Z całą pewnością podniosą się liczne głosy oburzenia, głównie ze strony PiS, partii, która w okresie swoich rządów jako pierwsza zezwoliła na „marsz równości”. A prezes Jarosław Kaczyński wyszedł wtedy na ulice pochodu i z zaciekawieniem przyglądał się tym zboczeńcom.
To taka sama krytyka i hipokryzja jak obecna, krzykliwa retoryka Czarniaka w kwestii niszczenia kopalń, ETS, wpuszczania do Polski ukraińskich ludożerców etc., a przecież sam to wszystko sygnował — choć udaje, że nic się nie stało.
PiS nie zrobił również nic, by ukrócić „terror” rzekomego sądu TSUE, a jednocześnie — mimo werbalnej krytyki — bezustannie tolerował tę antyeuropejską, jak twierdzą niektórzy, organizację.
Mamy tu do czynienia z klasycznym atakiem „poziomym” na porządek prawny Polski. Państwo członkowskie UE, które samo zalegalizowało związki uznawane w Polsce za patologiczne lub sprzeczne z podstawowymi zasadami naszego porządku publicznego, będzie próbowało – za pośrednictwem orzeczeń TSUE i polskich sądów apelacyjnych – przeforsować uznanie takich małżeństw również w Polsce.
Repertuar tych „związków” jest bardzo szeroki i obejmuje m.in.:
poligamię,
małżeństwa nieletnich (gdy prawo kraju dopuszcza),
związki z osobami zmarłymi (nekrofilia w formie symbolicznej lub prawnej),
zoofilię,
robotofilię / relacje człowiek–maszyna uznane za małżeństwo.
Można sobie wyobrazić scenariusz, w którym obywatel Polski jedzie do państwa członkowskiego, zawiera tam formalny „związek małżeński” z np. krokodylem, lalką seksualną, sztuczną inteligencją albo zmarłą osobą – a następnie wraca do Polski i żąda na podstawie zasady swobodnego przepływu osób oraz orzecznictwa TSUE uznania tego małżeństwa przez polskie organy stanu cywilnego, ZUS, sądy rodzinne itp.
Czy polski porządek publiczny (art. 36 Prawa prywatnego międzynarodowego) i konstytucyjna definicja małżeństwa (art. 18 Konstytucji) są w stanie skutecznie się temu oprzeć – to już osobne, bardzo poważne pytanie.
- Retoryczne.
Bo czy po takim orzeczeniu SA znajdzie się w Polsce jakiś sąd, który się temu sprzeciwi? Czy będzie jakiś USC, który takie dokumenty odrzuci? Absolutnie nie. Polacy są — w powszechnej ocenie — doszczętnie zdegenerowani umysłowo, pozbawieni wstydu i odpowiedzialności.
Będzie nawet gorzej: taki „młodożeniec”, ożeniony z krokodylem, powołując się na zapisy Konstytucji o ochronie życia rodzinnego, zażąda, aby gmina zbudowała mu basen dla „krokodylego” współmałżonka. Uzasadni to tym, że inaczej ta para nie może się rozmnażać.
Naczelny Sąd Administracyjny nakazał urzędowi stanu cywilnego wpisać do polskiego rejestru akt ślubu zawartego w Berlinie przez dwóch gejów. Decyzja zapadła po wcześniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który odpowiadał na pytanie prejudycjalne skierowane właśnie przez NSA. TSUE orzekł, że Polska ma dokonywać transkrypcji aktów ślubów homoseksualnych zawartych za granicą, nawet jeśli prawo krajowe nie przewiduje zawierania takich związków. Decyzja TSUE oraz NSA to kpina z prawa naturalnego i obchodzenie polskiej konstytucji, która jasno definiuje, że małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny.
Homoślub w Berlinie, ciśnienie w Warszawie
Sprawa ma wieloletnią historię. Po zawarciu cywilnego ślubu w Niemczech w 2018 r. para homoseksualistów wystąpiła o jego transkrypcję w Polsce. Tymczasem organy administracji odmówiły, powołując się na obowiązujące przepisy oraz art. 18 Konstytucji RP, który definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny. Stanowisko to znajdowało potwierdzenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz w analizach prawnych Sądu Najwyższego z poprzednich lat.
Wyłom nastąpił w 2025 r., gdy TSUE odpowiedział na pytanie prejudycjalne skierowane przez NSA. Trybunał de facto podyktował polskiemu NSA rozwiązanie: państwo członkowskie Unii Europejskiej powinno uznać „małżeństwo” jednopłciowe zawarte w innym kraju UE. Pretekstem i podglebiem do wymuszenia rejestracji związku była realizowana w UE zasada zapewnienia swobody przemieszczania się.
NSA uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz decyzję urzędu stanu cywilnego. Jednocześnie zobowiązał USC do dokonania transkrypcji w terminie 30 dni od zwrotu akt. Oznacza to, że już w kwietniu lub maju będzie mieć w Polsce miejsce precedens – po raz pierwszy zostanie wpisane do akt urzędu stanu cywilnego pseudomałżeństwo dwóch gejów.
Obalanie Konstytucji… i zdrowego rozsądku
Orzeczenie NSA wpisuje się w szerszy trend forsowania przewagi prawa unijnego ponad Konstytucją RP. Obchodzi bowiem konstytucyjną definicję małżeństwa i stwarza warunki do erozji porządku, który wynika z prawa naturalnego. Sprawia, że trudniej będzie uznawać normalne małżeństwa za rzeczywistość stojącą ponad wszelkimi innymi związkami i relacjami międzyludzkimi.
Równolegle rząd zapowiada zmiany organizacyjne i urzędowe. W dokumentach stanu cywilnego miałyby pojawić się określenia „pierwszy małżonek” i „drugi małżonek” – nie wiadomo, jak ustalano by, kto jest tym pierwszym, a kto drugim małżonkiem. Według zapowiedzi Ministra Cyfryzacji Krzysztofa Gawkowskiego celem jest dostosowanie systemu do nowych realiów.
Pseudonekrofilia u grabarzy i pracowników kostnic
Nekrofilia to parafilia, w której sprawca czerpie przyjemność seksualną z kontaktów seksualnych ze zmarłymi. Większość jurysdykcji i krajów ma przepisy zakazujące tej praktyki.
Nekrofilia, czyli czerpanie satysfakcji seksualnej z seksu ze zmarłymi, jest jedną z najdziwniejszych, najbardziej osobliwych i odrażających praktyk anormalnej i perwersyjnej zmysłowości. Znana również jako nekrofilia, nekrolagnia, nekrokoitus, nekrochleza i tanatofilia, może występować samodzielnie lub w połączeniu z szeregiem innych parafilii, takich jak sadyzm, kanibalizm, wampiryzm (praktyka picia krwi ludzkiej lub zwierzęcej), nekrofagia (zjadanie mięsa zmarłych), nekropedofilia (pociąg seksualny do zwłok dzieci) i nekrozoofilia (pociąg seksualny do zwłok lub zabijania zwierząt – znany również jako nekrobestializm).
Grabarze i pracownicy kostnicy, którzy najczęściej praktykują nekrofilię, angażują się w tę działalność prawdopodobnie ze względu na swoją samotność, połączoną z łatwym dostępem do zwłok. Możliwe również, że wybrali ten zawód przede wszystkim ze względu na swoją nekrofilię. Wiadomo, że nekrofile często wybierają zawód, który pozwala im na swobodny i nieskrępowany dostęp do zwłok.
W starożytności, gdy ciała zmarłych przewożono drogą morską przez kraje w celu odbycia ostatnich obrzędów pogrzebowych (jak w przypadku śmierci osób za granicą), marynarzy często oskarżano o nekrofilię. Długie okresy transportu, samotność i brak świadków pozwalały, a wręcz zachęcały marynarzy do popełniania aktów nekrofilii ze zwłokami.
W swojej przełomowej pracy „Psychopathia Sexualis” Richard Freiherr von Krafft-Ebing (ur. 14 sierpnia 1840 – zm. 22 grudnia 1902) nazwał ją „straszliwą manifestacją sadyzmu”. Australijski psychiatra Abraham Arden Brill (ur. 12 października 1874 – zm. 2 marca 1948), który opublikował w 1941 roku jedno z pierwszych szczegółowych badań nad nekrofilią, scharakteryzował nekrofilów jako osoby upośledzone umysłowo, psychotyczne i niezdolne do znalezienia partnera za obopólną zgodą. Nekrofilię często kojarzono z kanibalizmem (nekrofagią) i wampiryzmem (piciem krwi ludzkiej), ponieważ wszystkie te praktyki są uważane za zboczenia.
Niektóre wariacje na temat nekrofilii to autonekrofilia (wyobrażanie sobie siebie jako zwłok lub podniecenie seksualne przez symulowane zwłoki) i pseudonekrofilia. Termin pseudonekrofilia był różnie używany przez różnych autorów. Niektórzy autorzy rozumieją go jako podniecenie seksualne z osobą udającą martwego, podczas gdy inni używają go do opisania erotycznych fantazji o osobie uprawiającej seks ze zwłokami i masturbacji (ale nie rzeczywistego kontaktu). Jeszcze inni używają go w odniesieniu do osoby, która odczuwa chwilowy pociąg do zwłok, ale zwłoki nie są głównym przedmiotem jej fantazji seksualnych. Zgodnie z tą ostatnią definicją, preferowanym kontaktem seksualnym u pseudonekrofilów pozostaje żywa osoba. Ze względu na mnogość znaczeń, jakie nabył termin pseudonekrofilia, lepiej jest całkowicie go wyeliminować.
Istnieją już pewne klasyfikacje nekrofilii. Rosman i Phillip Resnick klasyfikują wszystkich nekrofilów do trzech grup, dodając dodatkowo kategorię pseudonekrofilii. Jednak wraz z napływem literatury od czasu ich propozycji, nowsza klasyfikacja jest bardziej odpowiednia. Nowa klasyfikacja jest również pożądana, ponieważ pozwala położyć kres ogromnemu zamieszaniu wokół terminu pseudonekrofilia. Według niektórych autorów odnosi się ona do podniecenia seksualnego wywołanego seksem z osobą udającą zmarłego, według innych do osób, które odczuwają stymulację seksualną w obecności zmarłego, a według jeszcze innych do osób, które zazwyczaj zadowalają się seksem z żywymi, ale mając taką możliwość, uprawiałyby seks również ze zmarłymi. Oczywiste jest, że taka sytuacja może powodować znaczne zamieszanie wśród naukowców próbujących się ze sobą porozumieć.
Nekrofilia jest mało zbadanym tematem, głównie ze względu na bardzo skąpe materiały kliniczne dotyczące tej parafilii (wyszukiwanie w bazie PubMed z hasłem „nekrofilia” ujawnia jedynie trzydzieści siedem publikacji). Nieliczne dostępne badania zostały przeprowadzone przez niewielu badaczy, którzy zazwyczaj pozostawali w izolacji od prac innych. Doprowadziło to do powstania różnych klasyfikacji i odmiennego użycia pokrewnej terminologii. Najlepszym przykładem tego zamieszania jest użycie terminu pseudonekrofilia, który był używany w co najmniej trzech różnych znaczeniach przez różnych autorów. Obecny system klasyfikacji stara się wyeliminować subiektywne terminy, takie jak te, i wprowadza bardziej naukowy, matematyczny system stopniowania, w którym tendencje nekrofilskie są klasyfikowane od najbardziej nieszkodliwych do najbardziej odrażających.
