Czy Kościół katolicki staje się filią synagogi?

Atila Sinke Guimarães

Ta analiza wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze 13 kwietnia 1986 r. pochodzi z nieopublikowanego III tomu mojej 11-tomowej kolekcji na temat Vaticanum II, Eli Eli, Lamma Sabacthani? . Biorąc pod uwagę, że Benedykt XVI odwiedzi synagogę w Kolonii w sierpniu tego roku, wydawało mi się, że te rozważania na temat wizyty w 1986 r.

1. Symboliczno-teologiczny charakter wizyty Wizyta

Jana Pawła II w żydowskiej synagodze w Rzymie miała charakter zasadniczo teologiczny i nie powinna być postrzegana jako akt czysto „duszpasterski”, jak niektórzy chcieliby to przedstawiać, aby osłabić jego wagę. ks. Giuseppe de Rosa SJ potwierdził jego teologiczne znaczenie w artykule wLa Civiltà Cattolica komentując wydarzenie:„ Spotkanie Papieża ze wspólnotą hebrajską Rzymu – która w jakiś sposób reprezentowała, przynajmniej symbolicznie, wszystkie społeczności hebrajskie na świecie – ma nie tylko treść „ludzką”, ale także rzeczywistą „teologiczną”. Było to uznanie – lub lepiej potwierdzenie , 20 lat po Soborze Watykańskim II – „zwrotu” dokonanego przez Sobór w odniesieniu do teologicznego podejścia Kościoła do judaizmu ”. (1)Symboliczną wizytą teologiczną Jan Paweł II wyraźnie złamał tradycję Kościoła Świętego w stosunku do religii żydowskiej. Cytując przemówienie Papieża wygłoszone w hebrajskiej świątyni, komentator La Civiltà Cattolica powiedział dokładnie to:

„Jeśli chodzi o «historyczny» charakter wydarzenia, to polega on na tym, że gest ten definitywnie zamyka pewną epokę w stosunkach między chrześcijanami a Żydami i otwiera nową. Jakie jest jego prawdziwe znaczenie? Powiedział to sam Papież, gdy oświadczył, że „po pontyfikacie Jana XXIII i Soborze Watykańskim II to spotkanie – nad którym nie możemy przestać się zastanawiać, aby mogło ono dostarczyć nam odpowiedniej nauki – w pewien sposób kończy , długi okres . „Długi okres”, o którym mówi Papież, obejmuje wieki wzajemnej niechęci między Żydami a chrześcijanami… „Długi okres” chrześcijańskiego antysemityzmu… zamknął się pontyfikatem Jana XXIII i Soborem Watykańskim II ”. (2)

W dniu wizyty włoska gazeta Il Giornale podkreśliła również wagę wydarzenia:„Żadna podróż tego papieża-pielgrzyma na żaden kontynent nie była tak długa jak ta, którą odbył dzisiaj; niewielka odległość między pałacem watykańskim a synagogą w Rzymie zajęła dwa tysiące lat”. (3)ks. Giovanni Caprile SJ, znany kronikarz Soboru Watykańskiego II, napisał:„To było prawdziwie historyczne wydarzenie, pierwsza i jak dotąd jedyna taka wizyta w życiu Kościoła i społeczności hebrajskiej od czasów św. Piotra”. (4)W Izraelu papieski gest był postrzegany jako „bezprecedensowe otwarcie”. (5)

Również rabini, którzy witali Jana Pawła II, nie ukrywali zadowolenia, widząc, jak Papież porzuca doktrynalne stanowisko Kościoła liczące 2000 lat. W imieniu Żydów rabin Giacomo Saban był pierwszym, który wyraził swoje „ satysfakcja na widok rzymskiego papieża przekraczającego po raz pierwszy próg synagogi”. (6)

