The pope enters the room of the Nunciature and greets the Jesuits one by one, starting with the provincial, Fr. Vidmantas Šimkūna. In all, 28 Jesuits are present: 22 from the province of Lithuania and Latvia, two from the United States with close links to Lithuania, and four Jesuit bishops: Lionginas Virbalas, Archbishop of Kaunas; his predecessor Sigitas Tamkevičius who had been imprisoned by the KGB; Jonas Boruta, bishop emeritus of Telšiai; and Joseph Werth, bishop of Novosibirsk, in Russia, who did his novitiate in Lithuania. The pope speaks in Italian and his words are translated into Lithuanian by Archbishop Virbalas.
(Antonio Spadaro, SJ)
Thank you for the visit! I’m reminded of the saying Si cum Iesuitis itis, non cum Iesu itis… (If you go with the Jesuits, you won’t go with Jesus…) [here they all laugh]. Thank you! Today has been a busy day, but I think it has been for the good of the Church. Now, for our meeting, I think the best way is for you to ask questions and I’ll respond. OK?
Archbishop Virbalas proposes: “If he wants, the provincial could say some words to start things off.” And the pope replies: “Yes, of course. Let’s do things hierarchically!” And laughter breaks out again. The provincial rises and presents the situation of the Society of Jesus in Lithuania and Latvia. “We are delighted with your visit. We all appreciated what you said to the priests and religious. For us Jesuits this is inspiring. Ours is a small province. I have one particular concern: the Jesuits will burn themselves out. In fact, all of us have three or four different jobs and we are certainly not lazy. I feel I should say thank you for having brought us joy and strength. Before the suppression of the Society the Lithuanian province had more than a thousand members. Now we are just 34, and soon we will join in a single province with Austria, Germany, Switzerland and Hungary. We have three schools in Lithuania and four churches. Recently we opened a house in Riga, the city you will visit tomorrow. We work to spread Ignatian spirituality. In this work we have the good experience of a beautiful ecumenical collaboration with the Lutherans. I must say that I am particularly grateful to the elderly of our province. During the Soviet era they maintained the novitiate and also the seminary for diocesan priests. Things were done in secret, obviously. One part of the Lithuanian Jesuits was outside the province, in the United States. A vice-province was created there. Then freedom came and some of the Jesuits who had been in America came home and helped us to live the spirit of Vatican II. At that time we knew how to live the situation of a lack of liberty. But now we have to learn to live liberty well. We ask your blessing on us and on our mission. Many thanks. Many, many thanks.”
I don’t think it’s hard for a Jesuit to work in secret, as a clandestine. Fr. Hugo Rahner used to say that Jesuits have to be able to discern both in the field of God and in that of the devil. I think discernment gives us this ability, this sense of the supernatural: the sense of the divine and of the diabolic in the moments of human life and in history. We need to ask to know both the intentions of the Lord and those of the enemy of human nature and his deceptions. The Jesuit needs to know how to walk even in the ugliest moments. Something else the provincial said that I liked is the fact of being concerned about some Jesuits having three or four different jobs. There is the danger of burnout. So discernment is needed. The evil spirit does lead us to a sort of “not-working-enough complex.” Sometimes we feel guilty just because with prudence we take a little bit of care of our own health! This is a temptation. Jesuits must work without losing peace, without losing the encounter with the Lord, and without losing rest. This is important. The first law of work for a Jesuit is above all to do what others don’t do or can’t do. The second is that the work should not get in the way of familiarity with the Lord. The third is that it should not remove peace. The fourth is not to do what you can delegate to others. This is what comes to mind in response to your concern. But you do well to be worried about these things.
Next to speak is Archbishop Tamkevičius: “If I had imagined 35 years ago when I was imprisoned by the KGB that one day a pope would have visited those cells, then it would have been much easier to put up with the suffering. Thank you, Holy Father! For me this is a dream. You came to visit our Lithuanian Golgotha!
Let me say this to you: we say that Jesus descended into hell, and I advise you not to be afraid of descending into the hell of the people. Sometimes, this means entering the field of the devil. But suffering, be it human, social, that of the conscience… we need to go down into hell, we need to be there. Touch the wounds. And touching people’s wounds, you touch the wounds of Christ. The Jesuit should never be afraid of this. It is a grace that we receive from the hand of the Lord. And these wounds have not only been opened at Vilnius and they concern not just the past. The same thing happens today in many sociopolitical situations around the world. I am thinking of a film that witnesses to the situations of some prisons in North Africa built by human traffickers. When governments send back those who have survived, the traffickers put them in these prisons where the most horrible torture takes place. This is why it is important that you speak about your time in prison. People need to know what it means. It is good that this be talked about. Today we beat our breasts for what the Communists, Nazis and Fascists did… but today? Does this not happen today? Certainly! And it is done with white silk gloves! When Ignatius offers us the third week, there is something that might seem too voluntarist, but it is not. It is just very human. You know, St. Ignatius asks us to force ourselves to experience pain, to cry for Christ who suffers the passion. This is not Pelagianism, no. Ignatius knew our resistance to welcoming the pain of others inside our own hearts. This is why he asks us to force ourselves. This is why meditating on the Lord’s Passion is important. I have to share something with you. I always carry in my pocket this via crucis to recall the Lord’s passion [and he pulls it out of his pocket]. It is the passion of so many people today, who are tortured, in prison. It’s good for me to meditate on the via crucis. Thank you, Father! Thank you for your witness!
