Przewodnik RORATE: Kto jest kim wśród złych opcji w Konklawe

Rorate zdecydował się na stworzenie listy, która będzie przydatna do identyfikacji osób, które mogą nie być najlepszym wyborem na kardynałów elektorów na Konklawe w 2025 r. — ze względu na względy doktrynalne lub moralne, a może po prostu z powodu nieudolności administracyjnej.

 

Po 12 latach doktrynalnej katastrofy, moralnej dwuznaczności oraz administracyjnego autorytaryzmu i chaosu Kościół zasługuje na jedność i pokój.

 

Oto nasz przewodnik po problematycznych kardynałach: jeśli usłyszysz jedno z poniższych nazwisk po Habemus Papam ... może to być znak nadchodzących kłopotów: małych, średnich lub ogromnych problemów...

Kto jest kim wśród złych opcji w Konklawe

De Kesel z Belgii jest godny uwagi z dwóch powodów. Po pierwsze, był protegowanym kardynała Sankt Gallen Godfrieda Danneelsa, znanego z prób uciszenia, a nawet obwiniania chłopca molestowanego przez jednego z jego kolegów biskupów. De Kesel poszedł w jego ślady, nieskutecznie radząc sobie z wykorzystywaniem seksualnym dzieci. Po drugie, poparł kontrowersyjny dokument biskupów belgijskich pod koniec 2022 r., zezwalający na liturgiczne błogosławieństwo par homoseksualnych, wbrew Watykanowi.

Poza tym jest typowym radykalnym postępowcem, popierającym księży żonatych oraz święcenia kapłańskie kobiet i udzielanie komunii osobom rozwiedzionym, które ponownie zawarły związek małżeński, jeśli tylko powiedzą, że ich sumienie to popiera.

*

Hollerich , jezuita z Luksemburga, robi wrażenie jako jeden z najbardziej radykalnych kardynałów na świecie. Wydaje się, że bardzo interesuje się polityką, ale ma niewielką wiarę w wiarę katolicką. Wzywał do księży żonatych, sugerował, że możliwe jest wyświęcanie kobiet na kapłanów i wprost powiedział, że potępienie homoseksualnych aktów przez Kościół jest fałszywe (tylko po to, by później się wycofać). 

Zasugerował również , że kardynał Woelki w Niemczech powinien zrezygnować, pomimo faktu, że był jednym z najbardziej proaktywnych niemieckich prałatów w walce z nadużyciami i został fałszywie oskarżony przez postępowe media. Hollerich argumentował, że powinien to zrobić, po prostu ze względu na opinię publiczną, nawet jeśli oskarżenia nie były sprawiedliwe. Tymczasem Hollerich był raczej przyjacielski wobec kardynała Marxa, który faktycznie źle poradził sobie z oskarżeniami o nadużycia.

Wykorzystanie kryzysu związanego z nadużyciami jako broni i stawianie opinii publicznej ponad faktyczną pomocą (lub krzywdą) dla ofiar wydaje się dość niepokojące.

*

Grech z Malty, sekretarz generalny Synodu Synodalności, nie wymaga dalszego przedstawiania. Jego własne duchowieństwo oskarżyło go o tyranizowanie , wplątał się w skandal finansowy w domu opieki, sprzymierzył się z Hollerichem i niemieckimi biskupami i wezwał do zróżnicowanego „ kościoła tęczowego” . 

*

Marks, pochodzący z Niemiec, stał się w tym momencie dość niesławny. Gdy papież Benedykt mianował go kardynałem, zaczął forsować modernistyczne stanowiska, argumentując za komunią dla rozwiedzionych, którzy zawarli nowe związki małżeńskie, a nawet interkomunią z protestantami (którzy zaprzeczają katolickiej doktrynie o Eucharystii). Odegrał wiodącą rolę w próbach niemieckich biskupów, aby zinstrumentalizować tuszowanie nadużyć przez poprzednich liberalnych biskupów, aby naciskać na bardziej liberalne reformy . 

 

Ironia tej sytuacji została niedawno ujawniona, gdy okazało się, że liberalny kościół protestancki w Niemczech miał jeszcze gorszy problem z nadużyciami, a badania sugerowały, że bardziej postępowe zmiany nie rozwiążą problemu; a także ujawniono, że Marks sam bardzo źle poradził sobie z nadużyciami . Marks zaproponował nawet rezygnację z tego powodu, ale Franciszek przewidywalnie ją odrzucił.