Elio Toaff, naczelny rabin Izraelitów w Rzymie, wyraził podobną radość:„Jako naczelny rabin tej gminy… pragnę wyrazić głębokie zadowolenie z upragnionego przez was gestu, który dzisiaj został zrealizowany, przychodząc po raz pierwszy w historii Kościoła do synagogi, gest, który zapisze się w historii”. (7),Powszechnie uważano więc, że gest Jana Pawła II charakteryzował się symbolicznym odrzuceniem dawnego stanowiska Kościoła, który z głębokich przesłanek historyczno-teologicznych zawsze postrzegał religię żydowską jako wroga wiary katolickiej.1. Giuseppe De Rosa, „Ebrei e cristiani 'fratelli' nel 'fratelo' Gesù”, La Civiltà Cattolica , 3 maja 1986, s. 261.
2. Tamże , s. 260.
3. Il Giornale , 13 kwietnia 1986, apud Giovanni Caprile, Il Papa al tempio ebraico di Rome, La Civiltà Cattolica , 3 maja 1986, s. 267.
4. Tamże , s. 264.
5. Audycja izraelskiego radia, apud G. Caprile, tamże , s. 265.
6. Giacomo Saban, Przemówienie otwierające, L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 5.
7. Elio Toaff, Przemówienie skierowane do Jana Pawła II, L'Osservatore Romano, 14-15 kwietnia 1986, s. 5.2. Otwarte „potępienie” dotychczasowego postępowania Kościoła

Jan Paweł II nie poprzestał jednak na symbolicznym odrzuceniu tradycji katolickiej. Ostro potępił też wcześniejsze postawy Kościoła Świętego, celowo ignorując racje doktrynalne, które je wywołały. Czyniąc to, zachowywał się tak, jakby opozycja religijna między katolikami a Żydami była niczym więcej niż zjawiskiem emocjonalnym. Oto co uroczyście i dobitnie oświadczył, wzbudzając gromki aplauz obecnych Żydów (8):„Ocena wielowiekowych uwarunkowań kulturowych nie mogła jednak przeszkodzić w uznaniu, że akty dyskryminacji, nieuzasadnione ograniczanie wolności religijnej i ucisk Żydów w sferze wolności obywatelskich były rzeczami obiektywnie godnymi ubolewania. Tak, raz jeszcze, w mojej osobie, Kościół , słowami znanego Dekretu Nostra aetate (n. 4), „ ubolewa z powodu nienawiści, prześladowań i wszelkich przejawów antysemityzmu skierowanych przeciwko Hebrajczykom przez cały czas i przez kogokolwiek. Powtarzam: „przez kogokolwiek”. ” (9)Kogo ostatecznie obejmuje jawne potępienie Jana Pawła II?

Po pierwsze, obejmuje niezliczonych papieży, którzy słusznie potępili Żydów, jak również liczne sobory, które zrobiły to samo. Następnie, idąc ich śladem, obejmuje wielką liczbę Ojców, Doktorów i Świętych, którzy walczyli z judaizmem lub pozostawili po sobie pisma potępiające jego błędy. Obejmuje wreszcie wszystkich katolików w historii, którzy w obronie Wiary walczyli z judaizmem. Dlatego anatema Jana Pawła II obejmuje cały Kościół – „kogokolwiek” – w ciągu ponad 2000 lat Historii – „po wszystkie czasy”.8. Jan Paweł II otrzymał owację na stojąco, kiedy nawiązał do rzekomej winy Kościoła za jego stosunek do judaizmu na przestrzeni dziejów. Carlo de Lucia, Cari amici e fratelli ebrei e cristiani..., L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 5.
9. Jan Paweł II, Przemówienie w synagodze w Rzymie, L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 4.A. Papieże „potępieni” przez Jana Pawła II

Na przestrzeni wieków Kościół nigdy nie zmienił swojego stanowczego, mądrego stanowiska w kwestii żydowskiej. Z jednej strony zapobiegała maltretowaniu Żydów i pozwalała na prywatne praktykowanie ich religii. Z drugiej jednak strony, wobec niemożności ich nawrócenia, skarciła ich za zbrodnię Bogobójstwa, nawoływała do pokuty i izolowała, aby nie wypaczali katolików.

