W moim eseju z połowy marca pt. „Iran Has Already Won” omówiłem strategiczną porażkę Stanów Zjednoczonych po zaledwie miesiącu wojny. Sam fakt, że cel wojenny USA zmienił się z „zmiany reżimu” na „utrzymanie otwartej Cieśniny Ormuz”, wskazuje na strategiczną porażkę USA, ponieważ cieśnina była otwarta dla wszystkich przed wojną.
W tym artykule przeanalizuję tę porażkę na poziomie taktycznym, aby pokazać, dlaczego skuteczność armii USA jest niezadowalająca. Ze względu na ilość danych potrzebnych do mojej pracy, podzieliłem analizę na dwie części.
Na początek zwróćmy uwagę na całkowity dysonans poznawczy rządzących elit USA, co stanowi prawdziwy szok i przerażenie w związku z tą wojną wyboru.
Naczelny Dowódca (ściślej rzecz biorąc, Naczelny Kłamca) codziennie chwali się bezprecedensowym sukcesem militarnym i grozi eskalacją przemocy, wtóruje mu jego pochlebca, Sekretarz ds. Zbrodni Wojennych.
Jeśli wierzyć tym informacjom, armia amerykańska jest lepsza od Wehrmachtu w 1940 roku, który w 6 tygodni zmiażdżył Francję i Niderlandy. Albo od Armii Czerwonej, która w sierpniu 1945 roku zabiła około 140 000 żołnierzy japońskiej Armii Kwantuńskiej i wzięła do niewoli kolejne 640 000 na Dalekim Wschodzie w ciągu zaledwie 23 dni.
W swoim szalonym umyśle Trump prawdopodobnie uważa, że jest większym zagrożeniem dla świata pod względem militarnym niż mongolskie Złote Ordy.
Z drugiej strony istnieją zimne realia pola bitwy, które przeczą narracji o „zwycięstwie” –
- Operacja Epic Fury (Epstein Files to bardziej trafna nazwa) zabiła więcej irańskich cywilów niż wojska.
Najbardziej śmiercionośnym atakiem wojny nie był garnizon IRGC, ale szkoła podstawowa dla dziewcząt Shajareh Tayyebeh w Minab, która została trafiona potrójnym uderzeniem pocisków manewrujących Tomahawk w dniu rozpoczęcia wojny.
Trzy oddzielne Tomahawki uderzyły w kompleks w krótkim odstępie czasu między 10:23 a 10:45 rano, podczas gdy trwały zajęcia, powodując śmierć co najmniej 175 osób – głównie dziewcząt w wieku od 7 do 12 lat.
Dane dotyczące namierzania zostały dostarczone przez Project Maven, wojskowy model sztucznej inteligencji Palantir zaprojektowany w celu maksymalizacji ofiar. Wojna ma być wielką imprezą coming outową sztucznej inteligencji Palantir. Pierwszy przystanek – miasto zbrodni wojennych.
Nawiasem mówiąc, dyrektor generalny Palantir, Alex Karp, jest kochającym Izrael syjonistycznym Żydem. Pierwotnym inwestorem jest Peter Thiel, neonazistowski antychryst z Doliny Krzemowej. Już możesz zgadnąć, jakim to towarzystwem jest Palantir.
Trump, kłamliwy bandyta „prezydent”, miał czelność fałszywie oskarżyć Iran o atak na szkołę zamiast przeprosić jak człowiek.
- Izrael i wasalne państwa USA w Zatoce Perskiej są bombardowane od początku wojny w odwetowych atakach Iranu na cele wojskowe i energetyczne
- USA straciły miliardy dolarów w wartościowych aktywach i broni, takiej jak baterie radarowe, AWACS-y, tankowce i myśliwce, na rzecz tanich irańskich dronów i pocisków krótkiego zasięgu
- USS Gerald Ford, najnowocześniejszy lotniskowiec we flocie USA, wycofał się z walki do Europy z powodu „pożarów w pralniach” i zatkanych toalet, zanim doszło do jakiejkolwiek akcji.