*

Radcliffe z łatwością znajduje się w pierwszej dziesiątce, jeśli nie w pierwszej piątce, najbardziej „radykalnie liberalnych” kardynałów. Stał się dość znany z opisywania homoseksualnych aktów między mężczyznami, jako porównywanych do samoofiarowania się Chrystusa w Eucharystii. Te bluźniercze stwierdzenia zostały po cichu usunięte z jego artykułu w angielskiej Wikipedii, na krótko przed tym, jak powierzono mu ważną rolę w Synodzie o synodalności, a następnie mianowano kardynałem. W międzyczasie próbował się wycofać i zaprzeczyć, że miał takie poglądy, ale nadal promuje żonatych księży i ​​niezaprzeczalnie promował również homoseksualnych księży , mówiąc, że mają „powołanie”.

*

McElroy uchodzi za najbardziej radykalnego kardynała ze Stanów Zjednoczonych i jest znany jako protegowany zhańbionego przestępcy McCarricka. Chociaż zaprzecza, że ​​wiedział o oskarżeniach przeciwko swojemu bliskiemu sojusznikowi i nie podjął żadnych działań w związku z nimi, udało mu się samodzielnie poradzić sobie z przypadkami nadużyć jako biskup, mimo że został mianowany po tym, jak amerykańscy biskupi przyjęli już znacznie surowsze normy. Wprowadził również w życie zarówno Amoris Laetitia , jak i Traditionis Custodes w radykalny sposób, pozwalając rozwiedzionym, którzy ponownie zawarli związek małżeński, przyjmować komunię (nawet przyjmując stanowisko, że często nie ponoszą winy za swoje wybory), jednocześnie zakazując mszy trydenckich. Jego diecezja w San Diego mówiła nawet o „rodzinach LGBT”, co jest terminem sprzecznym z definicją rodziny podaną w katechizmie. Wezwał również wszystkich katolików do przyjmowania komunii , nawet jeśli otwarcie żyją w grzechu śmiertelnym, a także do wyświęconych diakonek

*

Tobin to kolejny postępowy Amerykanin, który był łączony z McCarrickiem i jest przedstawiany jako sojusznik McElroya i Cupicha . Naciskał również na „włączenie” osób LGBT, w podobny sposób zacierał doktrynę katolicką i wspierał Jamesa Martina. Co się w nim wyróżnia, to to, że kilka lat temu opublikował dziwną wiadomość o erotycznym wydźwięku, ale szybko ją usunął. Twierdzono, że nie była to wiadomość do kochanka, ale do jego siostry, i że miał problemy z korzystaniem z technologii. Czytelnik może to przeczytać i sam ocenić, czy jest to normalna wiadomość dla starszego mężczyzny, którą zamieszcza w Internecie „dla swojej siostry”.

*

Farrell to kolejny amerykański postępowiec oskarżony o powiązania z McCarrickiem. Niedawno znany irlandzki bloger na YouTube Robert Nugent (prowadzący bloga pod pseudonimem „Decrevi Determined to be Catholic” lub @thecatholicman) mocno wątpił w wypowiedzi kardynała Farrella na temat jego wiedzy na temat złych uczynków jego byłego współlokatora, który został nawet skazany za nadużycia w procesie watykańskim za papieża Franciszka.  

Nugent, ilustrując swoją historię osobistymi zdjęciami, również przesłuchał Farrella w sprawie jego stwierdzeń, że spotkał równie niesławnego ojca Marciala Maciela „tylko raz lub dwa razy”; i zakwestionował życiorys Farrella na stronie internetowej Watykanu , w którym wspomniano o jego rzekomych studiach na Uniwersytecie w Salamance. Według Nugenta życiorys ten ukrywa przeszłość Farrella w Legionie Chrystusa, podczas gdy przewodził Maciel, i sprawia, że ​​własne stwierdzenia Farrella są wysoce niewiarygodne. Maciel był założycielem tej kongregacji i został zgłoszony jako osoba molestująca seksualnie wielu nieletnich. Farrell przedstawia się jako kolejny zwolennik Jamesa Martina, a co ważniejsze, otwarcie krytykował arcybiskupa Chaputa za dalsze przestrzeganie doktryny Kościoła, w tym sensie, że rozwiedzeni, którzy ponownie zawarli związek małżeński, muszą żyć w czystości, aby móc przyjmować komunię.

*

Cupich, arcybiskup Chicago, również wpisuje się w ten wzór amerykańskich liberałów mianowanych przez Franciszka. Oskarżony o powiązania z McCarrickiem, zwolennikiem Jamesa Martina i krytykowany za sposób radzenia sobie z nadużyciami. 

Na jego temat wyróżniają się szczególnie trzy rzeczy: 

1. Wprowadził jedną z najbardziej drakońskich interpretacji Traditionis Custodes , zakazując wszystkich mszy trydenckich, bez wyjątku.