W odniesieniu do judaizmu wielu papieży nauczało, potępiało i zalecało, co następuje:

* Św. Grzegorz Wielki(590-604) wEpistulae(VIII, XXV, por. IX, LV) napisał, że nie należy przyznawać nieograniczonej wolności Żydom z powodu częstych wykroczeń przeciw wierze. (10)

W liście do królów Franków, Teodoryka i Teodeberta, oraz do królowej Bruhildy, Święty przypomniał im, że chrześcijanie, członkowie Ciała Chrystusowego, nigdy nie powinni być deptani przez Żydów, wrogów Chrystusa. (11)

* Honoriusz I (625-638) wezwał VI Sobór w Toledo, który odbył się w 638 r., do zdecydowanych działań w sprawie niebezpieczeństwa, jakie Żydzi stanowili dla wiary katolickiej. (12)

* Leon VII (936-939) upoważnił arcybiskupa Fryderyka z Moguncji w Niemczech do wypędzenia Żydów z miasta, biorąc pod uwagę ich ciągłe ataki na katolików. (13)

* W liście z 17 stycznia 1208 skierowanym do hrabiego Nevers we Francji (14) Innocenty III (1198-1216) lamentował, że panowie feudalni zatrudniali Żydów jako „ministrów swoich zdzierstw”, ponieważ wykorzystywali chrześcijan przez praktyka lichwy. (15)

* W 1239 r., po otrzymaniu raportu sporządzonego przez Nicolasa Donina, nawróconego Żyda z La Rochelle, który wykazał 35 artykułów w Talmudzie obrażających wiarę katolicką, Grzegorz IX(1227-1241) napisał do zachodnich biskupów i władców nakazując konfiskatę wszystkich egzemplarzy księgi żydowskiej. Do zbadania sprawy wyznaczył Wilhelma z Owernii, biskupa Paryża. Po zbadaniu Talmud został potępiony, a jego kopie spalono publicznie w Paryżu w 1242 r. Na prośbę Żydów księga została ponownie zbadana w 1248 r. i ostatecznie potępiona przez Wilhelma z Owernii i mistrzów teologii paryskiej, m.in. Św. Albert Wielki. (16) W dziele Excerpta talmudica [Fragmenty z Talmudu], napisanym w celu usprawiedliwienia potępienia, czytamy:

„Dzięki tajemnemu zamysłowi Boskiej Opatrzności błędy, bluźnierstwa i zniewagi zawarte w Talmudziedotychczas umknęło uwadze Doktorów Kościoła. Ściana została w końcu usunięta i teraz wyraźnie widać gady, obrzydliwe bożki, które wielbią dom Izraela”. (17)

* Innocenty IV (1243-1254) nakazał spalenie Talmudu , ponieważ był pełen błędów i bluźnierstw. (18) W bulli Sicut tua nobis z 23 lipca 1254 r. upoważnił arcybiskupa wiedeńskiego do wydalenia Żydów ze swojej diecezji z powodu ich działań przeciwko wierze katolickiej i nieposłuszeństwa ustawom kościelnym. (19)

* W bulli Damnabili perfídia z 15 lipca 1267 r. Klemens IV (1265-1268) również potępił Talmud . (20)

*W bulli Nimis in partibus anglicanis z 18 listopada 1285 Honoriusz IV (1285-1287) zajął takie samo stanowisko jak jego poprzednicy w odniesieniu do Talmudu . (21)

* Jan XXII (1316-1334) ponownie potępił błędy Talmudu w bulli Dudum felicis recordationis z 4 września 1320 r. (22)

* W bulli Dudum ad nostram z 8 sierpnia 1442 r. Eugeniusz IV(1431-1447) zakazał Żydom nie tylko mieszkania z chrześcijanami, jak już ustalił III Sobór Laterański (Dekret V, VI, 5), ale także życia wśród chrześcijan, zważywszy na ciągłe bluźnierstwa i ataki Żydów na wiara katolicka. (23)

* Mikołaj V (1447-1455), Kalikst III (1455-1458) i Paweł II (1464-1471) powtórzyli lub odnowili decyzje swoich poprzedników. (24)

* W bulli Intenta semper salutis z 31 maja 1484, Sykstus IV(1471-1484) zarządził, aby żydzi i muzułmanie na ziemiach hiszpańskich żyli oddzielnie od chrześcijan, nosili inne ubrania i nie mieli w domach chrześcijańskich pokojówek ani służących, oprócz innych środków mających na celu ochronę wiernych przed niebezpieczeństwami dla Wiara wynikająca z życia z Żydami. (25)