Jedyny lotniskowiec USS Lincoln na teatrze działań wojennych jest zmuszony wycofać się ponad 1000 km od wybrzeża Iranu, aby uniknąć ataków.
W rezultacie, wszelkie ataki powietrzne przeprowadzane z Lincolna muszą być wspierane przez tankowce. USA straciły do tej pory co najmniej 7.
- Duża liczba amerykańskich samolotów została zestrzelona lub zniszczona na ziemi przez Iran, w tym F-35 Lightening II, F-15E Strike Eagle, A-10 Warthog, E-3 Sentry, MQ-4C Triton, MQ-9 Reaper, tankowiec KC-135, transportowiec MC-130J, śmigłowce HH-60G Pave Hawk, MH-60M Black Hawk i wiele innych.
Dotyczy to niemal każdego rodzaju środków powietrznych, jakie USA rozmieściły w Zatoce Perskiej.
Co zadziwiające, samoloty te zostały zestrzelone przez irańską obronę powietrzną, która według Trumpa, Pete'a Hegsetha i Centcomu została „całkowicie zniszczona” od drugiego tygodnia wojny.
W porównaniu z Pustynną Burzą z 1991 r., kiedy to USA rzeczywiście zaszokowały świat precyzyjnymi atakami i zintegrowanymi atakami powietrzno-lądowymi, wojna z Iranem była nijaka.
Z pewnością nie wynika to z braku starań. Stany Zjednoczone wykorzystały całą swoją potęgę militarną w wojnie z Iranem.
Pentagon dosłownie wysłał na wojnę cały swój główny potencjał powietrzny i morski, od grup uderzeniowych lotniskowców Gerald Ford i Lincoln, po myśliwce stealth F-22 i F-35, bombowce B-2 i B-52, a także najnowocześniejsze systemy obrony powietrznej THAAD, Aegis i Patriot.
Zastosowano także wszystkie główne rodzaje precyzyjnej amunicji dalekiego zasięgu w arsenale ofensywnym i defensywnym.
Należą do nich pociski Tomahawk, AGM-158A/AGM-158B (JASSM/JASSM-ER), pociski przechwytujące SM-3, pociski przechwytujące THAAD, pociski przechwytujące Patriot PAC-3, pociski przeciwpancerne GBU-31 i GBU-57, ATACMS oraz precyzyjne pociski uderzeniowe dalekiego zasięgu (PrSM).
Są one dosłownie najlepszą bronią, jaką USA ma w swoim arsenale konwencjonalnym.
Pentagon wyłożył wszystkie karty na stół. W każdym innym scenariuszu konfliktu, takim jak na Tajwanie, Stany Zjednoczone nie mają żadnej dodatkowej „cudownej broni”, którą mogłyby wykorzystać w walce.
Nawet w obliczu bardzo ograniczonej irańskiej obrony powietrznej, która ustępuje Chinom i Rosji o 2-3 generacje, zmasowana siła ognia USA nie zdołała znacząco osłabić irańskiej siły militarnej ani powstrzymać jego kontrofensywy.
Na początku wojny Iran również nie posiadał prawdziwej marynarki wojennej ani sił powietrznych. Na przykład, trzonem jego sił powietrznych był F-4 Phantom, wyprodukowany w latach 50. i 60. XX wieku. Główny pancernik, IRIS Makran, był przebudowanym tankowcem do przewozu ropy naftowej.
Oprócz pierwszych aktów podstępnych zabójstw, większość „osiągnięć” USA wydaje się polegać na niszczeniu irańskiej infrastruktury energetycznej i cywilnej, takiej jak elektrownie, mosty, szpitale, zakłady odsalania wody i uniwersytety.
Do czasu zawieszenia broni 8 kwietnia, w Iranie zaatakowano 67 000 celów cywilnych. Zginęło ponad 3000 cywilów.
