To haniebnie głupi, szkodliwy oraz opierający się na fałszywych faktach artykuł. Sprzeczny z polską racją stanu.
W jaki celu został napisany i opublikowany w czołowym periodyku żydowskim w Palestynie? To jest jedno wielkie wysypisko kłamstw, mitów przekręceń oraz przemilczeń. A to tak wielkie, że aż dech w piersi zapiera.
Może KORAB-Karpowicz zacytuje wypowiedzi Goldy Meir, Żabotyńskiego (Jabotynsky) czy Dajan`a? A to np. na temat: konieczności stosowania rasistowskiego apartheidu w krajach żydowskiego osiedlenia, kwestii uderzenia w Europę bronią masowego rażenia czy sprowadzenia Palestyńczyków do roli psów (czytaj Polaków w Polsce). To tak ogólnie, współcześnie, a jak zagłębić się w mroki dawnej historii Polski, to już popaść klimat horroru.
Co jest celem lub powodem tej publikacji?
- Wojna nuklearna z Iranem, gdzie żydzi wysadzą w powietrze Jerozolimę, a to za pomocą własnej broni nuklearnej i trzeba będzie ten „bratni naród” przyjąć do Polski? Przecież Benjamin Netanyahu otwarcie o tym mówił! Będzie to żydowska armia okupacyjna, a broń z Ustawy 1066 już jest gotowa i czeka na jej wydanie tym ludożercom. Wystarczy, że Duda podpisze wniosek Morawieckiego.
Czy nie po to wprowadzono ataki białoruskie na Polskę, aby w tamtej strefie polsko-białoruskiej budować obozy dla uchodźców koszary armii żydowskiej? Będą to pierwsze przyczółki armii żydowskiej w Polsce.
No i te szczepienia, które są żydowską bronią masowego rażenia. Sanitariusze armii żydowskiej z Palestyny przyjadą do Polski i za pomocą programów telefonii komórkowej będą wyłapywać niezaszczepionych i wstrzykiwać im za pomocą przemocy fizycznej te trucizny. Tak przecież robią w Chinach i Australii.
...
"...wspólnej historii...". Wspólne z żydami, co wspólne to żydowskie, żydowskie wyłącznie. Odstępstw od tej reguły historia nie zna.
Red. Gazeta Warszawska
+
Izrael i Polska to partnerzy o wspólnej historii - opinia
800 lat wspólnej żydowskiej i polskiej historii i nie tylko.
MŁODZIEŻ ŻYDOWSKA biorąca udział w Marszu Żywych w obozie Auschwitz-Birkenau w Polsce w 2019 roku.
(źródło zdjęcia: YOSSI ZELIGER/FLASH90)
Żydów i Polaków, mimo dzielących ich różnic, wiele łączy. Oboje kochamy nasze tradycje. Możemy odważnie bronić naszej tożsamości i autonomii. Nigdy nie zapomnieliśmy o naszej ojczyźnie. Możemy odtworzyć wszystko z popiołów. Koncentrując się na naszej wspólnej historii, wartościach, interesach i podobieństwach, możemy zbudować niezawodne i długoterminowe partnerstwo oraz bezpieczniejszą przyszłość dla nas obojga w niepewnym świecie.
800 lat wspólnej żydowskiej i polskiej historii to pasjonujący temat. Polska, do którego Żydzi zaczęli emigrować od około 1200 roku n.e., uważany był niegdyś za oazę tolerancji. Żydzi zostali wygnani z Anglii w 1230, z Hiszpanii w 1492, z Portugalii w 1496, a także z niektórych niemieckich księstw mniej więcej w tym samym czasie. Dla wielu nowym miejscem docelowym była Polska. Statut kaliski wydany w 1264 r. przez księcia Bolesława Pobożnego, rozszerzony przez Kazimierza III w 1334 r. i ratyfikowany przez kolejnych królów polskich, nadał Żydom prawa, w tym prawo osiedlania się, tworzenia gmin na zasadach judaizmu , do prowadzenia działalności gospodarczej i orzekania w sprawach żydowskich przez niezależne sądy żydowskie. Te regulacje, które były chronione przez władców kraju, przyciągnęły żydowską imigrację i pozwoliły Polsce stać się na wieki centrum światowej społeczności żydowskiej.
W XVIII-wiecznej Polscestanął w obliczu wielkiego zagrożenia ze strony Rosji, Prus i Austrii; trzy mocarstwa, które w latach 1772, 1793 i 1795 podzieliły między siebie kraj. W tym czasie pogarszających się warunków politycznych i ekonomicznych, konfliktów społecznych i niepewnej przyszłości rozpoczął się chasydzki judaizm. Został założony przez Izraela Ben Eliezera około 1740 r. na Podolu, będącym wówczas wschodnią częścią Korony Polskiej. Konstytucja RP z 3 maja 1791 r., uznawana za drugą po amerykańskiej, nowożytną konstytucję, potwierdziła niektóre z dawnych praw, zwłaszcza wolności sumienia, które uczyniłyby dawną Polskę jednym z najbardziej tolerancyjnych krajów Europy. Ale wkrótce po jego ogłoszeniu nastąpił drugi, a potem trzeci rozbiór kraju i ostatnie próby obrony jego niepodległości. Żydzi walczyli w powstaniu polskim 1794 przeciwko Imperium Rosyjskiemu. Istniał specjalny oddział kawalerii żydowskiej, którego dowódcą był pułkownik Berek Joselewicz.
Na początku XIX wieku na terenie dawnej Rzeczypospolitej żyło około miliona Żydów, którzy stanowili około 80% żydostwa światowego. Podczas gdy ojczyzna była w Palestynie, stara Polska stała się dla Żydów ojczyzną. Ich liczebność stopniowo rosła, ponieważ wielu emigrowało na te tereny z Rosji, uciekając przed prześladowaniami i pogromami, zwłaszcza w latach 1881 lub 1891, a następnie w latach 1903-1906. Ale dla Polaków wiek XIX i początek XX to czas desperackich prób odzyskania utraconej wolności narodowej oraz przeciwstawienia się intensywnej germanizacji i rusyfikacji ludności polskiej. Wtedy też narodził się nacjonalistyczny ruch syjonistyczny. Leon Pinsker i inni działacze Hovevei Zion i innych ugrupowań, którzy na Kongresie w Bazylei w 1897 roku,
JEDNYM Z GŁÓWNYCH haseł Polaków walczących o niepodległość kraju brzmiało: „Za wolność naszej i wasza”. Idea, że powinniśmy pomagać innym żyć jako niepodległe narody, nie została zapomniana, gdy 18 listopada 1918 r. Polska odzyskała wolność narodową. To właśnie ta idea, że narody powinny żyć na swoich ziemiach i głęboka świadomość historycznych związków Polski z żydostwem, sprawiły, że polski rząd poparł utworzenie państwa żydowskiego w Palestynie. W wyniku spotkania w Warszawie w 1936 r. przedstawicieli żydowskich organizacji wolnościowych pod przewodnictwem przywódcy syjonistycznego Ze'eva Żabotyńskiego, żydowskie organizacje paramilitarne Hagana i Irgun zaczęły otrzymywać polską broń i szkolić się. Do najazdu niemieckiego na Polskę we wrześniu 1939 r. i wybuchu II wojny światowej aż 3 000 karabinów, 220 karabinów maszynowych, 10 000 granatów i trzy miliony sztuk amunicji przemycono do Żydów przez kontrolowaną przez Brytyjczyków granicę palestyńską. W Polsce przeszkolono także około 10 000 członków Betaru.
Portret Menachema Begina w Centrum Begina. (kredyt: PAWEŁ CALVERT)
W czasie wojny pomoc była kontynuowana, pozwalając polskim żołnierzom i oficerom żydowskiego pochodzenia na opuszczenie szeregów polskiej Armii Andersa, która w 1943 r. przeszła przez Palestynę. Dezerterzy dołączyli wówczas do żydowskich oddziałów walczących o wolność. Najsłynniejszym z nich był przyszły premier Izraela Menachem Begin, znany wśród polskich kolegów oficerów jako Mieczysław Biegun. Jeszcze po wojnie, w latach 1947-48, w specjalnym obozie szkoleniowym w południowej Polsce, około 25 000 młodych Żydów przeszło szkolenie wojskowe, a następnie wstąpiło do jednostek bojowych w wojnie arabsko-izraelskiej w 1948 roku.
W moim artykule „Polska i Żydzi: kilka faktów o historii Polski podczas II wojny światowej” napisałem, że w czasie wojny zarówno Żydzi, jak i Polacy byli narażeni na zagładę. To nie my Polacy budowaliśmy obozy koncentracyjne czy to w Niemczech, jak Sachsenhausen czy Dachau, czy w okupowanej Polsce, jak Auschwitz czy Treblinka, ale zostały one zbudowane przez nazistowskich Niemców dla Was i dla nas, i dla innych , których nazistowski reżim chciał zniszczyć. Pierwszy masowy transport do Auschwitz odbył się 14 czerwca 1940 r. i objął grupę Żydów oraz 728 polskich więźniów politycznych. Nasze cierpienie zmieszało się z twoim. Czy my, Polacy, moglibyśmy zrobić więcej w tych najczarniejszych czasach, aby ocalić Ciebie i nas?
Walczyliśmy z Niemcami w 1939 roku, a potem na wszystkich frontach i mieliśmy najsilniejsze podziemie w Europie. Za ukrywanie Żydów groziła nam kara śmierci, a mimo to uratowano tysiące. Być może udałoby się uratować większą liczbę, ale tylko pod warunkiem, że otrzymamy odpowiednią pomoc ze strony naszych sojuszników, ale taka pomoc nie nadejdzie.
Kiedy w akcie rozpaczy wybuchło powstanie w getcie warszawskim w 1943 r., żydowscy bojownicy ruchu oporu wywiesili flagi żydowskie i polskie. Ginęli za siebie i za nas, bo kochali Polskę. Odkryli w polskich tradycjach to, co znaleźli także w sobie: odwagę, honor i wolę walki. Jesteśmy narodem czujnym, przygotowanym i zdeterminowanym, by bronić naszej wolności i wolności tych, którzy stoją z nami. To się nie zmieniło.
Żydzi i Polacy mają prawo żyć w swoich niepodległych krajach, pielęgnować swoje odmienne tradycje, cieszyć się bezpiecznym i dostatnim życiem i wierzę, że oboje nigdy nie zrezygnujemy z tego, za czym się opowiadamy. Nigdy nie zapomnimy naszych ojczyzn, a utracone, odbudujemy je nawet z popiołów. Ponadto łączy nas długa wspólna historia. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni naszym bezpieczeństwem. Dlatego powinniśmy aktywnie współpracować, a Izrael i Polska powinny stać się partnerami politycznymi i strategicznymi.
Podczas gdy Izrael, mający około siedmiu milionów ludności żydowskiej i bardzo dobrze wyszkoloną armię, jest głównym graczem na Bliskim Wschodzie, rozważmy teraz, że państwo żydowskie ma wiarygodnego partnera strategicznego w Polsce, kraju o populacji 38 milionów, z którymi ma silne związki historyczne i kulturowe. Tak trwałe partnerstwo jest możliwe. Jednak aby być w pełni wiarygodnym partnerem, Polska musi stać się potężnym państwem, znaczącą potęgą regionalną, a można to osiągnąć przy wsparciu Izraela; a nasze historyczne nieporozumienia muszą zostać wyjaśnione, abyśmy rozwijali silne i przyjazne stosunki na poziomie osobistym.
Polska była kiedyś jednym z największych krajów w Europie, tocząc udane wojny z Rosją, Imperium Osmańskim i innymi wielkimi mocarstwami przeszłości. Wciąż mamy charyzmę i wytrzymałość, aby stać się regionalnym liderem w Europie Środkowo-Wschodniej. W projekcie Unii Europejskiej nie chcemy być państwem drugorzędnym ukrytym za Niemcami. Wolimy bardziej wolną niż głębszą Unię. Naszym nadrzędnym celem jest pozostanie niezależnym narodem, otwartym na pokojową współpracę z innymi oraz utrzymanie pokoju w regionie. W tych dążeniach do wolności, które zabezpieczają naszą tożsamość i ciągłość istnienia jako narodu, Polacy są bardzo podobni do Żydów.
Jeśli więc Izrael i Polska chcą pozostać wolne, jeśli chcą przetrwać jako niepodległe państwa – jako państwo żydowskie i państwo polskie – rządy obu naszych krajów powinny te potrzeby wzajemnie uznawać.
Młodzież żydowska i polska powinna spotykać się w Auschwitz, ale także w salach koncertowych i dyskotekach. Obie strony powinny być przygotowane na to, by czasem wysłuchać bolesnej prawdy, a jednocześnie nauczyć się cieszyć wspólnym życiem i być otwartymi na radykalną poprawę stosunków polsko-żydowskich.
Podczas gdy inne kraje tak często angażują się w pewne sprawy ze względu na swoje doraźne interesy, Polska podjęła tak wiele działań w historii, ponieważ było to słuszne. To się nie zmieniło. Polacy wciąż myślą o życiu w kategoriach trwałych wartości. Dlatego możemy stać się wiarygodnym, długoterminowym partnerem Izraela. Aby jednak zostać partnerami, musimy przyjąć pozytywne nastawienie do naszej wspólnej historii, wzajemnie uznawać wartość naszych tradycji i kultur oraz rozumieć, że możemy być sobie naprawdę pomocni.
W. Julian Korab-Karpowicz jest jednym z najwybitniejszych polskich filozofów i myślicieli politycznych. Obecnie jest profesorem w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Opolskiego oraz profesorem wizytującym Lady Davis na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Jest laureatem nagrody Osobowość Roku Polska 2020 w nauce.
https://www.jpost.com/opinion/article-689527
