Wirusologia jest „ oszukańczą pseudonauką ” i „obszarem wymierania” według opublikowanego naukowca biomedycznego Simona Lee, który ma ponad 30 lat w swojej dziedzinie, z czego prawie dekadę spędził pracując w dziedzinie wirusologii. Twierdzi jednak, że „chociaż większość ludzi uważa wirusologię za naukę twardą w dobrej wierze, nie opiera się ona na metodach naukowych i ma swoje korzenie w oszukańczej pseudonauce.
Simon, który od początku plandemii często pisze artykuły dla czytelników Expose, a także inne publikacje jako Ghostwriter, a także jest specjalistą ds. nauki w Anew UK, wyjaśnia w poniższym artykule, dlaczego doszedł do takiego wniosku.
|
“Virology is a Fraudulent Pseudoscience and is a Dying Field” according to Biomedical Scientist. Virology is a “Fraudulent Pseudoscience” and is a “dying field” according to published Biomedical Scientist Simon Lee who has over 30 years in his field with almost a decade of which he spent working in the field of virology. Yet, he argues that “while most people regard virology as a bona fide hard science, it does not follow the scientific method and has its roots firmly in fraudulent pseudoscience. Simon who frequently writes articles for the Expose readers as well as other publications as a ghostwriter since the start of the plandemic and is also the Science Officer of Anew UK, explains in the article below why he has come to this conclusion. Virology is a Fraudulent Pseudoscience and is a Dying Field”The steps of the scientific method include:
Following the scientific method begins with observing a natural phenomenon, postulating a hypothesis, and then determining the independent variable (IV) which is the presumed cause, the dependent variable (DV) which is the observed effect, and controls for experimentation. Scientific controls are used as a check and balance system in experiments when researchers are attempting to determine the cause of an effect. Controls are designed to ensure that the presumed cause (independent variable) is the only thing that could be causing the observed effect (dependent variable). Controls allow one variable or factor to be studied at a time. It’s crucial that both the control and other experimental groups are exposed to the exact same conditions apart from the one variable under study. This allows for more accurate and reliable conclusions to be drawn from the experiments. Virology Refutes ItselfVirologists only starting natural phenomenon is people who have similar symptoms. Up until 1952, virologists believed that a virus was a toxic protein or enzyme that poisoned the body and that it somehow multiplied in the body itself and could spread in the body as well as between people and animals. However, these suspected viruses could not be seen directly in diseased tissue using electron microscopy. It was also acknowledged that even healthy animals, organs, and tissue released the same breakdown products during the decomposing process that had previously been misinterpreted as “viruses”. For decades virologists failed in their attempts to purify and isolate the assumed “virus” particles in order to directly prove the existence and pathogenicity of these particles. Virologists only had indirect evidence of decay from human and animal tissue culture experiments claimed to be caused by the “virus” in question. This same decay was seen in tissues from healthy hosts. Different groups of researchers could not reproduce or replicate each other’s findings. In fact, results were often contradictory as a 1999 essay by Karlheinz Lüdtke points out: “Findings often reported by certain virus researchers at the time were not confirmed by other researchers as a result of their own experiments, or the observations could not be reproduced by all scientists working with the virus. Often, findings to the contrary were reported, or the findings that had been examined were considered artifacts…Findings that were used to empirically confirm a suspected connection were