Autor: Robert Lazu Kmita | Felietonista Remnant, Rumunia
Papież Franciszek mianował pierwszą kobietę prefektem watykańskiej dykasterii. Już dawno przestaliśmy się dziwić, gdy tysiącletnia Tradycja Kościoła i jej święte nauki są ignorowane, a nawet negowane przez współczesny świat. Ponieważ nie ma już prawdziwie chrześcijańskich państw, wszystko uchodzi. Jednak gdy widzisz, że dokładnie te same rzeczy są promowane w Kościele, jest to szokujące. Nie możemy nie być zgorszeni intensywnością, z jaką hierarchia promuje najbardziej świeckie trendy. Na przykład uważam, że żadne nauczanie nie jest bardziej ignorowane niż to dotyczące rodziny i hierarchii społecznej, w której role przywódcze należą do mężczyzn. W takim kontekście jedynym pytaniem, które wciąż sobie zadajemy, nie jest to, czy będziemy mieć kobiety-księży (lub nawet kardynałów), ale kiedy .
W artykule prasowym udostępnionym na koncie Twitter znanego dziennikarza Edwarda Pentina czytamy:
„Papież Franciszek mianował pierwszą kobietę prefektem watykańskiej dykasterii: Siostra Misjonarka Konsolata Simona Brambilla, dotychczasowa Sekretarz Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, zostanie prefektem tej samej dykasterii; kardynał Ángel Fernández Artime, były Przełożony Generalny Salezjanów, został mianowany proprefektem tej dykasterii”. [i]
Czytając takie doniesienia, muszę przyznać, że przestałem być zaskoczony. Od lat słyszymy różne podobne rzeczy, a ostatni papieże wydają się być w nieustannej rywalizacji o oryginalność — nic nie jest zbyt nieistotne, aby było sprzeczne z Tradycją (lub nawet po prostu „tradycjami”), i nic nie jest zbyt ekstremalne, aby pokazać, jak „istotni” (lub „aggiornato”) jesteśmy w odniesieniu do dzisiejszego świata.
Ideologia feministyczna również wymaga pewnych ustępstw, a papieże nie wahają się ich udzielić. Wielu tak przyzwyczaiło się do ministrantek, wprowadzonych za papieża Jana Pawła II, że nie będziemy nawet zaskoczeni, jeśli, kto wie, pewnego dnia wkrótce zobaczymy kobiety-księży lub kobiety-kardynałów. W każdym razie jest jasne, że niektórzy członkowie hierarchii nie są obcy takim ideom, o czym świadczą decyzje takie jak ta w wiadomościach powyżej.
Fakt, że współcześnie konsekrowana kobieta woli ignorować wszystkie te nauki, wyraźnie wskazuje, jakiej cnoty brakuje tym, którzy porzucili Tradycję Kościoła, pragnąc dostosować się do ducha świata.
Wracając do raportu Pentina: ogłasza on, że kobieta została mianowana na stanowisko kierownicze w dykasterii watykańskiej. Innymi słowy, będzie miała podwładnych — w tym mężczyzn, z których niektórzy są księżmi. Jaki jest problem? Czy papież Jan Paweł II nie mówił tak entuzjastycznie o „geniuszu kobiet” i konieczności ustanowienia pełnej, demokratycznej równości? [ii] Dlaczego więc nie powinniśmy mieć kobiet kardynałów lub księży? Jeśli zaangażowani traktowali nauki Pisma Świętego poważnie, powinni przynajmniej być bardziej powściągliwi.
Na przykład oto, co czytamy w Pierwszym Liście św. Pawła do Tymoteusza:
„Kobieta niech się uczy w ciszy, z całym poddaniem. A ja nie pozwalam kobiecie nauczać ani sprawować władzy nad mężczyzną, ale aby była w ciszy. Albowiem Adam został najpierw stworzony, potem Ewa. I nie Adam został zwiedziony, lecz kobieta, będąc zwiedziona, była w przestępstwie. A jednak zostanie zbawiona przez rodzenie dzieci, jeśli wytrwa w wierze i miłości, i uświęceniu, z umiarkowaniem” ( I Tymoteusza 2:11-15).