2. Próbował zbagatelizować handel organami płodów przez Planned Parenthood i zasugerował, że równie złe są surowe przepisy migracyjne.

3. Niedawno zasugerował, że pary homoseksualne, które adoptowały dzieci, robią coś dobrego.

*

Gregory, były arcybiskup Waszyngtonu, jest postrzegany jako bardziej umiarkowany amerykański liberał, ale oskarżano go również o powiązania z McCarrickiem.   Choć nie jest tak radykalny jak McElroy czy Cupich, nadal przyjął pro-LGBT-aktywizm Jamesa Martina i stał się bardziej przyjazny wobec homoseksualizmu, a nawet przepraszał homoseksualistów.

*

Chow, jezuita z Hong Kongu, wydaje się być najbardziej radykalnym z azjatyckich kardynałów. Popiera dialog z komunistycznym rządem z kontynentu, który jest wyraźnie dialogiem jednostronnym, wciągającym Kościół w Hongkongu w sferę komunizmu. Wyraził swoje poparcie dla święceń kobiet i dla polityki pro-LGBT. Uczestniczył nawet w pro-LGBT, nawet promowanym przez Jamesa Martina podczas Synodu o Synodalności.

*

Parolin ponownie wyróżnia się jako czołowy gracz w transakcji, która została słusznie skrytykowana za rozrost odważnego podziemnego Kościoła w Chinach. Co więcej, to jego prawa ręka Becciu została skazana za korupcję, podczas gdy Parolin zatwierdził 400-milionową transakcję.  Jest powszechnie uważany za czołowego pretendenta w całym konklawe.

Poza tym Parolin odegrał wiodącą rolę w promowaniu Traditionis Custodes , plotkuje się, że był również powiązany z McCarrickiem i dopiero w 2022 roku zaczął strategicznie dystansować się od niemieckich biskupów. Wszystko to sprawia, że ​​jest raczej wątpliwym kandydatem „kompromisowym”.

*

Gugerotti, obecny prefekt Dykasterii Kościołów Wschodnich, również wygląda niebezpiecznie, jako możliwy „plan B” dla Parolina , który również był protegowanym Silvestriniego. Jak dotąd trzymał jednak karty blisko siebie. Czy odważyłby się sprzeciwić Chinom? Plotkowano również, że był zaangażowany w ponowne próby zakazu Mszy Trydenckiej, chociaż później temu zaprzeczył. Fakt, że nie sprecyzował bardziej swoich poglądów i jego pozycjonowanie jako alternatywy dla faworyta Parolina, czyni go niezwykle niebezpiecznym.

*

Prevost, obecny prefekt Dykasterii Biskupów, jest przez niektórych uważany za papieża. Jego związek z Cupichem i Tobinem, których obserwuje na Twitterze, może być przeszkodą. Kardynałowie mogą mieć wątpliwości, ponieważ jest oskarżany przez katolików z Peru o niewłaściwe postępowanie w sprawach nadużyć. Jego stanowisko w sprawie dokumentów Fiducia Supplicans i Traditionis Custodes jest całkowicie nieznane, podobnie jak jego pogląd na przyszłość synodu.

*

You Heung-sik, obecny prefekt Dykasterii Duchowieństwa, jest czasami postrzegany jako umiarkowany kardynał azjatycki. Coś, co wciąż może odwrócić wielu jego kolegów kardynałów azjatyckich od niego, to fakt, że wcześniej bronił kontrowersyjnego porozumienia Watykanu z Chinami. Sam przyznał, że w Korei Południowej niektórzy oskarżyli go o bycie czerwonym biskupem. 

*

Kikuchi, pochodzący z Japonii, tolerował dysydenckie grupy pro-LGBT i ich msze w swojej archidiecezji, jednocześnie promując migrację do Japonii. Źródła podają również, że został mianowany kardynałem w najlepszym przypadku kardynała Turksona. 

*

Turkson z Ghany był jednym z niewielu kardynałów w Afryce, którzy poparli Franciszka w krytyce praw zakazujących homoseksualnych aktów. Jego otwartość na prezerwatywy w małżeństwie w celu zapobiegania AIDS i jego poparcie dla Grety Thunberg również są godne uwagi. W końcu został usunięty ze swojej funkcji prefekta Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju, a komentatorzy sugerowali, że stało się tak, ponieważ jest kiepskim administratorem.