Archbishop Tamkevičius adds: “In 1994, at the Synod on religious life, I was present and there was a young Jesuit bishop from Argentina. It was you!”
Yes, I’d been a bishop for two years. They’d elected me because the first two chosen were diocesan and for that Synod they wanted a religious. And they chose me. In 1994. We were together!
One of those present asks another question: “I want to ask a favor for the new residence of the Jesuits in Riga. It is a house of the Spiritual Exercises. St. Peter Faber is its patron. A brother Jesuit from Warsaw has painted a portrait. I’d ask you to bless it and to give your blessing to our work, which is so important ecumenically. In fact, as the provincial said, the Lutherans in Latvia are interested in the Exercises. The Lutheran archbishop of Riga completed the entire Ignatian month in England and has done the Exercises in Spain, at Manresa. For him, the Exercises are very important. And this is a good ecumenical sign during a secular period such as ours.
Yes, I too know a Jesuit who does the Exercises with Lutherans. It’s good that Faber is the protector of the house: he is the man of dialogue, of listening, nearness, of journey. He was different from Canisius. He was not the man of opposition, of debate. He had that spiritual sweetness that you can well understand by reading his Memoriale. And he worked with the help of the angels. He prayed for his angel to speak to the angels of those who had appointments with him. A great mafia of angels! Cardinal Arborelius of Stockholm gives retreats to Lutheran pastors. Let’s remember: dialogue adds, it doesn’t take away. I wish your work in the Exercises well. The young people with a desire to do the Exercises have a beautiful experience. Go forward then!
Another Jesuit rises and says: “I see you have a special love for the youth and for the apostolate of the young. You have great attention for those who do not seem important, for the lost, the abandoned…”
I’m glad that an elderly Jesuit can speak so nicely of the young. This is very important: the encounter of the young and the old. For it is the grandparents who transmit to their grandchildren the memory of a people, its experience and religion. Parents are halfway there, they give something, but the roots are in the elderly. And young people need to make an effort to listen to the elderly, just as you make an effort to listen to the young. Thank you!
Another Jesuit speaks to Francis: “Holy Father, I was very touched this afternoon when we were in the cathedral and you put an accent on nearness. I think this is what is missing in our countries. Sometimes we create distance out of fear of meeting people. Then I think what you said about confession was particularly strong. The confessional is the place where the ministry of mercy lives. I am still a deacon and do not yet have this experience. But what you said struck me as being very strong. And also when you said that you need to be welcoming even in cases where absolution can’t be given.
Nearness is God’s oldest stance. He himself comes to us this way: in nearness. In Deuteronomy, God says: “Which great nation has a divinity so near to it, as the Lord our God is near to us each time we call on him?” He presents himself as the God who is near. And then he came closer: he became one of us. Synkatabasis: God became down-with-us, near in the flesh. All pastoral activity has to remember this or otherwise fail. God became near to the marginalized, to the dead – whom he raised – and to the sinners, the tax collectors, the prostitutes… The pure, the religious professionals were scandalized. If a priest ungraciously chases away a penitent, the bishop needs to ask himself if he should take away that priest’s license to hear confessions, for the confessor should be paternal. The confessor is there to embrace the prodigal son, the lost child. And always, always, if you are a father, you will always find a way to forgive. A cardinal from the Curia who confesses regularly in a Roman church once said to me: “I don’t understand how some confessors send people away. I always try and ensure that the penitent can feel at ease, can speak well. I never ask strange things. And if I can’t give that person absolution and the penitent begs forgiveness, tell me: what father does not forgive a child?” His testimony touched me. It’s clear that I am not saying that we have to be indulgent. It is true that one thing is mercy and another thing is being indulgent. We have to be fathers, merciful fathers. In Buenos Aires there is a great Capuchin confessor. There is always a long line outside his confessional. All sorts of people go to him: lay people, priests, sisters, the rich, the poor… He’s a great forgiver. To be a good confessor, you have to be a great forgiver… or be deaf! Sometimes this confessor feels the scruple of being too fatherly, too forgiving. And so he goes before the tabernacle and says: “Lord, sorry, forgive me. I forgave too much. But you gave me the bad example!” This confessor is not indulgent, but he is a truly a father.
A young Lithuanian Jesuit who did his theological training in Africa asks: “When you were elected pope I was studying theology. Three years ago when I was ordained priest, you became a source of inspiration for my life as a Jesuit priest. You have given so much to the Church. I want to ask you how we can help you.”
