Zawsze wierni nr 1/2004 (56)

BP DONALD J. SANBORN

Biskup Williamson konsekruje biskupa

Biskup Williamson skończył w marcu 75 lat i przypuszczam, że stwierdził, iż nadeszła odpowiednia pora by kogoś konsekrować w celu zapewnienia ciągłości ich stanowiska oraz ciągłości święceń biskupich. Biskup Faure ma 73 lata. Dlaczego biskup Williamson zdecydował się na konsekrację starszego już człowieka – jeśli rzeczywiście celem jest ciągłość – jest to dla mnie zagadkowe.

Ewangelia: Mateusz  18: 1 - 11

18¹ W tym czasie uczniowie podeszli do Je­zusa i zapytali: „Kto należy do większych w królestwie niebieskim?” ^[1] On, przywoławszy dziecko, postawił je wśród nich ³ i powiedział: „Oświadczam wam: jeśli się nie zmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.^[2] Kto zatem uniży się jak to dziec­ko, ten będzie należał do większych w królestwie niebieskim.^[3] A kto przyjmie jedno takie dziecko ze względu na moje imię, mnie przyjmuje.

⁶ Jeśli natomiast ktoś zgorszy⁴ jednego z tych małych, wierzących we mnie, lepiej by było dla niego, aby mu wielki kamień od ża­ren⁵ zawieszono u szyi i utopiono w głębinie mo­rza. ^[7] Biada światu z powodu zgorszeń! Owszem, zgorszenia przyjść muszą, lecz biada człowieko­wi, przez którego takie zgorszenie przychodzi. ⁸ Jeśli twoja ręka lub noga jest ci powodem grze­chu, odrąb ją i odrzuć daleko od siebie; lepiej dla ciebie, abyś wszedł do życia^[6] jako ułomny czy beznogi, niż abyś mając obie ręce i obie nogi, został wrzucony do ognia wiecznego. ⁹ Również jeśli twoje oko jest ci powodem grzechu, wyłup je i odrzuć daleko od siebie; lepiej dla ciebie, abyś jednooki wszedł do życia, niż abyś mając dwoje oczu, został wrzucony do Otchłani⁷ ognia.

Cóż za boleści. Bergoglio nie jest papieżem! Tak trzeba powiedzieć.

Coraz wyraźniej widać, że Bractwo jest ustawioną opozycją.

Red. Gazeta Warszawska

+

Czcigodny Księże, przed końcem bieżącego roku będzie miało miejsce wiele ważnych wydarzeń, takich jak synod nt. Amazonii czy reforma Kurii Rzymskiej. Przyniosą one doniosłe konsekwencje dla życia Kościoła. Jak, zdaniem Księdza, sytuują się one na tle pontyfikatu papieża Franciszka?

Coraz więcej katolików odnosi wrażenie, że Kościół stanął na progu nowej katastrofy. Jeśli cofniemy się nieco w czasie, [dostrzeżemy, że] II Sobór Watykański mógł się odbyć, ponieważ był rezultatem rozkładu, jaki dotknął Kościół w latach przed jego zwołaniem: w krytycznym momencie tama pękła pod naporem sił, które działały już od pewnego czasu. Właśnie w ten sposób zwyciężają wielkie rewolucje, gdyż legislatorzy tylko aprobują i sankcjonują to, co już wcześniej, przynajmniej częściowo, stało się faktem.

I tak reforma liturgiczna była tylko rezultatem eksperymentów działającego w okresie międzywojennym ruchu liturgicznego, który zdołał pozyskać dla swych postulatów część duchowieństwa. Współcześnie, podczas tego pontyfikatu, dokument Amoris lætitia usankcjonował praktykę, która niestety już wcześniej była obecna w Kościele, szczególnie jeśli chodzi o możliwość przyjmowania Komunii przez osoby żyjące w stanie jawnego grzechu. Jak się wydaje, sytuacja dojrzała dziś do przeprowadzenia kolejnych reform o dalekosiężnych skutkach.