* W czasie swojego pontyfikatu Leon X (1513-1521) był znany ze swojej dobroci dla Żydów, co nawiasem mówiąc jest uznawane przez hebrajskich historyków. Był jednak kilkakrotnie zobowiązany do podjęcia działań przeciwko praktykowanym przez nich nadużyciom. Kiedy dowiedział się, że Żydzi opublikowali w Wenecji książkę przeciwko wierze katolickiej, postąpił w sposób szczególnie surowy w swoim breve z 25 maja 1518 r., skierowanym do nuncjusza weneckiego. (26)

* Juliusz III (1550-1555) zatwierdził konfiskatę i palenie ksiąg talmudycznych przez Inkwizycję. Zezwolił również na edykt Inkwizycji z 12 września 1553 r., nakazujący książętom, biskupom i inkwizytorom zrobić to samo. W Bull Cum sicut nupe, z 29 maja 1554, Papież nakazał Żydom oddać wszystkie swoje książki zawierające bluźnierstwa lub obelgi przeciwko Naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi. (27)

* Paweł IV (1555-1559) wprowadził surowe środki w celu obrony integralności wiary i zapobieżenia dominacji Żydów nad katolikami. W bulli Cum nimis absurdum z 14 lipca 1555 r. papież nakazał Izraelitom w Rzymie i innych miastach Państwa Papieskiego żyć oddzielnie od chrześcijan we własnym sąsiedztwie. Ustalił również, że w mieście powinna być tylko jedna synagoga i że Żydzi nie mogą mieć katolickiej służby, pracować publicznie w katolickie święta, pisać nieuczciwych umów itp. (28)

Żydzi próbowali przekupić Pawła IV, oferując mu 40 000 escudoanulować bullę. (29) Wraz z innymi środkami, Papież nakazał zniszczenie ksiąg talmudycznych i antykatolickich Żydów. (30)

* Pius IV (1560-1565) w 1564 r. umieścił Talmud na Index librorum zakazorum [Indeks ksiąg zakazanych] i ksiąg zakazanych, interpretując, komentując lub objaśniając go. (31)

* W bulli Hebraeorum gens z 26 lutego 1569 r. św. Pius V(1566-1572) wyraźnie potępił Żydów, którzy oddawali się praktykom „wróżbiarstwa, wróżbiarstwa, czarów i czarów”. (32) W tej bulli św. Pius V oskarżył Żydów także o inne przestępstwa, takie jak lichwa, kradzież, przyjmowanie skradzionych dóbr i nagabywanie do prostytucji. Zamyka swojego byka tymi słowami:„Wreszcie uważamy za znane i udowodnione, jak obraźliwie to przewrotne pokolenie [Żydów] obraża imię Chrystusa, jak wrogie jest wobec tych, którzy noszą imię chrześcijan, nawet dokonując zamachów na ich życie”. (33)Dekretem z 26 lutego 1569 r. św. Pius V wypędził Żydów z Państwa Papieskiego, ponieważ oprócz wspomnianych zbrodni Żydzi szpiegowali na rzecz muzułmanów i wspierali ich plany podboju zagrażające całemu chrześcijaństwu. (34) W tym briefie powiedział:„ Wiemy, że ten najbardziej przewrotny naród zawsze był przyczyną i nasieniem prawie wszystkich herezji ”. (35)Do tej czujnej energii przeciw żydowskiej perfidii św. Pius V dodał swoje gorliwe pragnienie ich nawrócenia. Jednym z najbardziej niezwykłych nawróceń, jakie osiągnął, było nawrócenie naczelnego rabina Rzymu, Eliasza, a następnie nawrócenie jego trzech synów i jednego wnuka. 4 czerwca 1566 r. przyjęli uroczysty chrzest w Bazylice św. Piotra w obecności Świętego Kolegium Kardynałów i rzeszy wiernych. (36)

* W Breve z 27 maja 1581 r. Grzegorz XIII (1572-1585) ostrzegał wiernych i władze religijne przed fałszywymi nawróceniami Żydów jako środkiem infiltracji Kościoła katolickiego. (37) W bulli Antiqua Judeorum improbitasz 1 czerwca 1581 r. Papież ustanowił następujące warunki, kiedy Żydzi muszą być poddani nadzorowi Inkwizycji:a. kiedy atakują dogmaty katolickie;
b. kiedy wzywają diabły lub składają im ofiary;
c. kiedy uczą katolików robić to samo;
d. kiedy wypowiadają bluźnierstwa przeciwko Naszemu Panu i Naszej Pani;
mi. gdy próbują nakłonić katolików do porzucenia Wiary;
f. kiedy zabraniają Żydowi lub niewiernemu nawrócenia się;
g. kiedy świadomie faworyzują heretyków;
h. kiedy rozpowszechniają heretyckie książki;
ja. kiedy z pogardą dla naszego Pana krzyżują baranka – głównie w Wielki Piątek – a potem plują na niego i wypluwają obelgi.
j. kiedy zobowiązują katolickie mamki do wlewania mleka do toalet i kanałów ściekowych po przyjęciu Eucharystii. (38)W breve z 28 lutego 1581 r. papież potwierdził zakaz lekarzy żydowskich zajmujących się pacjentami katolickimi. (39)

* W bulli Cum Hebraeorum z 28 lutego 1593 r. (40) Klemens VIII (1592-1605) zakazał ksiąg talmudycznych i kabalistycznych, a także dzieł napisanych w języku hebrajskim zawierających błędy. (41) Zakaz zawarty w tej bulli został włączony jako norma do Indeksu opublikowanego 27 marca 1596 r.

W 1592 r. Klemens VIII ponownie ustanowił głoszenie kazań mających na celu nawrócenie Żydów i jednocześnie w bulli Caeca et obdurataz 25 stycznia 1593 r. powtórzył dekrety Pawła IV i św. Piusa V, wydalając ich z państw Kościoła, z wyjątkiem miast Rzymu, Ankony i Awinionu. (42)

* Urban VIII (1623-1644) wysłał breve do króla Hiszpanii 15 stycznia 1628 przeciwstawiając się zbrodni lichwy praktykowanej przez Żydów w Portugalii. (43)

* 15 września 1751 r. Benedykt XIV (1740-1758) podpisał i ogłosił dokument potwierdzający środki ostrożności dotyczące Talmudu podjęte przez papieży od czasów Innocentego IV. (44)

* W październiku 1775 (45) i styczniu 1793 (46) Pius VI (1775-1799) opublikował dwa edykty potwierdzające dyrektywy Benedykta XIV dotyczące Żydów.

*W liście swojego sekretarza stanu, kardynała Merry del Val, św. Pius X (1903-1914) gorąco pochwalił klasyczną pracę ks. Henri Delassus, La conjuration antichrétinne [Spisek antychrześcijański], który demaskuje spisek judaizmu i masonerii przeciwko Kościołowi katolickiemu i cywilizacji chrześcijańskiej. (47)

10. Dictionnaire Apologetique de la Foi Catholique (DAFC), kol. 1726. 11. Por. też Epistulae IX, CIX, CX, por. III, XXXVIII, apud ibid. , kol. 1744.
12. René Aigrain, L'Espagne chrétienne , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise despuis les origins jusqu'à nos jours , Paryż: Bloud & Gay, 1946-1960, tom. 5, str. 246
13. Auguste Dumas, Le sentment religieux et ses aberrations , tamże , t. 7, str. 463.
14 Por. także listy z 16 stycznia 1205 do króla Francji i z 10 stycznia 1208 do biskupa Auxerre
15. A. Fliche, La réforme de l'Eglise , Fliche & Martin,Histoire de l'Eglise , tom. 10, str. 142.
16. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , DAFC , kol. 1691; Christine Thouzellier, L'enseignement et les universités , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom 10, s. 379-380.
17. F. Vernet, Juifs et crétiens, ibidem .
18. Registres d'Innocent IV , tom. 1, przyp. 682, Potthast, 11376, Chartularium , rz. 131, tamże . tom. 1, nn. 173, 178; Saint Louis i Innocenty IV , s. 302-306, apud C. Thouzellier, L'enseignement et les universités , s. 380.
19. F. Vernet,Juifs et Chretiens , kol. 1739.
20. Tamże , kol. 1692.
21. Tamże .
22. Tamże .
23. Tamże , kol. 1740.
24. Tamże , kol. 1728.
25. Bernardino Llorca, Bulario Pontificio de la Inquisición Española , Rzym: Pontificia Università Gregoriana, 1949, s. 106-8.
26. Ramię. XXXIX, obj. 31, 1518, n. 48, a do doża, Arm. XL, obj. 3, przyp. 331, Tajne Archiwum Watykańskie, apud Ludovic Pastor, Historia de los Papas , t. 8, str. 350.
27. Byk. VI, s. 482-3, apud L. Pastor, Historia de los Papas, tom. 13, str. 208.
28. Bull. VIP. 498, apud ibidem , t. 14, s. 234-5.
29. Por. sprawozdanie na ten temat w Révue des Études Juives , XX, 68, Masio, Letters, 515, Berliner, II, 2, 7; Rodocanachi, 40-2.; zob. także Listy św. Ignacego , V, s. 288-29, apud L. Pastor, Historia de los Papas , tom. 14, str. 236.
30. Caracciolo, Vita, 4, 11; Erler, Arquivo de Direito Canônico , L III, 49; Reusch, I, 48; Vogelstein-Rieger, II, 156-7; Berliner, II, 2, 8-9; zob. także ten sam autor, Censura y confisco de los libros judios en los Estados da la Iglesia , Frankfurt, 1891, apud L. Pastor,Historia de los Papas , tom. 14, str. 239.
31. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1693.
32. Bull. Rzym. VII, str. 740, apud L. Pastor, Historia de los Papas, tom. 17, str. 301.
33. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1712.
34. Breve z 3 V 1569, apud Laderchi, 1569, n. 187.
35. Apud L. Pastor, Historia de los Papas , tom. 17, str. 306.
36. Tamże , tom. 17, s. 306-7.
37. Tamże , tom. 19, str. 281.
38. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1737.
39. L. Pastor,Historia de los Papas , tom. 19, str. 282.
40. Reusch, I, 50, 333, 339, 534.
41. Por. Sykstus ze Sieny (nawrócony Żyd), Bibliotheca sancta , Paryż, 1610, s. 310-1; zobacz listę ksiąg, które zniszczył w Cremonie; F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1738.
42. L. Pastor, Historia de los Papas , tom. 24, s. 111-2.; F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1731.
43. Epista. V, Tajne Archiwum Watykańskie, L. Pastor, Historia de los Papas , tom. 28, str. 285.
44. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1694.
45. Analecta juris pontificii , Rzym 1860, s. 1422-143.
46. ​​F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1694.
47. Henri Delassus, La conjuration antichrétienne , Lille: Desclée de Brouwer, 1910, tom. 1, str. V.

B. Sobory „potępione” przez Jana Pawła II

Następujące sobory zostały również objęte radykalną „klątwą”, którą Jan Paweł II rzucił w rzymskiej synagodze:

* Sobór w Elwirze (302), który odbył się pod koniec prześladowań Dioklecjana przeciw chrześcijanom, wydał kanon zabraniający chrześcijanom wydawania swoich córek za mąż za Żydów; inny kanon zabraniał chrześcijanom zasiadania do stołu z Hebrajczykami. (48)

* Zakazy te zostały potwierdzone i odnowione przez sobory w Laodycei(IV wiek); Vannes (465); Agda (506); Epaona (517) i przez trzy sobory orleańskie (530, 533 i 541). (49)

W kanonie powtórzonym w Dekrecie Gracjana (III, D.IV, 93) wspomniany sobór w Agdzie ustanowił szereg środków ostrożności, jakie należy przedsięwziąć przed chrzczeniem Żydów, „których perfidia często skłania ich do powrotu na ich wymioty”. (50)

* Sobór w Mâcon (581) zakazał Żydom zajmowania stanowisk pozwalających im na nakładanie kar na chrześcijan. (51)

* W kanonie 14 sobór w Toledo (589) zakazał Żydom brania chrześcijańskich kobiet za żony. (52 )

*Sobór Paryski (614) podtrzymał zakaz nadawania Żydom stanowisk publicznych, zarówno cywilnych, jak i wojskowych. (53)

* Czwarty Sobór w Toledo (633), kanon 59, stwierdził, że synowie Żydów, którzy fałszywie nawrócili się, a następnie powrócili do judaizmu, powinni być kształceni w katolickich klasztorach; ratyfikował również środki przyjęte przez króla Sisenando w odniesieniu do Żydów. (54)

