Według najwyższych urzędników Kremla, Zachód nieustannie oszukuje rosyjskich przywódców i łamie wszelkie porozumienia, jakie Moskwa i jej zachodni partnerzy zawarli w przeszłości. Mimo to Kreml nadal stara się zawrzeć układy nie tylko z władzami ukraińskimi – które prezydent Rosji Władimir Putin nazwał kiedyś narkomanami – ale także ze Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską.
Czy to możliwe, że rosyjscy decydenci są aż tak naiwni i głupi?
Nikola Miković Prokremlowska propaganda
często przedstawia Władimira Putina jako „stratega geopolitycznego” i „mistrza szachowego”, który lubi „matować” swoich zachodnich kolegów. W rzeczywistości to Rosja Putina, a nie Zachód, zawsze ma przewagę i jest zmuszona do jednostronnych ustępstw wobec zachodnich partnerów.
Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku Rosja wycofała swoje wojska z Europy Wschodniej. Do 2004 roku wszystkie kraje, które były członkami Układu Warszawskiego, przystąpiły do NATO. Według rosyjskiej narracji Zachód złamał w latach 90. obietnicę nierozszerzania NATO.
Kreml nie podjął jednak żadnych kroków, aby zapobiec dalszemu rozszerzaniu NATO. W rezultacie oczekuje się, że Szwecja i Finlandia wkrótce dołączą do sojuszu zdominowanego przez Stany Zjednoczone, co nie wydaje się niepokoić Moskwy.
Z drugiej strony Rosja zaniepokoiła się ambicjami Ukrainy do członkostwa w NATO, dlatego 24 lutego dokonała inwazji na ten kraj wschodnioeuropejski. kilometrów (124 mil) od drugiego co do wielkości miasta Rosji, Sankt Petersburga, lub w Charkowie we wschodniej Ukrainie, około 80 kilometrów (50 mil) od Biełgorodu.
Miasto stało się już jednym z głównych celów Sił Zbrojnych Ukrainy. Nie jest zatem jasne, dlaczego z punktu widzenia Kremla członkostwo Finlandii w NATO nie stanowi zagrożenia dla Federacji Rosyjskiej, a dążenie Ukrainy do członkostwa w NATO jest postrzegane jako „czerwona linia”.
Zachód jednak nigdy nie traktował poważnie „czerwonych linii” Moskwy, ponieważ stało się jasne, że Putin nie jest „mistrzem szachowym”, ale typowym blefującym. Pomimo ukraińskich ataków na rosyjskie bazy wojskowe i infrastrukturę krytyczną, Rosja nigdy nie zemściła się, bombardując „ proces decyzyjny ” w Kijowie.
Zamiast tego Kreml pozwala przeciwnikowi na swobodny eksport zboża, kontynuuje sprzedaż gazu do Europy przez terytorium Ukrainy i dąży do zawarcia umowy z Kijowem, która umożliwiłaby Rosji wykorzystanie Ukrainy jako kraju tranzytowego dla eksportu amoniaku na Zachód.
Innymi słowy, dla Putina interesy jego oligarchów – mocno zaangażowanego w amoniak Dmitrija Mazepina – mają pierwszeństwo przed rosyjskimi interesami narodowymi. Nic więc dziwnego, że Rosja ponosi upokarzające porażki na Ukrainie. Ale dla Putina tak zwana specjalna operacja wojskowa „postępuje zgodnie z planem, jak zwykle sytuacja jest stabilna, nie ma pytań ani problemów”.
Taka retoryka nie powinna dziwić, biorąc pod uwagę, że w ciągu ostatnich ośmiu lat Putin wielokrotnie przekonywał, że porozumienia mińskie – podpisane w stolicy Białorusi w 2014 i 2015 roku – nie mają alternatywy. Ale 9 grudnia, po tym, jak była kanclerz Niemiec Angela Merkel powiedziała, że porozumienia mińskie były próbą dania Ukrainie czasu na zbudowanie obrony, Putin oskarżył swoich zachodnich partnerów o „oszukanie” go. Czy to możliwe, że człowiek, który pracował jako oficer wywiadu zagranicznego KGB dał się „oszukiwać” zachodnim przywódcom?
Fakt, że Putin nie podał się do dymisji po oświadczeniu Merkel, ale otwarcie zapowiedział, że zamierza kontynuować układy z Zachodem, sugeruje, że celowo realizuje taką politykę, która stawia Rosję w trudnej sytuacji.
W 2018 r. rosyjski przywódca wyjaśnił , jak na prośbę swoich amerykańskich partnerów podczas protestów na Majdanie w Kijowie w 2014 r. naciskał na ówczesnego prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza, by nie wysyłał wojsk i nie rozprawiał się z demonstrantami na Majdanie.
W rezultacie Janukowycz został obalony, a Putin obwinia Polskę, Francję i Niemcy za to, że nie zmusiły przeciwników Janukowycza do realizacji porozumienia w sprawie uregulowania kryzysu politycznego na Ukrainie, podpisanego 21 lutego 2014 roku przez prezydenta Ukrainy i liderów opozycji.
„To był pierwszy raz, kiedy Zachód nas oszukał” – rosyjski dziennikarz – krytycy nazwaliby go propagandystą – zapytał Putina Władimir Sołowjow.
„Prawdopodobnie pierwszy raz oszukali nas w tak niegrzeczny i arogancki sposób” – odpowiedział rosyjski przywódca.
Do dziś Putin obwinia Zachód za łamanie różnych umów, mając świadomość, że rosyjskie media nigdy nie odważą się zakwestionować narracji Kremla. Innymi słowy, żadna postać z głównego nurtu rosyjskiej sceny politycznej nigdy nie zapyta, czy Putin jest kompletnym kretynem, który jest ciągle oszukiwany przez swoich zachodnich partnerów, czy też może świadomie działać na rzecz interesów przeciwników Rosji.
