Straszne!

Pomyśleć, nie ma na świecie takiego narodu, który miałby wśród swojej inteligencji tylu zdrajców, a i bezwstydników.

Red. Gazeta Warszawska

+

Do Wszystkich Ludzi Dobrej Woli,

my, niżej podpisani, nie chcemy milczeć w obliczu zła – milczenie jest cichym na nie przyzwoleniem. W Ukrainie trwa pełnoskalowa wojna wywołana agresją rosyjską. Choć nagłówki gazet się zmieniają, a uwaga świata dryfuje ku nowym tematom, w swoich domach giną dzieci, matki, ojcowie, niewinni ludzie – ich czas został zatrzymany przez zło. Nie pozwólmy, by nasze serca znieczuliły się na tę codzienność, która nigdy nie powinna zostać znormalizowana. Nie pozwólmy, aby okrucieństwo osłoniło się milczeniem.

"W całym tym nieszczęśliwym kraju nastał „dzień gniewu i klęski“. Tysiąc już piór krwią pisząc, opowiedziało te straszliwe epizody dreszcz budzące. Sine, z rozpłataną piersią widma, krążą w mrocznem wspomnieniu, tak, że się myśleć o tem nie chce, dusza się bowiem wzdryga. Ze wszystkich zakątków, ze wszystkich dróg i gościńców waliły się rozkrzyczane wieści bieżały rozełkane echa, gonił płacz i krwią napęczniały jęk: ukraińska dzicz morduje cywilizację. Niepodobne to było do wiary, żeby to się działo w takim stopniu, w jakim się działo istotnie, z opowieści tych bowiem wynikało, że Atylla to był baranek, Tymur Kulawy miał duszę anielską.

Nad tą ziemią bogatą i śliczną, zapanował zwierz, nietylko morderczy, lecz złośliwy, ohydnie złośliwy, dla którego na ziemiach cywilizowanych miejsca być nie powinno. [ 90 ]Straszliwy rezun, wnuk Gonty i Żeleźniaka, a krewny paryskich „dyplomatów“, mordował szlachcica, bo uważał to za przykazanie swoje główne, mordował jego żonę, bo ta urządziła mu szpital, a kiedy dziki zwierz ukraiński skaleczył się w lesie przy kradzieży drzewa, opatrywała mu dobremi rękoma ranę; rozcinał brzuchy panienkom ze dworu, bo uczyły czytania młodych rezunów i głaskały je po wszawych głowach. Kiedy wymordował wszystkich, wtedy rabował dom wedle swojej metody; nie wiedział, co uczynić z jakimkolwiek sprzętem, więc go rozbijał siekierą; plądrował wśród bezcennych pamiątek, podpaliwszy starą bibliotekę, aby mu było widno wśród walpurgicznej nocy; z pasją tłukł zwierciadła, darł obrazy, wyrywał posadzki, tłukł marmury. Jednakże niczego z taką nie palił lubością, jak książki. Ta krwawa imitacja człowieka miała przed zbiorem książek jakiś niesamowity, niepojęty lęk; mówił sobie ukraiński Hotentot — (tylko z braku lepszego porównania śmiem obrazić poczciwych Hotentotów,) — że ktoby te wszystkie książki przeczytał, ten byłby mędrszym, niż sam ...Kiereński, trzeba je tedy spalić. Tak oto przez setki lat gromadzone pomniki kultury zmieniły się w kupę popiołu, zalanego [ 91 ]krwią. w czasie kilku nocy, których Bóg się pewnie przeraził, w męczeńskim ogniu umarła dusza tego kraju. Ludzie umierali, jak bohaterowie, jak męczeńscy misjonarze wśród dzikich, kobiety umierały, wystrzeliwszy wszystkie ładunki po obronie rozpaczliwej i strasznej. W epidemji zbrodni, te były najohydniejsze, których nikt pojąć nie zdoła. Zdarzyło się, że do rodzącej czarownicy, trzeba było wezwać lekarza. Pojechał do niego rezun i całował po rękach prosząc, by się udał z pomocą. Lekarza tego uważano za świętego człowieka, szedł naprzeciwko tyfusowej śmierci bez wahania do najbiedniejszego, w tej chwili tedy udał się z pomocą do rezunów. Kiedy czynność swoją spełnił, zamordowano go ohydnie, potem zamordowano jego córkę. Jest coś w tych opowieściach, czego dobry Bóg chrześcijański w nieskończonym swym rozumie nie pojmie nigdy. Ludzkość została sponiewieraną po tysiącu lat chrześcijaństwa w tym kraju.

Zdumiałby się członek paryskiego towarzystwa geograficznego, który ze zgrozą wspomina o tem, jak w czternastym wieku Nowo-Zelandczycy powiesili misjonarza, kobiety wyłupiły mu oczy i zjadły mózg, zdumiałby się i nie jechałby już po opowieści z czternastego [ 92 ]wieku na wyspach Eioji, albo w cieśninie Torrés. Rzeczy okropniejsze działy się w środku Europy w 1918 roku. Popełniał je człowiek napół cywilizowany, po namyśle, po przygotowaniach, z lubością i rozkoszą, chytry i czający się za węgłem, lecz ohydny w swojej psiej pokorze, jeśli został rozbrojony; wtedy pada na kolana i całuje nogi i Boga woła na świadectwo, że jest niewinny. Taka jest dziwna plugawa podłość w tym strasznym rezunie, że zbrodniarz, schwytany, lecz hardo idący na szubienicę, jest wobec niego, jak bohater wobec wściekłego psa.

Ostatecznie pojąć można szał zniszczenia u człowieka, dotkniętego zbrodniczym obłędem, któremu widok pożaru pałacu sprawia sadystyczną rozkosz. Uważał pana za swojego wroga i spalił jego dom, hajdamackie zaś czarownice, półnagie, pijane i straszne, zarażone syfilisem przez żołdactwo, z frontu uciekające, tańczą dokoła pożaru. Jest to rodzajowy obraz wiosennej, ślicznej nocy ukraińskiej. Wtedy jednak zaczynają się znów rzeczy niepojęte; ludzi już wymordowano, morderczy zaś szał woła o ofiarę. Wtedy ten syn ziemi, którego po strasznej śmierci ziemia w siebie przyjąć nie zechce, rozwija całą łotrowską pomysłowość i z dworskiej stajni wyprowadza krowę. [ 93 ]Nieszczęsne zwierzę zawieszono na drzewie, pod niem zaś rozpalono ognisko i „pańska“ krowa, oszalała z bólu, pieczona żywcem, wydaje z siebie rzężenia i jęki potworne ku obłąkanej radości tych ludzi, którzy w „spokojnem“ życiu codziennem uważają za obowiązek kopnięcia przy każdem spotkaniu najprzyjaźniejszego psa, pewnie z głuchej wściekłości, że nieszczęsny, ukraiński pies uczciwszą ma duszę."

   Katolicyzm posoborowy to prawdziwe piekło najgorszego szatana! W imię rzekomego „dialogu” – słowa, którego nie ma w żadnym miejscu Ewangelii – wywołuje się tak straszne zło, jakim jest opisywana tu przemoc, skierowana nie tylko przeciwko kobietom, ale także przeciwko dzieciom.

   Nie ma dobitniejszego dowodu na szatanizm okresu posoborowego niż sceny przedstawione w tym filmie.

Red. Gazeta Warszawska

 P.S. Cytat jest dosłowny.

+

„Jesteśmy tu, żeby pierdolić wszystkie białe dziewczyny i pierdolić rząd. Jesteśmy tu, żeby się rozmnażać, przejmiemy władzę”. Tak powiedział swojej ofierze jeden z gwałcicieli z gangu groomingu z Dewsbury. Nie o biedzie. Nie o „nieporozumieniu kulturowym”. Nie o przypadkowych przestępstwach popełnianych przez „Azjatów”. To byli muzułmanie działający z jasną ideologią religijną i rasową.

Socjologiczne, psychologiczne i pedagogiczne aspekty sztucznej inteligencji

Świat jako przedmiot walki o człowieczy los, człowieczą godność

 Miroslaw Zabierowski

Streszczenie:

Przedstawiamy krytyczną wizję rozwoju sztucznej inteligencji (AI). Wykazujemy, że AI staje się coraz mniej przejrzysta i coraz trudniejsza do kontrolowania, ponieważ najbardziej zaawansowana wiedza technologiczna znajduje się w rękach bardzo niewielkiej grupy ekspertów oraz największych korporacji. Prowadzi to do zaniku odpowiedzialności za błędy i szkody powodowane przez systemy AI.

Ukraińcy nie są narodem, ale nomadami, to podobnie jak niemcy, czy żydzi. Rzuca się w oczy wspólna mentalność rasistowska, usprawiedliwiająca wszelkie zbrodnie wobec najechanych narodów.

Istotnie bez brutalnej polskiej siły, która odbierze władze okupantom, nikt Polski nie uratuje. Mamy Konstytucję Kwietniową, z niej trzeba korzystać: PREZYDENT wyda dekret o pozbawienia prawa wyborczego biernego i czynnego wszystkie mniejszości narodowe w Polsce oraz tak samo potraktuje „Polaków”, którzy przyjechali do Polski po 1 Września 1939 roku.

To trudne, ale tylko śmierć jest łatwa, ona właśnie zagląda nam w oczy.

Red. Gazeta Warszawska

+

No i stało się. Banderyzm wybił niczym szambo, a przyczynkiem było odebranie przez prezydenta Nawrockiego orderu Orła Białego, przyznanego Żeleńskiemu, w reakcji na nadanie przez Żeleńskiego imienia bohaterów upa jednej z jednostek wojskowych.

Na razie wybiło to z ust najwyższych przedstawicieli reżimu kijowskiego, ale jest tylko kwestią czasu, gdy zwykli Polacy, żyjący sobie dotąd spokojnie, nieświadomi postępującej podmiany ludności przekonają się, jak objawia się ta cecha charakteru w codziennym obyciu. Bo banderyzm to stan umysłu, nikt się co prawda takim nie rodzi, ale niektórzy się takimi stają. Dotąd myśleliśmy, że co prawda nie każdy Ukrainiec jest banderowcem, ale za to każdy banderowiec jest Ukraińcem. Trzeba zweryfikować to mniemanie. Skąd bowiem tak wielu sympatyków banderowskiej Ukrainy w rządzie III RP i wśród tzw. elit naszego kraju? Skąd wzięło się tyle ukraińskich flag, wiszących na publicznych budynkach w Polsce? Kto je tam wiesza? Czemu cieszą się szczególną ochroną władz? kto nadaje te wszystkie polskie ordery tuzom Nowej Chazarii? Musimy sobie odpowiedzieć na dwa zasadnicze pytania: o relację ukraińskości do banderyzmu, i relację osób w Polsce do interesów ukraińskich.

Polacy, proszę, przeczytajcie to. Powiem to jako Ukrainiec! Polska absolutnie błędnie postąpiła w stosunku do Zełenskiego, początkowo przyznając mu Order Orła Białego. Złota zasada — nie wiąż się z nieadekwatnymi ludźmi. Zełenski, któremu teraz odebrano order, oraz jego otoczenie, które demonstracyjnie rezygnuje z orderów w geście solidarności — od początku nie zrobili niczego, aby te ordery zasłużyć. Przyznanie orderu Zełenskiemu było wyłącznie polityczną koniunkturą i nikt na tym świecie nie będzie w stanie podać konkretnego przykładu działań, które Zełenski podjął, a które kwalifikowałyby się do wymagań dla otrzymania Orderu Orła Białego.

Zełenski i jego zespół: