a) formalnej, oficjalnej oceny ważności pontyfikatu papieża Franciszka, jak już sam stwierdził, b) formalnego, prawnego zerwania z papieżem, c) interpretacji soboru bardziej rygorystycznej niż miało to miejsce w przypadku arcybiskupa Lefebvre'a czy Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X.
4. Brak motywu – najwyraźniej nie miał motywu, aby w zasadzie odmówić podporządkowania się ważnie wybranemu papieżowi, ani w praktyce w formalny, określony sposób. Raczej, jak wielokrotnie stwierdzał, motywem jego deklaracji była obrona wiary i Kościoła przed złem wychodzącym z Rzymu od czasu wyboru Bergoglio. Nawet jeśli nie było takiego zła (było), działał w dobrej wierze, wierząc, że ono istnieje.
5. Przypadek konieczności - spośród 5000 biskupów katolickich arcybiskup Vigano był jednym z nielicznych biskupów wypowiadających się publicznie na temat zepsucia i zła pochodzącego z czasów tego pontyfikatu, z Rzymu, co podsumował w swoim ostatnim oświadczeniu przed wyrokiem. Cały Kościół potrzebował biskupów, którzy publicznie wypowiedzieliby się na temat złowrogiego planu, aby bronić Kościoła Nawet Vigano czasami mówił nierozsądnie, co jest kwestią dyskusyjną, wyraźnie mówił z konieczności, z miłości do Kościoła, jako następca apostołów.
6. Kara niewspółmierna – ekskomunika jest najgorszą możliwą karą. Biorąc pod uwagę wiek Viganò, dziesięciolecia służby w Watykanie i funkcję nuncjusza papieskiego, nawet jeśli był winny pojedynczych aktów schizmatyckich oświadczeń, są to pojedyncze czyny. Najpierw mógł otrzymać a) formalne publiczne ostrzeżenie, b) naganę, c) zawieszenie, d) grzywnę, e) zakaz publicznego przemawiania itp.
7. Nie można ufać wyrokowi kardynała Fernandeza, nadzorującego DDF, który prawdopodobnie wydał ten wyrok, z uwagi na a) wydanie pozwolenia na błogosławienie par homoseksualnych (jako takiego, co wyjaśnił), b) brak skruchy za napisanie przez niego pornograficznej i heretyckiej książki, jako księdza, zawierającej rozdział z pornografią dziecięcą, w którym dziecko ma stosunki seksualne z Chrystusem, c) bycie głównym autorem Amoris Latiteae, które zezwala na przyjmowanie komunii przez aktywnych cudzołożników, na pełnienie ról liturgicznych przez aktywnych homoseksualistów itp.
8. Dowody sugerujące, że kardynał Bergoglio nie został ważnie wybrany na papieża (patrz książki Dictator Pope itp.).