Nie ma wątpliwości co do interpretacji powyższych wersetów. W kontekście tradycji chrześcijańskiej ich znaczenie nigdy nie było kontrowersyjne: mianowicie, że kobiety nie mogą zajmować stanowisk kierowniczych poza rodziną (lub że macierzyństwo jest ich głównym powołaniem). Święty Jan Chryzostom stwierdza po prostu, że „prawo boskie rzeczywiście wykluczyło kobiety ze służby”. [iii] Istotę tej interpretacji jasno wyraził biskup Teodor z Mopsuestii (ok. 350–428), który definiuje sfery autorytetu:
„Chociaż Paweł zabrania kobietom nauczania w kościele, bardzo chce, aby sprawowały swój autorytet w domu jako nauczycielki cnoty”.
Zgodnie z tą nauką kobieta, w swojej roli matki, ma niezwykłą misję prowadzenia własnych dzieci ścieżką wiary chrześcijańskiej. Wyjątkowej wartości takiej roli nigdy nie można wystarczająco podkreślić. Tam, gdzie nie ma takiej świętej matki, jej nieobecność prawie nigdy nie zostanie w pełni zrekompensowana. Istota nauczania apostoła Pawła leży w zdefiniowaniu sfer autorytetu: jeśli domeną kobiety jest przestrzeń domowa, chrześcijański mężczyzna jest odpowiedzialny za sprawowanie autorytetu (w tym) w sferze publicznej.
Opierając się zarówno na naukach Pisma Świętego, jak i świętych i doktorów Kościoła, Katechizm Rzymski (1566) w pełni podsumowuje doktrynę dotyczącą roli kobiet. Po części poświęconej obowiązkom chrześcijańskich mężów i ojców, katechizm odnosi się do obowiązków chrześcijańskich żon i matek w następujący sposób:
„Szkolenie dzieci w praktykowaniu cnoty i zwracanie szczególnej uwagi na ich domowe sprawy powinno być również szczególnym przedmiotem ich uwagi. Żona powinna kochać pozostawanie w domu, chyba że zmuszona jest przez konieczność wyjść; i nigdy nie powinna ośmielać się opuszczać domu bez zgody męża.
I znowu, a na tym głównie polega związek małżeński, niech żony nigdy nie zapominają, że obok Boga winny kochać swych mężów, cenić ich ponad wszystko, poddając się im we wszystkim, co nie jest sprzeczne z chrześcijańską pobożnością, w chętnym i gotowym posłuszeństwie. [iv]
Nacisk położony na kształcącą rolę matek w stosunku do ich dzieci jest niezaprzeczalny. Podobnie wierność i podporządkowanie się mężom są w doskonałej harmonii z nauką biblijną. Aby wesprzeć tę hierarchię małżonków i płci, ważną zarówno w rodzinie, jak i w społeczeństwie, św. Paweł przywołuje dwa biblijne epizody: pierwszy odnosi się do faktu, że Adam został stworzony pierwszy ( Rdz 2, 20-24); drugi do faktu, że Ewa zgrzeszyła pierwsza ( Rdz 3, 6), stając się następnie tą, która doprowadziła Adama do grzechu. Jakie jest znaczenie tych wydarzeń?
Ignorując ten model Królowej Wszechświata, Madame Prefekt odmawia sobie szansy na doskonałość. A bez tej cnoty — pokory — kobieta nigdy nie może być doskonała jak Najświętsza Maryja Panna. Może być jedynie prefektem dykasterii watykańskiej.
Współczesny chaos i najwyższy model: Święta Maryja Dziewica
Nie ma wyraźniejszego znaku ogromnego kryzysu nowoczesności niż chaos ról i umiejętności. Żadna hierarchia nie jest już szanowana, a żaden autorytet nie ma znaczenia. Przez dziesięciolecia, jeśli nie wieki, wielokrotnie powtarzano nam, że każdy ma swobodę wyboru tego, kim może się stać — karierą, religią, statusem kościelnym. W ostatnich dekadach nawet płeć stała się opcjonalna. Krótko mówiąc, jesteśmy swoimi własnymi twórcami, bez żadnej odpowiedzialności, żadnego zobowiązania wobec Tradycji, zwyczajów czy dziedzictwa rodzinnego. Sposób, w jaki jesteśmy zachęcani do myślenia, jest ujęty w słynnym zdaniu: „Podążaj za marzeniami!”. Rzeczy zaszły tak daleko, że teraz słyszymy, jak prałaci (a nawet papież) używają tego samego słownictwa.
