Trudny do przecenienia art. - dokument właściwie, teoria konspiracji podkręcona do maximum, sygnowany przez jedną z najważniejszych osób w Kościele abp. Vigano. Za tym oświadczeniem może nastąpić niepohamowana lawina oświadczeń innych świadków wydarzeń.
Abp. Vigano potwierdza właściwe, że Kościół został zaatakowany od wewnątrz, tzn. zaatakował samego siebie, poprzez hierarchię watykańską, a nie tylko watykańską. Na łamach naszego portalu głosimy to od dawna. Tak musiało być z tzw. Schizmą Wschodnią i niewątpliwie tak było z protestantyzmem, który został zaaranżowany przez kryptożydów w Kościele w Rzymie.
To, co dzieje się obecnie to faza trzecia likwidacji Kościoła, to jest po prostu schizma miękka, to poprzez zdemokratyzowanie struktur kościoła i unicestwienie Mszy Świętej, która oprócz wartości duchowych jest prostym katechizmem Wiary.
Oczekujemy, że Abp. Vigano rozwinie temat i stając w prawdzie nazwie rzecz po imieniu: Sobór Watykański Drugi był apostazją i wszyscy jego sygnatariusze też są apostatami i ich władza w Kościele Świętym jest nieważna i niebyła. Post factum należy odebrać im tytuły, a szczątki zmarłych apostatów wyrzucić z miejsc świętych, cmentarzy katolickich na cmentarze komunalne.
Od tego zacznie się naprawa Kościoła za tym i Świata.
Arcybiskup Viganò: Tajne listy rzucają nowe światło na rezygnację Benedykta i tytuł „Papieża Emeryta”
W medialnej inscenizacji aktorzy Ratzinger i Bergoglio zostali nam przedstawieni jako przedstawiciele antytetycznych teologii, gdy w rzeczywistości reprezentują dwa kolejne etapy tego samego rewolucyjnego procesu.
https://www.lifesitenews.com/opinion/archbishop-vigano-secret-letters-shed-new-light-on-benedicts-resignation-pope-emeritus-title/
Red. Gazeta Warszawska
+
|
"ROZMONTOWANE" PAPIESTWO Emeritus. munus, ministerium
Arcybiskup Carlo Marii Viganò „Rozmontowane” papiestwoEmerytowany. munus, ministerium
Niekończąca się saga o rezygnacji Benedykta XVI w dalszym ciągu podsyca coraz śmielszą i surrealistyczną narrację o wydarzeniach, których byliśmy świadkami w ostatniej dekadzie. Niespójne teorie, nie poparte żadnymi dowodami, zawładnęły wieloma wiernymi, a nawet niektórymi księżmi, zwiększając zamieszanie i dezorientację. Ale jeśli było to możliwe, to także w dużej mierze dzięki tym, którzy znając prawdę, boją się jednak o niej mówić ze względu na konsekwencje, jakie może mieć ujawniona prawda. W rzeczywistości są tacy, którzy <<wierzą, że lepiej jest zbudować zamek kłamstw i oszustw, niż stawić czoła pytaniom o przeszłość pełną pobłażania, milczenia i współudziału. Wymiana listów Podczas spotkania w hotelu Renaissance Mediterraneo w Neapolu z katolikami z lokalnego Cœtus Fidelium, które odbyło się 22 listopada [2024 r.], ks. Nicola Bux wspomniała o wymianie listów z „emerytowanym papieżem Benedyktem XVI” z lata 2014 r., które rzekomo stanowią ostateczne zaprzeczenie różnym krążącym teoriom na temat nieważności zrzeczenia się Benedykta. Treść tych listów – pierwszego, napisanego przez ks. Bux z 19 lipca 2014 r. (trzy strony), a druga, autorstwa Benedykta XVI z 21 sierpnia 2014 r. (dwie strony) – nie ukazała się dziesięć lat temu, co byłoby więcej niż pożądane. Zamiast tego dopiero dzisiaj prawie nie wspomina się o ich istnieniu. Tak się składa, że jestem świadomy zarówno tej wymiany listów, jak i ich treści. Dlaczego ks. Bux postanawia nie ujawniać od razu odpowiedzi Benedykta XVI, gdy Benedykt XVI jeszcze żył i był w stanie ją potwierdzić i potwierdzić, a zamiast tego ujawnić jedynie jej istnienie, bez ujawniania jej treści, prawie dwa lata po jego śmierci? Dlaczego miałby ukrywać tę autorytatywną i bardzo ważną deklarację przed Kościołem i światem? Trwała rewolucja Aby odpowiedzieć na te uzasadnione pytania, musimy odłożyć na bok fikcję przekazywaną nam przez media. Musimy najpierw zrozumieć, że antytetyczna wizja „ bezpośredniego świętego ” Ratzingera i „paskudnego i złego” Bergoglio jest dla wielu wygodna. W tym uproszczonym, sztucznym i fałszywym podejściu unika się dotarcia do sedna problemu, czyli doskonałej spójności działań „soborowych papieży” od Jana XXIII i Pawła VI po samozwańczego Franciszka, w tym Jana Pawła II i Benedykta XVI . Cele są te same, nawet jeśli realizowane są różnymi metodami i językiem. Wizerunek starszego, eleganckiego i wyrafinowanego teologa, w rzymskim ornacie i czerwonych butach, który nadał obywatelstwo obrządkowi trydenckiemu, skontrastowano z niepowściągliwym herezjarchą globalistą, który nie celebruje Mszy św. i unieważnił Summorum Pontificum , promulgując liturgię Majów z wściekłymi kobietami, jest częścią tej operacji wymuszonej polaryzacji , którą zaobserwowaliśmy również w sferze obywatelskiej, gdzie zrealizowano podobny wywrotowy projekt poprzez faworyzowanie z jednej strony sił ultrapostępowych, a z drugiej – wyciszania głosów sprzeciwu. W rzeczywistości Ratzinger i Bergoglio – i właśnie tego konserwatyści nie chcą uznać – stanowią dwa momenty procesu rewolucyjnego , który rozważa naprzemienne fazy, tylko pozornie sobie przeciwstawne, zgodnie z heglowską dialektyką tezy, antytezy i syntezy . Proces, który nie rozpoczął się od Ratzingera i nie zakończy się na Bergoglio, ale raczej sięga Roncalliego i wydaje się być kontynuowany tak długo, jak głęboki Kościół będzie nadal zastępował hierarchię katolicką, uzurpując sobie jej władzę. W wizji Ratzingera teza Vetus Ordo i antyteza Novus Ordo łączą się w syntezie Summorum Pontificum , dzięki podstępowi „jednego rytu w dwóch formach ”. Ale to „pokojowe współistnienie ” jest wytworem niemieckiego idealizmu; i jest fałszywe, ponieważ opiera się na zaprzeczeniu niezgodności dwóch sposobów pojmowania Kościoła, jednego odpowiadającego dwóm tysiącom lat katolicyzmu, drugiego narzuconego przez Sobór Watykański II dzięki pracy heretyków, którzy dotychczas byli potępieni przez biskupów rzymskich. „Redefinicja” papiestwa Ten sam modus operandi znajdujemy w zamiarze wyrażonym najpierw przez Pawła VI, następnie przez Jana Pawła II, a w końcu przez Benedykta XVI, aby „przedefiniować” papiestwo w sposób kolegialny i ekumeniczny, ad mentem Concilii , gdzie boskie ustanowienie Kościoła i papiestwa ( teza ) oraz heretyckie żądania neomodernistów i sekt niekatolickich ( antyteza ) łączą się w syntezie nowej definicji papiestwa w ekumenicznym ujęciu sposób, zaproponowany w encyklice Ut Unum Sint ogłoszonej przez Jana Pawła II w 1995 r., a ostatnio sformułowany w Dokumencie Studium Dykasterii ds. Popierania Jedności Chrześcijan, wydanym 13 czerwca [2024 r.]: Biskup Rzymu. Prymat i synodalność w dialogach ekumenicznych i w odpowiedziach na encyklikę „Ut unum sint”. Nie będzie zaskoczeniem, gdy dowiem się – jak zwierzył mi się kardynał Walter Brandmüller w styczniu 2020 r. w odpowiedzi na moje konkretne pytanie – że profesor Joseph Ratzinger rozwijał teorię emerytowanego papieża i kolegialnego [wspólnego] papiestwa ze swoim kolegą Karlem Rahnera w latach 70., kiedy obaj byli „młodymi teologami”. Podczas rozmowy telefonicznej, którą przeprowadziłam w 2020 roku, bardzo zaufaną asystentką Benedykta XVI potwierdziła mi zamiar papieża Benedykta – który jej kilkakrotnie powtarzał – przejścia na emeryturę do życia prywatnego w swojej bawarskiej rezydencji, bez zachowywania ani imienia apostolskiego, ani papieskiej sutanny. Uznano jednak, że taka ewentualność jest nieodpowiednia dla tych, którzy mogliby stracić władzę w Watykanie, zwłaszcza dla tych konserwatystów , dla których punktem odniesienia był Benedykt XVI i mitologizowali jego postać. Nie wiemy na pewno, czy rozwiązanie, które młody Ratzinger teoretyzował wraz z Rahnerem, było nadal rozważane przez starszego papieża, ani czy papiestwo emerytowane zostało „wskrzeszone” przez tych, którzy chcieli zatrzymać Benedykta w Watykanie, także wykorzystując zewnętrzne środki naciski na Stolicę Apostolską, które zmaterializowały się wraz z zawieszeniem Watykanu w systemie SWIFT, które, co istotne, zostało przywrócone natychmiast po ogłoszeniu rezygnacji. W rzeczywistości rezygnacja wywołała ogromne zamieszanie w organizmie kościelnym i przekazała Stolicę Piotrową jej niszczycielowi, czego współsprawcą, w każdym razie, był Joseph Ratzinger. Benedykt sięgnął zatem do wynalazku „emerytowanego papiestwa”, próbując – z naruszeniem praktyki kanonicznej – utrzymać przy życiu wizerunek „wspaniałego teologa” i obrońcy Traditionis, jaki zbudowało jego otoczenie. Co więcej, analiza wydarzeń związanych z epilogiem jego pontyfikatu jest niezwykle złożona, zarówno ze względu na specyfikę intelektu i charakteru Ratzingera, jak i z powodu nieprzejrzystości działań zarówno jego współpracowników, jak i Kurii, a wreszcie ze względu na absolutnego ἅπαξ jego wyrzeczenia się, jakiego dokonał Benedykt XVI, co jest zupełnie nową formą, jakiej nigdy wcześniej nie widziano w historii papiestwa. Z drugiej strony ten nawias mucetów i camauro miał zostać przyćmiony wraz z przekazaniem władzy wybranemu już arcybiskupowi Buenos Aires, nominowanemu przez mafię Saint Gallen na miejsce Benedykta od czasu konklawe w 2005 roku. Rola Benedykta XVI jako emeryta miała za zadanie wspierać swego rodzaju konserwatywne papiestwo ( munus ), które miało czuwać nad postępowym papiestwem Bergoglio ( ministerium ), aby utrzymać razem umiarkowanie konserwatywny komponent Ratzingera i brutalnie postępowy komponent bergogliowski, sprzyjając w ten sposób społecznemu postrzeganiu rzekomej ciągłości między „emerytowanym papieżem” a „panującym papieżem”. W istocie znaleziono sposób na zatrzymanie Benedykta w Watykanie, tak aby jego obecność w Murach Leonińskich jawiła się jako forma aprobaty dla Bergoglio i wypaczeń jego „pontyfikatu”. Ze swojej strony Argentyńczyk widział w tym kanonicznym monstrum – bo tym właśnie jest „emerytowany papiestwo” – instrument zniszczenia papiestwa w sposób soborowy, synodalny i ekumeniczny; co, jak wiemy, było