often soon joined by negative findings reported by other researchers.” Essentially, virology had refuted itself by this point. The Cell Culture Method Rescues the Dying Field of VirologyIn order to circumvent the proper scientific method, virologists have established the laboratory cell culture method to act as a pseudoscientific proxy for a natural phenomenon. The cell culture method was introduced in 1954 by John Franklin Enders during his attempts to identify a measles “virus.” Virologists could not properly purify nor isolate the assumed “virus” particles directly from the fluids of a sick person, so it was decided that the particles should be “grown” in a laboratory cell culture instead. They claimed that there were not enough particles present within the fluids of the host to enable direct detection. This is inconsistent with the notion that viral diseases are transmitted from person to person with infected people shedding billions of viral particles that infect others. Remember the ominous dark clouds surrounding the “infected” during the covid terror campaign? The “virus” which could not be found directly inside the fluids in order to be studied properly, was assumed to need a host cell in order to replicate itself so that it could then be found and studied. Enders observed what is called the cytopathic effect, which is a pattern of damage appearing in the culture as the cells break apart and die. This effect was assumed to be the direct result of the invisible “virus” within throat washings replicating inside the cells leading to cellular lysis. He assumed that the pieces of cellular debris from a poisoned cell were the newly created “viral” particle copies. Despite the unscientific nature of the method, the cell culture was quickly established as the “gold standard” for “virus isolation” and is still used by virologists today. The indirect cell culture method revived the dying field of virology. Enders was ironically awarded a Nobel Prize in 1954 for the evidence he had gathered using the old refuted tissue culture experiments which were subsequently replaced by his new cell culture method the very same year. The cell culture method is pseudoscientific as it jumps into experimentation without observing a natural phenomenon, without identifying the dependent variable (the effect), or isolating the independent variable (the “virus”) in order to establish a hypothesis to test against. As well as not having a valid independent variable i.e. purified and isolated “viral” particles, Enders also created his own dependent variable in the cytopathic effect. This effect is not a naturally observed phenomenon but is artificially created in the laboratory by experimentation. It was assumed that the “virus” existed and that it would cause a cytopathic effect if added to a cell culture. This is what is known as an “affirming the consequent” logical fallacy, sometimes called “begging the question” or “circular reasoning”. Even though the cell culture was accepted as the “gold standard” proof for the “isolation” of a “virus,” one thing that is often ignored is that Enders himself was uncertain whether his method was valid. In his 1954 paper, Enders questioned whether the experimental results created in a lab (in vitro) were relevant to what happens inside the body (in vivo): “The pathologic changes induced by the agents in epithelial cells in tissue culture resemble, at least superficially, those found in certain tissues during the acute stage of measles. While there is no ground for concluding that the factors in vivo are the same as those which underlie the formation of giant cells and the nuclear disturbances in vitro, the appearance of these phenomena in cultured cells is consistent with the properties that a priori might be associated with the virus of measles.