Jednak siła militarna Iranu pozostaje w dużej mierze nienaruszona, zwłaszcza arsenał rakiet i dronów, które znajdują się w umocnionych schronach, często wykopanych w górach.
Co więcej, jego „mozaikowa” zdecentralizowana struktura operacyjna jest odporna, co pozwala Iranowi na organizowanie skutecznych kontrataków.
Trump i Hegseth wielokrotnie twierdzili, że irańska obrona powietrzna została „całkowicie zniszczona” – czemu przeczą jednak fakty z terenu, takie jak zestrzelenie F-35 19 marca, a także 2 F-15E i A-10 Warthog 3 kwietnia.
Podczas kolejnej misji ratunkowej wyrzuconego na brzeg oficera uzbrojenia w jednym z F-15 zniszczeniu uległy również dwa samoloty transportowe MC-130J, każdy wart 120 milionów dolarów, a także kilka samolotów HH-60G Pave Hawk (wersja poszukiwawczo-ratownicza Black Hawka).
W ciągu 48 godzin 3 i 4 kwietnia Stany Zjednoczone straciły zasoby lotnicze warte pół miliarda dolarów.
Hegseth i Centcom fałszywie twierdzili również, że już w drugim tygodniu wojny zniszczono ponad 90% irańskich wyrzutni rakiet ofensywnych i dronów.
Zamiast tego obserwowaliśmy nieustanny strumień coraz bardziej zaawansowanych rakiet, a także niedrogich dronów samobójczych Shahed 136, które przebiły się przez systemy obronne USA/Izraela i zaatakowały liczne cele w Izraelu oraz państwach wasalnych Zatoki Perskiej, w szczególności bazy amerykańskie.
Irańskie ataki skutecznie zniszczyły niezwykle cenne i niezastąpione zasoby wojskowe, takie jak strategiczne baterie radarowe (AN/FPS-132 i AN/TPY-2). Iran niszczy amerykańsko-izraelskie radary i czujniki, zmieniając bieg wojny | Odpowiedzialna Sztuka Rządzenia
Dzień 27 marca stał się Czarnym Piątkiem dla amerykańskich sił powietrznych, gdy Iran przeprowadził skuteczny atak na bazę lotniczą Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej za pomocą roju dronów i pocisków balistycznych w ramach 84. fali ataków.
Na ziemi zniszczono jeden samolot E-3G Sentry (koszt od 600 do 700 milionów dolarów) i trzy samoloty KC-135 Stratotanker (koszt po 100 milionów dolarów każdy).
E-3G Sentry AWACS (Airborne Warning and Control System) to najnowocześniejsza wersja platformy E-3, pełniąca funkcję wysokogórskiego „oka w przestworzach” dla amerykańskich sił powietrznych. Działa jako powietrzne centrum dowodzenia i kontroli (C2) oraz system zarządzania walką powietrzną (ABM).
Stany Zjednoczone dysponują globalną flotą składającą się z 16 samolotów E-3 Sentry, z czego tylko 7 lub 8 jest w stanie operacyjnym. Wszelkie straty są praktycznie nie do odrobienia, ponieważ produkcja została już dawno wstrzymana, a nowy E-7 Wedgetail ma wejść do służby nie wcześniej niż w 2028 roku.
Do 31 marca Iran zniszczył lub uszkodził od 8 do 12 wyrzutni rakiet Patriot i radarów w Katarze, Arabii Saudyjskiej, Bahrajnie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Koszt każdego systemu Patriot wynosi od 1 do 1,2 miliarda dolarów.
Pomijając bezpardonowe i barbarzyńskie popełnianie zbrodni wojennych na oczach wszystkich, musimy zadać sobie pytanie – gdzie jest wszechmocna potęga militarna USA? Co wojna mówi nam o prawdziwych możliwościach amerykańskiej machiny wojennej?
A z perspektywy Chin, jakie wnioski można wyciągnąć z wojny w Iranie, aby przygotować się na przyszły bezpośredni konflikt z USA?
