„Auschwitz: początek nowej ery?”

Czytałem książkę zatytułowaną Auschwitz: początek nowej ery? Jest to zbiór artykułów wygłoszonych podczas „Międzynarodowego sympozjum na temat Holokaustu”, które odbyło się w katedrze św. Jana Bożego w Nowym Jorku, w dniach 3–6 czerwca 1974 r. Książka została opracowana przez Evę Fleischer i opublikowana przez Katedrę Kościół św. Jana Bożego i „Liga Przeciwko Zniesławieniu” „B'nai B'rith”.

Tytuł książki powinien brzmieć Teologiczne wynalazki racjonalizujące wysiedlenie Kalwarii przez Auschwitz do nauczania w chrześcijańskich kościołach i szkołach, ponieważ właśnie to katoliccy księża, protestanccy duchowni, rabini i inni, w tym Elie Wiesel, zebrali się, aby syntezować na tym sympozjum.

Gregory Baum był (rzekomym) konwertytą na katolicyzm i księdzem katolickim, asystentem kardynała Bea i peritus (doradcy teologicznego) na Soborze Watykańskim II, szczególnie w sprawie trzech najbardziej niepokojących dokumentów Soboru Watykańskiego II, Dignitatis Humanæ, Unitatis Redintegratio i Nostra aetate . Na razie skupię się przede wszystkim na jego słowach, ponieważ był to kapłan o ogromnym wpływie w Rzymie i na Soborze Watykańskim II.

Przechodząc od razu do rzeczy, ks. Gregory Baum tak rozpoczął swoje wystąpienie:

Po Auschwitz kościoły chrześcijańskie nie chcą już nawracać Żydów. Chociaż kościoły mogą nie być pewne podstaw teologicznych, które zwalniają je z tej misji, uświadomiły sobie, że proszenie Żydów, aby zostali chrześcijanami, jest duchowym sposobem wymazania ich z istnienia i w ten sposób jedynie wzmacnia skutki Holokaustu. Co więcej, Kościoły zdają sobie sprawę ze śmiertelnej ironii zawartej w chrześcijańskich prośbach o nawrócenie Żydów; bo po Auschwitz i udziale narodów to świat chrześcijański potrzebuje nawrócenia. Główne kościoły zaczęły odrzucać misję wobec Żydów, nawet jeśli nie uzasadniły tego odpowiednimi wyjaśnieniami doktrynalnymi. Mamy tu często spotykany w historii Kościoła przypadek, w którym praktyczna decyzja Kościołów, podjęta w odpowiedzi na doniosłe wydarzenie, poprzedza refleksję dogmatyczną i faktycznie staje się przewodnikiem dla przyszłego rozwoju doktrynalnego. Poruszane poczuciem wstydu z powodu sformułowań doktrynalnych negujących istnienie Żydów, Kościoły zaczęły uznawać judaizm za autentyczną religię przed Bogiem, posiadającą niezależną wartość i znaczenie, a nie jako etap na drodze do chrześcijaństwa…

Nowe otwarcie na wiarę żydowską i pojawienie się nowego rozumienia misji odzwierciedlają reakcję sumienia chrześcijańskiego na głos Holokaustu… Kościoły uważają, że poprzez te wydarzenia zwróciło się do nich Słowo Boże: poddały się Bożemu osąd.

ks. Baum później powraca do tej idei, że „Słowo Boże” jest przemawiane do „sumienia chrześcijańskiego” poprzez „Holokaust” i wyjaśnia, czego „wymaga się” w odpowiedzi na „wezwanie Boże”.

Nawet bez opracowania odpowiednich podstaw dogmatycznych złożyli znaczące deklaracje publiczne i w niezwykły sposób zmienili porządek publiczny. Teolodzy chrześcijańscy zastanawiali się nad nowymi trendami i próbowali ustalić ich podstawy doktrynalne. Wychowawcy chrześcijańscy zaczęli przepisywać katechizmy i podręczniki szkolne. Wiele zgromadzeń misyjnych i chrześcijańskich grup działania porzuciło dotychczasowy ideał ewangelizacji i przyjęło nową politykę, zgodnie z którą misjonarze solidaryzują się z ludźmi, wśród których służą, dźwigają z nimi ciężary życia i krzewią odkrycie i humanizacja zachodzące pośród nich. W szczególności kościoły wyrzekły się chęci nawracania Żydów; zaczęli nazywać ich braćmi i siostrami.