Hierarchia rodzinna jest uciszana, a neomodernistyczni papieże uważają nauki takie jak te powyżej za przestarzałe lub po prostu błędne. Dlatego widzą kobietę na stanowisku kierowniczym jako coś zupełnie naturalnego. Bez przesady możemy spodziewać się kobiet-księży, a nawet biskupów i kardynałów. Wydaje się, że wszystko uchodzi.
Oprócz nauk inspirowanych Pismem Świętym, systematycznie ignorowany jest ludzki model, który reprezentuje szczyt doskonałości. Prawdziwym modelem nie jest bowiem prefekt żeński , ale doskonała kobieta — Królowa Wszechświata, Najświętsza Maryja Panna. Jeśli chcemy zrozumieć niezwykły autorytet tej doskonałej kobiety, możemy zwrócić się do wyjątkowego Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny autorstwa św. Ludwika Marii Grignion de Montfort:
„Maryja ma władzę nad aniołami i błogosławionymi w niebie. Jako nagrodę za jej wielką pokorę, Bóg dał jej moc i misję przydzielania świętym tronów opróżnionych przez odstępczych aniołów, którzy odpadli z powodu pychy. Taka jest wola wszechmogącego Boga, który wywyższa pokornych, że moce nieba, ziemi i piekła, dobrowolnie lub niechętnie, muszą być posłuszne rozkazom pokornej Dziewicy Maryi. Bóg bowiem uczynił ją królową nieba i ziemi, przywódczynią swoich armii, strażniczką swoich skarbów, rozdawczynią swoich łask, twórczynią swoich cudów, odnowicielką rodzaju ludzkiego, pośredniczką w imieniu ludzi, niszczycielką swoich wrogów i wierną towarzyszką w swoich wielkich dziełach i triumfach”. [v]
Ten cytat ze świętego Ludwika bezpośrednio dotyka sedna sprawy, wyjaśniając źródło wyjątkowego autorytetu Najświętszej Maryi Panny: cnotę pokory . W połączeniu z jej doskonałą dyskrecją, pokora Matki Bożej jest wyraźnie widoczna w tekstach Nowego Testamentu. Na tych stronach Maryja Panna jest nie tylko rzadko wspominana, ale ona sama mówi tylko cztery razy: w swoim dialogu z Archaniołem Gabrielem (Zwiastowanie); w modlitwie Magnificat podczas spotkania ze świętą Elżbietą; gdy wyraża zaniepokojenie swoim dzieckiem, Jezusem, po znalezieniu go w Świątyni po trzech dniach poszukiwań; i wreszcie na weselu w Kanie Galilejskiej.
Ta minimalna obecność najdoskonalszej istoty ludzkiej w historii jest znakiem cnoty, która definiuje jej wyjątkowy charakter: pokory . Jeśli Ewa zgrzeszyła z pychy, zwiedziona myślą, że może być jak Bóg (Rdz 3,5), nowa Ewa — Dziewica Maryja — odkupiła pychę Ewy przez najdoskonalszą pokorę.
Ignorując ten model Królowej Wszechświata, Madame Prefekt odmawia sobie szansy na doskonałość. Co jest naprawdę smutne, tym razem pokusa nie przychodzi przez węża, ale przez propozycję kogoś, kto powinien być obrońcą prawdziwej wiary chrześcijańskiej i Tradycji Kościoła. Naruszenie zakazu przyznawania takich stanowisk kościelnych kobietom jest sprzeczne nie tylko z konsekwentną praktyką Kościoła, ale także z naukami Świętych i Doktorów — wśród których święty Tomasz z Akwinu zajmuje honorowe miejsce.
Co jest prawdziwie smutne, to fakt, że tym razem pokusa nie przychodzi poprzez węża, ale poprzez propozycję kogoś, kto powinien być obrońcą prawdziwej wiary chrześcijańskiej i Tradycji Kościoła.