Chińscy obserwatorzy wojskowi z ogromnym zainteresowaniem obserwują wojnę w Iranie. Ich zdaniem amerykańska machina wojenna, nawet najlepsza, jaką udało się jej zgromadzić, okazała się niewystarczająca.
Chociaż wyrządziła ogromne szkody irańskim celom, z których większość stanowiły niebronione obiekty cywilne, prawdziwe osiągnięcia militarne są raczej rozczarowujące.
Z drugiej strony, straty USA były wręcz oszałamiające. Pomimo zabicia ajatollaha, łatwego celu, nic , co USA wykradły z irańskich zasobów wojskowych, nie może się równać ze stratami poniesionymi przez nie same .
Do cennych platform amerykańskich zniszczonych lub uszkodzonych przez Iran należą: strategiczny radar wczesnego ostrzegania z anteną fazowaną AN/FPS-132 PAVE PAWS (1,1 miliarda dolarów), 3 radary THAAD AN/TPY-2 (od 400 do 700 milionów dolarów za sztukę), samolot AWACS E-3 Sentry (koszt pierwotny 300–400 milionów dolarów, koszt wymiany 700 milionów dolarów), 7 tankowców KC-135 Stratotanker (100 milionów dolarów za sztukę), co najmniej 4 ciężkie myśliwce F-15E (ponad 100 milionów dolarów za sztukę), 2 samoloty szturmowe A-10 Warthog (od 20 do 30 milionów dolarów za sztukę), jeden samolot MQ-4C Triton (od 180 do 220 milionów dolarów), 17–19 samolotów MQ-9 Reaper (30 milionów dolarów) i jeden myśliwiec stealth F-35A Lightening II (od 83 do 95 milionów dolarów).
W ramach kampanii bombardowań Stany Zjednoczone wystrzeliły co najmniej 850 pocisków manewrujących Tomahawk (koszt jednostkowy 2,5–3,6 mln USD), cały zapas najnowszych pocisków Precision Strike Missile (PrSM) (1,8–2,7 mln USD), ponad 1000 pocisków manewrujących AGM-158 JASSM-ER (1,2 mln USD) oraz nieznaną liczbę starszych pocisków ATACMS (1,5 mln USD). Armia USA wyczerpuje zapasy pocisków Precision Strike Missile na wczesnym etapie konfliktu z Iranem.
Aby bronić się przed irańskimi dronami i rakietami, Stany Zjednoczone wystrzeliły na irańskie stacje radarowe od 100 do 150 pocisków przechwytujących THAAD wyższej klasy (12–15 mln USD), 90 pocisków SM-3 (24 mln USD), ponad 1000 pocisków przechwytujących Patriot-PAC3 (4 mln USD), nieznaną liczbę pocisków powietrze-powietrze AIM-120D (1,2–1,8 mln USD) oraz 4% swojego arsenału pocisków AGM-88G (2,3 mln USD) w celu tłumienia obrony powietrznej wroga (SEAD).
Kiedyś myślałem, że milion dolarów to dużo pieniędzy, ale nie wystrzeli się za to ani jednej z niezliczonych rakiet, które zostaną sfinansowane przez amerykańskich podatników.
Nic dziwnego, że USA są najbogatszym krajem z największym PKB na świecie (korzyść wynikająca z zawyżonych kosztów wszystkiego).
Niestety dla USA drukowanie rakiet będzie znacznie trudniejsze niż drukowanie dolarów .
Koszty wymiany, w kategoriach pieniężnych, pomiędzy zużyciem broni przez USA a stratami poniesionymi przez Iran wynoszą z łatwością 50 lub 100 do 1. Należy zauważyć, że główne irańskie kontrataki składają się z rakiet balistycznych kosztujących kilkaset tysięcy i dronów kosztujących mniej niż 30 000 dolarów.
