Ratzinger protestantem? 99%

Ratzinger protestant? 99%

extract from Sodalitium, 1993

by Rev. Francesco Ricossa

Benedict XVI’s 1993 program for a one-world ecumenical church.

It would have gone unnoticed by all but the insiders, if the review 30 Days and the newspaper Il Sabato had not given it some publicity. It is fortunate that they did. What I intend to discuss is the meeting which the “Cardinal Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith”, Joseph Ratzinger, held in Rome on January 29, 1993, at the evangelical cultural center of the local Waldensian community. The complete text of the meeting between Ratzinger and Professor Paolo Ricca, a Waldensian, can be found in the review 30 Days, No. 2, 1993, pp. 66–73. The title chosen by the editors for the article is significant — “Ratzinger, the Ecumenical Prefect”. One should also read the interview of the Lutheran theologian Oscar Cullmann by Il Sabato No. 8, February 20, 1993, pp. 61—63, which was given the title, likewise a significant one, “The Son of Luther and His Eminence”.
For the readers of Sodalitium I will present a summary of “Cardinal” Ratzinger’s ideas about the Church and ecumenism. It was this same Ratzinger who honored Bishop Guérard des Lauriers by “excommunicating” him. Anyone who wishes may verify the sources in the publications mentioned above, and see for himself whether or not it is the Catholic faith which Ratzinger now professes.

Cullmann speaks through Ratzinger

When Pope St. Leo the Great intervened at the Council of Calcedon by means of his legates, the Council fathers said: “Peter speaks by the mouth of Leo”. Having read the text of Ratzinger’s meeting with the Waldensians and Cullmann’s interview, one can say that Cullmann is speaking through Ratzinger. The words are Ratzinger’s, but the ideas are Cullmann’s. No wonder then that the Waldensians agree with him 99 percent, if not 100 percent (Ricca, 30 Days, p. 69).

But Who is Cullmann?

Cullmann was born in Strasbourg in 1902, in the homeland of the Protestant reformer Bucer, whom Cullmann readily makes reference to. (Il Sabato, p. 61). His sees in his birth in the province of Alsace an act of divine providence, since that region is half Protestant, half Catholic. He studied theology “under the guidance of Loisy at Paris” (Ardusso, Ferretti, Pastore, Perone. La Teologia Contemporanea, Marietti 1980, p. 108). The excommunicated modernist Scripture scholar could not have been a good teacher. Bultmann, the great “de—mythologizer” of the Gospels (Il Sabato, p. 63), was assuredly worse. It was to Bultmann that he presented his doctoral thesis on “Formgeschichte”, a method of exegesis invented by Bultmann. “Bultmann said that it was the best presentation of his Formgeschichte” (p. 63). Cullmann later broke “sharply” away from Bultmann, because the latter interpolated the Scriptures by means of existentialist philosophy, whereas Cullmann did not accept any interpolation. Yet Cullmann did not at all abandon the Protestant interpretation of Holy Scripture, or the “Literary Forms Method” (Formgeschichte) of Bultmann, according to which the task of the exegete is to discover the essential nucleus of the Bible: Cullmann sees it as the history of salvation” (Ardusso, op. cit., p. 110).
He taught as a professor of the independent faculty of Protestant theology at the Sorbonne in Paris (1948—72), among other places, and was later a member of the Waldensian theological faculty at Rome. He took part in the Second Vatican Council as an observer, and Paul VI called him “one of my best friends” (Il Sabato, p. 62). “During Vatican II, Cullmann, who was a personal guest of the Secretariat for the Unity of Christians, aided in determining the scriptural, christocentric and historical orientation of conciliar theology…more recently, Cullmann has proposed a model for a ‘Community of Churches’ in his work Unity Through Diversity (Brescia, 1988). Ratzinger praised this model during his meeting with the Waldensians of Rome on January 29” (p. 62).
He knew Ratzinger during the Council, and considered him “the best of the so–called periti, the experts…with the reputation for being an avant-garde progressive” (ibid. p. 63). From that time on they corresponded with each other, at first with regard to exegetical problems; later, states Cullmann: “We corresponded more frequently, and increasingly turned our attention to a discussion of my proposed model of ‘unity by means of diversity’, and as we mentioned earlier, the Cardinal has praised this model both in private and in public” (p. 63). Cullmann looks back with particular pleasure to a letter which he received from Ratzinger stating “I have always learned” from your works, “even when I was not in agreement with you”. This Cullmann sees this as a sign of their “unity in diversity” (ibid. p. 63). “Cullmann’s mission…is to number himself among those who have contributed the most to the dialogue between Catholics and Protestants” (Ardusso, op. cit., p. 112), though he himself remains firmly attached to heresy, explicitly denying the infallibility of the Catholic Church, and the primacy of jurisdiction of Peter and his successors (cf. Ardusso, op. cit., p. 112; Il Sabato, p. 62). Thus he is a bridge between Catholics and Protestants…in order to make the Catholics become protestants, and at the same time having them believe that they are still Catholic: “united” yes, but …“in diversity”.

Ratzinger’s Speech to the Waldensians

Having taught at Rome in the Waldensian theological institute, Cullmann of course knew the Waldensians in Rome. Perhaps he was the one who suggested to his “disciple” Ratzinger that they would make a good audience for his speech explaining and disseminating their common ideas.
The topic of Ratzinger’s meeting with Professor Ricca on January 29 was twofold. It primarily concerned ecumenism in general and its solution to the question of the papacy, which is needed in order to revive the ecumenical movement, now in a crisis. It also discussed how we can bear common witness to the faith.
I will sum up Ratzinger’s thoughts, then discuss them individually in greater detail:

1. Ecumenism is necessary, fundamental, and indisputable
2. The papacy is the hindrance to ecumenical progress
3. The ultimate aim of the ecumenical movement is “The unity of the churches within the Church”.
4. This ultimate aim will be achieved in ways as yet to us unknown.
5. The more immediate goal of ecumenism is an intermediate step, that is, the model proposed by Cullmann of “unity in diversity”.
6. This intermediate step will be reached through a continual “return to the essentials.”
7. This “return to the essentials” will be aided by a reciprocal purification on the part of the churches.

1. Ecumenism

“Ecumenism is irreversible”, as Karol Wojtyla loves to repeat. Joseph Ratzinger goes even further: “God is the primary agent of the ecumenical movement” and “ecumenism is more than anything else a fundamental attitude, a way of living the Christian faith. It is not just one particular aspect of the faith among many others. The desire for unity and the commitment to it both belong to the structure of the same act of faith because Christ came to unite the children of God who were dispersed” (30 Days, p. 68). Ecumenism (or reunification of christians as Pius XI called it) is not perceived as a “return of the dissidents to the one true Church of Christ, from which they had the misfortune to separate themselves at some point in the past” (Pius XI, Encyclical Letter Mortalium Animos, Jan. 6, 1928), or merely one method or undertaking among others of the Church’s activity. It is an essential element of Christian life and part of the act of faith itself. According to Ratzinger, one cannot have the Faith without being ecumenical; yet according to Pope Pius XI, one cannot have the Faith and be an ecumenist:

To favor this opinion [ecumenism], therefore, and to encourage such undertakings is tantamount to abandoning the religion revealed by God.
(Pius XI, Mortalium Animos)

Ricca, the Waldensian, clearly addresses the problem (nor does Ratzinger contradict him):

The crisis of the ecumenical movement is essentially due to the fact that the churches have not changed sufficiently for ecumenical purposes….For ecumenism certainly requires, along with the patience of which Cardinal Ratzinger spoke, some very profound changes. Once a certain point is reached, either the church will change, or progress of the ecumenical movement enters into a state of crisis….Of course, this holds true for all the churches. (30 Days, p. 71)

Hence he is saying that either the Church will perish, and ecumenism will live, or the Church will live, and ecumenism will perish ­– for if the Church changed substantially, it would perish. Now ecumenism is irreversible; therefore the “Church” as it is now, and especially the way it was before the Council, must perish. Thus we come to the question of the papacy, which must likewise change with the Church, or perish.

2. The Papacy: “the greatest obstacle to ecumenism”

Paul VI said it, as the heretic Ricca is pleased to recall.

As everyone knows, the papacy is the crucial point of the ecumenical question, because on the one hand it is the foundation of Catholic unity, while on the other hand, if I may express myself somewhat harshly, it prevents the unity of all christians [i.e., it prevents ecumenism — F.R.]. I must say that Paul VI had the courage to clearly acknowledge this in an address in 1967, in which he said, precisely, (and I believe that he was the only pope to say this) that the papacy is the greatest obstacle to ecumenism. It was a very noble address [says a heretic! — F.R.], not only because of this admission on his part, but in its entirety. The question of the papacy has brought the ecumenical movement to a complete halt.

(30 Days, p. 70)

Therefore, if a dogma of the Faith which happens to be the “foundation of Catholic unity” is an obstacle, indeed the obstacle to ecumenism, then Paul VI, Ratzinger and all of us ought to conclude that the ecumenical movement must perish. For it is impossible that a truth revealed by Christ for the purpose of being the foundation of the unity desired by Him could at the same time be an obstacle to unity. In fact the papacy is not an obstacle, but the sole means of becoming united to the one, true Church: “Furthermore, in this one Church of Christ no man can be or remain who does not accept, recognize and obey the authority and supremacy of Peter and his legitimate successors” (Pius XI, Mortalium Animos). Ironically, the only one to point out that what they are discussing is in fact a dogma was the Protestant, Ricca.
Ratzinger knows this, and cannot therefore speak quite as freely as his “colleague”, as he calls Ricca. So he evades the issue at first. “I think that the papacy is without doubt the most tangible symptom of the problems we face, but it can only be properly understood when seen in a broader context. Thus I do not think that addressing this issue directly, [as was done in the preliminary notes — F.R.] will leave us with a way out” (30 Days, p. 66). In other words, if he brought up the First Vatican Council and what was defined there, this ecumenical utopia would collapse, the equivocators would distance themselves from him, as would Cullmann, and true Catholics would get wise to the whole scheme. So he beats around the bush and refers back to Cullmann’s plan for “unity in diversity”. We will discuss this further on.
Yet sooner or later Ratzinger must come back to the question of the papacy. And what does he suggest? Certainly not the primacy of jurisdiction which the Faith attributes to the pope. “According to our faith,” Ratzinger explains, “the ministry of unity has been entrusted to Peter and his successors” (30 Days, p. 68). But what does this “ministry of unity” consist of? Ratzinger does not say. For the Church it consists in the primacy of jurisdiction of the pope over all the faithful.
For Cullmann, it would consist at most — how generous of him — of a primacy of honor; this proposition is, oh by the way, heretical (DS 2593): “I believe that the petrine service is a charism of the Catholic Church, and that it is something from which we Protestants should also learn” — Cullmann says to Il Sabato — but then he continues:

The pope is the bishop of Rome and as such one could concede to him a leadership role in this scheme for a ‘community of churches’ which I have proposed. Personally I would see his role as being a guarantee of unity. He could accept this if he did not have jurisdiction over all of Christianity but a primacy of honor instead.
(30 Days, p. 62)

According to Ricca, there are three possibilities:

Either the pope remains and will remain…more or less what he is today…, in which case we must conclude that the unity will be a final gift given to us by Christ when He returns [translation: “Us, submit to the pope? Not on your life!” — F.R.], or the papacy will be altered into a type of ecumenical version of it…Hitherto the papacy has served as the center of Catholic unity; henceforth it shall be the center of unity for all christians… [in this system, the pope would be the president of a new ecumenical church — F.R.]. The third possibility, however, is that the pope will remain what he is today, yet will not claim to be the center and fulcrum point of christian unity, but only of Catholic unity…The churches could mutually recognize one another as the churches of Jesus Christ, really united to one another and really different from one another, and periodically they could all meet in a truly ecumenical council… [in this system the pope would be at the head of one christian church among the other churches united in an ecumenical council — F.R.] (30 Days, p. 70–71)

What does Ratzinger think is the role of the pope? As I have shown, he remains silent, or rather fails to defend the teaching of the Church (which is Ricca’s first possibility), indicating instead that the third possibility is to be a stepping stone, with the second thesis as the final goal. For the time being, Ratzinger explains how

“the orthodox [heretical and schismatical — F.R.] churches should not change much in their internal structure, almost nothing in fact, if they unite themselves with Rome,” (30 Days, p. 68) “and as far as their substance is concerned, that holds true not only for the orthodox churches, but also for those born of the Reformation” (30 Days, p. 69). He even went so far as to study, along with some Lutheran friends, various possible models of a “Catholic Church of the Augsburg Confession” (which follows the Protestant heresies of the Augsburg Confession, a sort of Protestant “creed” presented to Charles V by the heresiarch Melanchthon) (30 Days, p. 68)

Doesn’t all of this sound remarkably similar to the heretical proposals made by Cullmann and Ricca, and in particular to Ricca’s second model? We would have a Church presided over by a “pope” with an “orthodox” wing which would remain “orthodox”, and a Protestant wing which would remain Protestant. On the other hand, according to Ratzinger, the “orthodox” (and, mutatis mutandis, the Protestants) “have a different way of assuring the unity and stability in a common faith, different from ours in the Catholic Church of the West” (30 Days, p. 68). What Ratzinger is referring to, in the case of the “Orthodox,” is their liturgy and monasticism.
Now, who does not realize that the liturgy and monasticism among the “Orthodox”, like the Bible among the Protestants, are not sufficient to guarantee unity and the Faith? In fact, despite the liturgy, monasticism, and the Bible, they are schismatics (without unity) and heretics (without the faith)! To wish to reduce the dogmas of the Faith and the action taken to preserve them, namely the condemnations of error by the Holy Office, of which the Pope is the prefect, to characteristics peculiar not to the universal Catholic Church, but to its western (and Roman) branch, is a very serious error! And the quotes from the “orthodox” theologian Meyendorff (who criticizes universalism in its Roman form, but who also criticizes, as he says, “the regionalism as it developed in the history of the Orthodox churches”. (Ratzinger in 30 Days, p. 68) hardly serve as an assurance of the “ecumenical prelate’s” catholicity. Basically, Meyendorff is proposing the same aberration as Ricca: the churches, all of them, including the Catholic Church, must undergo a profound change to ensure the progress of ecumenism.
In short, Pius XI hit the nail on the head when he wrote:

There are indeed some who recognize and affirm that Protestantism has with inconsiderate zeal rejected certain articles of faith and external ceremonies which are in fact useful and attractive, and which the Roman Church still retains. But they immediately go on to say that the Roman Church, too, has erred, and corrupted the primitive religion by adding to it and proposing for belief doctrines not only alien to the Gospel but contrary to its spirit. Chief among these they count that of the primacy of jurisdiction granted to Peter and to his successors in the See of Rome. There are actually some, though few, who grant to the Roman Pontiff a primacy of honor and ever a certain power or jurisdiction; this, however, they consider to arise not from the divine law but merely from the consent of the faithful. Others, again, even go so far as to desire the Pontiff himself to preside over their mixed assemblies. For the rest, while you may hear many non–Catholics loudly preaching brotherly communion in Jesus Christ, yet not one will you find to whom it even occurs with devout submission to obey the Vicar of Jesus Christ in his capacity of teacher or ruler. (Pius XI, Mortalium Animos)

Reading this text, one would think the Pope were speaking of Cullmann. As is evident, the Protestants have not taken one step forward from 1928 to today, whereas we find ourselves confronted with the open–arms ecumenism of the Novus Ordo, and its “pope” racing from one “multicolored” religious meeting to another.

3. The Ultimate Aim: “Churches within the Church”

But let us return to Ratzinger. In order to avoid the problem of the papacy, he first speaks about ecumenism, whose ultimate aim is obviously the unity of the churches in the one Church (30 Days, p. 66). “We are tending towards the unity of the Church of God” (p. 67). Yet Ratzinger’s logic is flawed from the start, since if there is only one true Church, then what good are the other churches? Is this “one true Church” the Catholic Church or isn’t it? Or is the Catholic Church one of the “churches” which must unite themselves more and more to form the “one true Church”? In the first case (one true Church = the Catholic Church), the aim has already been achieved, the Church is already “one”, and ecumenism has no purpose but the abjuration on the part of heretics and schismatics of their errors, and there are only sects, conventicle “churches” which are not to unite themselves but disappear.
In the second case, (the one true Church = a more or less close union of “churches” which are more or less different from one another) Ratzinger is serving up the error condemned by Pius XI in Mortalium Animos:

And here it will be opportune to expound and to reject a certain false opinion which lies at the root of this question and of that complex movement by which non—Catholics seek to bring about the union of Christian Churches. Those who favor this view constantly quote the words of Christ, ‘That they may be one…And there shall be one fold and one shepherd‘ (John XVII: 21; X: 16), in the sense that Christ thereby merely expressed a desire or a prayer which as yet has not been granted. For they hold that the unity of faith and government, which is a note of the one true Church of Christ, has up to the present time never really existed, and does not exist today. They consider that this unity is indeed to be desired and may even, by cooperation and good will, be actually attained, but that meanwhile it must be regarded as a mere ideal. The Church, they say, is of its nature divided into sections, composed of several churches or distinct communities which still remain separate, and although holding in common some articles of doctrine, nevertheless differ concerning the remainder; that all these enjoy the same rights.

Can the “ecumenical prelate” explain himself? Does he believe that the one true Church of Christ already exists, and that it is the Roman Catholic Church, or not?

4. What Will the Church of the Future Be Like?

Unfortunately, I fear that he has already explained what he meant. The ultimate goal, the union of the churches within the Church, lies in a future both distant and unknown.

Therefore the goal, the aim of every ecumenical effort is to attain the real unity of the Church [doesn’t this already exist? or is it only apparent? or unreal? — F.R.], which implies a multitude of forms which we cannot yet define.
(30 Days, p. 66)

Elsewhere he states:

For the time being I do not dare suggest any concrete, possible and imaginable realizations of this future church. (30 Days, p. 68)

As a Protestant, Ricca was of course very pleased to hear Ratzinger’s ideas, for they fit in very well with his own thinking. After recalling the eight centuries of strife between Catholics and Waldensians, he added, “well then, why are we all here together? We are here together because, if it is true that we well know who we are, and know well enough who we have been, we do not know, however, who we will be. It is this very reserve on the part of Ratzinger in not proposing models, that is, the very attitude of not knowing, which binds us together”. The Waldensians and the followers of Vatican II are united — in not knowing what the future of the Church will be like! For, as Ricca explained, either the churches will change or the ecumenical movement will die out. That a Protestant admits of the idea of a yet unknown Church of the future — fine. But a Catholic? How can he possibly reconcile that with the indefectibility of the Church? What other model of the Church can he present to the protestants than the one desired by Christ and founded upon Peter? How can a “cardinal” not know what the Church ought to be like, when it was founded by Christ two thousand years ago? One could say that Ratzinger has the same notion of the Church that Teilhard has of God: the Church does not exist…yet, but it is evolving towards its omega point, the final goal of the ecumenical movement.

5. Unity in Diversity

The Church of the future, therefore, will be one (in its pluriformity). Sometime in the future. What about in the meantime? We are in an “intermediate time” (30 Days, p. 66) of “unity in diversity”. “In my opinion,” explains Ratzinger, “this model could be described by the well—known term “reconciled diversity”, which is very similar to the my dear colleague Oscar Cullmann’s thoughts on the matter” (p. 67). We have already seen what sort of model of the Church Cullmann has proposed, and later on we will hear about Ratzinger’s. Suffice it to say that Ricca readily understood the gist of Ratzinger’s proposal:

I would like to state first of all, — states Ricca — that I am 99% in agreement, if not 100%, with what Cardinal Ratzinger has had to say. Indeed, I am glad and very satisfied to hear this, for it can serve as a starting point: as you all know, this concept of reconciled diversity is of Lutheran origin.
(30 Days, p. 69)

Thus Ratzinger wishes to lead us to an unknown church of pluriformity, modeled after a Lutheran concept of the Church.

6. A Return to the Essentials

But how is this “reconciled diversity” to be attained in practice? It is not a matter, admonishes Ratzinger, of “being content with the current situation”, to resigning ourselves to the differences between us.
What is needed in this dynamic process is perseverance in

walking together, in the humility which respects the others, even where we have not yet achieved a compatibility in church doctrine or practice; it consists in the willingness to learn from each other and to accept each other’s corrections, in joy and thanksgiving for each one’s spiritual treasures, in a permanent essentialization of one’s own faith, doctrine and practice, which must be continually purified and nourished by Scripture, while we keep our eyes fixed on the Lord…
(30 Days, pp. 67–68)

How many contradictions in so few lines! How can we “walk together” if we think and act differently? How can the “seat of truth,” the Church of Christ, learn things which she does not yet know, and even be corrected, by heretics? How can the Church “respect” heresy and schism, which are sins? What distinguishes us from the protestant sects and the “Orthodox” is their very adherence to heresy and schism. Lastly, what does Ratzinger mean by “essentializing” (permanently!) the faith? This idea is at the center of his thought, and is not just his alone:

the search for the Wesen, the essence of Christianity, has been a typical search of German theology for more than a century. This search is exemplified in the works of L. Feurbach (1841), A. Harnack (1900), K. Adam (1924), R. Guardini (1939), M. Schmaus (1947), and in Karl Rahner’s recent proposal of a synthetic formulation of the Christian message. Similar to the attempts mentioned earlier, Ratzinger’s search for the essence of Christianity clearly bears the mark of its era, which has more and more come to be called “the post–christian age”. It is characterized not so much by the negation of this or that truth of the faith, but rather by the fact that the faith as a whole seems to have lost its spirit, its capacity to interpret the world, compared to other religions which seem to have been more successful in supplying its believers with an answer to the spiritual questions of our times.
(Ardusso, op. cit., p. 457)

In reality, every attempt to “essentialize” the faith risks destroying it. Pius XI wrote, in opposition to the ecumenists:

It is never lawful to employ in connection with articles faith the distinction invented by some between ‘fundamental’ and ‘non—fundamental’ articles, the former to be accepted by all, the latter being left to the free acceptance of the faithful. The supernatural virtue of faith has as its formal motive the authority of God revealing, and this allows of no such distinction. All true followers of Christ, therefore will believe the dogma of the Immaculate Conception of the Mother of God with the same faith as they believe the mystery of the august Trinity, the infallibility of the Roman Pontiff in the sense defined by the Ecumenical Vatican Council with the same faith as they believe the Incarnation of our Lord. That these truths have been solemnly sanctioned and defined by the Church at various times, some of them even quite recently, makes no difference as to their certainty, nor to our obligation of believing them. Has not God revealed them all?
(Mortalium Animos)

Ratzinger does not clearly explain what the essence of the faith is supposed to be, nor what “superstructure” is (in Ardusso, op. cit., p. 458, what is essential is to “present oneself as the church of the faith completely at the service of those liberating themselves from the superstructure which obscures the authenticity of its face”).
In his conclusive reply, however, Ratzinger specifies that his “thought coincides with Professor Ricca’s” (30 Days, p. 72) with regard to “the word essentialize”. We must truly return to the heart of the matter, to the essentials, or put differently, the problem of our times is the absence of God, and thus our greatest duty as christians [Catholics and non–catholics together — F.R.] is to bear witness to the living God.” (30 Days, p. 73). To be sure, as christians of all (or almost) denominations would probably agree about this one point, the existence of God, and “the reality of the final judgment and of eternal life” (p. 73). This “compelling factor” necessarily “unites”, because “all Christians are united in faith through which God has revealed Himself, incarnate in Jesus Christ” (30 Days, p. 73). (For the condemnation of this idea of bearing common witness to the faith, see Pope Pius XI, Mortalium Animos).

7. Reciprocal Purification

But how will this continual “essentialization” come about? For Ratzinger, this positive process originates with the other “churches”. The Catholic Church would thus be continually purified…by heretical sects…so for now, while we await the pluriformous unity of the future, it is good that we have some (reconciled) diversity.
Ratzinger continues:

Oportet et hæreses esse, says St. Paul. Perhaps not all of us are ready yet for unity, and we need a sort of thorn in our side, provided by the diversity of the other, to awaken us from a divided and splintered Christianity. Perhaps it is our duty to be a thorn in each other’s side. There is a duty to let oneself be purified and enriched by the other…Even at this moment in history where God has not given us perfect unity, we acknowledge one another, our brothers in Christ, the sister churches, we love each other’s community, we meet in a process of divine education in which the Lord uses the different communities for each other’s good, to make us capable and worthy of definitive unity.
(30 Days, p. 68)

Thus, according to Ratzinger, God supposedly wills that “heresies” exist. (In fact, He only permits their existence, as he permits that of evil.) Hence, for Ratzinger, God wills at this time the divisions within Christianity, its different communities, for one perfects the other. Hence the Catholic Church would be “revived”, “purified”, “enriched”, and no longer “divided”, thanks to the heretical sects of which the Lord makes use. And conversely, the Catholic Church would interact in the same manner with the other churches, and have the same effect upon them. All are in the dialectical march towards the indefinite future unity of a Church yet unknown which will result from this process.
The primitive Church, according to Ratzinger, is a model for this future church, but nothing more. It was united “in the three fundamental elements: Sacred Scripture, the rule of faith, and the sacramental structure of the Church” (30 Days, p. 66), and, as far as the rest is concerned, it was most diverse. Was it not also united in submission to the magisterium and the papacy? Did it not have the same faith, something which is not the case with Protestants and “Orthodox”?
Ratzinger is asking us to adhere to an unknown church of the future modeled after a falsified picture of the ancient Church, so that in actuality, we will abandon the eternal and immutable Church of Christ.

Conclusion: Pius XI judges Ratzinger.

If Ratzinger does not know towards what sort of future these “thorn—in—the—side” churches are heading while they “essentialize” one other, Pius XI will tell him. The Pope spoke in the encyclical Mortalium Animos, which Ratzinger dared to declare in conformity with Vatican II.

• “The ecumenical or pan–christian movement leads to naturalism and atheism”, and prepares “a self-styled christian religion which differs like night and day from the unique Church of Christ.
• “It is the avenue to the neglect of religion, to indifferentism, and to modernism.”
• “It is stupidity and foolishness.”

(Mortalium Animos)

But let us not pin all of the blame on Ratzinger, for he is merely a faithful interpreter of Vatican II, as is Karol Wojtyla. This latter individual is the alien body who must be expelled from the Church, the spouse of Christ, and whom the forces of sanity in the Church will undoubtedly reject. As for us, we wish to belong to the Catholic Church and not to the heterodox phantom church of unity through diversity, cooked up by Oscar Cullmann and his heterodox disciple Joseph Ratzinger.

Program Benedykta XVI z 1993 r. dotyczący utworzenia jednego ogólnoświatowego Kościoła ekumenicznego.

Pozostałoby to niezauważone przez wszystkich oprócz wtajemniczonych, gdyby nie nagłośnienie przez czasopismo 30 Days i gazetę Il Sabato . Dobrze, że to zrobili. Zamierzam omówić spotkanie, które „Kardynał Prefekt Kongregacji Nauki Wiary”, Joseph Ratzinger, odbył w Rzymie 29 stycznia 1993 r. w ewangelickim centrum kulturalnym lokalnej wspólnoty waldensów. Pełny tekst spotkania Ratzingera z profesorem Paolo Ricca, waldensem, można znaleźć w czasopiśmie 30 Days , nr 2, 1993, s. 66–73. Tytuł wybrany przez redaktorów dla artykułu jest znaczący — „Ratzinger, Ekumeniczny Prefekt”. Należy również przeczytać wywiad z luterańskim teologiem Oscarem Cullmannem w Il Sabato nr 8, 20 lutego 1993, s. 61—63, któremu nadano tytuł, również znaczący, „Syn Lutra i Jego Eminencja”.
Dla czytelników Sodalitium przedstawię streszczenie poglądów „kardynała” Ratzingera na temat Kościoła i ekumenizmu. To ten sam Ratzinger uhonorował biskupa Guérarda des Lauriers, „ekskomunikując” go. Każdy, kto chce, może sprawdzić źródła w wyżej wymienionych publikacjach i przekonać się osobiście, czy to jest wiara katolicka, którą obecnie wyznaje Ratzinger.

Cullmann przemawia przez Ratzingera

Gdy papież św. Leon Wielki interweniował na Soborze w Calcedon za pośrednictwem swoich legatów, ojcowie soborowi powiedzieli: „Piotr przemawia ustami Leona”. Po przeczytaniu tekstu spotkania Ratzingera z waldensami i wywiadu z Cullmannem można powiedzieć, że Cullmann przemawia przez Ratzingera. Słowa są Ratzingera, ale idee są Cullmanna. Nic więc dziwnego, że waldensowie zgadzają się z nim w 99 procentach, jeśli nie w 100 procentach (Ricca, 30 Days , s. 69).

Kim jest Cullmann?

Cullmann urodził się w Strasburgu w 1902 roku, w ojczyźnie protestanckiego reformatora Bucera, do którego Cullmann chętnie się odwołuje. ( Il Sabato , s. 61). Jego narodziny w prowincji Alzacji są aktem boskiej opatrzności, ponieważ region ten jest w połowie protestancki, w połowie katolicki. Studiował teologię „pod kierunkiem Loisy'ego w Paryżu” (Ardusso, Ferretti, Pastore, Perone. La Teologia Contemporanea , Marietti 1980, s. 108). Ekskomunikowany modernistyczny badacz Pisma Świętego nie mógł być dobrym nauczycielem. Bultmann, wielki „demitologizator” Ewangelii (Il Sabato, s. 63), był z pewnością gorszy. To właśnie Bultmannowi przedstawił swoją rozprawę doktorską na temat „ Formgeschichte ”, metody egzegezy wynalezionej przez Bultmanna. „Bultmann powiedział, że to najlepsza prezentacja jego Formgeschichte ” (s. 63). Cullmann później „ostro” odciął się od Bultmanna, ponieważ ten ostatni interpolował Pisma Święte za pomocą filozofii egzystencjalnej, podczas gdy Cullmann nie akceptował żadnej interpolacji. Jednakże Cullmann wcale nie porzucił protestanckiej interpretacji Pisma Świętego, ani „Metody Form Literackich” ( Formgeschichte ) Bultmanna, zgodnie z którą zadaniem egzegety jest odkrycie istotnego jądra Biblii: Cullmann widzi ją jako historię zbawienia” (Ardusso, op. cit. , s. 110).
Wykładał jako profesor niezależnego wydziału teologii protestanckiej na Sorbonie w Paryżu (1948—72), między innymi, a później był członkiem wydziału teologii waldensów w Rzymie. Brał udział w Soborze Watykańskim II jako obserwator, a Paweł VI nazwał go „jednym z moich najlepszych przyjaciół” ( Il Sabato , s. 62). „Podczas Soboru Watykańskiego II, Cullmann, który był osobistym gościem Sekretariatu Jedności Chrześcijan, pomógł w określeniu biblijnej, chrystocentrycznej i historycznej orientacji teologii soborowej… ostatnio Cullmann zaproponował model „Wspólnoty Kościołów” w swojej pracy Jedność przez różnorodność (Brescia, 1988). Ratzinger chwalił ten model podczas swojego spotkania z waldensami w Rzymie 29 stycznia” (s. 62).
Znał Ratzingera podczas Soboru i uważał go za „najlepszego z tak zwanych periti, ekspertów… ze sławą awangardowego postępowca” ( tamże.str. 63). Od tego czasu korespondowali ze sobą, początkowo w kwestiach egzegetycznych; później, jak stwierdza Cullmann: „Korespondowaliśmy częściej i coraz bardziej zwracaliśmy uwagę na dyskusję na temat mojego proponowanego modelu 'jedności poprzez różnorodność', a jak wspomnieliśmy wcześniej, kardynał chwalił ten model zarówno prywatnie, jak i publicznie” (str. 63). Cullmann ze szczególną przyjemnością wspomina list, który otrzymał od Ratzingera, w którym stwierdzał: „Zawsze uczyłem się” z twoich prac, „nawet gdy się z tobą nie zgadzałem”. Cullmann widzi w tym znak ich „jedności w różnorodności” ( tamże, str. 63). „Misją Cullmanna…jest zaliczenie siebie do grona tych, którzy najbardziej przyczynili się do dialogu między katolikami i protestantami” (Ardusso, op. cit. , s. 112), choć sam pozostaje mocno przywiązany do herezji, wyraźnie zaprzeczając nieomylności Kościoła katolickiego i prymatowi jurysdykcji Piotra i jego następców (por. Ardusso, op. cit. , s. 112; Il Sabato , s. 62). W ten sposób jest on pomostem między katolikami i protestantami…aby sprawić, by katolicy stali się protestantami, a jednocześnie sprawić, by uwierzyli, że nadal są katolikami: „zjednoczeni”, tak, ale… „w różnorodności”.

Przemówienie Ratzingera do waldensów

Cullmann, który nauczał w Rzymie w instytucie teologicznym Waldensów, oczywiście znał waldensów w Rzymie. Być może to on zasugerował swojemu „uczniowi” Ratzingerowi, że będą oni dobrą publicznością dla jego przemówienia, w którym wyjaśniał i rozpowszechniał ich wspólne idee.
Temat spotkania Ratzingera z profesorem Ricca 29 stycznia był dwojaki. Dotyczył przede wszystkim ekumenizmu w ogólności i jego rozwiązania kwestii papiestwa, które jest potrzebne, aby ożywić ruch ekumeniczny, który obecnie znajduje się w kryzysie. Omówiono również, w jaki sposób możemy dawać wspólne świadectwo wierze.
Podsumuję myśli Ratzingera, a następnie omówię je szczegółowo:

1. Ekumenizm jest konieczny, podstawowy i niepodważalny

2. Papiestwo jest przeszkodą dla postępu ekumenicznego

3. Ostatecznym celem ruchu ekumenicznego jest „Jedność Kościołów w Kościele”.

4. Ten ostateczny cel zostanie osiągnięty w sposób, którego jeszcze nie znamy.

5. Bardziej bezpośrednim celem ekumenizmu jest krok pośredni, czyli zaproponowany przez Cullmanna model „jedności w różnorodności”.

6. Do tego etapu pośredniego dojdziemy poprzez ciągły „powrót do tego, co najważniejsze”.

7. Ten „powrót do tego, co istotne” będzie wspomagany przez wzajemne oczyszczenie się Kościołów.

1. Ekumenizm

„Ekumenizm jest nieodwracalny”, jak lubi powtarzać Karol Wojtyła. Joseph Ratzinger idzie jeszcze dalej: „Bóg jest głównym czynnikiem ruchu ekumenicznego”, a „ekumenizm jest bardziej niż czymkolwiek innym fundamentalną postawą, sposobem życia wiarą chrześcijańską. Nie jest to tylko jeden szczególny aspekt wiary pośród wielu innych. Pragnienie jedności i zaangażowanie w nią należą do struktury tego samego aktu wiary, ponieważ Chrystus przyszedł, aby zjednoczyć rozproszone dzieci Boże” ( 30 dni , s. 68). Ekumenizm (lub ponowne zjednoczenie chrześcijan , jak nazywał to Pius XI) nie jest postrzegany jako „powrót dysydentów do jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego, od którego mieli nieszczęście odłączyć się w pewnym momencie w przeszłości” (Pius XI, Encyklika Mortalium Animos , 6 stycznia 1928 r.), ani po prostu jedna z metod lub przedsięwzięć pośród innych działań Kościoła. Jest to istotny element życia chrześcijańskiego i część samego aktu wiary. Według Ratzingera nie można mieć wiary, nie będąc ekumenicznym; jednak według papieża Piusa XI nie można mieć wiary i być ekumenistą:

Dlatego też popieranie tej opinii [ekumenizmu] i popieranie podobnych przedsięwzięć jest równoznaczne z porzuceniem religii objawionej przez Boga.
(Pius XI, Mortalium Animos )

Ricca, waldens, wyraźnie porusza ten problem (Ratzinger mu nie zaprzecza):

Kryzys ruchu ekumenicznego wynika zasadniczo z faktu, że kościoły nie zmieniły się wystarczająco dla celów ekumenicznych… Ponieważ ekumenizm z pewnością wymaga, oprócz cierpliwości, o której mówił kardynał Ratzinger, pewnych bardzo głębokich zmian. Gdy zostanie osiągnięty pewien punkt, albo kościół się zmieni, albo postęp ruchu ekumenicznego wejdzie w stan kryzysu… Oczywiście, dotyczy to wszystkich kościołów. ( 30 Days , s. 71)

Stąd mówi, że albo Kościół zginie, a ekumenizm będzie żył, albo Kościół będzie żył, a ekumenizm zginie – bo gdyby Kościół zmienił się istotnie, zginąłby. Ekumenizm jest nieodwracalny; dlatego „Kościół” taki, jaki jest teraz, a zwłaszcza taki, jaki był przed Soborem, musi zginąć. Tak więc dochodzimy do kwestii papiestwa, które musi się zmienić wraz z Kościołem lub zginąć.

2. Papiestwo: „największa przeszkoda dla ekumenizmu”

Powiedział to Paweł VI, jak z przyjemnością przypomina heretyk Ricca.

Jak wszyscy wiedzą, papiestwo jest kluczowym punktem kwestii ekumenicznej, ponieważ z jednej strony jest fundamentem jedności katolickiej, a z drugiej strony, jeśli mogę się wyrazić nieco ostro, uniemożliwia jedność wszystkich chrześcijan [tj. uniemożliwia ekumenizm — FR] . Muszę powiedzieć, że Paweł VI miał odwagę wyraźnie to przyznać w przemówieniu w 1967 r., w którym powiedział dokładnie (i sądzę, że był jedynym papieżem, który to powiedział), że papiestwo jest największą przeszkodą dla ekumenizmu. Było to bardzo szlachetne przemówienie [mówi heretyk! — FR] , nie tylko z powodu tego przyznania z jego strony, ale w całości. Kwestia papiestwa całkowicie zatrzymała ruch ekumeniczny.

( 30 dni , s. 70)

Dlatego jeśli dogmat wiary, który jest „fundamentem jedności katolickiej”, jest przeszkodą, rzeczywiście przeszkodą dla ekumenizmu, to Paweł VI, Ratzinger i my wszyscy powinniśmy dojść do wniosku, że ruch ekumeniczny musi zginąć. Niemożliwe jest bowiem, aby prawda objawiona przez Chrystusa w celu bycia fundamentem pożądanej przez Niego jedności mogła być jednocześnie przeszkodą dla jedności. W rzeczywistości papiestwo nie jest przeszkodą, ale jedynym środkiem zjednoczenia się z jednym, prawdziwym Kościołem: „Ponadto w tym jednym Kościele Chrystusowym nie może być ani pozostać żaden człowiek, który nie przyjmuje, nie uznaje i nie jest posłuszny autorytetowi i zwierzchnictwu Piotra i jego prawowitych następców” (Pius XI, Mortalium Animos ). Ironicznie, jedynym, który wskazał, że to, o czym dyskutują, jest w rzeczywistości dogmatem, był protestant Ricca.
Ratzinger o tym wie i dlatego nie może mówić tak swobodnie jak jego „kolega”, jak nazywa Ricca. Więc na początku unika tematu. „Myślę, że papiestwo jest bez wątpienia najbardziej namacalnym symptomem problemów, z którymi się mierzymy, ale można je właściwie zrozumieć tylko wtedy, gdy rozpatruje się je w szerszym kontekście. Dlatego nie sądzę, aby bezpośrednie zajęcie się tą kwestią [jak uczyniono we wstępnych notatkach — FR] pozostawiło nam drogę wyjścia” ( 30 Days , s. 66). Innymi słowy, gdyby powołał się na Sobór Watykański I i to, co tam zdefiniowano, ta ekumeniczna utopia by się zawaliła, dwuznacznicy zdystansowaliby się od niego, podobnie jak Cullmann, a prawdziwi katolicy zrozumieliby cały ten schemat. Więc kręci się wokół tematu i odwołuje się do planu Cullmanna dotyczącego „jedności w różnorodności”. Omówimy to dalej.
Jednak prędzej czy później Ratzinger musi powrócić do kwestii papiestwa. I co on sugeruje? Z pewnością nie prymat jurysdykcji, który Wiara przypisuje papieżowi. „Według naszej wiary” – wyjaśnia Ratzinger – „posługa jedności została powierzona Piotrowi i jego następcom” ( 30 Days , s. 68). Ale na czym polega ta „posługa jedności”? Ratzinger nie mówi. Dla Kościoła polega ona na prymacie jurysdykcji papieża nad wszystkimi wiernymi.
Dla Cullmanna polegałaby ona co najwyżej – jak hojnie z jego strony – na prymacie honorowym; ta propozycja jest, och, nawiasem mówiąc, heretycka (DS 2593): „Wierzę, że posługa Piotrowa jest charyzmatem Kościoła katolickiego i że jest czymś, czego my protestanci również powinniśmy się od niej uczyć” – mówi Cullmann do Il Sabato – ale potem kontynuuje:

Papież jest biskupem Rzymu i jako taki można by przyznać mu rolę lidera w tym schemacie „wspólnoty kościołów”, którą zaproponowałem. Osobiście widziałbym jego rolę jako gwaranta jedności. Mógłby to zaakceptować, gdyby nie miał jurysdykcji nad całym chrześcijaństwem, ale zamiast tego prymat honorowy.
( 30 Days , s. 62)

Według Ricca istnieją trzy możliwości:

Albo papież pozostanie i pozostanie…mniej lub bardziej tym, kim jest dzisiaj…, w takim przypadku musimy dojść do wniosku, że jedność będzie ostatecznym darem danym nam przez Chrystusa, kiedy powróci [tłumaczenie: „My, poddać się papieżowi? Nie na twoje życie!” — FR] , albo papiestwo zostanie zmienione w pewnego rodzaju ekumeniczną wersję…Dotychczas papiestwo służyło jako centrum jedności katolickiej; odtąd będzie centrum jedności dla wszystkich chrześcijan… [w tym systemie papież byłby prezydentem nowego ekumenicznego kościoła — FR] . Trzecią możliwością jest jednak to, że papież pozostanie tym, kim jest dzisiaj, ale nie będzie twierdził, że jest centrum i punktem oparcia jedności chrześcijańskiej, ale tylko jedności katolickiej… Kościoły mogłyby wzajemnie uznawać się za Kościoły Jezusa Chrystusa, naprawdę zjednoczone ze sobą i naprawdę różne od siebie, a okresowo wszystkie mogłyby spotykać się na prawdziwie ekumenicznym soborze… [w tym systemie papież stałby na czele jednego kościoła chrześcijańskiego wśród innych kościołów zjednoczonych w soborze ekumenicznym — FR] ( 30 Days , s. 70–71)

Jaka jest rola papieża według Ratzingera? Jak pokazałem, milczy, a raczej nie broni nauczania Kościoła (co jest pierwszą możliwością Ricca), wskazując zamiast tego, że trzecia możliwość ma być kamieniem milowym, a celem ostatecznym jest druga teza. Na razie Ratzinger wyjaśnia, jak

„kościoły prawosławne [heretyckie i schizmatyckie — FR] nie powinny wiele zmieniać w swojej strukturze wewnętrznej, właściwie prawie nic, jeśli zjednoczą się z Rzymem” ( 30 dni , s. 68) „i jeśli chodzi o ich istotę, dotyczy to nie tylko kościołów prawosławnych, ale także tych zrodzonych z Reformacji” ( 30 dni , s. 69). Posunął się nawet do tego, że wraz z kilkoma przyjaciółmi luteranami badał różne możliwe modele „Kościoła katolickiego Wyznania Augsburskiego” (który podąża za protestanckimi herezjami Wyznania Augsburskiego, swego rodzaju protestanckiego „wyznania wiary” przedstawionego Karolowi V przez herezjarchę Melanchtona) ( 30 dni , s. 68)

Czy to wszystko nie brzmi zadziwiająco podobnie do heretyckich propozycji Cullmanna i Ricca, a w szczególności do drugiego modelu Ricca? Mielibyśmy Kościół pod przewodnictwem „papieża” ze skrzydłem „prawosławnym”, które pozostałoby „prawosławne”, i skrzydłem protestanckim, które pozostałoby protestanckie. Z drugiej strony, według Ratzingera, „prawosławni” (i mutatis mutandis protestanci) „mają inny sposób zapewniania jedności i stabilności we wspólnej wierze, różny od naszego w Kościele Katolickim Zachodu” ( 30 Days , s. 68). To, do czego Ratzinger odnosi się w przypadku „prawosławnych”, to ich liturgia i monastycyzm.
Teraz, kto nie zdaje sobie sprawy, że liturgia i monastycyzm wśród „prawosławnych”, podobnie jak Biblia wśród protestantów, nie są wystarczające, aby zagwarantować jedność i Wiarę? W rzeczywistości, pomimo liturgii, monastycyzmu i Biblii, są schizmatykami (bez jedności) i heretykami (bez wiary)! Chęć sprowadzenia dogmatów Wiary i działań podejmowanych w celu ich zachowania, a mianowicie potępień błędów przez Święte Oficjum, którego prefektem jest papież, do cech właściwych nie powszechnemu Kościołowi katolickiemu, ale jego zachodniej (i rzymskiej) gałęzi, jest bardzo poważnym błędem! A cytaty „prawosławnego” teologa Meyendorffa (który krytykuje uniwersalizm w jego rzymskiej formie, ale który krytykuje również, jak mówi, „regionalizm, jaki rozwinął się w historii kościołów prawosławnych” (Ratzinger w 30 dniach , s. 68) nie służą jako zapewnienie katolickości „ekumenicznego prałata”. Zasadniczo Meyendorff proponuje tę samą aberrację, co Ricca: kościoły, wszystkie z nich, w tym Kościół katolicki, muszą przejść głęboką zmianę, aby zapewnić postęp ekumenizmu.
Krótko mówiąc, Pius XI trafił w sedno, gdy napisał:

Są rzeczywiście tacy, którzy uznają i twierdzą, że protestantyzm z nierozważną gorliwością odrzucił pewne artykuły wiary i zewnętrzne ceremonie, które są w rzeczywistości użyteczne i atrakcyjne, a które Kościół Rzymski nadal zachowuje. Ale od razu przechodzą do stwierdzenia, że ​​Kościół Rzymski również popełnił błąd i zepsuł pierwotną religię, dodając do niej i proponując do wierzenia doktryny nie tylko obce Ewangelii, ale sprzeczne z jej duchem. Za najważniejszą z nich uważają prymat jurysdykcji przyznany Piotrowi i jego następcom na Stolicy Rzymskiej. Są w rzeczywistości niektórzy, choć nieliczni, którzy przyznają Rzymskiemu Papieżowi prymat honoru i zawsze pewną władzę lub jurysdykcję; uważają to jednak za wynikające nie z prawa boskiego, ale jedynie ze zgody wiernych. Inni, z kolei, idą nawet tak daleko, że pragną, aby sam Papież przewodniczył ich mieszanym zgromadzeniom. Poza tym, podczas gdy możesz usłyszeć wielu niekatolików głośno głoszących braterską komunię w Jezusie Chrystusie, nie znajdziesz ani jednego, któremu przyszłoby do głowy z pobożnym poddaniem się słuchać Wikariusza Jezusa Chrystusa w jego roli nauczyciela lub władcy. (Pius XI, Mortalium Animos )

Czytając ten tekst, można by pomyśleć, że papież mówił o Cullmannie. Jak widać, protestanci nie zrobili ani jednego kroku naprzód od 1928 r. do dziś, podczas gdy my znajdujemy się w obliczu otwartego ekumenizmu Novus Ordo i jego „papieża” pędzącego od jednego „wielokolorowego” spotkania religijnego do drugiego.

3. Ostateczny cel: „Kościoły w Kościele”

Ale wróćmy do Ratzingera. Aby uniknąć problemu papiestwa, najpierw mówi o ekumenizmie, którego ostatecznym celem jest oczywiście zjednoczenie kościołów w jednym Kościele ( 30 dni , s. 66). „Zmierzamy ku jedności Kościoła Bożego” (s. 67). Jednak logika Ratzingera jest wadliwa od samego początku, ponieważ jeśli istnieje tylko jeden prawdziwy Kościół, to jaki pożytek z innych kościołów? Czy ten „jeden prawdziwy Kościół” jest Kościołem katolickim, czy nie? Czy też Kościół katolicki jest jednym z „kościołów”, które muszą się coraz bardziej jednoczyć, aby utworzyć „jeden prawdziwy Kościół”? W pierwszym przypadku (jeden prawdziwy Kościół = Kościół katolicki) cel został już osiągnięty, Kościół jest już „jeden”, a ekumenizm nie ma innego celu, jak tylko wyrzeczenie się przez heretyków i schizmatyków ich błędów, a istnieją tylko sekty, „kościoły” konwentykowe, które nie mają się zjednoczyć, ale zniknąć.
W drugim przypadku (jedyny prawdziwy Kościół = mniej lub bardziej ścisły związek „kościołów”, które są mniej lub bardziej różne od siebie) Ratzinger powtarza błąd potępiony przez Piusa XI w Mortalium Animos :

I tutaj będzie stosownym objaśnić i odrzucić pewną fałszywą opinię, która leży u podstaw tego pytania i tego złożonego ruchu, poprzez który niekatolicy starają się doprowadzić do zjednoczenia Kościołów chrześcijańskich. Ci, którzy opowiadają się za tym poglądem, stale cytują słowa Chrystusa: „Aby byli jedno… I będzie jedna owczarnia i jeden pasterz” (Jan XVII: 21; X: 16), w tym sensie, że Chrystus wyraził w ten sposób jedynie pragnienie lub modlitwę, która do tej pory nie została spełniona. Uważają bowiem, że jedność wiary i rządu, która jest znakiem jednego prawdziwego Kościoła Chrystusa, do chwili obecnej nigdy naprawdę nie istniała i nie istnieje dzisiaj. Uważają, że ta jedność jest rzeczywiście pożądana i może nawet, dzięki współpracy i dobrej woli, zostać faktycznie osiągnięta, ale tymczasem musi być uważana za zwykły ideał. Kościół, jak twierdzą, jest z natury podzielony na sekcje składające się z kilku kościołów lub odrębnych wspólnot, które pozostają odrębne i chociaż mają wspólne niektóre artykuły doktryny, różnią się jednak w pozostałych kwestiach; wszystkie cieszą się tymi samymi prawami.

Czy „ekumeniczny prałat” może się wytłumaczyć? Czy wierzy, że jedyny prawdziwy Kościół Chrystusowy już istnieje i że jest to Kościół Rzymskokatolicki, czy nie?

4. Jak będzie wyglądał Kościół przyszłości?

Niestety, obawiam się, że wyjaśnił już, co miał na myśli. Ostateczny cel, zjednoczenie kościołów w Kościele, leży w przyszłości odległej i nieznanej.

Dlatego celem, zamierzeniem każdego wysiłku ekumenicznego jest osiągnięcie realnej jedności Kościoła [czyż ona już nie istnieje? Czy jest ona tylko pozorna? Czy też nierzeczywista? — FR] , co zakłada wielość form, których jeszcze nie potrafimy zdefiniować.
( 30 dni , s. 66)

W innym miejscu stwierdza:

Na razie nie ośmielam się proponować żadnych konkretnych, możliwych i wyobrażalnych realizacji tego przyszłego Kościoła. ( 30 dni , s. 68)

Jako protestant, Ricca był oczywiście bardzo zadowolony, słysząc idee Ratzingera, ponieważ bardzo dobrze pasowały do ​​jego własnego myślenia. Po przypomnieniu ośmiu wieków sporów między katolikami a waldensami, dodał: „no dobrze, dlaczego więc jesteśmy tu wszyscy razem? Jesteśmy tu razem, ponieważ jeśli jest prawdą, że dobrze wiemy, kim jesteśmy i wystarczająco dobrze wiemy, kim byliśmy, nie wiemy jednak, kim będziemy. To właśnie ta powściągliwość ze strony Ratzingera w nieproponowaniu modeli, to znaczy, ta sama postawa niewiedzy, łączy nas ze sobą”. Waldensowie i zwolennicy Soboru Watykańskiego II są zjednoczeni — w niewiedzy, jaka będzie przyszłość Kościoła! Ponieważ, jak wyjaśnił Ricca, albo kościoły się zmienią, albo ruch ekumeniczny wyginie. To, że protestant przyznaje się do idei jeszcze nieznanego Kościoła przyszłości — w porządku. Ale katolik? Jak może to pogodzić z niezniszczalnością Kościoła? Jaki inny model Kościoła może on przedstawić protestantom niż ten, którego pragnął Chrystus i który założył Piotr? Jak „kardynał” może nie wiedzieć, jaki powinien być Kościół, skoro został założony przez Chrystusa dwa tysiące lat temu? Można powiedzieć, że Ratzinger ma takie samo pojęcie Kościoła, jakie Teilhard ma o Bogu: Kościół nie istnieje…jeszcze, ale ewoluuje w kierunku swojego punktu omega, ostatecznego celu ruchu ekumenicznego.

5. Jedność w różnorodności

Kościół przyszłości będzie zatem jeden (w swojej wielości). Kiedyś w przyszłości. A co w międzyczasie? Jesteśmy w „czasie przejściowym” (30 dni, s. 66) „jedności w różnorodności”. „Moim zdaniem”, wyjaśnia Ratzinger, „ten model można opisać znanym terminem „pojednana różnorodność”, który jest bardzo podobny do myśli mojego drogiego kolegi Oscara Cullmanna na ten temat” (s. 67). Widzieliśmy już, jaki model Kościoła zaproponował Cullmann, a później usłyszymy o modelu Ratzingera. Wystarczy powiedzieć, że Ricca łatwo zrozumiał istotę propozycji Ratzingera:

Chciałbym przede wszystkim stwierdzić — stwierdza Ricca — że zgadzam się w 99%, jeśli nie w 100% z tym, co powiedział kardynał Ratzinger. Rzeczywiście, cieszę się i jestem bardzo usatysfakcjonowany słysząc to, ponieważ może to służyć jako punkt wyjścia: jak wszyscy wiecie, ta koncepcja pojednanej różnorodności ma luterańskie pochodzenie.
( 30 Days , s. 69)

Ratzinger pragnie zatem zaprowadzić nas do nieznanego Kościoła o różnorodności form, zbudowanego na wzór luterańskiej koncepcji Kościoła.

6. Powrót do podstaw

Ale jak w praktyce osiągnąć tę „pojednaną różnorodność”? Nie chodzi o to, upomina Ratzinger, „bycia zadowolonym z obecnej sytuacji”, o pogodzenie się z różnicami między nami.
W tym dynamicznym procesie potrzebna jest wytrwałość w

kroczyć razem, w pokorze, która szanuje innych, nawet jeśli nie osiągnęliśmy jeszcze zgodności w doktrynie lub praktyce Kościoła; polega to na chęci uczenia się od siebie nawzajem i akceptowania wzajemnych korekt, w radości i dziękczynieniu za duchowe skarby każdego z nas, w stałej esencjalizacji własnej wiary, doktryny i praktyki, które muszą być nieustannie oczyszczane i karmione Pismem Świętym, podczas gdy my trzymamy oczy utkwione w Panu…
( 30 Days , s. 67–68)

Ile sprzeczności w tak niewielu wersach! Jak możemy „iść razem”, jeśli myślimy i działamy inaczej? Jak „siedziba prawdy”, Kościół Chrystusowy, może uczyć się rzeczy, których jeszcze nie zna, a nawet być korygowanym przez heretyków? Jak Kościół może „szanować” herezję i schizmę, które są grzechami? To, co odróżnia nas od sekt protestanckich i „prawosławnych”, to ich przywiązanie do herezji i schizmy. Na koniec, co Ratzinger ma na myśli, mówiąc o „esencjalizowaniu” (na stałe!) wiary? Ta idea jest w centrum jego myśli i nie jest tylko jego jedyną:

poszukiwanie Wesen, istoty chrześcijaństwa, było typowym poszukiwaniem niemieckiej teologii przez ponad stulecie. Poszukiwanie to jest zilustrowane w pracach L. Feurbacha (1841), A. Harnacka (1900), K. Adama (1924), R. Guardiniego (1939), M. Schmausa (1947) oraz w niedawnej propozycji Karla Rahnera dotyczącej syntetycznej formuły przesłania chrześcijańskiego. Podobnie jak w przypadku prób wspomnianych wcześniej, poszukiwanie istoty chrześcijaństwa przez Ratzingera wyraźnie nosi piętno swojej epoki, która coraz częściej nazywana jest „epoką postchrześcijańską”. Charakteryzuje się ona nie tyle negacją tej czy innej prawdy wiary, ile raczej faktem, że wiara jako całość wydaje się tracić swojego ducha, swoją zdolność interpretowania świata, w porównaniu z innymi religiami, które wydają się odnosić większe sukcesy w dostarczaniu swoim wyznawcom odpowiedzi na duchowe pytania naszych czasów.
(Ardusso, dz. cyt. , s. 457)

W rzeczywistości każda próba „esencjalizacji” wiary grozi jej zniszczeniem. Pius XI napisał, w opozycji do ekumenistów:

Nigdy nie wolno stosować w odniesieniu do artykułów wiary rozróżnienia wymyślonego przez niektórych na artykuły „fundamentalne” i „niefundamentalne”, przy czym te pierwsze mają być akceptowane przez wszystkich, a te drugie pozostawione do swobodnego przyjęcia przez wiernych. Nadprzyrodzona cnota wiary ma jako swój formalny motyw autorytet Boga objawiającego, a to nie pozwala na takie rozróżnienie. Wszyscy prawdziwi naśladowcy Chrystusa będą zatem wierzyć w dogmat Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej z tą samą wiarą, z jaką wierzą w tajemnicę Trójcy Przenajświętszej, w nieomylność Biskupa Rzymskiego w sensie zdefiniowanym przez Sobór Watykański Ekumeniczny z tą samą wiarą, z jaką wierzą we Wcielenie naszego Pana. Fakt, że prawdy te zostały uroczyście zatwierdzone i zdefiniowane przez Kościół w różnych czasach, niektóre z nich nawet całkiem niedawno, nie ma znaczenia co do ich pewności ani naszego obowiązku wiary w nie. Czyż Bóg nie objawił ich wszystkich?
( Mortalium Animos )

Ratzinger nie wyjaśnia jasno, czym ma być istota wiary, ani czym jest „nadbudowa” (w Ardusso, dz. cyt. , s. 458, istotne jest „przedstawienie siebie jako Kościoła wiary całkowicie na służbie tych, którzy wyzwalają się z nadbudowy, która zaciemnia autentyczność jego oblicza”).
W swojej ostatecznej odpowiedzi Ratzinger precyzuje jednak, że jego „myśl pokrywa się z myślą Profesora Ricca” ( 30 dni , s. 72) w odniesieniu do „słowa esencjalizować”. Musimy naprawdę powrócić do sedna sprawy, do tego, co istotne, lub inaczej mówiąc, problemem naszych czasów jest brak Boga, a zatem naszym największym obowiązkiem jako chrześcijan [katolików i niekatolików razem — FR] jest dawanie świadectwa o żywym Bogu” ( 30 dni , s. 73). Oczywiście, chrześcijanie wszystkich (lub prawie wszystkich) wyznań prawdopodobnie zgodziliby się co do tego jednego punktu, istnienia Boga i „rzeczywistości sądu ostatecznego i życia wiecznego” (s. 73). Ten „czynnik przymuszający” koniecznie „jednoczy”, ponieważ „wszyscy chrześcijanie są zjednoczeni w wierze, przez którą Bóg objawił się, wcielony w Jezusie Chrystusie” ( 30 Days , s. 73). (Potępienie tej idei składania wspólnego świadectwa wiary można znaleźć w Mortalium Animos papieża Piusa XI ).

7. Wzajemne oczyszczanie

Ale jak będzie przebiegać ta ciągła „esencjalizacja”? Dla Ratzingera ten pozytywny proces ma swoje źródło w innych „kościołach”. Kościół katolicki byłby zatem nieustannie oczyszczany… przez heretyckie sekty… więc na razie, podczas gdy czekamy na wielopostaciową jedność przyszłości, dobrze, że mamy pewną (pojednaną) różnorodność.
Ratzinger kontynuuje:

Oportet et hæreses esse, mówi św. Paweł. Być może nie wszyscy z nas są jeszcze gotowi na jedność i potrzebujemy pewnego rodzaju ciernia w naszym boku, dostarczonego przez różnorodność drugiego, aby obudzić nas z podzielonego i rozbitego chrześcijaństwa. Być może naszym obowiązkiem jest być cierniem w boku drugiego. Istnieje obowiązek, aby pozwolić się oczyścić i wzbogacić przez drugiego… Nawet w tym momencie historii, w którym Bóg nie dał nam doskonałej jedności, uznajemy siebie nawzajem, naszych braci w Chrystusie, kościoły siostrzane, kochamy wspólnoty innych, spotykamy się w procesie boskiej edukacji, w którym Pan używa różnych wspólnot dla dobra drugiego, aby uczynić nas zdolnymi i godnymi ostatecznej jedności.
( 30 Days , s. 68)

Zatem według Ratzingera Bóg rzekomo chce, aby istniały „herezje”. (W rzeczywistości pozwala tylko na ich istnienie, tak jak pozwala na istnienie zła). Stąd też, według Ratzingera, Bóg chce w tym czasie podziałów w chrześcijaństwie, jego różnych wspólnot, ponieważ jedno doskonali drugie. Stąd Kościół katolicki zostałby „odrodzony”, „oczyszczony”, „wzbogacony” i nie byłby już „podzielony”, dzięki heretyckim sektom, z których korzysta Pan. I odwrotnie, Kościół katolicki w ten sam sposób oddziaływałby na inne kościoły i miałby na nie taki sam wpływ. Wszystkie znajdują się w dialektycznym marszu ku nieokreślonej przyszłej jedności Kościoła, jeszcze nieznanej, która wyniknie z tego procesu.
Kościół pierwotny, według Ratzingera, jest modelem dla tego przyszłego kościoła, ale niczym więcej. Był zjednoczony „w trzech podstawowych elementach: Piśmie Świętym, regule wiary i sakramentalnej strukturze Kościoła” ( 30 Days , s. 66), a jeśli chodzi o resztę, był najbardziej zróżnicowany. Czyż nie był także zjednoczony w poddaniu się magisterium i papiestwu? Czyż nie miał tej samej wiary, czego nie mają protestanci i „prawosławni”?
Ratzinger prosi nas, abyśmy przyłączyli się do nieznanego kościoła przyszłości, ukształtowanego na podstawie sfałszowanego obrazu starożytnego Kościoła, tak abyśmy w rzeczywistości porzucili wieczny i niezmienny Kościół Chrystusa.

Wniosek: Pius XI ocenia Ratzingera.

Jeśli Ratzinger nie wie, w jakim kierunku zmierzają te „cierniowe” kościoły, podczas gdy „esencjalizują” się wzajemnie, to powie mu Pius XI. Papież wypowiedział się w encyklice Mortalium Animos , którą Ratzinger ośmielił się ogłosić zgodną z Soborem Watykańskim II.

• „Ruch ekumeniczny lub panchrześcijański prowadzi do naturalizmu i ateizmu” i przygotowuje „samozwańczą religię chrześcijańską, która różni się jak dzień i noc od jedynego Kościoła Chrystusowego.
• „To droga do zaniedbania religii, obojętności i modernizmu”.
• „To głupota i bezsens.”

( Dusze śmiertelne )

Ale nie zrzucajmy całej winy na Ratzingera, ponieważ jest on jedynie wiernym interpretatorem Soboru Watykańskiego II, podobnie jak Karol Wojtyła. Ta ostatnia jednostka jest obcym ciałem, które musi zostać wyrzucone z Kościoła, oblubienicy Chrystusa, i którego siły zdrowego rozsądku w Kościele niewątpliwie odrzucą. Jeśli chodzi o nas, chcemy należeć do Kościoła katolickiego, a nie do heterodoksyjnego kościoła widmowego jedności poprzez różnorodność, wymyślonego przez Oscara Cullmanna i jego heterodoksyjnego ucznia Josepha Ratzingera.