Martin Schurig w swojej „Spermatologii” opisuje przypadek Belgijki, która potajemnie odcięła penisa zmarłemu mężowi i przechowywała go jako świętą relikwię w srebrnej szkatułce. Ostatecznie sproszkowała go i odkryła, że jest to skuteczny lek dla siebie i innych. Havelock Ellis przytacza wcześniejszy przykład innej damy na dworze francuskim, która balsamowała i perfumowała narządy płciowe zmarłego męża, zawsze przechowując je w złotej szkatułce.
W pewnym momencie Rosman i Phillip Resnick opisują przypadek czterdziestoletniego, samotnego białego mężczyzny, który fantazjował o zabiciu kobiety, pocięciu jej, usunięciu narządów, a następnie masturbacji, zanurzając ręce we krwi zwłok. Jego erotyczna przyjemność czerpała głównie z okaleczania ciepłych ciał. Pod koniec dwudziestki dostał pracę w kostnicy, której jedynym celem było przebywanie w pobliżu zwłok i możliwość ich poćwiartowania. Do tej kategorii należy wielu pracowników kostnicy i techników, a także pracownicy zakładów pogrzebowych i marynarze, którzy uciekają się do stosunków seksualnych ze zmarłymi, ponieważ mają do nich łatwy dostęp.
Czasami ktoś może zamordować swoją małżonkę z innych powodów (np. z zazdrości), a następnie odbyć stosunek seksualny ze zwłokami. Setia i Tabin opisują rzadki przypadek, w którym oskarżony zabił żonę, a następnie odbył z nią stosunek seksualny. Powodem podanym w zeznaniach było to, że żona nie wyrażała zgody na stosunek seksualny z nim od kilku lat, ponieważ utrzymywała pozamałżeński romans z kimś innym. Czasami odbywała stosunki fizyczne z kochankiem nawet w obecności męża, co bardzo go frustrowało. U oskarżonego nie stwierdzono wcześniej żadnych chorób psychicznych. Autorzy postrzegają zachowanie oskarżonego jako wynik zarówno napadów zazdrości wynikających z pozamałżeńskiego romansu żony, jak i frustracji z powodu braku satysfakcji seksualnej.
Nekrofile we wszystkich kategoriach to głównie mężczyźni, ale Rosman i Phillip Resnick opisują przypadek kobiety w tej kategorii. Dwudziestojednoletnia, odseparowana biała kobieta była zatrudniona jako praktykantka balsamisty przez cztery miesiące. Była molestowana seksualnie w wieku ośmiu lat i zgwałcona przez nauczyciela w wieku czternastu lat. W wieku dwudziestu lat — być może w wyniku powtarzających się traum z dzieciństwa — zaczęła uważać, że „umarła duchem”, zaczęła dużo pić, unikała żywych istot i cieszyła się tylko towarzystwem zmarłych. Miała bardzo niską samoocenę. W tym krótkim okresie, kiedy była zatrudniona jako praktykantka balsamisty, odbyła stosunki seksualne z dwudziestoma do czterdziestu męskimi zwłokami.
Jednak najwyższe szczeble należą do osób, które są niemal wyłącznymi nekrofilami, na przykład osób, które muszą zabijać innych, aby zdobyć zwłoki do odbycia stosunku seksualnego, oraz osób, które są wyłącznymi nekrofilami w tym sensie, że są tak uzależnione od zwłok w celu wyrażenia swojej seksualności, że nawet gdyby mieli żyjącego partnera, na którego mogliby się zdecydować, nie byliby w stanie nawiązać z nim/nią romantycznej relacji.
Co dalej? Rewolucja, terror, i wywracanie porządku
Lobby LGBT stawia duży krok na drodze do rewolucji, której ostatecznym celem jest obalenie normalnego małżeństwa przez obniżenie jego rangi. A także adopcje dzieci dla homoseksualistów. Jak kończą się takie układy dla dzieci – pisaliśmy już na naszym portalu wielokrotnie. Krzywda dzieci zamieszkujących z gejami i lesbijkami jest faktem. A ta koszmarna rzeczywistość jest coraz bliżej.