“ Enders saw the same cytopathic effects he had associated with the measles “virus” in normal uninoculated control cultures without any “virus” present: “It must be borne in mind that cytopathic effects which superficially resemble those resulting from infection by the measles agents may possibly be induced by other viral agents present in the monkey kidney tissue…A second agent was obtained from an uninoculated culture of monkey kidney cells. The cytopathic changes it induced in the unstained preparations could not be distinguished with confidence from the viruses isolated from measles.” In other words, Enders established using uninoculated cultures that the cytopathic effect which he assumed was caused by the invisible measles “virus” was produced even when there was no assumed “virus” present within the culture. Over the next five years, other teams of researchers found the exact same cytopathic effects as Enders did when they performed uninoculated controls for themselves. It is clear that it is the cell culture method itself, which involves stressing and starving the cells that are removed from their natural environment and poisoned with toxic antibiotics as well as mixing in foreign animal substances and other chemicals, that causes the death of the cells. As this cytopathic effect was not specific to a “virus” and occurred in cultures without any “viruses” present, it can not be used to claim the presence of a “virus”. The invalid cell culture method was promoted as the gold standard that every virologist should use to confirm the presence of a “virus” in a sample. This cemented the entire field of virology into a world of pseudoscience as the scientific method continued to be ignored. In addition, mixtures assumed to contain invisible “viruses” were consistently demonstrated not to be pathogenic, so they did not meet the definition of a “virus”. These revelations should have ended virology right there and then. Unfortunately, that did not happen. Others Refute VirologyRecently, Dr. Stefan Lanka has performed experiments using the same protocols that have been used in every isolation experiment of every presumed pathogenic virus. This included changing the nutrient medium to “minimal nutrient medium” i.e lowering the percentage of fetal calf serum from the usual 10% to 1%, lowering the nutrients available for the cells to grow, thereby stressing them, as well as tripling the number of toxic antibiotics. Dr. Lanka observed the characteristic cytopathic effect but at no point was a pathogenic “virus” added to the culture. This outcome can only mean that the cytopathic effect was a result of the way the culture experiment was done. He also added a solution of pure RNA from yeast which produced the same result, again proving that it is the culture technique—and not a virus—that is causing the cytopathic effect. It is interesting to note that during the recent construction of the alleged “monkeypox genome” Chinese Communist researchers used yeast genetic material during the process which incredibly did not even involve having any actual virus samples to work with. In the infamous study by Zhou et al., which is one of the foundational pillars of the “SARS-COV-2” fraud, they state that a “mock virus” control was used. It is not clear from the paper what they mean by “mock virus”. However, Dr. Mark Bailey investigated further and discovered that in the experimental culture, the antibiotics were doubled during the culture experiments to achieve a cytopathic effect in 1 out of 24 cultures. Not only is this a high failure rate to culture a “virus,” but the addition of more antibiotics to the experimental culture completely invalidates the results as the control was not treated the same. The addition of more antibiotics to the experimental culture was never mentioned anywhere in the paper. Zhou et al. committed scientific fraud. How many other “virus” studies have done the same? The details of what was done to the mock-infected controls should be provided with every paper but this does not happen. Virology is a Fraudulent PseudoscienceThe cell culture method is not a valid experimental setup as it was never designed according to the scientific method. The experiment creates the effect (cytopathic effect) and then assumes the cause (“virus”) without verifying that the assumed cause exists to begin with. The cytopathic effect is known to be caused by many other factors unrelated to a “virus” thus making the explanation of a fictitious “virus” as the culprit unjustifiable. It is known that the cytopathic effect can be caused by:
The cytopathic effect is not a valid dependent variable as it is not a naturally observed phenomena, and it can be explained by various factors other than an invisible “virus.” The unpurified sample added to the cell culture is not a valid independent variable as the “virus” assumed to be within has not been shown to exist in a purified and isolated state before the experiment takes place. Using the cell culture method as evidence for a “virus” is entirely unscientific. Valid controls should be performed alongside the cell cultures every time. Usually, either no mention of the controls can be found within the studies provided as evidence for the existence of “viruses” or what was done to the control culture is poorly defined. If virologists do perform a control, they usually do what they refer to as “mock” infections. What this means is that the virologists are supposed to use the same cell with the same additives but without the “virus” added. A control is supposed to eliminate only the one variable under study, i.e. the assumed “viral” particles. As the fluids that are used to inoculate the culture do not consist of only purified and isolated “virus” particles but rather consist of a complex soup of substances such as host materials, bacteria, fungi, extracellular vesicles, etc., mock-infections where no human fluids are added to the culture are not proper controls. A proper control would be to use a sample from a healthy human which is treated in the exact same way as the fluids with the assumed “virus.” Leaving samples from healthy people out of control invalidates the mock infection as there are numerous confounding variables present within the experimental culture that are missing from the mock-infected culture. Virologists must attempt to observe a natural phenomenon where the independent variable can be observed in nature. At the very least, this means that they must find the particles that they believe are “viruses” directly in the fluids of a sick host and separate these particles from everything else within the fluids. Virologists must then determine a valid dependent variable in order to establish a testable and falsifiable hypothesis. Virology has created its own lab-created variables rather than proving cause and effect through the study of any real-world phenomena. Using a lab-created effect to claim a cause that can not be observed until after the experiment takes place is the antithesis of the scientific method. The “virus” is an imaginary construct dreamt up in the minds of researchers who regularly failed to find a bacterial cause for disease. They then assumed that there must be something else smaller and invisible within the fluids of sick people. Virology has its foundations rooted in pseudoscience as there was never any naturally observed phenomena to build upon except for people with similar symptoms. Virology is out of control. References : 1) Virology’s Lack of Control. Mike Stone. https://viroliegy.com/2022/12/19/virologys-lack-of-control/ 2) Peng Zhou et al. “A pneumonia outbreak associated with a new coronavirus of probable bat origin”, Nature, 579 (12 Mar 2020). 3) The Virus Misconception Part 1: Measles as an example. Dr Stefan Lanka. WISSEnSCHAFFTPLUS magazin 01/2020 · Auszug 4) The Virus Miconception Part 2: The beginning and the end of the corona crisis. Dr Stefan Lanka. WISSEnSCHAFFtPLUS magazin 02/2020 · Auszug 5) The Virus Miconception Part 3: Corona simple and understandable. Dr Stefan Lanka. WISSEnSCHAFFtPLUS magazin 03/2020 · Auszug 6) THE COVID-19 FRAUD & WAR ON HUMANITY Dr Mark Bailey and Dr John Bevan-Smith 7) A Farewell To Virology (Expert Edition) Dr Mark Bailey https://drsambailey.com/a-farewell-to-virology-expert-edition/ |
Wirusologia jest „ oszukańczą pseudonauką ” i „obszarem wymierania” według opublikowanego naukowca biomedycznego Simona Lee, który ma ponad 30 lat w swojej dziedzinie, z czego prawie dekadę spędził pracując w dziedzinie wirusologii. Twierdzi jednak, że „chociaż większość ludzi uważa wirusologię za naukę twardą w dobrej wierze, nie opiera się ona na metodach naukowych i ma swoje korzenie w oszukańczej pseudonauce. Simon, który od początku plandemii często pisze artykuły dla czytelników Expose, a także inne publikacje jako Ghostwriter, a także jest specjalistą ds. nauki w Anew UK, wyjaśnia w poniższym artykule, dlaczego doszedł do takiego wniosku. Wirusologia to oszukańcza pseudonauka i dziedzina wymierająca” Etapy metody naukowej obejmują:
Podążanie za metodą naukową rozpoczyna się od obserwacji zjawiska naturalnego, postawienia hipotezy, a następnie określenia zmiennej niezależnej (IV) będącej przypuszczalną przyczyną, zmiennej zależnej (DV) będącej obserwowanym skutkiem oraz kontroli eksperymentalnych. Kontrole naukowe służą jako system kontroli i równowagi w eksperymentach, gdy badacze próbują określić przyczynę efektu. Kontrole mają na celu zapewnienie, że przypuszczalna przyczyna (zmienna niezależna) jest jedyną rzeczą, która może powodować obserwowany skutek (zmienna zależna). Kontrole umożliwiają badanie jednej zmiennej lub czynnika na raz. Bardzo ważne jest, aby zarówno grupa kontrolna, jak i inne grupy eksperymentalne zostały poddane dokładnie takim samym warunkom, z wyjątkiem jednej badanej zmiennej. Pozwala to na wyciąganie bardziej dokładnych i wiarygodnych wniosków z eksperymentów. Wirusologia sama się obalaWirusolodzy jedynie rozpoczynają zjawisko naturalne od osób, które mają podobne objawy. Do 1952 roku wirusolodzy wierzyli, że wirus to toksyczne białko lub enzym, które zatruwa organizm i że w jakiś sposób rozmnaża się w organizmie i może rozprzestrzeniać się po nim oraz między ludźmi i zwierzętami. Jednakże podejrzanych wirusów nie można było zobaczyć bezpośrednio w chorej tkance za pomocą mikroskopu elektronowego. Stwierdzono również, że nawet zdrowe zwierzęta, narządy i tkanki uwalniają w procesie rozkładu te same produkty rozkładu, które wcześniej błędnie interpretowano jako „wirusy”. Przez dziesięciolecia wirusologom nie udało się oczyścić i wyizolować przypuszczalnych cząstek „wirusa”, aby bezpośrednio udowodnić istnienie i patogeniczność tych cząstek. Wirusolodzy dysponowali jedynie pośrednimi dowodami rozkładu, pochodzącymi z eksperymentów na hodowlach tkanek ludzkich i zwierzęcych, które rzekomo wywoływał omawiany „wirus”. Ten sam rozkład zaobserwowano w tkankach zdrowych żywicieli. Różne grupy badaczy nie mogły odtwarzać ani replikować swoich wyników. W rzeczywistości wyniki były często sprzeczne, jak wskazuje esej Karlheinza Lüdtke z 1999 roku: „Odkrycia często zgłaszane wówczas przez niektórych badaczy wirusów nie zostały potwierdzone przez innych badaczy w wyniku ich własnych eksperymentów lub nie wszyscy naukowcy pracujący z wirusem mogli odtworzyć obserwacje. Często zgłaszano odmienne ustalenia lub zbadane ustalenia uznawano za artefakty… Do ustaleń, które wykorzystano w celu empirycznego potwierdzenia podejrzanego związku, często wkrótce dołączały negatywne ustalenia zgłoszone przez innych badaczy. Zasadniczo wirusologia obaliła się w tym momencie. Metoda hodowli komórkowej ratuje umierającą dziedzinę wirusologiiAby ominąć właściwą metodę naukową, wirusolodzy opracowali metodę laboratoryjnej hodowli komórkowej, która ma działać jako pseudonaukowy wskaźnik zastępczy zjawiska naturalnego. Metoda hodowli komórkowej została wprowadzona w 1954 roku przez Johna Franklina Endersa podczas jego prób zidentyfikowania „wirusa odry”. Wirusolodzy nie byli w stanie odpowiednio oczyścić ani wyizolować domniemanych cząstek „wirusa” bezpośrednio z płynów chorego, dlatego zdecydowano, że zamiast tego cząstki te należy „hodować” w laboratoryjnej hodowli komórkowej. Twierdzili, że w płynach żywiciela nie było wystarczającej liczby cząstek, aby umożliwić bezpośrednie wykrycie. Jest to niezgodne z poglądem, że choroby wirusowe przenoszą się z osoby na osobę, a zarażeni ludzie wydalają miliardy cząsteczek wirusa, które zakażają innych. Pamiętacie złowieszcze ciemne chmury otaczające „zarażonych” podczas kampanii terroru covidowego? Zakładano, że „wirus”, którego nie można znaleźć bezpośrednio w płynach, aby można go było właściwie zbadać, potrzebuje komórki gospodarza, aby móc się replikować, tak aby można go było następnie znaleźć i zbadać. Enders zaobserwował tak zwany efekt cytopatyczny, czyli wzór uszkodzeń pojawiających się w hodowli w miarę rozpadu i śmierci komórek. Zakładano, że efekt ten jest bezpośrednim skutkiem replikacji niewidzialnego „wirusa” w popłuczynach gardła wewnątrz komórek, co prowadzi do lizy komórek. Założył, że kawałki resztek komórkowych z zatrutej komórki to nowo utworzone kopie cząstek „wirusowych”. Pomimo nienaukowego charakteru tej metody, hodowla komórkowa szybko została uznana za „złoty standard” „izolacji wirusa” i nadal jest stosowana przez wirusologów. Metoda pośredniej hodowli komórkowej ożywiła umierającą dziedzinę wirusologii. Jak na ironię, Enders otrzymał w 1954 roku Nagrodę Nobla za dowody zebrane przy użyciu starych, obalonych eksperymentów na hodowlach tkankowych, które w tym samym roku zostały następnie zastąpione przez jego nową metodę hodowli komórkowej. Metoda hodowli komórkowej jest pseudonaukowa, ponieważ rozpoczyna eksperymenty bez obserwacji zjawiska naturalnego, bez identyfikacji zmiennej zależnej (efektu) lub izolowania zmiennej niezależnej („wirusa”) w celu ustalenia hipotezy do sprawdzenia. Oprócz braku ważnej zmiennej niezależnej, tj. oczyszczonych i wyizolowanych cząstek „wirusowych”, Enders stworzył także własną zmienną zależną dotyczącą efektu cytopatycznego. Efekt ten nie jest zjawiskiem obserwowanym naturalnie, ale jest sztucznie tworzony w laboratorium w drodze eksperymentów. Założono, że „wirus” istnieje i że dodany do hodowli komórkowej wywoła efekt cytopatyczny. Jest to tak zwany błąd logiczny „potwierdzania konsekwencji”, czasami nazywany „zadawaniem pytań” lub „pokrętnym rozumowaniem”. Chociaż hodowlę komórkową uznano za „złoty standard” dowodu „izolacji” „wirusa”, często ignorowaną rzeczą jest to, że sam Enders nie był pewien, czy jego metoda jest słuszna. W swojej pracy z 1954 roku Enders kwestionował, czy wyniki eksperymentów uzyskanych w laboratorium (in vitro) mają związek z tym, co dzieje się wewnątrz organizmu (in vivo): „Zmiany patologiczne wywołane przez te czynniki w komórkach nabłonkowych w hodowli tkankowej przypominają, przynajmniej powierzchownie, zmiany stwierdzane w niektórych tkankach w ostrym stadium odry. O ile nie ma podstaw do wnioskowania, że czynniki in vivo są takie same jak te, które leżą u podstaw powstawania komórek olbrzymich i zaburzeń jądrowych in vitro, pojawienie się tych zjawisk w komórkach hodowanych jest zgodne z właściwościami, które a priori można wiązać z wirusem odry.” Enders zaobserwował te same efekty cytopatyczne, które skojarzył z „wirusem” odry w normalnych niezaszczepionych hodowlach kontrolnych, w których nie było żadnego „wirusa”: „Należy pamiętać, że efekty cytopatyczne, które z pozoru przypominają te wynikające z zakażenia czynnikami odry, mogą być prawdopodobnie wywołane przez inne czynniki wirusowe obecne w tkance nerki małpy… Drugi czynnik uzyskano z niezaszczepionej hodowli komórek nerki małpy. Nie można było z całą pewnością odróżnić zmian cytopatycznych, jakie wywołał w niezabarwionych preparatach, od wirusów wyizolowanych z odry”. Innymi słowy, Enders ustalił, korzystając z niezaszczepionych kultur, że efekt cytopatyczny, który, jak przypuszczał, był spowodowany przez niewidzialnego „wirusa” odry, powstał