Anielski Doktor, Równość i Hierarchia Płci
Komentując w Summie teologicznej moment stworzenia Ewy z żebra Adama, św. Tomasz wyjaśnia dwa główne znaczenia, jakie można wyciągnąć z tego wydarzenia:
„Słusznie było, że kobieta została stworzona z żebra mężczyzny.
Po pierwsze, aby podkreślić społeczną jedność mężczyzny i kobiety, ponieważ kobieta nie powinna „używać władzy nad mężczyzną”, więc nie została stworzona z jego głowy; nie było też słuszne, aby była przedmiotem pogardy mężczyzny jako jego niewolnica, więc nie została stworzona z jego stóp.
Po drugie, ze względu na znaczenie sakramentalne; z boku bowiem Chrystusa śpiącego na Krzyżu spłynęły sakramenty – mianowicie krew i woda – na których ustanowiony został Kościół.” [vi]
Fakt, że Ewa nie została stworzona z głowy Adama, wskazuje na zakaz zajmowania przez kobiety stanowisk władzy nad mężczyznami; podczas gdy fakt, że nie została stworzona z jego stóp, wskazuje na właściwą relację między mężczyzną a kobietą — relację szacunku, a w przypadku małżonków — miłości, która powinna definiować relację między płciami. Kobieta nigdy nie powinna być traktowana „z góry”, jakby była gorsza. Długa tradycja chrześcijańskiego rycerstwa, a później ideał dżentelmena, wyraźnie pokazują szczególny szacunek, jakim darzone są kobiety — zwłaszcza ze względu na ich wyjątkową zdolność do bycia matkami, rodzenia i wychowywania dzieci.
Nie zapominajmy jednak o najgłębszym znaczeniu stworzenia Ewy z żebra Adama: tym, co św. Tomasz nazywa „sakramentalnym znaczeniem”. Symbolizuje to relację między Bogiem a Jego Kościołem. Jeśli mężczyzna jest obrazem Boga, to kobieta jest zawsze obrazem Kościoła — tego, który poczyna i wychowuje świętych Boga w swoim łonie matki. Jak widzimy, w interpretacji św. Tomasza nie ma nic światowego ani modnego. A fakt, że dzisiaj konsekrowana kobieta woli ignorować wszystkie te nauki, wyraźnie wskazuje, jakiej cnoty brakuje tym, którzy porzucili Tradycję Kościoła w swoim pragnieniu dostosowania się do ducha świata. A bez tej cnoty — pokory — kobieta nigdy nie może być doskonała jak Najświętsza Maryja Panna. Może być tylko prefektem dykasterii watykańskiej.
Najnowsze informacje z RTV — DEEP STATE DEPOSED: Izrael i spisek mający na celu anulowanie Trumpa
[i] Można przeczytać online tutaj:https://x.com/EdwardPentin/status/1876231435784225127 [dostęp: 12 lutego 2025].
[ii] Toate acestea au fost afirmate în List Papieża Jana Pawła II do kobiet (1995):https://www.vatican.va/content/john-paul-ii/pl/listy/1995/documents/hf_jp-ii_let_29061995_women.html [Dostęp: 12 lutego 2025].
[iii] Cytaty z pism świętych Ojców i Doktorów Kościoła pochodzą z Ancient Christian Commentary on Scripture , New Testament IX: Colossians, 1-2 Thessalonians, 1-2 Timothy, Titus, Filemon , pod redakcją Petera Gordaya, InterVarsity Press, 2000.
[iv] Katechizm Soboru Trydenckiego dla proboszczów , wydany na mocy zarządzenia papieża Piusa V, przetłumaczony na język angielski przez Johna A. McHugh, OP i Charlesa J. Callana, OP, Nowy Jork: Joseph F. Wagner, 1923, s. 352. W wersji online tłumaczenie to można przeczytać tutaj:https://sourcebooks.fordham.edu/mod/romancat.asp [Dostęp: 12 lutego 2025].
[v] Pełny tekst można przeczytać na stronie internetowej EWTN:https://www.ewtn.com/catholicism/library/treatise-on-true-devotion-to-the-blessed-virgin-6064 [Dostęp: 12 lutego 2025].
[vi] Summa Theologica , Prima Pars, Questio 92, art. 3:https://www.newadvent.org/summa/1092.htm#article3 [Dostęp: 12 lutego 2025].
