GAZETA WARSZAWSKA - Rothschild loans to the Holy See

Rothschild loans to the Holy See refers to a series of major financial loans arranged between the Rothschild family and the Holy See of the Catholic Church. The first loan which occurred in 1832 took place in the aftermath of the Napoleonic Wars during the Pontificate of Pope Gregory XVI (involving James Mayer de Rothschild and Carl Mayer von Rothschild). This loan agreed on was for a sum of £400,000 (equivalent to £36.5 million in 2018). A second loan occurred during the Pontificate of Pope Pius IX ("Pio Nono") in the early 1850s with the same members of the Rothschild family after the collapse of Giuseppe Mazzini's short-lived revolutionary Roman Republic and the restoration of the Papal States.

In the aftermath of the Napoleonic Wars, there was a return to the politics of throne and altar in Europe. Around this time, the Rothschild family of Jewish bankers from Frankfurt had arisen to a position of prominence as bankers. Scions of this family established themselves in several European power centers, including in Catholic countries, such as in Vienna in the Austrian Empire of Klemens von Metternich (for whom the Age of Metternich is named), and in Naples ruled by the Bourbon-Two Sicilies monarchy. One of the states to which sovereignty was restored by the Congress of Vienna was the Papal States, temporal domain of the Holy See. However, in the years following restoration, the finances of the Holy See declined.^[1]

James Mayer de Rothschild negotiated the specific terms of the loan deal with Alessandro Torlonia.

In 1831, Cardinal Bartolomeo Cappellari was elected Pope Gregory XVI. The Rothschilds were considered reliable in conservative circles in Europe, because they had worked with the Austrian government to stabilize finances after the Napoleonic Wars. They also shored up the Bourbons in the Kingdom of the Two Sicilies, which bordered the Papal States, by helping finance their suppression of two attempted revolutions.^[2] That year there were rumours that Rome would reach out to the Rothschild family for a loan; the brothers James and Carl were initially wary, but both Austria (Metternich and Count Appony) and France (Casimir Pierre Périer and Horace François Bastien Sébastiani de La Porta) pressed the issue for Rome.^[3] Initially, there was some resistance during the negotiations, particularly from the Roman government and Monsignor Antonio Garibaldi at Paris. However, Alessandro Torlonia (acting for the Holy See) held direct negotiations with James Mayer de Rothschild and thrashed out an agreement, signed on 30 November 1831. Thus in 1832 the Rothschilds’ agreement to provide a loan to the Holy See for £400,000 (equivalent to £36.5 million in 2018) came into force.^[2]

James Mayer de Rothschild, head of the Rothschild banking family of France (Banque Rothschild), became the official Papal banker.^[2] His Naples-based brother, Carl Mayer von Rothschild, geographically closer to Rome, went to meet with Pope Gregory XVI in January 1832. Here Carl Mayer was presented with the ribbon and star of the Sacred Military Constantinian Order of Saint George. It was customary for Catholics to show reverence for what they regarded as the Vicar of Christ, to kiss the Pope's feet when meeting him. As a Jew, Carl Mayer von Rothschild was permitted to simply kiss the ring on his hand instead.^[2] This outraged Catholic critics of the deal at the time. It even garnered a reference centuries later, by Philippe de Rothschild, a direct descendant of James and Carl, in his autobiography Milady Vine (1984).

This loan agreed on was for a sum of £400,000 (equivalent to £34.1 million in 2016). A second loan occurred during the Pontificate of Pope Pius IX ("Pio Nono") in the early 1850s with the same members of the Rothschild family after the collapse of Giuseppe Mazzini's short-lived revolutionary Roman Republic and the restoration of the Papal States.

Reactions[edit]

Reports of the transaction led to stinging criticisms of Pope Gregory XVI in the Christian (in particular, Catholic) world, almost all of which circulated around the Jewishness of the Rothschilds. The French romantic poet Alfred de Vigny said "a Jew now reigns over the Pope and Christianity. He pays monarchs and buys nations."^[2] Ludwig Börne, a Jewish convert to Lutheranism and member of the Young Germany movement stated, "A wealthy Jew kisses his hand, while a poor Christian kisses the Pope's feet. The Rothschilds are assuredly nobler than their ancestor Judas Iscariot. He sold Christ for 30 small pieces of silver: the Rothschilds would buy Him, if He were for sale."^[2] Another prominent example, is the mention of the loan in a sonnet of Giuseppe Gioachino Belli, Er motivio de li guai. While Belli found the Rothschilds highly objectionable, for him the Pope was even worse as a weak man who had "sold both Rome and the State" and was thus no longer worthy of wearing the Papal robes.^[4]

Cardinal Tosti[edit]

Cardinal Antonio Tosti attempted to convert the debt with six Parisian banks who were rivals to the Rothschilds.