* Szósty Sobór w Toledo (638), kanon 3, wydał surowe słowa przeciwko Żydom. (55)

* Siedemnasty Sobór w Toledo ( 694) został zwołany w celu przeanalizowania spisku mającego na celu wprowadzenie w Hiszpanii pewnego rodzaju judaizmu pod przykrywką religii katolickiej. (56)

* Inne sobory również zabraniały katolikom zatrudniania żydowskich lekarzy, służących i niańek. Według niektórych katolickich moralistów XVIII wieku, w zależności od okoliczności, naruszenie tych przepisów mogło stanowić grzech śmiertelny. (57)

* Drugi Sobór Ekumeniczny w Nicei (787) potępił fałszywe nawrócenia Żydów. (58)

* Sobór w Metz(888), potwierdzając dawne zakazy w kanonie 7, zakazał chrześcijanom spożywania posiłków z Żydami. (59)

* Trzeci sobór powszechny na Lateranie (1179) zakazał bogatym Hebrajczykom przyjmowania chrześcijańskich opiekunek i niewolników na swoją służbę. (60) Wyklął także tych, którzy przedkładając Żydów nad chrześcijan, otrzymywali zeznania Żydów przeciwko chrześcijanom, a nie chrześcijan przeciwko Żydom. (61)

* Czwarty Sobór w Awinionie (1209) zakazał chrześcijanom kontaktowania się z Żydami w sprawach finansowych; kanony 3 i 4 nakładają groźbę ekskomuniki za takie transakcje. (62)

* IV Ekumeniczny Sobór Laterański(1215), kanon 67, potępił lichwiarskich żydowskich lichwiarzy i zakazał chrześcijanom angażowania się w handel z nimi. Kanon 68 nakazywał Żydom noszenie odzieży odróżniającej ich od katolików, a także zabraniał im pojawiania się publicznie w Wielki Piątek, aby nie kpili z chrześcijan ich odświętnym strojem. Kanon 69 potwierdził zakaz soboru w Toledo dotyczący zajmowania przez Żydów stanowisk publicznych. Wreszcie kanon 70 potępił Żydów, którzy twierdząc, że nawrócili się na wiarę katolicką, nadal praktykowali obrzędy religii hebrajskiej. (63)

* Sobór w Narbonne (1227) ustalił, że Żydzi powinni nosić znak rozpoznawczy w kształcie małego kółka. Według J. Levi w artykule wRévue des Études Juives (64) krąg symbolizował Hostię, zwyczajowo profanowaną przez Żydów. Ten emblemat został przyjęty do noszenia przez Żydów wszędzie z wyjątkiem Hiszpanii. Papieże zaproponowali taki symbol w celu odróżnienia Żydów od chrześcijan, gdyż„sprzyjający zamieszaniu Żydzi przeniknęli do katolickich szeregów i popełnili zbrodnie, które byłyby trudne lub niemożliwe do przeprowadzenia, gdyby istniało podejrzenie lub było jasne, że są Żydami”. (65)* Sobór powszechny w Bazylei (1434) między innymi nakazał Żydom słuchać chrześcijańskich kaznodziejów i zakazał katolikom uczestniczenia w żydowskich świętach. (66)48. H. Delassus, La conjuration antichrétinne , tom. 3, str. 1157.
49. Tamże .
50. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1734.
51. H. Delassus, La conjuration antichrétinne , tom. 3, str. 1157.
52. R. Aigrain, L'Espagne Chrétienne , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 5 pkt. 238.
53. H. Delassus, La conjuration antichrétinne , tom. 3, s. 1157-8.
54. R. Aigrain, L'Espagne Chrétienne , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 5, str. 241.
55. Tamże , s. 245-6.
56. Tamże., p. 259.
57. H. Delassus, La conjuration antichrétinne , tom. 3, str. 1158.
58. Terminus, kanon 8, w: Conciliorum Oecuminicorum Decreta , Rzym: Herder 1962, s. 121-2.
59. Mansi, tom. 28, kol. 79, apud A. Dumas, Le sentment religieux et ses aberrations, Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 7, str. 463.
60. Jean Rousset de Pina, La politique italienne d'Alexandre III et la fin du schisme , tamże , t. 9/2, str. 167.
61. Dekret . II, XX, 21; F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1744.
62. A. Fliche,La réforme de l'Eglise , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 10, str. 174.
63. Conciliorum Oecumenicorum Decreta , s. 241-3.
64. 1892, 1.XXIV.
65. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1741.
66. Sesja XIX, Decretum de Iudaeis et neophytis , Conciliorum Oecumenicorum Decreta , s. 459-50.C. Ojcowie, doktorzy, święci i pisarze katoliccy „potępieni” przez Jana Pawła II

Następujący autorzy – lista obejmująca Doktorów Kościoła – krytykowali żydowski atak na wiarę katolicką. Są one również zawarte w „klątwie” Jana Pawła II:

* Od powstania chrześcijaństwa do edyktu mediolańskiego (313)

Św. Justyn, Dialogus cum Tryphone ; Tertulian, Adversus Judaeos ; Św. Cyprian, Testimonia ad Quirinus; Pseudo-Cyprian, De montibus Sina et Sion i Adversus Judaeos ; Novaciano, De cibis Judaicis ; Celsus, Ad Vigilium Episcopum de Judaica incredulitate ; De solemnitatibus sabbatis et neomeniis. Także św. Ireneusz, Orygenes, Kommodian, Ariston de Pella; Mistiades, św. Serarius z Antiochii, Teodot z Ancyry, Zefir, Artapanus [nawrócony Żyd]. (67)

* Od 313 do 1100

Na Wschodzie : Euzebiusz; św. Grzegorz z Nissy, św. Jan Kryzostom; św. Bazyli z Seleucji; Św. Anastazjusz z Synaju; św. Efrem, św. Izydor z Pelusy; Theodore Abucara; Euzebiusz z Emesy; św. Cyryla Aleksandryjskiego; Teodoret z Cyrusa; Hieronim z Jerozolimy; Leoncjusz z Neapolu na Cyprze; Stefana z Bostry.

Na Zachodzie : Św. Leon Wielki; Evagrius, Altercatio Simionis Judaei et Theophili Christiani ; Św. Sydoniusz Apolinary, De altercatione Ecclesiae et synagogae dialogus ; Św. Hieronim; św. Ambroży; Święty Augustyn,De Fide Catholica ex Veteri et Novo Testamento contra Judaeos i A dversus quinque haereses ; Sewer z Minorki; św. Maksym z Turynu; Kasjodor; św. Grzegorz Wielki; św. Brunona z Würzburga; Św. Izydor z Sewilli, De Fide Catholica contra Judaeos ; św. Ildefonsa z Toledo; św. Juliana z Toledo; Paulo Alvares de Cordoba; Św. Agobard z Lyonu, De Judaicis superstitionibus , X; De insolentia Judaeorum , IV; Amolon z Lyonu, Contra Judaeos ; Rabano Mauro; Fulbert de Chartres; św. Piotra Damiana.

* Od 1100 do 1500

Odon z Cambray; Gilberta Crispina; Guibert de Nogent; Rupert de Deutz; Piotra Czcigodnego, Adversus Judaeorum inveteratam duritiam; Richard de Saint-Victor, De Emmanuele, księga II ; Inguetto Contard; Gautier de Chatillon i Baudoin de Valenciennes; Alain de Lille, De Fide Catholica ; Wilhelm z Owernii; św. Albert Wielki; Św. Tomasz z Akwinu, De regimine Judaeorum ad ducissam Brabantiae ; Summa Theologiae , III, q.47, a.5-6; Raymond Martin, Pugio Fidei adversus Mauros et Judaeos ; Victor Porchetto de Selvatici; Mikołaj de Lire; Lauterio de Batineis; Bernarda Olivera; Jana de Baconthorpe; Paweł z Wenecji; Stephan Bodiker, biskup Brandenburgii; Juan de Torquemada; Petera George'a Schwartza; Św. Antonin z Florencji, Dialogus discipulorum Emauntinorum cum Peregrino ; Paulo Morosini,De aeterna temporalique Christi generatione ; Pedro de Brutis, Victoriae adversus Judaeos ; itp.

Kilku pisarzy żydowskich, którzy nawrócili się na wiarę katolicką, również wskazało na błędy synagogi: R. Samuel de Fez, De adventu Messiae (PL 149, 337-368); