Ukraińcy nie mogą być stroną sporu w sprawie przed polskim sądami, bo brak im atrybutów właśnie strony, które to dałyby oś symetrii postępowania procesowego sporu lub konfliktu. A co zawsze jest warunkiem niezbędnym każdego procesu oraz końcowego wyroku.

Oni mogą jedynie stawiać żądania jednostronne, ale sami niczego ani dać nie mogą, ani nie muszą, bo przestępcza prokuratura jest oskarżycielem czy powodem publicznym.

Tym brakiem konsekwencji symetrycznych skutków strony są ukraińcy podobni do żydów. Jest to dobrze wypraktykowany terroryzm, który tym sposobem stawia Polaka zawsze w pozycji przegranej. Jeśli Polak się broni, to jest oskarżany o różnorakie przestępstwa, jeśli się nie broni, to ponosi starty, ale nie może wskazać sprawców, bo nie są oni merytorycznie lub formalnie rozpoznawalni. A ukraińcy to hajdamaki, nic więcej, na wyższy poziom nigdy nie przejdą. Jako tacy są żydom wielce przydatni.

Tak jest zbudowany terror żydowski w polin. Żydzi sami nie dają sobie rady na wszystkich frontach, to posiłkują się tzw. mniejszościami. Ukraińcy dobrze im pasują. Tak jedni, jaki i drudzy podobni są do robactwa napadającego na zdrowy organizm. Nasze polskie zaplecze zdominowane przez żydowską influencję jest przyczyną naszych wielowiekowych nieszczęść. Pisał o tym już Stanisław Staszic, ale temat ten był podjęty zaledwie przez Romana Dmowskiego.
To żydzi byli zapleczem szpiegowskim, a nawet inspiratorskim większości napaści na Polskę, nie tylko rzezi wołyńskich, ale najazdów tatarskich, potopu szwedzkiego, Rozbiorów.

Tu, w tym wypadku, to żydzi inspirują i prowadzą ten ukraiński proces, to jest niewątpliwe.

I tu, ten terroryzm ukraiński ma pochodzenie historyczne czysto żydowskie. „Ukraina” została wymyślona w XIX wieku przez niemców (prusaków, którzy tylko w części są germanami). Wtedy też wynaleziono „naród” ukraiński, po to, aby jego destrukcyjną siłą (hajdamacką) uderzać w Polskę na wschodzie, co pomagało niemcom w zaborach zachodnich. Tzw. mordy na kresach w czasie okupacji hitlerowskiej, zostały dobrze zaplanowane przez żydowskich piłsudczyków już w latach trzydziestych, a w trakcie rzezi wołyńskich szczelnie nadzorowane względem odmówienia ludności cywilnej udzielenia jej pomocy przez liczne przecież oddziały AK.