Pope Gregory XVI appointed Cardinal Antonio Tosti as the new Papal Treasurer (also known as the Apostolic Camera) at Rome in July 1834. Considering stock market conditions and a recent Rothschild offer to Egypt to refinance its debt, Tosti attempted to refinance the debt in more favorable terms; Rothschild opposed such an early refinance, fearing losses to his own bank and disrepute to Vatican bond issuances.^[5]

As part of a plan to gain better conditions, Tosti reached out to a number of banking firms in Paris active on the Paris Bourse, who stood in a position of competition with the Rothschilds, due to their self-interested business opposition to a Rothschild monopoly of the financial sector.^[6] Although the Hungarian-Jewish writer Ignatius Balla in his 1913 book The Romance of the Rothschilds later attributed Cardinal Tosti's motivation to "no doubt sectarian reasons,"^[7] the six rival banks were themselves mostly Protestant or Swiss, but also some Jewish. They included; Banque J. Hagerman, Banque André & Cottier, Banque Fould-Oppenheim & Cie, Banque J. A. Blanc, Colin et Compagnie, Banque Gabriel Odier & Compagnie and Banque Wells & Compagnie.^[6]^[8]

The leading element among these interests who were rivals to the Rothschilds on the Paris Bourse; Jonas-Philip Hagerman, a Swedish Lutheran who previously had a bank at Genoa, had already achieved a similar feat of helping attain for the Kingdom of Sardinia a French government loan, which gifted the deal to the six banks, side-stepping the Rothschilds.^[8] The Rothschilds who until then had considered themselves unassailable, had retaliated by precuring a fall on Parisian government bonds which brought the Sardinian bonds lower than contracted for. Although this counter-attack damaged the Rothschilds rivals, when Cardinal Tosti floated the idea of Roman bonds, the Banque André & Cottier and others were keen to advance on it and sent the Livorno merchant Vincent Nolte to confirm their interest.^[9]

All of this had been done in a discreet manner, without the Rothschilds being informed. But when agents of the Rothschild banking family of Naples had learned that an agent of the "six banks" of Paris, had been in Rome, their suspicions were heightened.^[10] After learning about the situation, Carl Mayer von Rothschild set out to Rome to find out the truth about the matter from Cardinal Tosti.^[11] While there he produced a copy of the original 5% contract, signed by Rothschild and Torlonia (before Tosti had been involved with Papal finance) which contained an until now secret condition;^[11] the Holy See may not approach any other firm for a new loan without first informing the Rothschilds and giving them preference if it offered equal conditions to its competition.^[12] The six Parisian firms at first considered trying to offer such conditions that, if the Rothschilds tried to match it then it would damage their own interests; however, in the end, the two sides reconciled and went in on the new loan terms together.^[13]

Prince Metternich worked closely with the Rothschilds and liaised with Pope Gregory XVI on issues such as the Ancona Jews on their behalf.

Whether the loan had any significant effect on the relationship between Catholicism and Judaism is debated. Despite his approval of the loan across religious lines, Pope Gregory XVI was opposed to what he called religious indifferentism and upheld Catholic orthodoxy in such matters in encyclicals such as Mirari vos.^[14]. Through Klemens von Metternich, Chancellor of Austria as an intermediary,^[15] the Rothschilds asked the Pope for a number of concessions towards Jews living in the Papal dominions,^[16] such as the Ancona Jews, but the requests were declined.

Bibliography[edit]