Choć zmiany te dokonały się na najwyższym szczeblu kościelnym, w kręgach oficjalnych i wśród chrześcijan intensywnie zaangażowanych w problemy współczesnego życia, wpływ nowej polityki na zdecydowaną większość chrześcijan jest znikomy. Większość chrześcijan nawet nie zaczęła zastanawiać się nad tymi kwestiami… Powodem, dla którego nowa polityka przyjęta przez kościoły ma tak małą władzę i wpływ wśród chrześcijan, jest to, że negacja judaizmu i innych religii wydaje się być wbudowana w centralne symbole chrześcijańskie. Poprawki dokonane na marginesach w niewielkim stopniu wpływają na nauczanie centralne. Ponieważ nauczanie chrześcijańskie wyznaje Jezusa jako jedynego pośrednika między Bogiem a człowiekiem, a Kościół jako prawdziwego Izraela, jedynego wehikułu zbawienia, w którym narody świata znajdą przebaczenie i nowe życie, niebezpieczne tendencje społeczne, przeciwko którym nowy polityka kościelna nadal wpływa na chrześcijańskie rozumienie historii. Jeśli ludzie nie są dobrze poinformowani i nie należą do elity religijnej, tradycyjny język w dalszym ciągu kształtuje ich światopogląd i postawę. Wymaga się zatem, aby Kościoły interpretowały centralną doktrynę chrześcijańską, w posłuszeństwie Bożemu wezwaniu, w bardziej społecznie odpowiedzialny sposób i znalazły solidną dogmatyczną podstawę dla swojej nowej polityki… (Auschwitz, Początek nowej ery?, s. . 113, 116-117)

Jak widzimy, Sobór Watykański II peritus ks. Gregory Baum nie był konwertytą na katolicyzm, ale raczej wywrotowcem, który starał się nawrócić katolików na nową religię, jak sam wyraźnie stwierdził: „…po Auschwitz… to świat chrześcijański potrzebuje nawrócenia”.

„Po Auschwitz” to oczywiście oznaczenie Bauma służące do pomiaru czasu w nowej dyspensacji, w której działa. Tak jak w tej nowej religii Kalwarię zastępuje Auschwitz, tak Anno Domini zostaje zastąpione przez Anno Auschwitz. Jeśli wierzycie, że czytam w jego słowach, posłuchajcie współmówcy Johannesa Hoekendijka w jego odpowiedzi na artykuł Bauma:

„Czy jesteśmy w Auschwitz 30 w nowej epoce? To właśnie sugeruje temat naszego kolokwium… Po Auschwitz: Państwo Izrael – nowa era”. (tamże, s. 129)

Należy zauważyć, że Gregory Baum ubolewał w 1974 r., że chociaż on i jego towarzysze w Rzymie byli pijani nową religią „Holokaustu”, świeccy w ławkach nie otrzymali jeszcze przesłania. Wyobrażam sobie, że musi być całkiem zadowolony z możliwości nauczania religii związanej z Holokaustem, która pojawiła się w styczniu i lutym 2009 roku TUTAJ, TUTAJ, TUTAJ, TUTAJ, TUTAJ, TUTAJ.

ks. Baum obszernie wypowiada się na temat zrewidowanej „misji” Kościoła po Soborze Watykańskim II, która neguje tradycyjną katolicką teologię misyjną i działalność, w której formułowaniu brał udział. Tak jak główne dogmaty katolicyzmu są podporządkowane cytowanej powyżej teologii „Holokaustu”, tak też jest z chrześcijańską działalnością misyjną we wszechświecie Gregory'ego Bauma:

„Nowe otwarcie na wiarę żydowską i pojawienie się nowego rozumienia misji odzwierciedlają reakcję sumienia chrześcijańskiego na głos Holokaustu…

ks. Baum powtarza swój urojeniowy język, sugerując, że Bóg, przemawiając poprzez „Holokaust”, nakazuje tę zmianę misji:

„Kościoły wierzą, że przez te wydarzenia zwróciło się do nich Słowo Boże: poddały się sądowi Bożemu”. (tamże, s. 116)

Gregory Baum zaproponował teologię zastępczą, w której „istnienie” „Żydów” jest pierwszą zasadą, której muszą ustąpić nawet najbardziej fundamentalne dogmaty katolickie. Powtarzam, że to peritus Soboru Watykańskiego II napisał te rzeczy 35 lat temu. Niedawne wydarzenia wyraźnie pokazują, że wielu prałatów w Watykanie i poza nim przyjęło te szalone pomysły jako własne.

Widzieć:

Nowa katolicka teologia „Shoah”: Biuletyn nr 47

Ten wpis został opublikowany 28 kwietnia 2009 o 18:59 i znajduje się w kategorii Adl , Auschwitz: Początek nowej ery? , B'nai B'rith , kardynał Bea , Gregory Baum , teologia Holokaustu , Sobór Watykański II . Możesz śledzić wszelkie odpowiedzi na ten wpis poprzez kanał RSS 2.0 . Możesz zostawić odpowiedź lub trackback ze swojej strony.