Przesiedlenie Żydów do Anglii

Znajdź źródła:  „Przesiedlenie Żydów w Anglii”  –  aktualności  · gazety  · książki  · naukowiec  · JSTOR ( marzec 2013 ) ( Dowiedz się, jak i kiedy usunąć ten szablon wiadomości )To jest część serii oHistoria
Żydów w AngliiŚredniowieczny

• Wczesna historia (1066-1290)
• Skarb Żydów
• Wczesna literatura
• Synod Oksfordzki (1222)
• Statut żydostwa (1253)
• Statut żydostwa (1275)
• Edykt o wypędzeniu (1290)

Zniesławienie krwi w Anglii

• Wilhelm z Norwich, 1144
• Harold z Gloucester 1168
• Robert z Bury, 1181
• Hugh z Lincoln, 1255 ; Ballada „Sir Hugh”

Nowoczesny

• Przesiedlenie (1655)
• Marranos w Anglii
• Ustawa o naturalizacji żydowskiej 1753
• Emancypacja
• Chuts
• Chłopcy z Whitechapel

Związane z

• Żydzi brytyjscy • Lista
• Żydzi w Irlandii • Szkocji • Walii • Wyspie Man • Guernsey • Jersey

Przesiedlenie Żydów do Anglii było nieformalnym porozumieniem w okresie Wspólnoty Anglii w połowie lat pięćdziesiątych XVI wieku, które pozwalało Żydom otwarcie praktykować swoją wiarę. Stanowi ważną część historii Żydów w Anglii . Stało się to bezpośrednio po dwóch wydarzeniach. Po pierwsze, do kraju przybył z Holandii wybitny rabin Menasseh ben Israel , aby przedstawić sprawę przesiedlenia Żydów, a po drugie hiszpański nowochrześcijanin (podobno nawrócony Żyd, który potajemnie praktykował swoją religię) kupiec Antonio Robles zażądał, aby został zaklasyfikowany jako Żyd, a nie Hiszpan podczas wojny między Anglią aHiszpania .

Historycy nie są zgodni co do przyczyn przesiedlenia, zwłaszcza jeśli chodzi o motywy Olivera Cromwella , ale ruch ten jest powszechnie postrzegany jako część nurtu myśli religijnej i intelektualnej zmierzającej w kierunku wolności sumienia , obejmującego filosemicki millenaryzm i hebraizm , a także interesy polityczne i handlowe sprzyjające obecności Żydów w Anglii. Szkoły myśli, które doprowadziły do ​​przesiedlenia Żydów do Anglii, są najgłębiej badanym tematem historii anglo-żydowskiej w okresie przed XVIII wiekiem. ^[1]

Tło [ edytuj ]

W 1290 r. król Anglii Edward I wydał edykt wypędzający wszystkich Żydów z Anglii . ^[2] Jednak angielska reformacja , która rozpoczęła się w latach 30. XVI wieku, przyniosła szereg zmian, które w dłuższej perspektywie przyniosły korzyści Żydom. Zlikwidowano doktryny i rytuały kościoła rzymskokatolickiego obrażające Żydów, zwłaszcza te, które podkreślały ich rolę w śmierci Jezusa. ^{[ potrzebne źródło ]} Dalszy antykatolicyzm , z papieżem jako antychrystem , zastąpił antysemityzm. ^[3] [4] Okres angielskich wojen domowych i bezkrólewia, były naznaczone zarówno rozpowszechnionymi tysiącletnimi wierzeniami, jak i początkiem tolerancji religijnej. Co znamienne, millenaryzm w Anglii miał często silny charakter hebrajski , który kładł nacisk na studiowanie hebrajskiego i judaizmu. Czasami było to przedłużane przez niektóre osoby, aby uważać Anglików za potomków dziesięciu zaginionych plemion Izraela , ^[5] [6] , a sam Cromwell zaliczał się do zwolenników tej idei. ^[7]

Po zarówno dekrecie Alhambra z 1492, który wypędził Żydów z Hiszpanii w 1492, jak i podobnych środkach w Portugalii w 1496, niektórzy handlarze converso (żydowscy konwertyci na chrześcijaństwo, którzy często potajemnie praktykowali judaizm, czasami znani również jako Nowi Chrześcijanie lub uwłaczająco jako Marranos) . ) osiedlił się w Londynie i Bristolu. ^{[przypis 1]} Mała społeczność była w dużej mierze powiązana handlem z Antwerpią i została całkowicie wydalona w 1609 roku. Wraz z rosnącym znaczeniem Londynu jako miasta handlowego, Żydzi z Holandii zaczęli ponownie osiedlać się w kraju od lat 30. XVII wieku. To od tego po raz pierwszy wzrosła obecna populacja żydowska w Wielkiej Brytanii. ^[10]

Tolerancja religijna i wolność sumienia [ edytuj ]

Lata czterdzieste i pięćdziesiąte XVII wieku w Anglii były naznaczone intensywnymi debatami na temat tolerancji religijnej, naznaczonymi przemówieniami i traktatami radykalnych purytan i dysydentów, którzy wzywali do wolności sumienia. Ta skrajna różnorodność opinii na temat tolerancji religijnej została podzielona na 12 szkół myślenia w przełomowym studium tego okresu WK Jordana . ^{[przypis 2]} John Coffey posługuje się prostszym trzypunktowym schematem: antytolerancjoniści, konserwatywni tolerancjoniści i radykalni tolerancjoniści, wskazując, że chociaż ci ostatni stanowili mniejszość, stanowili ważną część debaty. ^[12] Niemniej jednak należy pamiętać, że chociaż postacie takie jak William Walwyn , Henry Vane , John Milton, a inni wypowiadali się potężną apologią tolerancji religijnej, ich ramy odniesienia miały charakter teologiczny, a nie świecki i nie wzywali do pluralizmu religijnego w dzisiejszym rozumieniu. ^[13] [14] Początek i połowa XVII wieku to także rozwój hebraizmu, studiowania pism żydowskich, które były często wykorzystywane do omawiania kwestii politycznych, takich jak istnienie monarchii lub republiki, oraz tolerancji religijnej. W tej debacie wykorzystano źródła żydowskie, aby uzasadnić swoje wnioski. ^[15] Najwybitniejszym uczonym w tej dziedzinie był poseł i prawnik John Selden , którego myśl była pod wpływem Erastusa i Grocjusza .. Selden zaproponował minimalną interwencję rządu w sprawach religii, pogląd, który wzorował na Wspólnocie Hebrajskiej . On z kolei wpłynął na podobne podejście u Johna Miltona (którego apel o wolność prasy, Areopagitica (1644), bezpośrednio go nazwał), Thomasa Hobbesa i Jamesa Harringtona (ten ostatni proponował osiedlenie Żydów w Irlandii w swojej książce The Commonwealth of Oceana ). ^[16] [17]

Ogólnie najsilniejsza grupa polityczna lat czterdziestych i pięćdziesiątych, angielscy purytanie, miała negatywny pogląd na tolerancję, widząc w niej ustępstwo na rzecz zła i herezji. Często wiązało się to z tolerowaniem herezji arminianizmu , filozofii wolnej woli i myśli oraz socynianizmu , doktryny antytrynitaryzmu . Ale pomimo tej purytańskiej wrogości wobec tolerancji, w Anglii wyłoniło się pewne religijne leseferyzm (na przykład parlament Zadu uchylił prawa o odstąpieniu od prawa w 1650 r.). Było to częściowo spowodowane niemożnością powstrzymania wolności religijnej, ale stało się to również częścią sprawy nowej modelowej armii . ^[18]Doktrynalna polityka protektoratu była w dużej mierze konserwatywna. Jednak ten purytański tok myślenia może również wskazywać na wolność sumienia. Dla kongregacjonalistów prawda leży raczej w duchu niż instytucjach. Podobnie jak platonicy szukali wewnętrznej jedności wśród zewnętrznej różnorodności. ^[19] Co więcej, purytanie cenili sumienie, które nie mogło być ani wymuszone, ani wypróbowane, ponad rytuał i ceremonię. Tak więc, zamiast tolerancji, kluczowa debata pomiędzy kluczowymi postaciami Protektoratu kręciła się wokół wolności sumienia . Dla Blaira Wordena, polityka religijna Cromwella była zakorzeniona w dążeniu do zjednoczenia wierzących, a nie tolerowaniu odmiennych przekonań, a prześladowania religijne były największą przeszkodą w tym zjednoczeniu. Jednak wolność sumienia rozciągała się tylko na „szczególne Boga”, a nie na heretyków (takich jak kwakrów , socynian i ranterów ). ^[20]

W Cromwellowskiej Anglii nastąpił wielki wzrost wolności religijnej i kościelnej różnorodności. To oznaczało rewolucyjną zmianę i doprowadziło do wzrostu tolerancji w latach po zakończeniu bezkrólewia. ^[21] Z jednej strony, luźno kalwiński Cromwell zezwolił na karanie takich ludzi jak unitarian John Biddle i kwakier James Nayler , i zaakceptował ograniczenia tolerancji religijnej zawarte w Skromnej Petycji i Radzie z 1657 roku. Ale z drugiej Jego otoczenie obejmowało ludzi, którzy pragnęli więcej wolności wiary, niż na to pozwalał. Do tych niesekciarskich „miłosiernych ludzi” lub polityków , którzy chcieli zrozumieć i tolerować wierzenia odmienne od ich własnych, zaliczali się:Bulstrode Whitelocke , Matthew Hale i Sir Charles Worsley . ^[22]

Millenaryjscy „admisjoniści” [ edytuj ]

Tolerancję Żydów w dużej mierze niosła nadzieja na nawrócenie ich na chrześcijaństwo . Leonard Busher był jednym z pierwszych, którzy w 1616 r. wezwali do ponownego przyjęcia Żydów do Anglii i tolerowania ich wiary. Prawnik i poseł Henry Finch i uczony Joseph Mede napisali o korzyściach płynących z konwersji Żydów w 1620s. Szkocki minister John Wemyssopowiadał się za ponownym przyjmowaniem Żydów na ziemie chrześcijańskie w celu nawrócenia ich w latach 30. XVII wieku. Tak więc w latach czterdziestych XVII wieku rychłe nawrócenie Żydów było powszechną wiarą wśród purytan. Rzeczywiście, w ciągu tej dekady chrześcijanie, którzy byli najbardziej liberalni w stosunku do Żydów, to także ci, którzy byli najbardziej oddani ich nawróceniu. Wielu z tych „admisjonistów” było blisko Cromwella, w tym John Sadler , John Dury i Hugh Peter . Inni znani readmisjoniści to wygnany duchowny rojalistów Thomas Barlow i dysydent Henry Jessey . Piąta Monarchia Menbyli kolejnym przykładem purytańskich tysiącleci, którzy widzieli readmisję Żydów jako przyspieszenie królestwa Chrystusa. Wygnany rojalista Sir Edward Nicholas jest jednym z nielicznych adeptów, którzy nie byli zainteresowani nawróceniem. Przeciwnie, antyadmisjonistom często towarzyszyło przekonanie, że nawrócenie Żydów będzie trudne lub niemożliwe. Antysemicka broszura Williama Prynne'a A Short Demurrer , która została wydrukowana w przeddzień Konferencji Whitehall, oraz broszura Anglo-Judaeus, czyli Historia Żydów podczas pobytu w Anglii autorstwa WH, wątpią w to, że Żydzi raz się nawrócą. w Anglii. ^[23]Wielu milenialsów w tamtym czasie podkreślało wybraną rolę Anglii w Bożym planie, a temu często towarzyszyło utożsamianie Żydów jako prawdziwego Izraela z Biblii. Rzeczywiście, postrzegali Żydów jako wyższą grupę, dzielącą pewne cechy z wybranym narodem Anglii. Przekonanie to było zakorzenione w dosłownej interpretacji biblijnego prymatu Żydów, odnalezionej w pismach Thomasa Brightmana . ^[24] Oznaczało to, że jeśli Żydzi byli szczególnie faworyzowani przez Boga, Anglicy muszą wysłuchać ich próśb o pomoc. ^[25] Wśród tych filosemickich postaci, które również wierzyły w przywrócenie Żydów do Ziemi Świętej, byli Jeremiah Burroughs , Peter Bulkeley(którego ojciec wygłosił kazanie pogrzebowe Brightmana), John Fenwicke i John Cotton . ^[26]

1649 do 1654: Pierwsze kroki w kierunku przesiedlenia [ edytuj ]

Oryginalna petycja o readmisję została złożona przez Johannę i Ebenezer Cartwright, dwóch angielskich baptystów mieszkających w Amsterdamie, Radzie Wojennej Thomasa Fairfaxa w styczniu 1649 roku. życzę, aby Żydzi „poznali Emanuella” i zostali przeniesieni do „ziemi obiecanej ich przodkom”. Można to postrzegać jako destylację judeocentrycznych trendów myśli purytańskiej, które rozwinęły się w poprzednim stuleciu od czasu Johna Bale'a (1495-1563). Jednak petycja została wysłana na dzień przed ustanowieniem sądu najwyższego, aby sądzić Karola I , więc w wyniku zamieszania Cartwrights nigdy nie otrzymali odpowiedzi. ^[27] W następnym roku mieszkający w Amsterdamie rabin i dyplomata Menasseh Ben Israel napisał w swojej książce Nadzieja Izraela o konieczności „rozprzestrzenienia się aż po krańce ziemi” (Daniel 12:7), zanim będą mogli zostać odkupieni. Książka została pierwotnie opublikowana po holendersku i po łacinie w 1650, a następnie w języku angielskim (poświęcona Parlamentowi i Radzie Stanu) w 1652. ^[28] W 1651 Ben Israel spotkał się z Oliverem St Johnem i jego wysłannikami w ich misji zabezpieczenia Anglo -Koalicja holenderska. Anglicy byli pod wrażeniem nauki i manier i doradzili mu, aby formalnie ubiegał się o ponowne przyjęcie Żydów do Anglii. ^[29]

W 1653 r., zgodnie z sugestią Olivera St Johna, Cromwell wydał oficjalną dyrektywę zezwalającą „Menasseh ben Israel, rabinowi narodu żydowskiego, szanowanym za swoją wiedzę i dobre przywiązanie do państwa, przybyć z Amsterdamu do tych stron”. Obawiając się lokalnej antyangielskiej opinii wkrótce po wojnie, ben Israel odrzucił zaproszenie. Ale w połowie dekady Cromwell korzystał z rad handlarza Marrano, Simona de Caceres . Zgodnie z sugestią de Caceres, Cromwell wysłał marranowskiego lekarza Abrahama de Mercado i jego syna Raphaela na Barbados (który już kilka lat wcześniej zaczął przyjmować Żydów uciekających z portugalskiego podboju holenderskiej Brazylii ), gdzie zbadał możliwość osiedlenia się ŻydówJamajka . Tam otrzymaliby pełne prawa obywatelskie, a nawet nadania ziemi. ^[29] [30]

Istnieje pewna różnica zdań co do opinii Olivera Cromwella na temat readmisji Żydów. Wykazano, że miał wiele takich samych nadziei co do readmisji i nawrócenia Żydów, jak milleniarzy. Paul Rycaut , późniejszy ambasador w porcie Smyrnaprzypomniał konferencję w Whitehall: „Kiedy wszyscy się spotkali, on (Cromwell) rozkazał Żydom mówić za siebie. Potem zwrócił się do duchowieństwa, które wiele podchodziło do Żydów jako okrutnego i przeklętego ludu. Cromwell w swojej odpowiedzi na Duchowni nazywali ich „ludźmi Bożymi" i pragnęli być poinformowani, czy nie jest to ich zdaniem, że Żydzi mają pewnego dnia zostać powołani do Kościoła? Następnie zapragnął wiedzieć, czy nie jest obowiązkiem każdego chrześcijanina, aby to dobry koniec, ile mógł?… czy nie było wtedy naszym obowiązkiem… zachęcić ich do osiedlenia się, zanim będą mogli uczyć się tht… [sic]” ^[31]Zwrócono również uwagę, że Cromwell miał bardziej praktyczne przekonania. Cromwell wierzył, że Żydów można wykorzystać jako wykwalifikowanych dostarczycieli obcego wywiadu (co wspomoże jego ambicje terytorialne). ^[32] Co więcej, tolerancja dla sekt protestanckich miała dla Cromwella polityczny sens, ponieważ zapobiegała nieporządkowi i promowała harmonię. Uzasadniał readmisję Żydów tym samym tolerancyjnym podejściem, a także wierząc, że poprawi to handel (uważał Żydów za ważną część finansowego sukcesu Amsterdamu). ^[33]

Konkurencja z Holendrami o handel i coraz bardziej protekcjonistyczna polityka handlowa, która doprowadziła do Aktu Nawigacyjnego w październiku 1651 r., sprawiły, że Oliver Cromwell chciał przyciągnąć bogatych Żydów z Amsterdamu do Londynu, aby mogli przenieść swoje ważne interesy handlowe z hiszpańskim Main z Holandii do Anglii. Misja Olivera St Johna do Amsterdamu, mimo że nie ustanowiła koalicji między angielskimi i holenderskimi interesami handlowymi jako alternatywy dla Aktu Nawigacyjnego, negocjowała z Menassehem Ben Israelem i społecznością Amsterdamu. Przepustka została przyznana Menassehowi na wjazd do Anglii, ale nie mógł z niej skorzystać z powodu I wojny angielsko-holenderskiej, który trwał od 1652 do 1654 roku.

1655 i 1656: Osiągnięto nieformalne przesiedlenie [ edytuj ]

Lata 1655 i 1656 miały decydujące znaczenie w historii przesiedlenia Żydów do Anglii. Pierwszym z nich była wizyta Menasseha ben Israela, a drugim przypadek handlarza marrano Antonio Rodriguesa Roblesa.

Petycja Menassesa Ben Israela [ edytuj ]

Syn Menasseha ben Israela Samuel przybył do Anglii w towarzystwie kupca Davida Dormido ^[34] w 1653 roku, aby zbadać możliwość przesiedlenia Żydów. W maju 1655 został odesłany z powrotem do Amsterdamu, aby spróbować przekonać ojca do odwiedzenia Anglii. Rabin przybył do Anglii we wrześniu 1655 r. wraz z trzema innymi miejscowymi rabinami, gdzie zakwaterowano ich jako gości Cromwella. ^[29] Tam wydrukował swój „skromny adres” do Cromwella. ^{[przypis 3]} (Gdy ben Israel rozpoczął swój pobyt w Londynie, szacuje się, że w mieście mieszkało około 20 nowych rodzin chrześcijańskich .) ^[35] W konsekwencji zwołano krajową konferencję w Whitehallna początku grudnia, wśród których znaleźli się najwybitniejsi prawnicy, duchowni i kupcy w kraju. Prawnicy nie wyrazili sprzeciwu wobec pobytu Żydów w Anglii, ale zarówno duchowni, jak i kupcy byli przeciwni readmisji, co doprowadziło Cromwella do przerwania dyskusji, aby zapobiec niekorzystnej decyzji. ^{[36] [przypis 4]} Niemniej jednak musiały nastąpić pewne zmiany w oficjalnej polityce, ponieważ pamiętnikarz John Evelyn napisał w swoim dzienniku 14 grudnia: „Teraz przyjęto Żydów”. ^{[przypis 5]} Ben Israel przebywał w Anglii do września 1657, kiedy to spotkał się i nawiązał kontakt z wieloma wpływowymi ludźmi. ^[40]Chociaż nie wydał orzeczenia prawnego w sprawie przesiedlenia Żydów, jego obecność dała wybitnym Anglikom pozytywne wrażenie nauki i cnoty wśród Żydów. ^[41]

Sprawa Roblesa [ edytuj ]

Na początku następnego roku (1656) kwestia ta znalazła praktyczne zastosowanie poprzez wypowiedzenie wojny Hiszpanii , co doprowadziło do aresztowania Antonio Rodriguesa Roblesa , jednego ze wspólnot iberyjskich Nowych Chrześcijan, którzy handlowali między Londynem a Wyspami Kanaryjskimi . ^[42]Robles wystąpił o zwrot zajętej przez niego własności, ponieważ był „narodem hebrajskim”, a nie Hiszpanem. W tym samym czasie sześciu czołowych członków wspólnoty Nowych Chrześcijan zwróciło się do Cromwella o pozwolenie na zgromadzenie się w celu nabożeństwa i zdobycie miejsca pochówku. Chociaż formalnego zezwolenia nie udzielono, musiały być pewne zapewnienia, ponieważ w lecie Menasseh poprosił o przesłanie zwoju Tory z Amsterdamu, a jesienią Mojżesz Athias przeniósł się z Hamburga, by działać jako nauczyciel religijny. Do grudnia 1656 wynajęli dom na synagogę, a nabożeństwa rozpoczęły się w styczniu 1657. ^[43] W lutym 1657 nowa gmina, reprezentowana przez Antonio Fernandeza Carvajala i Simona de Caceres , nabyła ziemię w pobliżuMile End do wykorzystania jako synagoga. Historyk Todd Endelman zwraca uwagę, że jest mało prawdopodobne, aby ta działalność mogła mieć miejsce bez zgody Cromwella, że ​​mogliby żyć jako wyznający Żydzi. Nieformalny charakter przesiedlenia oznaczał również, że skierowane przeciwko niemu siły nie miały celu i nigdy nie zjednoczyły się w celu utworzenia znaczącej opozycji. Co więcej, w późniejszym czasie oznaczało to, że nie było żadnych restrykcyjnych praw do uchylenia, gdy Żydzi chcieli pełniejszych praw obywatelskich. Pod koniec dekady liczba rodzin żydowskich wzrosła do trzydziestu pięciu. ^[44] W 1657 Solomon Dormido , bratanek Menasseha Ben Israela, został przyjęty do Królewskiej Giełdy jako należycie licencjonowany makler City of London, bez składania zwykłej przysięgi obejmującej oświadczenie o wierze wChrześcijaństwo (kiedy został ostatecznie zaprzysiężony w 1668 r., przysięga została za niego zmieniona). ^[34] Carvajal otrzymał już wcześniej deklaracje dla siebie i syna, które gwarantowały pewne prawa obywatelskie.

Debata o powrocie Żydów [ edytuj ]

W latach 1655-56 kwestia powrotu Żydów do Anglii toczyła się w wojnie broszurowej . Konserwatywni przeciwnicy, w tym William Prynne , sprzeciwili się powrotowi, podczas gdy kwakier Margaret Fell była za. Chrześcijańscy zwolennicy wierzyli, że nawrócenie Żydów jest znakiem czasów ostatecznych, a readmisja do Anglii była krokiem w tym kierunku. ^[45]

Ta metoda debaty miała tę zaletę, że nie wzbudzała zbyt mocno nastrojów antysemickich ; a także umożliwiło Karolowi II podczas restauracji w 1660 r. uniknięcie podejmowania jakichkolwiek działań na prośbę kupców londyńskich, proszących go o cofnięcie koncesji Cromwella. Podczas wygnania pomagało mu kilku Żydów o sympatiach rojalistycznych, takich jak Andrea Mendes da Costa ( szambelan Katarzyny z Braganzy , żona Karola II), Antonio Mendes (brat lekarz Andrei, który wyleczył Katarzynę z róży Portugalii) i Augustine Coronel-Chacon. W 1664 kolejną próbę podjęli hrabia Berkshire i Paul Ricautdoprowadzić do wypędzenia Żydów, ale Król w Radzie zapewnił tych ostatnich o kontynuacji poprzedniej łaski. Podobne apele o uprzedzenia pojawiły się w 1673 r., kiedy Żydzi, na spotkanie w Duke's Place na nabożeństwie religijnym, zostali oskarżeni o zamieszki, aw 1685 r., kiedy 37 aresztowano na Królewskiej Giełdzie; jednak postępowanie w obu przypadkach zostało wstrzymane na polecenie Tajnej Rady . Status Żydów był nadal bardzo nieokreślony, a prokurator generalny oświadczył, że mieszkają w Anglii tylko na podstawie dorozumianej licencji. W rzeczywistości większość z nich nadal była legalnie obcymi i podlegała wszelkim kalectwom , jakie niósł ze sobą ten stan.

Pomoc od i do Żydów za granicą [ edytuj ]

Podobno Wilhelm III otrzymał pomoc w wstąpieniu na tron ​​angielski dzięki pożyczce w wysokości 2 000 000 guldenów od Francisco Lopes Suasso (1614–1685) (ze znanej rodziny Lopes Suasso ), później mianowanego pierwszym baronem d'Avernas le Gras przez Karola II z Hiszpanii . Wilhelm nie ingerował, gdy w 1689 r. niektórzy z głównych żydowskich kupców w Londynie zostali zmuszeni do zapłaty cła nałożonego na towary cudzoziemców, ale odmówił petycji z Jamajkiwypędzić Żydów. Panowanie Wilhelma przyniosło bliższy związek między głównie sefardyjską społecznością Londynu i Amsterdamu; pomogło to w przeniesieniu europejskiego centrum finansowego ze stolicy holenderskiej do stolicy angielskiej. W tym czasie przybyła niewielka niemiecka gmina aszkenazyjska , która w 1692 r. założyła własną synagogę , ale miały one niewielkie znaczenie handlowe i nie figurowały w stosunkach między założoną gminą żydowską a rządem.

Na początku XVIII wieku społeczność żydowska Londynu składała się z przedstawicieli głównych żydowskich finansistów w północnej Europie ; były to rodziny Mendez da Costa , Abudiente (później znane jako Gideon i Eardley), Salvador , Lopez , Fonseca i Seixas . Powszechnie uznano użyteczność tych wybitnych żydowskich kupców i finansistów. W szczególności Marlborough zrobił wielki użytek z usług Sir Solomona de Medina i rzeczywiście został publicznie oskarżony o pobieranie corocznej subwencjiod niego. Szacuje się, że pierwsi kupcy przesiedleni przywieźli ze sobą do kraju kapitał w wysokości 1 500 000 funtów; Szacuje się, że do połowy XVIII wieku kwota ta wzrosła do 5 000 000 funtów.

Już w 1723 r. ustawa sejmowa zezwalała Żydom posiadającym ziemię na pominięcie przy rejestracji tytułu słowa „o prawdziwej wierze chrześcijanina”. ^[46] Tylko raz jeszcze dopuszczono to ^[47] w uchwaleniu Ustawy o Plantacjach z 1740 r., ale co ważniejsze, ustawa ta pozwalała Żydom, którzy mieszkali lub mieli mieszkać w Ameryce Brytyjskiej przez siedem lat, stać się naturalizowanymi obywatelami brytyjskimi.

Niedługo potem podobny projekt ustawy został wprowadzony do irlandzkiego parlamentu , gdzie uchwalił Izbę Gmin w 1745 i 1746 roku, ale nie został przyjęty przez Lords w 1747 roku; został ostatecznie odrzucony. Tymczasem podczas powstania jakobitów w 1745 r. Żydzi okazali szczególną lojalność wobec rządu. Ich główny finansista, Samson Gideon , wzmocnił rynek akcji, a kilku młodszych członków zgłosiło się na ochotnika do korpusu utworzonego do obrony Londynu.

W kulturze popularnej [ edytuj ]

Spotkanie Menasseha Ben Israela i Olivera Cromwella zostało namalowane przez Solomona Alexandra Harta w 1873 roku i kupione przez Sir Francisa Goldsmita . ^{[48] ​​[49]} Postać historyczna Menasseha Ben Israela i wpuszczenie Żydów sefardyjskich z Holandii do Anglii są przedstawione w powieści „Waga atramentu” Rachel Kadish. (Boston: Houghton Mifflin Harcourt, 2017.) ^[50]

Zobacz także [ edytuj ]

• Historia Żydów w Anglii
• Historia Żydów w Anglii (1066-1200)
• Historia Marranos w Anglii
• Ustawa o naturalizacji żydowskiej 1753
• Wpływy na pozycję Żydów w Anglii
• Emancypacja Żydów w Anglii
• Wczesna angielska literatura żydowska
• Historia Żydów w Szkocji

Referencje [ edytuj ]

Notatki [ edytuj ]

Dalsze czytanie [ edytuj ]

• David S. Katz, Filosemityzm i readmisja Żydów do Anglii, 1603-1655 (Oxford: Oxford University Press, 1982)
• David S. Katz, Żydzi w historii Anglii, 1485-1850 (Oxford: Oxford University Press, 1994)
• Lucien Wolf (red.), Manasseh ben Israel's Mission to Oliver Cromwell (Londyn 1901), Żydowskie Towarzystwo Historyczne Anglii z openlibrary.org
•  Jacobs, Józef (1903). „Anglia” . W Singer, Izydor ; i in. (wyd.). Encyklopedia Żydowska . Tom. 5. Nowy Jork: Funk & Wagnalls. p. 161.

Linki zewnętrzne [ edytuj ]

• Oto jak Żydzi wrócili do Anglii w XVII wieku, rabin Menachem Levine
• Obecność Żydów w Anglii , z Jewish Encyclopedia (1906)
• Ariel Hessayon: „Żydzi i krypto-Żydzi w XVI i XVII-wiecznej Anglii”