Balla, Igantius (1913). The Romance of the Rothschilds. E. Nash. ISBN 978-1331118770.
Berry, Jason (2012). Render Unto Rome: The Secret Life of Money in the Catholic Church. Broadway Books. ISBN 978-0385531344.
Corti, Egon Caesar (1928). The Rise of the House of Rothschild. Insel-Verlag. ISBN 978-1482385991.
Cowles, Virginia (1973). The Rothschilds: A Family of Fortune. Knopf. ISBN 978-0394487731.
Feinstein, Wiley (2003). The Civilization of the Holocaust in Italy: Poets, Artists, Saints, Anti-semites. Fairleigh Dickinson Univ Press. ISBN 978-0838639887.
Felisini, Daniela (1990). Le finanze pontificie e i Rothschild. 1830-1870. Facoltà di Economia dei Trasporti e del Commercio Internazionale, Istituto Universitario Navale. ISBN 978-8871043265.
Felisini, Daniela (2017). Alessandro Torlonia: The Pope's Banker. Springer. ISBN 978-3319419985.
Ferguson, Niall (1998). The House of Rothschild: Money's prophets, 1798-1848. Viking. ISBN 978-0670857685.
Johnstone, Robert Matteson (1901). The Roman Theocracy and the Republic, 1846-1849. Macmillan.
Kertzer, David I (2003). Unholy War: The Vatican's Role in the Rise of Modern Anti-semitism. Pan Macmillan. ISBN 978-0330390491.
Lottman, Herbert R. (1995). Return of the Rothschilds: The Great Banking Dynasty Through Two Turbulent Centuries. I. B. Tauris. ISBN 978-1850439141.
Nolte, Vincent (1854). Fifty Years in Both Hemispheres: Or, Reminiscences of the Life of a Former Merchant. Redfield.
Pollard, John F. (2008). Money and the Rise of the Modern Papacy: Financing the Vatican, 1850-1950. Cambridge University Press. ISBN 978-0521092111.
Posner, Gerald (2015). God's Bankers: A History of Money and Power at the Vatican. Simon and Schuster. ISBN 978-1416576570.
Reeves, John (1887). The Rothschilds: The Financial Rulers of Nations. A. C. McClueg & Co. ISBN 978-1428621732.
de Rothschild, Philippe (1984). Milady Vine: The Autobiography of Philippe de Rothschild. Cape. ISBN 978-0224022088.

https://en.wikipedia.org/wiki/Rothschild_loans_to_the_Holy_See

Pożyczki Rotszylda do Stolicy Apostolskiej

ADMINISTRATOR ANTIECCLESIA 14 LISTOPADA 2019 R ODSŁON: 1

Pożyczki Rotszylda dla Stolicy Apostolskiej odnoszą się do szeregu dużych pożyczek finansowych zawartych między rodziną Rotszyldów a Stolicą Apostolską Kościoła katolickiego. Pierwsza pożyczka, która miała miejsce w 1832 r., Miała miejsce po wojnach napoleońskich podczas pontyfikatu papieża Grzegorza XVI (z udziałem Jamesa Mayera de Rothschilda i Carla Mayera von Rothschilda). Uzgodniona pożyczka została udzielona na kwotę 400 000 GBP (równowartość 36,5 mln GBP w 2018 r.). Druga pożyczka miała miejsce podczas pontyfikatu papieża Piusa IX („ Pio Nono ”) na początku lat 50. XIX wieku z tymi samymi członkami rodziny Rotszyldów po upadku krótkotrwałej rewolucyjnej Republiki Rzymskiej Giuseppe Mazziniego i przywróceniu państw papieskich.

Po wojnach napoleońskich nastąpił powrót do polityki tronu i ołtarza w Europie . W tym czasie rodzina żydowskich bankierów Rothschildów z Frankfurtu zyskała na znaczeniu jako bankierzy. Potomkowie tej rodziny przyjęły się w kilku europejskich ośrodków energetycznych, w tym w krajach katolickich, takich jak w Wiedniu w Austrii Imperium od Klemensa von Metternicha (dla których Wiek Metternicha nazywa), w Neapolu rządzi Bourbon-Burbon monarchia. Jeden z krajów, w których zwierzchnictwo zostało przywrócone przez Kongres Wiedeński były państwa papieskie , doczesne królestwo Stolicy Apostolskiej . Jednak w latach następujących po odbudowie finanse Stolicy Apostolskiej spadły. [1]

James Mayer de Rothschild wynegocjował szczegółowe warunki umowy pożyczki z Alessandro Torlonia.

W 1831 r. Kardynał Bartolomeo Cappellari został wybrany papieżem Grzegorzem XVI . Rotszyldowie byli uważani za wiarygodnych w środowiskach konserwatywnych w Europie, ponieważ współpracowali z rządem austriackim w celu ustabilizowania finansów po wojnach napoleońskich . Wspierali też Burbonów w Królestwie Dwóch Sycylii , które graniczyły z państwami papieskimi , pomagając finansować ich stłumienie dwóch prób rewolucji. [2] W tym roku krążyły plotki, że Rzym sięgnie po pożyczkę do rodziny Rotszyldów; bracia James i Carl byli początkowo ostrożni, ale zarówno Austria ( Metternich i hrabia Appony ), jak i Francja (Casimir Pierre Périer i Horace François Bastien Sébastiani de La Porta ) naciskali na sprawę dla Rzymu. [3] Początkowo podczas negocjacji był pewien opór, szczególnie ze strony rządu rzymskiego i prałata Antonio Garibaldiego w Paryżu . Jednak Alessandro Torlonia (działający dla Stolicy Apostolskiej) przeprowadził bezpośrednie negocjacje z Jamesem Mayerem de Rothschildem i zawarł umowę podpisaną 30 listopada 1831 r. Tak więc w 1832 r. Umowa Rotszyldów o udzielenie pożyczki Stolicy Apostolskiej za 400 000 funtów ( co odpowiada 36,5 mln GBP w 2018 r.) weszło w życie. [2]

James Mayer de Rothschild , szef francuskiej rodziny bankowej Rothschildów ( Banque Rothschild ), został oficjalnym bankowcem papieskim. [2] Jego brat z Neapolu, Carl Mayer von Rothschild , bliższy geograficznie Rzymu, udał się na spotkanie z papieżem Grzegorzem XVI w styczniu 1832 r. Carl Carl Mayer otrzymał tu wstążkę i gwiazdę Świętego Wojskowego Konstantyna Świętego Zakonu Świętego Jerzego . Zwyczajowo katolicy okazywali szacunek temu, co uważali za Namiestnika Chrystusa , całowali stopy papieża podczas spotkania z nim. Jako Żyd Carl Mayer von Rothschild mógł po prostu pocałować pierścień na jego dłoni. [2] To oburzyło wówczas katolicką krytykę umowy. Odniósł się nawet do stuleci później przez Philippe'a de Rothschilda , bezpośredniego potomka Jamesa i Carla, w jego autobiografii Milady Vine (1984).

Uzgodniona pożyczka została udzielona na kwotę 400 000 GBP (równowartość 34,1 mln GBP w 2016 r.). Druga pożyczka miała miejsce podczas pontyfikatu papieża Piusa IX („Pio Nono”) na początku lat 50. XIX wieku z tymi samymi członkami rodziny Rotszyldów po upadku krótkotrwałej rewolucyjnej Republiki Rzymskiej Giuseppe Mazziniego i przywróceniu państw papieskich.

Reakcje [ edycja ]

Doniesienia o transakcji doprowadziły do ostrej krytyki papieża Grzegorza XVI w świecie chrześcijańskim (w szczególności katolickim), z których prawie wszystkie krążyły wokół żydowskości Rotszyldów. Francuski poeta romantyczny Alfred de Vigny powiedział: „Żydem rządzi teraz papież i chrześcijaństwo. Płaci monarchom i kupuje narody”. [2] Ludwig Börne , żydowski nawrócony na luteranizm i członek ruchu Młodych Niemiec stwierdził: „Bogaty Żyd całuje jego rękę, podczas gdy biedny chrześcijanin całuje papieża. Rothschildowie są z pewnością szlachetniejsi niż ich przodek Judas Iscariot . Sprzedał Chrystus za 30 małych srebrników: Rothschildowie kupiliby Go, gdyby był na sprzedaż ”. [2] Innym ważnym przykładem jest wzmianka o pożyczce w sonecie Giuseppe Gioachino Belli , Er motivio de li guai . Podczas gdy Belli uważał Rotszyldów za bardzo budzących sprzeciw, dla niego papież był jeszcze gorszy jako słaby człowiek, który „sprzedał zarówno Rzym, jak i państwo”, a zatem nie był już godny nosić papieskich szat. [4]

Cardinal Tosti [ edycja ]

Kardynał Antonio Tosti próbował spłacić dług u sześciu paryskich banków, które rywalizowały z Rotszyldami.

W lipcu 1834 r. Papież Grzegorz XVI mianował kardynała Antonio Tosti nowym skarbnikiem papieża (znanym również jako kamera apostolska ) w Rzymie. Biorąc pod uwagę warunki panujące na giełdzie i ostatnią ofertę Rothschilda dla Egiptu na spłatę długu, Tosti próbował spłacić dług korzystne warunki; Rothschild sprzeciwił się tak wczesnemu refinansowaniu, obawiając się strat w swoim banku i nie zważając na emisje obligacji watykańskich. [5]

W ramach planu uzyskania lepszych warunków Tosti skontaktował się z kilkoma paryskimi firmami bankowymi działającymi na Paris Bourse , które stały w pozycji konkurencji z Rotszyldami, ze względu na ich własny interes biznesowy sprzeciw wobec monopolu Rothschilda sektora finansowego. [6] Chociaż węgiersko-żydowski pisarz Ignacy Balla w swojej książce z 1913 r. Romans Rotszyldów przypisał później motywację kardynała Tosti „bez wątpienia przyczynom religijnym” [7], sześć konkurencyjnych banków było w większości protestanckich lub szwajcarskich, ale także niektórzy Żydowski. Obejmowały; Banque J. Hagerman, Banque André & Cottier, Banque Fould - Oppenheim I Cie, Banque JA Blanc, Colin et Compagnie, Banque Gabriel Odier & Compagnie oraz Banque Wells & Compagnie. [6] [8]

Element wiodący wśród tych interesów, którzy byli rywalami Rothschildów na paryskiej giełdzie ; Jonas-Philip Hagerman, szwedzki luteranin, który wcześniej miał bank w Genui , już osiągnął podobny wyczyn, pomagając Królestwu Sardynii uzyskać pożyczkę rządu francuskiego, która przekazała umowę sześciu bankom, ustępując Rotszyldom. [8] Rothschildowie, którzy do tej pory uważali się za nieosiągalnych, zemścili się, zapobiegając upadkowi paryskich obligacji rządowych co spowodowało, że sardyńskie obligacje były niższe niż zakontraktowane. Chociaż ten kontratak zaszkodził rywalom Rotszyldów, kiedy kardynał Tosti wprowadził pomysł rzymskich obligacji, Banque André i Cottier i inni chętnie posunęli się naprzód i wysłali kupca z Livorno Vincenta Nolte'a, aby potwierdzić ich zainteresowanie. [9]

Wszystko to zostało zrobione w dyskretny sposób, bez informowania Rotszyldów. Ale kiedy agenci z rodziny bankowej Rotszyldów w Neapolu dowiedzieli się, że agent „sześciu banków” Paryża przebywał w Rzymie, ich podejrzenia wzrosły. [10] Po zapoznaniu się z sytuacją Carl Mayer von Rothschild udał się do Rzymu, aby dowiedzieć się prawdy na ten temat od kardynała Tosti. [11] Podczas gdy tam przedstawił kopię oryginalnego 5% kontraktu, podpisanego przez Rotszylda i Torlonię (zanim Tosti był zaangażowany w papieskie finanse), który zawierał do tej pory tajny warunek; [11] Stolica Apostolska nie może zwrócić się do żadnej innej firmy o nową pożyczkę bez uprzedniego poinformowania Rotszyldów i przyznania im pierwszeństwa, jeżeli oferuje równe warunki konkurencji. [12] Sześć paryskich firm początkowo rozważało zaoferowanie takich warunków, że gdyby Rothschildowie próbowali je dopasować, zaszkodziłoby to ich własnym interesom; ostatecznie jednak obie strony połączyły się i wspólnie przyjęły nowe warunki kredytu. [13]

Książę Metternich ściśle współpracował z Rotszyldami i współpracował z papieżem Grzegorzem XVI w takich sprawach, jak Żydzi z Ankony w ich imieniu.

Dyskutuje się, czy pożyczka miała jakikolwiek znaczący wpływ na relacje między katolicyzmem a judaizmem . Pomimo zgody na pożyczkę z różnych linii religijnych, papież Grzegorz XVI był przeciwny temu, co nazwał obojętnością religijną, i podtrzymywał katolicką ortodoksję w takich sprawach w encyklikach, jak Mirari vos . [14] . Za pośrednictwem Klemensa von Metternicha , kanclerza Austrii jako pośrednika [15], Rotszyldowie poprosili papieża o szereg ustępstw w stosunku do Żydów zamieszkujących papieskie królestwa [16], takich jak Żydzi w Ankonie , ale prośby zostały odrzucone.

Zobacz także [ edytuj ]

Katastrofa Paryża z 1882 r

Chemins de Fer du Nord

Kardynał Giacomo Antonelli

André Langrand-Dumonceau

Edward Charles Blount

Referencje [ edycja ]

^ Gerald Posner (2015). „[2] Ostatni papież król”. Boscy bankierzy: historia pieniądza i władzy w Watykanie . Simon and Schuster. p. 12. ISBN 1416576576. Pobrano 3 sierpnia 2019 r . Gospodarka stagnowała i przez dziesięciolecia dochody z podatków stale spadały. Zanim Grzegorz XVI, syn prawnika, został papieżem w 1831 r., Sytuacja była tak tragiczna [...]

^ Skocz do: a b c d e f Posner 2015, s. 1 12

^ Felisini 2017, s. 1 88

^ Feinstein 2003, s. 1 151

^ Felisini 2017, s. 1 109-110: „Zachęcony pozytywnym ruchem notowań giełdowych obligacji rzymskich, a także porównaniem z warunkami oferowanymi przez Rotszyldów innym krajom (tj. Egiptowi rządzonemu przez Muhammada Alego) [...] Rothschild stwierdził jego zdecydowany sprzeciw, obawiając się strat, jakie ta operacja przyniesie Maisonowi, ale być może również zaniepokojony niezadowoleniem ze strony inwestorów. Pomysł przekształcenia w krótkim czasie po emisji mógł wywołać strach wśród subskrybentów, odciągając ich od obligacje rzymskie ”

^ Skocz do: a b Reeves 1887, str. 266

^ Balla 1913, s. 1 224

^ Skocz do: a b Nolte 1854, str. 391

^ Nolte 1854, s. 1 392

^ Nolte 1854, s. 1 393

^ Skocz do: a b Balla 1913, s. 1 228

^ Balla 1913, s. 1 229

^ Balla 1913, s. 1 230

^ Felisini 2017, s. 1 94

^ Kertzer 2003, s. 1 79

^ Gerald Posner (2015). Boscy bankierzy: historia pieniądza i władzy w Watykanie . Simon and Schuster. p. 15 . Pobrano 7 sierpnia 2019 r . Rotszyldowie próbowali wykorzystać swoje wpływy, aby poprosić Stolicę Apostolską o poprawę warunków dla piętnastu tysięcy Żydów w stanach papieskich [57]. Poprosili papieża o zniesienie dodatkowych podatków nakładanych wyłącznie na Żydów, zakaz zabrania mienia z getta oraz zakaz pracy w zawodach oraz o zniesienie uciążliwych standardów dowodowych, które narażają ich na ogromne niekorzystne skutki w sprawach sądowych

Bibliografia [ edycja ]

Balla, Igantius (1913). Romans Rotszyldów . E. Nash. ISBN 978–1331118770.

Berry, Jason (2012). Renderuj do Rzymu: Sekretne życie pieniędzy w Kościele katolickim . Książki na Broadwayu. ISBN 978-0385531344.

Corti, Egon Caesar (1928). Powstanie domu Rotszylda . Insel-Verlag. ISBN 978-1482385991.

Cowles, Virginia (1973). The Rothschilds: A Family of Fortune . Knopf. ISBN 978-0394487731.

Feinstein, Wiley (2003). Cywilizacja holokaustu we Włoszech: poeci, artyści, święci, antysemici . Fairleigh Dickinson Univ Press. ISBN 978-0838639887.

Felisini, Daniela (1990). Le finanze pontificie ei Rothschild. 1830–1870 . Facoltà di Economia dei Trasporti e del Commercio Internazionale, Istituto Universitario Navale. ISBN 978–8871043265.

Felisini, Daniela (2017). Alessandro Torlonia: Papież Papież . Skoczek. ISBN 978–3319419985.

Ferguson, Niall (1998). Dom Rotszylda: prorocy pieniędzy, 1798–1848 . Wiking. ISBN 978-0670857685.

Johnstone, Robert Matteson (1901). Rzymska teokracja i republika, 1846–1849 . Macmillan.

Kertzer, David I (2003). Unholy War: Rola Watykanu w rozwoju nowoczesnego antysemityzmu . Pan Macmillan. ISBN 978-0330390491.

Lottman, Herbert R. (1995). Powrót Rothschildów: wielka dynastia bankowa przez dwa burzliwe stulecia . IB Tauris. ISBN 978–1850439141.

Nolte, Vincent (1854). Pięćdziesiąt lat na obu półkulach: lub wspomnienia z życia dawnego kupca . Redfield.

Pollard, John F. (2008). Pieniądze i powstanie współczesnego papiestwa: finansowanie Watykanu, 1850–1950 . Cambridge University Press. ISBN 978-0521092111.

Posner, Gerald (2015). Boscy bankierzy: historia pieniądza i władzy w Watykanie . Simon and Schuster. ISBN 978-1416576570.

Reeves, John (1887). The Rothschilds: The Financial Rulers of Nations . AC McClueg & Co. ISBN 978-1428621732.

de Rothschild, Philippe (1984). Milady Vine: The Autobiography Philippe de Rothschild . Peleryna. ISBN 978-0224022088.