*

Tagle, pochodzący z Filipin, cieszył się popularnością przez długi czas. Następnie został usunięty ze stanowiska szefa Caritas International z powodu złego zarządzania. Bronił również umowy Watykanu z Chinami i był krytykowany za słabość w porównaniu do swoich kolegów biskupów na Filipinach, gdy chodziło o sprzeciw wobec rządu Duterte.

*

Zuppi , arcybiskup Bolonii we Włoszech, jest członkiem radykalnej wspólnoty Sant'Egidio. Odsunął się od pro-life, niepotrzebnie zaangażował się we włoską politykę, krytykował plany Meloniego dotyczące wprowadzenia bezpośrednich wyborów premiera, wspierał Jamesa Martina i otrzymał pochwały i wsparcie od włoskich masonów. Niesławnie zezwolił również na błogosławieństwo związku homoseksualnego, a następnie skłamał na ten temat. 

 

Roche , obecny prefekt Dykasterii Kultu Bożego, okazał się być zarówno oportunistą, jak i tyranem. Za czasów Sarah wyraził otwartość na mszę trydencką, gdy opublikowano Traditionis Custodes, wyszedł poza tekst, nakazując biskupom zamknięcie popularnych mszy trydenckich, a na koniec, gdy Franciszek chorował, nagle znów wyraził się w sposób bardziej tolerancyjny. 

Poświęcił mniej energii sprzeciwianiu się próbom wprowadzenia świeckich kazań w Niemczech i Australii lub liturgicznych błogosławieństw dla par homoseksualnych w Belgii.

*

Bo, pochodzący z Myanmaru, zajął stanowcze stanowisko przeciwko Chinom, ale niektórzy uważają go za zbyt słabego w potępianiu dyktatury i jej naruszeń praw człowieka w jego własnym kraju. Ponadto zajął dość radykalne stanowisko w sprawie komunii dla rozwiedzionych, którzy zawarli ponowne związki małżeńskie podczas Synodu o Rodzinie.

*

De Aviz, kolejny Brazylijczyk i były prefekt Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, został pierwotnie promowany przez papieża Benedykta XVI i postrzegany jako centrysta. Stopniowo zaczął być postrzegany jako bardziej liberalny i początkowo krytyczny wobec teologii wyzwolenia, zaczął podkreślać jej pozytywne elementy. Ponadto krytykował Kongregację Nauki Wiary za sposób, w jaki traktowała dysydenckie zakonnice ze Stanów Zjednoczonych. Wyraził również otwartość na propozycje wprowadzenia księży żonatych i skrytykował swojego poprzednika za przyjęcie niepotrzebnie ostrego stanowiska wobec postępowych grup dysydenckich w Ameryce Łacińskiej. Jednocześnie jako prefekt krytykował to, co uważał za grupy tradycjonalistyczne, które stawiają się poza Kościołem, odrzucając Sobór Watykański II. Nawet jako arcybiskup Brazylii sprzeciwiał się katolikom, którzy popierali mszę trydencką.

*

Rocha jest ostatnim kontrowersyjnym kardynałem z Brazylii, który zasługuje na wzmiankę. Od dawna uważany jest za umiarkowanego, ale Franciszek powierzył mu ważną rolę podczas kontrowersyjnego synodu poświęconego młodzieży w 2018 r. Co ważniejsze, odprawił mszę dla „ofiar przemocy wobec osób LGBT”, którą uprowadziła drag queen sprzeciwiająca się doktrynie Kościoła. 

*

Mendonça, obecny portugalski prefekt Dykasterii Edukacji i Kultury, jak już wcześniej wspomniano, jest według niektórych mediów głównego nurtu  (link)  homoseksualistą i popiera zakonnicę propagującą homoseksualizm i aborcję. 

*

Czerny to kolejny kardynał jezuita, Czecho-Kanadyjczyk. Plotki głoszą, że stoi za przeciekami, które ujawniły Tagle'a jako kiepskiego administratora i osłabiły jego szanse na zostanie papieżem. Teraz skrytykował konserwatystów za naciskanie na zachowanie jedności Kościoła, sugerując, że jest to przereklamowane.

*

Semeraro, włoski prefekt Dykasterii ds. Kanonizacji i członek rady kardynałów doradców ustanowionej przez papieża Franciszka, jest również zauważalnie pro-LGBT. Wyraził, że byłby w porządku ze związkami partnerskimi dla homoseksualistów w 2016 r. i napisał przedmowę do pro-LGBT książki Possible Love: Homosexual Persons and Christian Morality w 2020 r. autorstwa ojca Aristide Fumagalliego.