nawet wtedy, gdy w hodowli nie było żadnego „wirusa”. W ciągu następnych pięciu lat inne zespoły badaczy odkryły dokładnie takie same efekty cytopatyczne, jak Enders, gdy samodzielnie przeprowadzały niezaszczepione kontrole. Jest oczywiste, że to sama metoda hodowli komórkowej, która polega na stresowaniu i głodzeniu komórek wyniesionych z ich naturalnego środowiska i zatrutych toksycznymi antybiotykami, a także zmieszaniu z obcymi substancjami zwierzęcymi i innymi chemikaliami, powoduje śmierć komórek . Ponieważ ten efekt cytopatyczny nie był specyficzny dla „wirusa” i występował w kulturach niezawierających żadnych „wirusów”, nie można go stosować do stwierdzenia obecności „wirusa”. Metodę nieprawidłowej hodowli komórkowej promowano jako złoty standard, który powinien stosować każdy wirusolog w celu potwierdzenia obecności „wirusa” w próbce. To scementowało całą dziedzinę wirusologii w świat pseudonauki, podczas gdy metoda naukowa była w dalszym ciągu ignorowana. Ponadto konsekwentnie wykazano, że mieszaniny, w przypadku których zakładano, że zawierają niewidoczne „wirusy”, nie są chorobotwórcze, w związku z czym nie spełniały definicji „wirusa”. Te odkrycia powinny od razu zakończyć wirusologię. Niestety tak się nie stało. Inni obalają wirusologięOstatnio dr Stefan Lanka przeprowadził eksperymenty przy użyciu tych samych protokołów, które stosowano w każdym eksperymencie izolacji każdego przypuszczalnie patogennego wirusa. Obejmowało to zmianę pożywki na „minimalną pożywkę”, tj. obniżenie procentowej zawartości płodowej surowicy cielęcej ze zwykłych 10% do 1%, zmniejszenie ilości składników odżywczych dostępnych dla wzrostu komórek, co spowodowało ich stres, a także potrojenie liczby pożywek. toksyczne antybiotyki. Dr Lanka zaobserwowała charakterystyczny efekt cytopatyczny, ale w żadnym momencie do hodowli nie został dodany patogenny „wirus”. Wynik ten może jedynie oznaczać, że efekt cytopatyczny był wynikiem sposobu, w jaki przeprowadzono eksperyment hodowlany. Dodał także roztwór czystego RNA z drożdży, co dało ten sam wynik, ponownie udowadniając, że to technika hodowli – a nie wirus – powoduje efekt cytopatyczny. Warto zauważyć, że podczas niedawnej konstrukcji rzekomego „genomu małpiej ospy” chińscy badacze komunistyczni wykorzystali w tym procesie materiał genetyczny drożdży, co, co zaskakujące, nie wymagało nawet posiadania żadnych rzeczywistych próbek wirusa do pracy. W niesławnym badaniu Zhou i wsp., które jest jednym z podstawowych filarów oszustwa „SARS-COV-2”, stwierdzają, że zastosowano kontrolę „fałszywego wirusa”. Z artykułu nie wynika jasno, co rozumieją pod pojęciem „fałszywego wirusa”. Jednakże dr Mark Bailey przeprowadził dalsze badania i odkrył, że w hodowli eksperymentalnej dawkę antybiotyków zwiększono dwukrotnie, aby uzyskać efekt cytopatyczny w 1 z 24 hodowli. Nie tylko jest to wysoki wskaźnik niepowodzeń w hodowli „wirusa”, ale dodanie większej liczby antybiotyków do hodowli eksperymentalnej całkowicie unieważnia wyniki, ponieważ kontrolę nie traktowano tak samo. Nigdzie w artykule nie wspomniano o dodaniu większej liczby antybiotyków do hodowli doświadczalnej. Zhou i in. dopuścił się oszustwa naukowego. Ile innych badań „wirusów” zrobiło to samo? Do każdego artykułu należy dołączyć szczegółowe informacje na temat czynności, które wykonano w przypadku pozornie zainfekowanych kontroli, lecz tak się nie dzieje. Wirusologia to oszukańcza pseudonaukaMetoda hodowli komórkowej nie jest prawidłową metodą eksperymentalną, ponieważ nigdy nie została zaprojektowana zgodnie z metodą naukową. Eksperyment tworzy skutek (efekt cytopatyczny), a następnie zakłada przyczynę („wirus”), nie sprawdzając, czy zakładana przyczyna istnieje. Wiadomo, że efekt cytopatyczny jest spowodowany wieloma innymi czynnikami niezwiązanymi z „wirusem”, co sprawia, że wyjaśnianie fikcyjnego „wirusa” jako winowajcy jest nieuzasadnione. Wiadomo, że efekt cytopatyczny może być spowodowany:
Efekt cytopatyczny nie jest ważną zmienną zależną, ponieważ nie jest zjawiskiem obserwowanym w sposób naturalny i można go wyjaśnić różnymi czynnikami innymi niż niewidzialny „wirus”. Nieoczyszczona próbka dodana do hodowli komórkowej nie jest ważną zmienną niezależną, ponieważ przed rozpoczęciem eksperymentu nie wykazano, że „wirus” znajdujący się w niej występuje w stanie oczyszczonym i wyizolowanym. Używanie metody hodowli komórkowej jako dowodu na istnienie „wirusa” jest całkowicie nienaukowe. Za każdym razem należy przeprowadzić ważne kontrole wraz z kulturami komórkowymi. Zwykle albo w badaniach dostarczonych jako dowód na istnienie „wirusów” nie można znaleźć żadnej wzmianki o kontrolach, albo to, co zrobiono z kulturą kontrolną, jest słabo określone. Jeśli wirusolodzy rzeczywiście przeprowadzają kontrolę, zwykle robią to, co nazywają „pozorowanymi” infekcjami. Oznacza to, że wirusolodzy powinni używać tej samej komórki z tymi samymi dodatkami, ale bez dodatku „wirusa”. Kontrola ma eliminować tylko jedną badaną zmienną, czyli zakładane cząstki „wirusowe”. Ponieważ płyny używane do zaszczepiania hodowli nie składają się wyłącznie z oczyszczonych i wyizolowanych cząstek „wirusa”, ale raczej ze złożonej zupy substancji, takich jak materiały żywicielskie, bakterie, grzyby, pęcherzyki zewnątrzkomórkowe itp., pozorowane zakażenia, w przypadku których do hodowli nie dodaje się płynów ludzkich, nie są to odpowiednie kontrole. Właściwą kontrolą byłoby użycie próbki od zdrowego człowieka, którą traktuje się dokładnie w taki sam sposób, jak płyny z przypuszczalnym „wirusem”. Pozostawienie próbek od zdrowych osób poza kontrolą unieważnia pozorowaną infekcję, ponieważ w kulturze eksperymentalnej występuje wiele zakłócających zmiennych, których brakuje w hodowli pozorowanej. Wirusolodzy muszą próbować obserwować zjawisko naturalne, w którym w przyrodzie można zaobserwować zmienną niezależną. Oznacza to co najmniej, że muszą znaleźć cząstki, które według nich są „wirusami” bezpośrednio w płynach chorego żywiciela i oddzielić je od wszystkiego innego w płynach. Wirusolodzy muszą następnie określić ważną zmienną zależną, aby ustalić sprawdzalną i falsyfikowalną hipotezę. Wirusologia stworzyła własne zmienne laboratoryjne, zamiast udowadniać przyczynę i skutek poprzez badanie jakichkolwiek zjawisk w świecie rzeczywistym. Używanie efektu wytworzonego w laboratorium do wskazania przyczyny, której nie można zaobserwować przed przeprowadzeniem eksperymentu, jest zaprzeczeniem metody naukowej. „Wirus” to wyimaginowany konstrukt wymyślony w umysłach badaczy, którym regularnie nie udało się znaleźć bakteryjnej przyczyny choroby. Następnie założyli, że w płynach chorych ludzi musi znajdować się coś mniejszego i niewidocznego. Wirusologia ma swoje podstawy zakorzenione w pseudonauce, ponieważ nigdy nie zaobserwowano żadnych naturalnie zaobserwowanych zjawisk, na których można by się oprzeć, z wyjątkiem osób z podobnymi objawami. Wirusologia wymknęła się spod kontroli. Bibliografia : 1) Brak kontroli w wirusologii. Mike’a Stone’a. https://viroliegy.com/2022/12/19/virologys-lack-of-control/ 2) Peng Zhou i in. „Epidemia zapalenia płuc związana z nowym koronawirusem prawdopodobnie pochodzenia nietoperza”, Nature, 579 (12 marca 2020 r.). 3) Błędne przekonanie o wirusie Część 1: Odra jako przykład. Doktor Stefan Lanka. Magazyn WISSEnSCHAFFTPLUS 01/2020 · Auszug 4) Błędne wyobrażenia o wirusach, część 2: Początek i koniec kryzysu koronowego. Doktor Stefan Lanka. Magazyn WISSEnSCHAFFtPLUS 02/2020 · Auszug 5) Błędne wyobrażenia o wirusach, część 3: Koronawirus prosty i zrozumiały. Doktor Stefan Lanka. Magazyn WISSEnSCHAFFtPLUS 03/2020 · Auszug 6) OSZUSTWO COVID-19 I WOJNA Z LUDZKOŚCIĄ Dr Mark Bailey i dr John Bevan-Smith 7) Pożegnanie z wirusologią (wydanie eksperckie) Dr Mark Bailey https://drsambailey.com/a-farewell-to-virology-expert-edition/ |
https://expose-news.com/2024/01/21/virology-is-a-fraudulent-pseudoscience-and-is-a-dying-field-according-to-biomedical-scientist/