Thank you! I don’t know what to ask from you specifically. But what needs to be done today is to accompany the Church in a deep spiritual renewal. I believe the Lord wants a change in the Church. I have said many times that a perversion of the Church today is clericalism. But 50 years ago the Second Vatican Council said this clearly: the Church is the People of God. Read number 12 of Lumen Gentium. I know that the Lord wants the Council to make headway in the Church. Historians tell us that it takes 100 years for a Council to be applied. We are halfway there. So, if you want to help me, do whatever it takes to move the Council forward in the Church. And help me with your prayer. I need so many prayers.
Another Jesuit asks: “Education is a priority in our province. We have two schools with 220 teachers and 1,500 students. What message would you transmit to our teachers and students?”
I would like to say something about education that might help the teachers and the Jesuits working in education. We need to move on from the negative heritage of the Enlightenment that is seen in the vision of education as filling heads with ideas. Today, there are schools and universities that have the sole goal of preparing students for so-called “success.” And they do it by filling their heads with notions. Education engages the whole person, not only the head. I’ve said this many times and I’ll repeat it: there is a language of the head, but there is also the language of the heart, of sentiment. You need to educate the heart. There’s a need for an education of the sentiments or feelings. And there is also the language of the hands. These are three languages that go together. The young people are called on to think about what they feel and do, and to feel what they think and do, and to do what they feel and think. Ours is a human unit, and everything is found therein, including concern for others, engagement. Let us not forget feeling and sentiments. Ignatius was a great educator of the sentiments. And this has to be the road of education. Clearly, the task of the Jesuits who work in schools is also that of training capable educators. They have to build an educational community able to discern situations and learn to bring education in these three languages of heart, head and hands. And please, don’t let the Jesuits abandon education. The Society should never abandon this mission, as it is a strong road.
An elderly Jesuit asks: “Can we add to the Marian litany the intercession “Regina Lithuaniae, ora pro nobis?”
Of course! Here you can do that among yourselves, as we Jesuits say “Regina Societatis Iesu, ora pro nobis.” Do it!
The pope says there is just time for one more question. A young Jesuit gets up and asks: “Holy Father, you said that we have to go out onto the road, where the people are. You have said that the Church is a field hospital. You’ve said we shouldn’t be scared of chaos. And the world seems to be in chaos. How can we face this without being afraid?
Look, if you go into chaos by yourself, you’re right to be afraid, for it will finish badly. But if you enter it with the grace of spiritual counsel from your provincial, from your community, if you do it as a mission and with the Lord, then the fear you feel comes from the evil spirit. You’re right, today there is chaos. And there is the chair of fire and smoke of which St. Ignatius speaks in his meditation on the Two Standards. But with the Lord there is no need to be afraid. With the Lord, though, not with your own desires. God is strong. God is the strongest! I said this before, recalling Hugo Rahner: you need to be able to enter two fields, even that of our enemy, in chaos. Let me make the most of your question, for it allows me to say something I wanted to raise with you today. I said to enter chaos and the difficult situations. But not alone, rather enter with the Lord, and in dialogue with your superiors and the community. And here comes the topic of the “account of conscience.” Do not be afraid! The provincial is a brother. Perhaps tomorrow it will be his turn to give an account of his conscience to you. The grace of this opening up is that the superior and the subject are both brothers sharing so as to better serve the Lord. It is not a question-and-answer session. The provincial must enter into the life of the brother he is listening to. And the Jesuit who is opening his heart must engage in the life of his superior. This is a dialogue of interaction where all conflict with the superiors comes undone. And the Society becomes a body to counter chaos. Let us go forward in community and brotherhood.
Coming to the end, the pope says:
Thank you! Thank you for coming to visit me and thank you for what you do for the Church! Pray! I’ll advise you read two things, as I often do with Jesuits. Read the talk that Paul VI gave on December 3, 1974, to the fathers gathered in the 32nd General Congregation. For me this is the best thing a pope has ever said to the Jesuits. It is a treasure. Take it, reflect on it. And I recommend that you also read the last thing that Fr. Arrupe said: his talk to the Jesuits working in the refugee camps in Thailand. It was his swansong. Then, during his return flight to Rome, he had a stroke. The talk he had given to the Jesuits working with the refugees was: do not overlook your prayer lives! Read these two documents. They are more substantial and rewarding than the things I could say. Pray for me! Thank you. Now, let us pray with the Madonna, Regina Societatis Iesu…
With prayer and some more personal greetings the meeting concluded, just over an hour after it had begun.
==============
"Wierzę, że Pan chce zmiany w Kościele": prywatny dialog z jezuitami w krajach nadbałtyckich
Papież wchodzi do pokoju Nuncjatury i pozdrawia jezuitów, rozpoczynając od prowincjała ks. Vidmantas Šimkūna. W sumie , 28 jezuici są obecne: 22 z prowincji Litwie i Łotwie, dwa ze Stanów Zjednoczonych z bliskich powiązań na Litwę, a czterej biskupi jezuickie: Lionginas Virbalas, arcybiskup Kowna; jego poprzedniczka Sigitas Tamkevičius, która została uwięziona przez KGB; Jonas Boruta, emerytowany biskup Telšiai; i Józef Werth, biskup nowosybirski w Rosji, który odbył swój nowicjat na Litwie. Papież mówi po włosku, a jego słowa tłumaczone są na język litewski przez arcybiskupa Virbalasa.