W 2018 roku wyraził swoją niezgodę na nauki Chrystusa na temat rozwodu i ponownego małżeństwa w oświadczeniach dla Quotidiano di Puglia : „Mówię, że jeśli rozwiedzeni ludzie chcą ponownie zawrzeć związek małżeński, to jest to nawet dobra rzecz: oznacza to, że nie stracili wiary w małżeństwo. A dzisiaj Kościół jest bardzo uważny na subiektywny aspekt tych kwestii, więc należy je oceniać indywidualnie. Czasy się zmieniają. … Rodzic, który zawsze karze, jest tak samo nieskuteczny, jak rodzic, który nigdy nie karze”.

*

Krajewski, polski kardynał i 1. prefekt Dykasterii ds. Służby Miłosierdzia, był czasami przedstawiany jako kandydat kompromisowy. Był niezwykle ostrożny w swoich poglądach na kwestie doktrynalne. Jednak przyjął skupienie papieża Franciszka na tematach społecznych. Doprowadziło to nawet do kontrowersji, gdy udzielił wsparcia transseksualnym prostytutkom i przywrócił zasilanie do budynku zajmowanego przez squatterów, po tym jak władze zamknęły zasilanie. 

*

Nemet jest prawdopodobnie najbardziej liberalnym kardynałem z Europy Wschodniej. Jako postać dyplomatyczna, jego dokładne poglądy są czasami trudne do odgadnięcia. Popiera diakonisy, ale nie był pewien, czy mogą być wyświęcane, czy nie. Próbował prowadzić dialog z Niemiecką Drogą Synodalną, nie potępiając jej ani nie wspierając. Czasami twierdzi się, że jest zwolennikiem ideologii gender; jednak czasami zajmował wobec niej bardziej krytyczne stanowisko. W 2018 r. zezwolił na komunię dla rozwiedzionych, którzy zawarli ponowne związki małżeńskie w niektórych przypadkach.

*

Sturla, pochodzący z Urugwaju, szybko awansował na początku pontyfikatu Franciszka. Szybko został mianowany arcybiskupem i kardynałem, a także zajął słabe stanowisko w sprawie aborcji i małżeństw homoseksualnych. Później zdystansował się od ortodoksyjnych katolików, którzy sprzeciwiali się tranzycji nieletnich. Po Fiducia Supplicans przyjął bardziej ortodoksyjny ton.

*

Cobo Cano z Hiszpanii jest często postrzegany jako postępowy. Choć wypowiadał się zaskakująco ortodoksyjnie na temat małżeństwa i celibatu, w wywiadach często używa niejasnych banałów, jest oskarżany o forsowanie ożywienia nieudanych eksperymentów z seminariami i w dużej mierze bardzo szybko awansował dzięki właściwym kontaktom, w tym z jezuitami i kardynałem Omellą. 

*

Spengler, również z Brazylii, zasugerował wcześniej, że żonaci diakoni mogliby zostać księżmi, a kobiety mogłyby przyjmować święcenia diakonatu, oraz zajął łagodne stanowisko w sprawie związków partnerskich homoseksualistów.

*

Fernandez nie może zostać pominięty na tej liście, jakkolwiek nieprawdopodobne by to nie było. Wybór Franciszka na jego ostatniego prefekta w Dykasterii Nauki Wiary, przeprosił za złe traktowanie nadużyć w swojej archidiecezji zaledwie kilka lat temu, napisał książki o charakterze seksualnym, podważył Humanae Vitae , był prawdopodobnie ghostwriterem Amoris Laetitia i niemal spowodował schizmę z Fiducia Supplicans .

*

Romero z Maroka jest sojusznikiem Vesco, innego zwolennika Fiducia Supplicans i żonatych księży. Jest również otwarty na diakonisy i zasugerował, że masowa migracja na Zachód była uzasadniona jako forma rekompensaty za domniemane wykorzystywanie.

*

Battaglia, arcybiskup Neapolu, nie jest tak radykalny jak Zuppi, ale jest znany głównie jako ksiądz uliczny, który skupia się na podtrzymywaniu doktryny, a także jest krytykowany za wspieranie grupy LGBT i ken , której celem rzekomo było przeciwstawianie się zastraszaniu i przemocy. Pojawiły się plotki, że początkowo nie znalazł się na liście nowych kardynałów w 2024 r. z powodu kontrowersji w jego własnej archidiecezji dotyczących spraw związanych z mafią, a plotki krążyły.

*

Vesco, misjonarz z Algieru, który jest bliskim współbratem dominikaninem, Radcliffe’em, poparł ruch Fiducia Supplicans i twierdził, że rozwiedzeni, którzy ponownie zawarli związek małżeński, tak naprawdę nie są winni cudzołóstwa, a zatem powinni mieć możliwość przystępowania do komunii.