pragnieniem podzielanym przez samego Benedykta XVI. Kanoniczne „monstrum” emerytowanego papieża Trzeba powiedzieć, że instytucja episkopatu emerytowanego to także monstrum kanoniczne, gdyż wraz z nią biskup diecezjalny widzi swoją jurysdykcję „zamrożoną” ze względu na wiek (po osiągnięciu 75. roku życia), wbrew wielowiekowej praktyce Kościoła. Instytucja kategorii emerytów, powodując utratę przez biskupów świadomości bycia następcami Apostołów, miała także bezpośrednią konsekwencję całkowitą utratę odpowiedzialności, spychając ich do roli zwykłych urzędników i biurokratów. Instytucjonalizacja Konferencji Episkopatów jako organów władzy, które zakłócają i utrudniają wykonywanie władzy (potestas) poszczególnych biskupów, z pewnością stanowi atak na boską konstytucję Kościoła katolickiego i jego apostolskość. Emerytowany Episkopat, wprowadzony zaraz po Soborze w 1966 r. motu proprio Ecclesiae Sanctæ , a następnie przyjęty przez Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. (kan. 402, § 1), wykazuje znaczną zgodność z Ingravescentem Ætatem z 1970 r., która pozbawia siedemdziesięciopięcioletnich kardynałów pełniący swoje funkcje w Kurii i osiemdziesięcioletnim kardynałom prawo wyboru papieża na konklawe. Poza prawnym sformułowaniem tych praw kościelnych, ich cel można rozumieć jedynie w perspektywie celowego wykluczenia biskupów i starszych kardynałów z życia Kościoła, mającego na celu sprzyjanie „zmianie pokoleniowej” – prawdziwemu resetowi Hierarchii katolickiej – z prałatami ideologicznie bliższymi nowym żądaniom promowanym przez Sobór Watykański II. Ta sztuczna czystka wśród najstarszych członków Episkopatu i Kolegium Kardynałów – a zatem prawdopodobnie mniej skłonnych do innowacji – zakończyła się zniekształceniem wewnętrznej równowagi Hierarchii, zgodnie ze światowym i świeckim podejściem, już szeroko przyjętym w sferze społeczeństwa cywilnego. A kiedy za pontyfikatu Jana Pawła II tak zwane „wdowy po Montinim”, czyli kardynałowie, którzy osiągnęli granicę wieku w latach 80. XX w., zwrócili się o uchylenie Ingravescentem ætatem, aby nie zostać wykluczeni z konklawe stało się jasne, że postępowcy z lat 70. również mieli paść ofiarą normy, którą przywoływali dla innych: Et incidit in foveam quam fecet (Ps 7,16) [wpadł do dołu, który sam zrobił]. Nie umknie uwadze, że w perspektywie „redefinicji” papiestwa w kluczu synodalnym, gdzie Biskup Rzymu uważany jest za primus inter pares [pierwszy z równych], instytucja Episkopatu emerytowanego i normy ograniczające sprawowanie urzędu biskupiego i kardynała aż do osiągnięcia określonego wieku, stanowią przesłankę instytucjonalizacji emerytowanego papiestwa i radości starszego papieża. Fałszywy problem munus i ministerium Z tezy o papiestwie (jestem papieżem) sprzecznej z antytezą wyrzeczenia (nie jestem już papieżem) wyłania się koncepcja podlegająca ciągłej ewolucji – tak jak stawanie się jest dla Hegla absolutem – czyli synteza Papieża emerytowanego (nadal jestem papieżem, ale nie pełnię tej funkcji). Nie należy przeoczyć tego filozoficznego aspektu myśli Josepha Ratzingera, który jest dla niego główny i powtarzalny: synteza jest sama w sobie prowizoryczna ze względu na jej przekształcenie w tezę, której przeciwstawi się nowa antyteza, która doprowadzi do dalszej syntezy, z kolei tymczasowej. To nieustanne stawanie się stanowi ideologiczną, filozoficzną i doktrynalną podstawę permanentnej rewolucji zapoczątkowanej przez Sobór Watykański II na froncie kościelnym i przez globalną lewicę na froncie politycznym. Byliśmy zatem świadkami pewnego rodzaju sztucznego rozdzielenia papiestwa: z jednej strony papież wyrzekł się papiestwa, a z drugiej persona papae, Joseph Ratzinger, starał się zachować pewne jego aspekty, które gwarantowałyby mu ochronę i prestiż. Ponieważ usunięcie ze Stolicy Apostolskiej mogło wyglądać na formę dezaprobaty dla linii zarządzania Kościołem narzuconej przez głęboki kościół bergogliański, zarówno osobisty sekretarz, jak i sekretarz stanu wywarli silny nacisk na Ratzingera, aby pozostał „na pół etatu” że tak powiem, grając na fikcyjnym oddzieleniu munus od ministerium – czemu zresztą stanowczo zaprzeczano w odpowiedzi Emeryta Biskupa skierowanej do mons. Buxa. Prof. Enrico Maria Radaelli w swoich dogłębnych badaniach podkreślił, że ten arbitralny dwupodział mandatu Piotrowego pomiędzy munus i ministerium powoduje, że Zrzeczenie się jest nieważne. Ponieważ Prymatu Piotrowego nie można podzielić na munus i ministerium , gdyż jest to a potestas , którego Chrystus Król i Najwyższy Kapłan udziela wybranemu na Biskupa Rzymu i Następcę Piotra, zaprzeczenie Ratzingera (w cytowanym liście ) stwierdzenie, że nie chciał rozdzielać munus i ministerium, stoi w sprzeczności z przyznaniem samego Benedykta, że oparł papiestwo emerytowane na modelu episkopatu emerytowanego, który właśnie opiera się na na tym sztucznym i niemożliwym rozgraniczeniu pomiędzy byciem i robieniem Papieża, pomiędzy byciem i robieniem Biskupa. Absurd tego podziału jest oczywisty: gdyby można było posiadać munus bez sprawowania ministerium , możliwe byłoby także sprawowanie ministerium bez posiadania munus , czyli sprawowanie funkcji papieża, nie będąc nim: który jest aberracją mogącą radykalnie unieważnić zgodę na objęcie samego papiestwa. I w pewnym sensie tę surrealistyczną dychotomię pomiędzy munus i ministerium zrealizowaliśmy, kiedy emeryt był papieżem, ale nie sprawował urzędu papieskiego, podczas gdy Bergoglio działał jako papież, nie będąc papieżem. Desakralizacja papiestwa Z drugiej strony proces desakralizacji papiestwa zapoczątkowany przez Pawła VI (pomyślcie o teatralnym złożeniu tiary) trwał nieprzerwanie nawet za pontyfikatu Benedykta XVI (który także usunął tiarę z herbu papieskiego). Należy to przypisać głównie nowej heretyckiej eklezjologii Soboru Watykańskiego II, która przyjęła wymagania zsekularyzowanego i „demokratycznego” społeczeństwa, przyjmując na łono Kościoła takie pojęcia, jak kolegialność i synodalność, które są mu ontologicznie obce, tym samym wypaczając monarchiczną naturę Kościoła, zamierzoną przez jego boskiego Założyciela. Z pewnością wprawia nas w oszołomienie i ogromny smutek, gdy widzimy, jak gorliwie soborowa i synodalna hierarchia promuje działalność wywrotową w Kościele katolickim. Sekwencja reform, norm i praktyk duszpasterskich przez ponad sześćdziesiąt lat systematycznie niszczyła to, co aż do Soboru Watykańskiego II uważano za nieuchwytne i niereformowalne. Należy także pamiętać, że po rezygnacji Benedykta XVI nie odbyło się zwykłe Konklawe, podczas którego elektorzy pogodnie wybierali kandydata na następcę Tronu Piotrowego; ale przez prawdziwy zamach stanu dokonany ex professo przez mafię z Saint Gallen – to znaczy przez element wywrotowy, który infiltrował Kościół w ciągu poprzednich dziesięcioleci – poprzez manipulowanie i naruszanie zwykłego procesu wyborczego oraz odwoływanie się do szantażu i nacisków na Kolegium Kardynalskie. Nie zapominajmy, że wybitny prałat zwierzył się znajomym, że to, czego osobiście był świadkiem na Konklawe, może zagrozić ważności wyboru Jorge Mario Bergoglio. Również i w tym przypadku, w niezrozumiały sposób, dobro Kościoła i zbawienie dusz zostało odłożone na bok w imię faryzejskiego przestrzegania tajemnicy pontyfikatu, być może nie do końca wolnej od szantażu i gróźb. Istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy celem , jaki sobie wyznaczył Benedykt (tj. wyrzeczeniem się papiestwa), a środkami, jakie wybrał w tym celu (oparte na wynalazku Emerytowanego Papieża). Ta sprzeczność, w której Benedykt subiektywnie zrezygnował, ale obiektywnie stworzył kanoniczne monstrum, stanowi akt tak wywrotowy, że czyni Wyrzeczenie nieważnym. We właściwym czasie sprzeczność ta będzie musiała zostać usunięta w drodze autorytatywnego oświadczenia, lecz nieuniknionym faktem pozostaje, że forma, w jakiej dokonano Wyrzeczenia, nie usuwa późniejszych nieprawidłowości, które doprowadziły Bergoglio do uzurpowania sobie Tronu Piotra przy współudziale głębokiego Kościoła i głębokiego państwa. Nie można też sądzić, że Wyrzeczenia nie należy czytać w świetle wywrotowego planu, który miał na celu obalenie Benedykta XVI i zastąpienie go wysłannikiem globalistycznej elity. Zamek kłamstw, w którym świeccy, księża i prałaci współpracują, nawet w dobrej wierze, pozostaje klatką, w której sami się zamknęli. W dramatyzacji medialnej aktorzy Ratzinger i Bergoglio zostali nam przedstawieni jako nosiciele antyteologicznych teologii, podczas gdy w rzeczywistości reprezentują dwa kolejne etapy tego samego procesu rewolucyjnego. Jednak pozory, symulakrum, na którym opiera się komunikacja masowa, nie mogą zastąpić istoty Prawdy, z którą Kościół katolicki jest niezawodnie związany Bożym nakazem. Wniosek Do wielu zgorszonych wiernych, do wielu zdezorientowanych i oburzonych księży i zakonników, do nielicznych – przynajmniej na razie – którzy podnoszą głos, aby potępić zamach stanu dokonany na Kościół Święty przez Jego własnych ministrów, kieruję moją zachętę, aby wytrwali w wierność naszemu Panu, Wiecznemu Arcykapłanowi, Głowie Ciała Mistycznego. Bądźcie silni w wierze – napomina nas Książę Apostołów (1 Piotr 5:9), wiedząc, że wasi bracia rozproszeni po całym świecie doświadczają tych samych cierpień co wy. Sen, w którym Zbawiciel zdaje się nas ignorować, gdy burza miota Barką Piotrową, musi być dla nas bodźcem, aby tym bardziej wzywać Jego pomocy, bo dopiero wtedy, gdy zwrócimy się do Niego, pomijając ludzki szacunek, niespójne teorie i kalkulacje polityczne, czy zobaczymy Go, jak się przebudzi i rozkaże wiatrom i morzu, aby się uspokoiły. Opieranie się w wierze wymaga walki o dochowanie wierności temu, czego Pan nauczał i nakazał, właśnie w momencie, w którym wielu, szczególnie na szczycie Hierarchii, porzuca Go, wypiera się Go i zdradza. Opieranie się w wierze oznacza niesłabnięcie w chwili próby i umiejętność czerpania z Niego siły, aby zwycięsko ją pokonać. Opierać się na wierze ostatecznie oznacza umieć patrzeć prosto w rzeczywistość passio Ecclesiae i mysterium iniquitatis , nie próbując ukrywać oszustwa, za którym kryją się wrogowie Chrystusa. Taki jest sens słów Zbawiciela: Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli (J 8,32). + Carlo Maria Viganò, arcybiskup 30 listopada 2024
|
The “disassembled” Papacy Msgr. Carlo Maria Viganò
The ``disassembled`` PapacyEmeritus. munus, ministerium The never-ending saga of the Resignation of Benedict XVI continues to fuel an increasingly bold and surreal narrative of the events we have witnessed in the last decade. Inconsistent theories not supported by any evidence have taken hold of many of the faithful and even some priests, increasing confusion and disorientation. But if this has been possible, it is also largely due to those who, knowing the truth, nonetheless are afraid to speak about it because of the consequences that the truth, once revealed, could have. In fact, there are those who <<believe it is preferable to shore up a castle of lies and deceit, rather than having to face questions about a past of connivance, silence, and complicity. The Exchange of Letters During a meeting at the Renaissance Mediterraneo Hotel in Naples with Catholics from the local Cœtus Fidelium held this past November 22 [2024], Msgr. Nicola Bux mentioned an exchange of letters with “Pope Emeritus Benedict XVI,” dating back to the summer of 2014, which supposedly constitute the definitive denial of the various theories that are out there about the invalidity of Benedict’s Renunciation. The content of these letters – the first, written by Msgr. Bux on July 19, 2014 (three pages), and the second, by Benedict XVI, on August 21, 2014 (two pages) – was not released ten years ago, as would have been more than desirable. Instead, only today has their existence been barely mentioned. It so happens that I am aware of both this exchange of letters as well as their content. Why did Msgr. Bux decide not to promptly disclose Benedict XVI’s response when Benedict was still alive and able to confirm and corroborate it, and instead to reveal only its existence, without disclosing its content, almost two years after his death? Why would he hide this authoritative and very important declaration from the Church and the world? The Permanent Revolution To answer these legitimate questions, we must put aside the fiction given us by the media. We must first understand that the antithetical vision of a “santo subito” [immediate saint] Ratzinger and an “ugly and bad” Bergoglio is convenient for many. This simplistic, artificial, and false approach avoids addressing the heart of the problem, that is, the perfect coherence of action of the “conciliar popes” from John XXIII and Paul VI to the self-styled Francis, including John Paul II and Benedict XVI. The goals are the same, even if pursued with different methods and language. The image of an elderly, elegant, and refined theologian, in a Roman chasuble and red shoes , who granted citizenship to the Tridentine Rite, contrasted with an intemperate globalist heresiarch who does not celebrate Mass and has nullified Summorum Pontificum, while promulgating the Mayan liturgy with thurifying females, is part of that operation of forced polarization that we have also seen adopted in the civil sphere, where a similar subversive project has been carried out by favoring ultra-progressive forces on the one hand and keeping the voices of dissent quiet on the other. In reality, Ratzinger and Bergoglio – and this is precisely what conservatives do not want to recognize – constitute two moments of a revolutionary process that contemplates alternating phases that are only apparently opposed to one another, following the Hegelian dialectic of thesis, antithesis, and synthesis. A process that did not begin with Ratzinger and will not end with Bergoglio, but rather that goes back to Roncalli and seems destined to continue as long as the deep church continues to replace the Catholic Hierarchy by usurping its authority. In the Ratzingerian vision, the thesis of the Vetus Ordo and the antithesis of the Novus Ordo are combined in the synthesis of Summorum Pontificum, thanks to the subterfuge of “a single rite in two forms.” But this “peaceful coexistence” is the product of German idealism; and it is false because it is based on the denial of the incompatibility between two ways of conceiving the Church, one corresponding to two thousand years of Catholicism, the other imposed by the Second Vatican Council thanks to the work of heretics who until then had been condemned by the Roman Pontiffs. The “redefinition” of the Papacy We find the same modus operandi in the intention expressed first by Paul VI, then by John Paul II, and finally by Benedict XVI to “redefine” the Papacy in a collegial and ecumenical way, ad mentem Concilii, where the divine institution of the Church and the Papacy (thesis) and the heretical demands of the neo-modernists and the non-Catholic sects (antithesis) are combined in the synthesis of a redefinition of the Papacy in an ecumenical way, proposed by the encyclical Ut Unum Sint promulgated by John Paul II in 1995 and more recently formulated in the Study Document of the Dicastery for Promoting Christian Unity issued this past June 13 [2024]: The Bishop of Rome. Primacy and Synodality in Ecumenical Dialogues and in the Responses to the Encyclical ‘Ut Unum Sint’. It will not be surprising to learn – as Cardinal Walter Brandmüller confided to me in January 2020 in response to a specific question of mine – that Professor Joseph Ratzinger was developing the theory of the Pope Emeritus and a collegial [shared] Papacy with his colleague Karl Rahner in the 1970s when they were both “young theologians.” During a telephone conversation I had in 2020, a very trusted assistant of Benedict XVI confirmed to me Pope Benedict’s intention – which he reiterated several times to her – to retire to private life in his Bavarian residence, without maintaining either his apostolic name or his papal vestments. But this eventuality was considered inopportune for those who would lose their power in the Vatican, especially those conservatives who had Benedict XVI as their point of reference and had mythologized his figure. We do not know for sure whether the solution theorized with Rahner by the young Ratzinger was still contemplated by the elderly Pontiff, nor whether the Papacy Emeritus was “resurrected” by those who wanted to keep Benedict in the Vatican, also by making use of external pressure on the Holy See that had materialized with the suspension of the Vatican from the SWIFT system, which, significantly, was restored immediately after the announcement of the Resignation. In fact, the Resignation has created immense confusion in the ecclesial body and has handed over the See of Peter to its destroyer, which in any case is something Joseph Ratzinger has been a part of. Benedict thus resorted to the invention of the “Papacy Emeritus,” trying, in violation of canonical practice, to keep alive the image of the “fine theologian” and the defensor Traditionis that his entourage had constructed. Moreover, an analysis of the events that concern the epilogue of his Pontificate is extremely complex, both because of the peculiarities of Ratzinger’s intellect and character, and because of the opaqueness of the action both of his collaborators and of the Curia, and finally because of the absolute ἅπαξ of his Renunciation, as carried out by Benedict XVI, a completely new modality never seen before in the history of the Papacy. On the other hand, this parenthesis of mozzettas and camauros was supposed to have been eclipsed with the handover to the already-selected Archbishop of Buenos Aires, who was nominated by the Saint Gallen Mafia to take Benedict’s place ever since the Conclave of 2005. The role of Benedict XVI as Emeritus had the function of supporting a sort of conservative Papacy (munus) that would keep watch over the progressive Papacy of Bergoglio (ministerium), so as to keep together the moderately conservative Ratzingerian component and the violently progressive Bergoglian component, thereby favoring the public perception of a supposed continuity between the “pope emeritus” and the “reigning pope.” In essence, a way was found to keep Benedict in the Vatican, so that his presence within the Leonine Walls would appear as a form of approval of Bergoglio and the aberrations of his “pontificate.” For his part, the Argentine saw in this canonical monstrum – because this is what the “Papacy Emeritus” is – an instrument for the destructuring of the Papacy in a conciliar, synodal, and ecumenical way; which, as we know, was a desire shared by Benedict XVI himself. The Canonical “monstrum” of the Pope Emeritus It must be said that the institution of the Episcopate emeritus is also a canonical monstrum, because with it the diocesan Bishop sees his jurisdiction “frozen” on the basis of age (upon reaching the age of 75), contrary to the centuries-old practice of the Church. The institution of the category of emeritus, by making the Bishops lose their awareness of being Successors of the Apostles, has also had as an immediate consequence a total de-responsibility, relegating them to the role of mere officials and bureaucrats. The institutionalization of the Episcopal Conferences as organs of government that interfere with and hinder the exercise of the power (potestas) of individual Bishops has certainly constituted an attack on the divine constitution of the Catholic Church and its Apostolicity. The Episcopate Emeritus, introduced just after the Council in 1966 with the Motu Proprio Ecclesiæ Sanctæ and then adopted by the Code of Canon Law of 1983 (can. 402, § 1), reveals a significant consistency with Ingravescentem Ætatem of 1970, which deprives seventy-five-year-old Cardinals of their Curia functions and eighty-year-old Cardinals of the right to elect the Pope in Conclave. Beyond the juridical formulation of these ecclesiastical laws, their mens [purpose] can only be understood in a perspective of deliberate exclusion of Bishops and senior Cardinals from the life of the Church, aimed at favoring the “generational change” – a real reset of the Catholic Hierarchy – with Prelates ideologically closer to the new requests promoted by Vatican II. This artificial purge of the most senior members of the Episcopate and of the College of Cardinals – and therefore presumably less inclined to innovation – has ended up distorting the internal balance of the Hierarchy, according to a worldly and secular approach already widely adopted in the civil sphere. And when, under the pontificate of John Paul II, the so-called “Montini widows” – that is, the cardinals who had reached the age limit in the 1980s – asked for the revocation of Ingravescentem ætatem so as not to be excluded from the Conclave, it became evident that the progressives of the 1970s were also destined in turn to fall victim to the norm they had invoked for others: Et incidit in foveam quam fecit (Ps 7:16) [he is fallen into the hole he made]. It will not escape notice that, in a perspective of “redefinition” of the Papacy in a synodal key, where the Bishop of Rome is considered primus inter pares [the first among equals], the institution of the Episcopate emeritus and the norms that limit the exercise of the Episcopate and the Cardinalate to the attainment of a certain age, constitute the premise for the institutionalization of the Papacy emeritus and the jubilation of the elderly Pope. The False Problem of munus and ministerium From the thesis of the Papacy (I am Pope) in conflict with the antithesis of Renunciation (I am no longer Pope) there emerges a concept in continuous evolution – just as becoming is the absolute for Hegel – that is, the synthesis of the Papacy emeritus (I am still Pope but I do not act as Pope). This philosophical aspect of Joseph Ratzinger’s thought, which is principal and recurrent to him, should not be overlooked: the synthesis is in itself provisional, in view of its mutation into a thesis which will be opposed by a new antithesis that will give rise to a further synthesis, in turn provisional. This incessant becoming is the ideological, philosophical, and doctrinal basis of the permanent revolution inaugurated by the Second Vatican Council on the ecclesial front and by the global Left on the political front. We have therefore witnessed a sort of artificial separation of the Papacy: on the one hand the Pope renounced the Papacy and on the other the persona Papæ, Joseph Ratzinger, tried to maintain some aspects of it that would guarantee him protection and prestige. Since the removal from the Apostolic See could appear as a form of disapproval of the line of governance of the Church imposed by the Bergoglian deep church, both the Personal Secretary and the Secretary of State put strong pressure on Ratzinger to remain “part-time” so to speak, playing on the fictitious separation between munus and ministerium – which moreover was vigorously denied in the Emeritus’ response to Mons. Bux. Prof. Enrico Maria Radaelli has highlighted in his in-depth studies that this arbitrary bipartition of the Petrine mandate between munus and ministerium renders the Renunciation invalid. Since the Petrine Primacy cannot be broken down into munus and ministerium, since it is a potestas that Christ the King and High Priest confers on the one who has been elected to be Bishop of Rome and Successor of Peter, Ratzinger’s denial (in the cited letter) stating that he did not want to separate munus and ministerium is in contradiction with Benedict’s own admission that he has based the Papacy emeritus on the model of the Episcopate emeritus, which is precisely based on this artificial and impossible split between being and doing the Pope, between being and doing the Bishop. The absurdum of this division is evident: if it were possible to possess the munus without exercising the ministerium, it would also be possible to exercise the ministerium without possessing the munus, that is, to carry out the functions of Pope without being one: which is an aberration such as to radically invalidate the consent to the assumption of the Papacy itself. And in a certain sense we saw this surreal dichotomy between munus and ministerium realized, when the Emeritus was Pope but did not exercise the Papacy, while Bergoglio acted as Pope without being Pope. The Desacralization of the Papacy On the other hand, the process of desacralization of the Papacy that began with Paul VI (think of the scenic deposition of the tiara) continued without interruption even under the pontificate of Benedict XVI (who also removed the tiara from the papal coat of arms). This is to be attributed principally to the new heretical ecclesiology of Vatican II, which made its own the demands of secularized and “democratic” society by welcoming into the bosom of the Church concepts such as collegiality and synodality that are ontologically alien to her, thus distorting the monarchical nature of the Church willed by her divine Founder. It certainly leaves one bewildered and immensely saddened to see how zealously the Conciliar and Synodal Hierarchy has promoted subversion within the Catholic Church. A sequence of reforms, norms, and pastoral practices for over sixty years have systematically demolished what until before Vatican II was considered intangible and unreformable. It should also be remembered that Benedict XVI’s Resignation was not followed by a normal Conclave, in which the Electors serenely chose the candidate to succeed the Throne of Peter; but by a real coup d’état carried out ex professo by the Saint Gallen Mafia – that is, by the subversive component that has infiltrated the Church during the preceding decades – through the tampering with and violation of the regular elective process and the recourse to blackmail and pressure on the College of Cardinals. Let us not forget that an eminent Prelate confided to acquaintances that what he had personally witnessed in the Conclave could jeopardize the validity of the election of Jorge Mario Bergoglio. Also in this case, incomprehensibly, the good of the Church and the salvation of souls have been set aside, in the name of a pharisaical observance of the pontifical secret, perhaps not entirely free from blackmail and threats. There is an obvious contradiction between the goal Benedict set for himself (i.e., to renounce the Papacy) and the means he chose to do so (based on the invention of the Papacy Emeritus). This contradiction, in which Benedict subjectively resigned but objectively produced a canonical monstrum, constitutes an act so subversive as to render the Renunciation null and void. In due time, this contradiction will have to be remedied by an authoritative pronouncement, but the inescapable fact remains that the form in which the Renunciation was placed does not remove the subsequent irregularities that led Bergoglio to usurp the Throne of Peter with the complicity of the deep church and the deep state. Nor is it possible to think that the Renunciation should not be read in the light of the subversive plan that aimed to oust Benedict XVI and replace him with an emissary of the globalist élite. The castle of lies in which lay people, priests, and prelates cooperate, even in good faith, remains a cage in which they have imprisoned themselves. In the media dramatization, the actors Ratzinger and Bergoglio have been presented to us as bearers of antithetical theologies, when in reality they represent two successive stages of the same revolutionary process. But appearance, the simulacrum on which mass communication is based, cannot replace the substance of Truth to which the Catholic Church is indefectibly bound by divine mandate. Conclusion To the many scandalized faithful, to the many confused and indignant priests and religious, to the few – at least for now – who raise their voices to denounce the coup perpetrated against the Holy Church by Her own Ministers, I address my encouragement to persevere in fidelity to Our Lord, the Eternal High Priest, the Head of the Mystical Body. Resist strong in faith, the Prince of the Apostles admonishes us (1 Peter 5:9), knowing that your brothers scattered throughout the world are undergoing the same sufferings as you. The sleep in which the Savior seems to ignore us while the Barque of Peter is tossed by the storm, must be for us a spur to invoke His help all the more, because only when we turn to Him, leaving aside human respect, inconsistent theories, and political calculations, will we see Him awaken and command the winds and the sea to calm down. Resisting in faith calls for the struggle to remain faithful to what the Lord has taught and commanded, precisely at the moment in which many, especially at the top of the Hierarchy, abandon Him, deny Him and betray Him. Resisting in faith implies not fainting in the moment of trial, knowing how to draw from Him the strength to overcome it victoriously. Resisting in faith ultimately means knowing how to look straight into the face of the reality of the passio Ecclesiæ and the mysterium iniquitatis, without trying to conceal the deception behind which the enemies of Christ hide. This is the meaning of the words of the Savior: You will know the truth, and the truth will set you free (Jn 8:32). + Carlo Maria Viganò, Archbishop November 30, 2024
|
https://exsurgedomine.it/241130-papacy-eng/