(Antonio Spadaro, SJ)
Dziękuję za wizytę! Przypomina mi się powiedzenie Si cum Iesuitis itis non cum Iesu itis ... (Jeśli pójdziesz z jezuitami, nie pójdziesz z Jezusem ...) [tutaj wszyscy się śmieją]. Dziękuję Ci! Dzisiaj był pracowity dzień, ale myślę, że było to dla dobra Kościoła. Teraz, na nasze spotkanie, myślę, że najlepszym sposobem jest zadawanie pytań, a ja odpowiem. DOBRZE?
Arcybiskup Virbalas proponuje: "Jeśli chce, prowincjał może powiedzieć kilka słów, aby zacząć wszystko od siebie." A papież odpowiada: "Tak, oczywiście. Róbmy rzeczy hierarchicznie! "I znów wybuch śmiechu. Prowincjał powstaje i przedstawia sytuację Towarzystwa Jezusowego na Litwie i Łotwie. "Jesteśmy zachwyceni twoją wizytą. Wszyscy doceniliśmy to, co powiedzieliście kapłanom i zakonnikom. Dla nas jezuitów to jest inspirujące. Nasza jest małą prowincją. Mam jedno szczególne zastrzeżenie: jezuici wypalą się. W rzeczywistości wszyscy mamy trzy lub cztery różne prace i na pewno nie jesteśmy leniwi. Czuję, że powinienem podziękować, że przynieśliście nam radość i siłę. Przed stłumieniem Towarzystwa litewska prowincja liczyła ponad tysiąc członków. Teraz mamy zaledwie 34 lata i wkrótce dołączymy do jednej prowincji z Austrią, Niemcy, Szwajcaria i Węgry. Mamy trzy szkoły na Litwie i cztery kościoły. Niedawno otworzyliśmy dom w Rydze, mieście, które odwiedzicie jutro. Pracujemy nad szerzeniem duchowości ignacjańskiej. W tej pracy mamy dobre doświadczenie pięknej ekumenicznej współpracy z luteranami. Muszę powiedzieć, że jestem szczególnie wdzięczny osobom starszym z naszej prowincji. W czasach sowieckich prowadzili nowicjat, a także seminarium dla księży diecezjalnych. Wszystko odbywało się w tajemnicy, oczywiście. Jedna część litewskich jezuitów znajdowała się poza prowincją, w Stanach Zjednoczonych. Utworzono tam wiceprowincja. Wtedy przyszła wolność i niektórzy jezuici, którzy byli w Ameryce, wrócili do domu i pomogli nam żyć duchem Vaticanum II. W tym czasie wiedzieliśmy, jak żyć w sytuacji braku wolności. Ale teraz musimy nauczyć się dobrze żyć na wolności. Prosimy o twoje błogosławieństwo dla nas i naszej misji. Wielkie dzięki. Wielkie dzięki."
Nie wydaje mi się, żeby jezuita ciężko pracował w tajemnicy, jako konspiracja. Fr. Hugo Rahner zwykł mawiać, że jezuici muszą umieć rozróżnić zarówno na polu Boga, jak i diabła. Myślę, że rozeznanie daje nam tę zdolność, to poczucie nadprzyrodzoności: poczucie boskości i diaboliczności w momentach ludzkiego życia i historii. Musimy poprosić o poznanie zarówno intencji Pana, jak i intencji ludzkiej natury i jego oszustw. Jezuita musi wiedzieć, jak chodzić, nawet w najbrzydszych chwilach. Coś innego, co powiedział mi prowincjał, podobało mi się, że niektórzy jezuici mają trzy lub cztery różne prace. Istnieje niebezpieczeństwo wypalenia.Tak więc potrzebne jest rozeznanie. Zły duch prowadzi nas do czegoś w rodzaju "niewystarczająco pracującego kompleksu". "Czasem czujemy się winni tylko dlatego, że z rozwagą troszczymy się o własne zdrowie! To jest pokusa. Jezuici muszą pracować bez utraty spokoju, nie tracąc spotkania z Panem i nie tracąc czasu na odpoczynek. To jest ważne. Pierwsze prawo pracy dla jezuitów to przede wszystkim robić to, czego inni nie robią lub nie mogą zrobić. Po drugie, praca nie powinna przeszkadzać w obcowaniu z Panem. Trzeci jest taki, że nie powinien on usuwać pokoju. Czwarty nie polega na tym, co można przekazać innym.Oto, co przychodzi na myśl w odpowiedzi na twoje obawy. Ale dobrze się martwisz tymi rzeczami. Pierwsze prawo pracy dla jezuitów to przede wszystkim robić to, czego inni nie robią lub nie mogą zrobić. Po drugie, praca nie powinna przeszkadzać w obcowaniu z Panem. Trzeci jest taki, że nie powinien on usuwać pokoju.Czwarty nie polega na tym, co można przekazać innym. Oto, co przychodzi na myśl w odpowiedzi na twoje obawy. Ale dobrze się martwisz tymi rzeczami.Pierwsze prawo pracy dla jezuitów to przede wszystkim robić to, czego inni nie robią lub nie mogą zrobić. Po drugie, praca nie powinna przeszkadzać w obcowaniu z Panem. Trzeci jest taki, że nie powinien on usuwać pokoju. Czwarty nie polega na tym, co można przekazać innym. Oto, co przychodzi na myśl w odpowiedzi na twoje obawy. Ale dobrze się martwisz tymi rzeczami.
Następnym głosem jest abp Tamkevičius: "Gdybym wyobraził sobie 35 lat temu, kiedy zostałem uwięziony przez KGB, że pewnego dnia papież odwiedzi te komórki, wtedy byłoby znacznie łatwiej pogodzić się z cierpieniem. Dziękuję, Ojcze Święty! Dla mnie to jest sen. Przyszedłeś odwiedzić naszą litewską Golgotę!
Pozwólcie, że wam to powiem: mówimy, że Jezus zstąpił do piekła i radzę wam, abyście nie bali się zstępować w piekło ludu. Czasami oznacza to wejście na pole diabła. Ale cierpienie, czy to ludzkie, społeczne, czy sumienie ... musimy zejść do piekła, musimy tam być. Dotknij ran. I dotykając ludzkich ran, dotykasz ran Chrystusa. Jezuita nigdy nie powinien się tego obawiać. Jest to łaska, którą otrzymujemy z ręki Pana. I te rany zostały nie tylko otwarte w Wilnie i dotyczą nie tylko przeszłości. To samo dzieje się dzisiaj w wielu sytuacjach społeczno-politycznych na całym świecie. Myślę o filmie, który świadczy o sytuacjach w niektórych więzieniach w Afryce Północnej budowanych przez handlarzy ludźmi. Kiedy rządy odsyłają tych, którzy przeżyli, handlarze umieszczają ich w tych więzieniach, gdzie odbywa się najokropniejsza tortura. Dlatego ważne jest, abyś mówił o swoim czasie w więzieniu. Ludzie muszą wiedzieć, co to znaczy. Dobrze, że to się mówi. Dziś pokonaliśmy nasze piersi za to, co zrobili komuniści, naziści i faszyści ... ale dzisiaj? Czy dzisiaj tak się nie dzieje? Na pewno! I to jest zrobione z białymi jedwabnymi rękawiczkami! Kiedy Ignacy proponuje nam trzeci tydzień, jest coś, co może wydawać się zbyt dobrowolne, ale tak nie jest. To jest po prostu bardzo ludzkie. Wiecie, św. Ignacy prosi nas, abyśmy zmusili się, by doświadczać bólu, płakać za Chrystusem, który cierpi namiętność. To nie jest pelagianizm, nie. Ignacy znał nasz opór wobec przyjmowania cierpienia innych w naszych sercach. Dlatego prosi nas, abyśmy się zmusili. Dlatego ważne jest rozważanie Męki Pańskiej. Muszę się z tobą podzielić. Zawsze noszę w kieszeni to przez Crucis, aby przywołać pasję Pana (i wyciąga ją z kieszeni). To jest pasja wielu ludzi dzisiaj, którzy są torturowani, w więzieniu. Miło mi medytować na via crucis . Dziękuję, Ojcze! Dziękuję za to, że jesteś świadkiem!
Arcybiskup Tamkevičius dodaje: "W 1994 roku na Synodzie poświęconym życiu zakonnemu byłem obecny i był tam młody jezuicki biskup z Argentyny. To byłeś ty!"
Tak, byłem biskupem od dwóch lat. Wybrali mnie, ponieważ pierwszymi wybranymi dwoma byli diecezjanie i na ten Synod chcieli zakonników. I wybrali mnie. W 1994 roku. Byliśmy razem!
Jeden z obecnych zadaje kolejne pytanie: "Chcę prosić o przysługę dla nowej siedziby jezuitów w Rydze. Jest domem Duchowych Ćwiczeń. Św. Piotr Faber jest jego patronem. Brat jezuita z Warszawy namalował portret. Prosiłbym was, abyście to błogosławili i udzielili waszego błogosławieństwa dla naszej pracy, która jest tak ważna ekumenicznie. W rzeczywistości, jak powiedział prowincjał, luteranie na Łotwie są zainteresowani Ćwiczeniami. Luterański arcybiskup Ryga ukończył cały miesiąc ignacjański w Anglii i wykonał Ćwiczenia w Hiszpanii w Manresa. Dla niego ćwiczenia są bardzo ważne. Jest to dobry znak ekumeniczny w okresie świeckim, takim jak nasz.
Tak, ja też znam jezuitę, który wykonuje Ćwiczenia z luteranami. Dobrze, że Faber jest obrońcą domu: jest człowiekiem dialogu, słuchania, bliskości, podróży.Różnił się od Canisiusa. Nie był człowiekiem sprzeciwu, debaty. Miał tę duchową słodycz, którą dobrze rozumiesz czytając swoje Memoriale. I pracował z pomocą aniołów. Modlił się za swojego anioła, aby porozmawiał z aniołami tych, którzy mieli z nim spotkanie. Wielka mafia aniołów! Kardynał Arborelius ze Sztokholmu udziela rekolekcji pasterzom luterańskim. Pamiętajmy: dialog dodaje, nie zabiera. Życzę dobrze twojej pracy w Ćwiczeniach. Młodzi ludzie, którzy pragną wykonywać Ćwiczenia, mają piękne doświadczenie. Idź naprzód!
Inny jezuita wstaje i mówi: "Widzę, że masz szczególną miłość do młodzieży i do apostolstwa młodych. Masz wielką uwagę dla tych, którzy nie wydają się ważni, dla zagubionych, porzuconych ... "
Cieszę się, że stary Jezuita potrafi tak ładnie mówić o młodych. To bardzo ważne: spotkanie młodych i starych. Bo to dziadkowie przekazują swoim wnuczkom pamięć o ludziach, ich doświadczeniu i religii. Rodzice są w połowie drogi, dają coś, ale korzenie są w podeszłym wieku. Młodzi ludzie muszą starać się słuchać osób starszych, tak jak starają się słuchać młodych. Dziękuję Ci!
Inny jezuita mówi do Franciszka: "Ojcze Święty, byłem bardzo wzruszony dzisiejszego popołudnia, kiedy byliśmy w katedrze i kładziemy akcent na bliskość. Myślę, że tego właśnie brakuje w naszych krajach. Czasami tworzymy dystans ze strachu przed spotkaniem z ludźmi. Wtedy myślę, że to, co powiedziałeś o spowiedzi, było szczególnie silne. Spowiedź jest miejscem, w którym żyje posługa miłosierdzia. Nadal jestem diakonem i nie mam jeszcze tego doświadczenia. Ale to, co powiedziałeś, uderzyło mnie jako bardzo silne. A także, kiedy powiedziałeś, że powinieneś być przyjazny nawet w przypadkach, gdy nie można dać rozgrzeszenia.
Bliskość jest najstarszą postawą Boga. On sam przychodzi do nas w ten sposób: w bliskości. W Powtórzonego Prawa Bóg mówi: "Jaki wielki naród ma tak blisko Boga, jak nasz Pan, Bóg nasz, jest blisko nas za każdym razem, gdy go wzywamy?" Przedstawia się jako Bóg, który jest blisko. A potem podszedł bliżej: stał się jednym z nas. Synkatabasis: Bóg stał się z nami, blisko w ciele. Wszelka działalność duszpasterska musi o tym pamiętać lub w inny sposób zawieść. Bóg zbliżył się do zmarginalizowanych, do zmarłych - których wychował - i do grzeszników, poborców podatkowych, prostytutek ... Czystych, religijnych profesjonalistów zgorszono. Jeśli kapłan nienawistnie odpędza penitenta, biskup musi zadać sobie pytanie, czy powinien odebrać temu kapłanowi prawo do spowiedzi, ponieważ spowiednik powinien być ojcem. Spowiednik ma przyjść do syna marnotrawnego, zagubionego dziecka. I zawsze, zawsze, jeśli jesteś ojcem, zawsze znajdziesz sposób, aby wybaczyć. Kardynał z Kurii, który wyznaje regularnie w rzymskim kościele, powiedział mi kiedyś: "Nie rozumiem, jak niektórzy spowiednicy odsyłają ludzi. Zawsze staram się, aby penitent czuł się swobodnie, może mówić dobrze. Nigdy nie pytam o dziwne rzeczy. A jeśli nie mogę dać tej osobie rozgrzeszenia, a pokutujący błaga o przebaczenie, powiedz mi: jaki ojciec nie wybacza dziecku? "Jego świadectwo dotknęło mnie. Oczywiste jest, że nie mówię, że musimy być pobłażliwi. To prawda, że jedno jest miłosierdziem, a czym innym jest pobłażanie. Musimy być ojcami, miłosiernymi ojcami. W Buenos Aires jest wielki spowiednik kapucyński. Zawsze istnieje długa granica poza jego konfesjonałem. Przychodzą do niego wszelkiego rodzaju ludzie: świeccy, kapłani, siostry, bogaci, biedni ... Jest wielkim przebaczającym. Aby być dobrym spowiednikiem, musisz być wielkim wybaczycielem ... lub być głuchym! Czasami ten spowiednik odczuwa skrępowanie bycia zbyt ojcowskim, zbyt wyrozumiałym. I tak idzie przed tabernakulum i mówi: "Panie, przepraszam, wybacz mi. Przebaczyłem za dużo. Ale dałeś mi zły przykład!
Młody litewski jezuita, który odbył szkolenie teologiczne w Afryce, pyta: "Kiedy zostałeś papieżem, studiowałem teologię. Trzy lata temu, kiedy zostałem wyświęcony na kapłana, stałeś się źródłem inspiracji dla mojego życia jako jezuicki kapłan. Dałeś tyle Kościołowi. Chcę cię zapytać, jak możemy ci pomóc. "
Dziękuję Ci! Nie wiem, o co konkretnie cię proszę. Ale dzisiaj należy zrobić to, aby towarzyszyć Kościołowi w głębokiej duchowej odnowie. Wierzę, że Pan chce zmiany w Kościele. Wiele razy mówiłem, że wypaczenie Kościoła jest dziś klerykalizmem. Ale 50 lat temu Sobór Watykański II powiedział to wyraźnie: Kościół jest Ludem Bożym. Czytaj numer 12 Lumen Gentium . Wiem, że Pan chce, aby Sobór uczynił postęp w Kościele. Historycy mówią nam, że przyjęcie Rady wymaga 100 lat. Jesteśmy w połowie drogi. Jeśli więc chcecie mi pomóc, zróbcie wszystko, aby posunąć Radę do przodu w Kościele. I pomóżcie mi z waszą modlitwą.Potrzebuję tylu modlitw.
Inny jezuita pyta: "Edukacja jest priorytetem w naszej prowincji. Mamy dwie szkoły z 220 nauczycielami i 1500 studentami. Jakie przesłanie przekazalibyśmy naszym nauczycielom i uczniom? "
Chciałbym powiedzieć coś na temat edukacji, która może pomóc nauczycielom i jezuitom w edukacji. Musimy odejść od negatywnego dziedzictwa Oświecenia, które widzi się w wizji edukacji jako zapełniającej głowy ideami. Obecnie istnieją szkoły i uniwersytety, których jedynym celem jest przygotowanie studentów do tak zwanego "sukcesu". Robią to, wypełniając głowy wyobrażeniami. Edukacja angażuje całą osobę, nie tylko głowę. Powiedziałem to wiele razy i powtórzę to: jest język głowy, ale jest też język serca, sentymentu. Musisz kształcić serce. Potrzebna jest edukacja uczuć i uczuć. I jest też język rąk. Są to trzy języki, które pasują do siebie. Młodzi ludzie są wezwani do myślenia o tym, co czują i robią, i czuć to, co myślą i robią, i robić to, co czują i myślą. Nasza jest ludzką jednostką i wszystko w niej się znajduje, w tym troska o innych, zaangażowanie. Nie zapominajmy o uczuciach i uczuciach. Ignacy był wielkim wychowawcą uczuć. I to musi być droga edukacji. Oczywiście, zadaniem jezuitów, którzy pracują w szkołach, jest również szkolenie zdolnych wychowawców. Muszą zbudować społeczność edukacyjną zdolną rozeznać sytuacje i nauczyć się przynosić wykształcenie w tych trzech językach serca, głowy i rąk. I proszę, nie pozwólcie jezuitom porzucić edukacji. Towarzystwo nigdy nie powinno rezygnować z tej misji, ponieważ jest to silna droga. Nie zapominajmy o uczuciach i uczuciach. Ignacy był wielkim wychowawcą uczuć. I to musi być droga edukacji. Oczywiście, zadaniem jezuitów, którzy pracują w szkołach, jest również szkolenie zdolnych wychowawców.Muszą zbudować społeczność edukacyjną zdolną rozeznać sytuacje i nauczyć się przynosić wykształcenie w tych trzech językach serca, głowy i rąk. I proszę, nie pozwólcie jezuitom porzucić edukacji. Towarzystwo nigdy nie powinno rezygnować z tej misji, ponieważ jest to silna droga. Nie zapominajmy o uczuciach i uczuciach. Ignacy był wielkim wychowawcą uczuć. I to musi być droga edukacji. Oczywiście, zadaniem jezuitów, którzy pracują w szkołach, jest również szkolenie zdolnych wychowawców. Muszą zbudować społeczność edukacyjną zdolną rozeznać sytuacje i nauczyć się przynosić wykształcenie w tych trzech językach serca, głowy i rąk. I proszę, nie pozwólcie jezuitom porzucić edukacji. Towarzystwo nigdy nie powinno rezygnować z tej misji, ponieważ jest to silna droga. głowa i ręce. I proszę, nie pozwólcie jezuitom porzucić edukacji. Towarzystwo nigdy nie powinno rezygnować z tej misji, ponieważ jest to silna droga. głowa i ręce. I proszę, nie pozwólcie jezuitom porzucić edukacji. Towarzystwo nigdy nie powinno rezygnować z tej misji, ponieważ jest to silna droga.
Starszy Jezuita pyta: "Czy możemy dodać do litanii maryjnej orędownictwo" Regina Lithuania, ora pro nobis? "
Oczywiście! Tutaj możesz to zrobić między sobą, tak jak my jezuici mówimy "Regina Societatis Iesu, ora pro nobis." Zrób to!
Papież mówi, że jest czas na jeszcze jedno pytanie. Młody jezuita wstaje i pyta: "Ojcze Święty, powiedziałeś, że musimy wyjść na drogę, gdzie są ludzie.Powiedziałeś, że Kościół jest szpitalem polowym. Powiedziałeś, że nie powinniśmy bać się chaosu. A świat wydaje się być w chaosie. Jak możemy zmierzyć się z tym bez obaw?
Słuchaj, jeśli sam wpadniesz w chaos, masz rację, boisz się, bo skończy się to źle. Ale jeśli wejdziecie do niego z łaską duchowej rady od waszego prowincjała, od waszej wspólnoty, jeśli wykonacie to jako misję i u Pana, to strach, który czujecie, pochodzi od złego ducha. Masz rację, dzisiaj jest chaos. I jest krzesło ognia i dymu, o którym św. Ignacy mówi w swojej medytacji na temat dwóch standardów. Ale z Panem nie ma potrzeby się bać. Ale z Panem, nie z własnymi pragnieniami. Bóg jest silny. Bóg jest najsilniejszy! Powiedziałem to już wcześniej, przypominając sobie Hugo Rahnera: w chaosie trzeba wejść w dwa pola, nawet naszego wroga. Pozwól mi jak najlepiej wykorzystać twoje pytanie, ponieważ pozwala mi powiedzieć coś, co chciałem dzisiaj z tobą poruszyć. Powiedziałem, że wchodzę w chaos i trudne sytuacje. Ale nie tylko sam, raczej wejdź z Panem i w dialogu z przełożonymi i wspólnotą. I tu pojawia się temat "rachunku sumienia". Nie lękajcie się! Prowincjał to brat. Być może jutro nadejdzie jego kolej, aby przedstawić wam rachunek sumienia. Łaska tego otwarcia jest taka, że przełożony i podmiot są braćmi dzielącymi się, aby lepiej służyć Panu. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. oraz w dialogu z przełożonymi i społecznością. I tu pojawia się temat "rachunku sumienia". Nie lękajcie się! Prowincjał to brat. Być może jutro nadejdzie jego kolej, aby przedstawić wam rachunek sumienia. Łaska tego otwarcia jest taka, że przełożony i podmiot są braćmi dzielącymi się, aby lepiej służyć Panu. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. oraz w dialogu z przełożonymi i społecznością. I tu pojawia się temat "rachunku sumienia". Nie lękajcie się! Prowincjał to brat. Być może jutro nadejdzie jego kolej, aby przedstawić wam rachunek sumienia. Łaska tego otwarcia jest taka, że przełożony i podmiot są braćmi dzielącymi się, aby lepiej służyć Panu. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego.Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. Prowincjał to brat. Być może jutro nadejdzie jego kolej, aby przedstawić wam rachunek sumienia. Łaska tego otwarcia jest taka, że przełożony i podmiot są braćmi dzielącymi się, aby lepiej służyć Panu. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. Prowincjał to brat. Być może jutro nadejdzie jego kolej, aby przedstawić wam rachunek sumienia. Łaska tego otwarcia jest taka, że przełożony i podmiot są braćmi dzielącymi się, aby lepiej służyć Panu. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie. To nie jest sesja pytań i odpowiedzi. Prowincjał musi wejść w życie brata, którego słucha. A jezuita, który otwiera swoje serce, musi zaangażować się w życie swego przełożonego. Jest to dialog interakcji, w którym wszystkie konflikty z przełożonymi zostają cofnięte. A Towarzystwo staje się ciałem przeciwdziałającym chaosowi. Pójdźmy naprzód we wspólnocie i braterstwie.
Zbliżając się do końca, papież mówi:
Dziękuję Ci! Dziękuję za przybycie do mnie i dziękuję za to, co robicie dla Kościoła! Módl się! Radzę ci przeczytać dwie rzeczy, jak często robię z jezuitami.Przeczytaj przemówienie Pawła VI z 3 grudnia 1974 r. Dla ojców zgromadzonych w 32. Kongregacji Generalnej. Dla mnie jest to najlepsza rzecz, jaką papież powiedział jezuitom. To skarb. Weź to, zastanow się nad tym. Polecam także przeczytać ostatnią rzecz, jaką ks. Arrupe powiedział: jego przemówienie do jezuitów pracujących w obozach dla uchodźców w Tajlandii. To był jego łabędzi śpiew. Potem, podczas lotu powrotnego do Rzymu, miał wylew. Rozmowa, którą udzielił jezuitom pracującym z uchodźcami, brzmiała: nie przeoczcie waszych modlitewnych żyć! Przeczytaj te dwa dokumenty. Są bardziej istotne i satysfakcjonujące niż rzeczy, które mogłem powiedzieć. Módl się za mnie! Dziękuję Ci. Teraz pomódlmy się z Madonną, Regina Societatis Iesu ...
Z modlitwą i osobistymi pozdrowieniami zakończyło się spotkanie, nieco ponad godzinę po rozpoczęciu.
https://laciviltacattolica.com/i-believe-the-lord-wants-a-change-in-the-church-a-private-dialogue-with-the-jesuits-in-the-baltics/