Jak podaje CSIS, ostrożne szacunki kosztów poniesionych przez USA (z wyłączeniem niezgłoszonych strat majątkowych) w zakresie samej amunicji i zniszczonego uzbrojenia wahają się od 30 do 40 miliardów dolarów w ciągu pierwszych 40 dni wojny.
Ponadto niektóre utracone systemy uzbrojenia nie są możliwe do zastąpienia (np. E-3 Sentry AWACS i KC-135 Stratotanker), ponieważ ich produkcja została już wstrzymana. Budowa innych, takich jak radary THAAD czy PAVE PAWS, zajmie 5-8 lat, zakładając, że Stany Zjednoczone będą miały dostęp do pierwiastków ziem rzadkich niezbędnych do ich produkcji.
CSIS podkreśliło, że w USA brakuje niektórych pierwiastków ziem rzadkich (REE) oraz niezbędnych minerałów potrzebnych do budowy tej zaawansowanej technologicznie broni, w tym neodymu, samaru, terbu, itru, antymonu, galu, germanu i wolframu.
Podaje się, że amerykańskie zapasy metali ziem rzadkich wystarczą na mniej niż 2 miesiące.
Według CSIS zagrożone systemy uzbrojenia obejmują radar THAAD (AN/TPY-2), myśliwiec F-35 Lightening II, niszczyciel Arleigh Burke, okręt podwodny klasy Virginia, wszystkie naddźwiękowe pociski rakietowe i przechwytujące, a nawet małe rakiety, takie jak Stinger i Javelin.
Wszystkie powyższe pierwiastki ziem rzadkich i minerały krytyczne są faktycznie zmonopolizowane przez Chiny (ponad 95% światowej produkcji) i objęte ścisłym zakazem eksportu do armii USA.
Jeśli Chiny utrzymają embargo eksportowe (czy ktoś potrafi podać powód, dla którego miałoby tego nie zrobić), amerykańska produkcja wojenna zostanie wstrzymana do czasu, aż w cudowny sposób uda się znaleźć wystarczającą ilość broni zastępczej.
Być może jeszcze bardziej szokująca niż straty poniesione przez USA jest głębia magazynu poświęconego amerykańskiej machinie wojennej.
Jest on tak niski, że trzeba się zastanawiać, czy USA będą w stanie stoczyć jakąkolwiek nowoczesną wojnę przemysłową.
Wojsko amerykańskie okazało się być armią butikową, dysponującą drogim uzbrojeniem o niskiej gęstości , zupełnie niewystarczającym do prowadzenia współczesnych wojen z wykorzystaniem zaawansowanych technologii, w których broń jest zużywana w ogromnych ilościach, definiowanych przez roje dronów i salwy rakietowe.
Przyjrzyjmy się kilku liczbom –
- USA mają 11 grup uderzeniowych lotniskowców. Obecnie tylko jedna, USS Lincoln, jest na służbie bojowej. USS Gerald Ford doznał upokarzającego zatkania toalety i 33-godzinnego „pożaru pralni”, zanim został użyty do jakiejkolwiek akcji i musiał się wycofać w celu naprawy.
Pomimo tego, że do 15 kwietnia był na zadaniu przez 297 dni, bijąc rekord najdłuższego rozmieszczenia lotniskowców po wojnie w Wietnamie, jest on w pośpiechu zawracany na teatr działań wojennych na Bliskim Wschodzie, ponieważ nie ma dostępnych żadnych zapasowych miejsc. Nie ma odpoczynku dla niegodziwych:)
Inny lotniskowiec, USS George HW Bush, płynie przez Atlantyk w kierunku Zatoki Perskiej, unikając Morza Czerwonego z obawy przed atakiem Houthi.
W najlepszym razie USA mogą zgromadzić 3 lotniskowce na dużą wojnę. Jeden, USS George Washington, blokuje „obronę Pacyfiku” w swoim porcie macierzystym w Yokosuce w Japonii. Reszta jest serwisowana w dokach w kraju lub czeka w kolejce do serwisowania.
- USA mają 6 strategicznych radarów PAVE PAWS na całym świecie; 3 z nich rozmieszczono w USA, a najbardziej zaawansowany (AN/FPS-132) został zniszczony w bazie lotniczej Al Udeid w Katarze przez drona kamikaze;
- Stany Zjednoczone mają na świecie 11 systemów obrony powietrznej THAAD; co najmniej 3 zostały zniszczone w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Zjednoczonych Emiratach Arabskich; Stany Zjednoczone wystrzeliły ponad 150 pocisków przechwytujących THAAD (koszt jednego: 12–15 mln USD), co stanowiło około 25% całkowitego zapasu USA w tamtym czasie; w ciągu pierwszych 16 dni nowszej wojny wystrzeliły kolejne 198 pocisków przechwytujących, co stanowiło około 40% zapasu dostępnego na początku.
- Przedwojenny zapas pocisków przechwytujących SM-3 w USA wynosił 414; użyto od 80 do 92, co stanowiło około 22% całkowitego światowego zapasu w pierwszym miesiącu wojny; roczna produkcja = 60–72 jednostki rocznie (SM-3 Block IB – od 36 do 48 jednostek, SM-3 IIA – 24 jednostki).
- Przedwojenny zapas pocisków AGM-158 JASSM-ER wynosił 2300 sztuk; Stany Zjednoczone zużyły ich ponad 1000 w pierwszym miesiącu; w połowie kwietnia pozostało tylko 425 sprawnych pocisków JASSM przeznaczonych do użycia poza Bliskim Wschodem – według Bloomberga wystarczy to na jedną misję 17 bombowców B-1B; roczna produkcja = 396 sztuk rocznie
- Najnowszym amerykańskim uzbrojeniem, ujawnionym w wojnie z Iranem, jest pocisk precyzyjnego uderzenia (PrSM), wystrzeliwany przez HIMARS i mający zastąpić taktyczny pocisk balistyczny ATACMS.
Został on okrzyknięty kolejną „cudowną bronią” na Pacyfiku, z zasięgiem 500 km (w drugiej części omówimy jego porównanie z chińskim PCL-191, znanym również jako PHL-16. Uwaga, spoiler – nie ma sobie równych).
Niezależnie od szumu medialnego, USA wyczerpały cały swój zapas pocisków PrSM w Iranie w ciągu kilku tygodni. Armia USA wyczerpała zapasy pocisków precyzyjnego uderzenia na wczesnym etapie konfliktu z Iranem.
Mając tak małą głębokość magazynka, USA nie zdołały pokonać o wiele słabszego mocarstwa.
W przypadku jakiegokolwiek poważnego konfliktu z Chinami o Tajwan lub na Morzu Południowochińskim, USA skończą amunicję, przegrają i skapitulują w ciągu kilku tygodni.
Nawet jeśli założymy z wyrozumiałością, że USA nie zostaną od razu pokonane (jak wynika z raportu Overmatch Brief 2026 Pentagonu ), kraj ten w mgnieniu oka zbankrutuje.
Krótko mówiąc, USA nie mają wystarczających środków, aby zmusić Iran do działania, a tym bardziej pełnić rolę „światowej policji”.
Kolejnym kluczowym wnioskiem z wojny jest przestarzała technologia używana przez armię amerykańską. Chińscy obserwatorzy wojskowi zauważyli, że większość systemów uzbrojenia, z których korzystają siły amerykańskie, to relikty z czasów pierwszej zimnej wojny. Wiele z nich ma ponad 50 lat.
W kolejnej części zagłębię się w przestarzałe amerykańskie platformy uzbrojenia i porównam je z ich chińskimi odpowiednikami. Omówię, jak Chiny mogą pokonać armię USA, dysponując przytłaczającą siłą ognia i nowoczesną technologią.
https://huabinoliver.substack.com/p/the-us-war-machine-underwhelms-part
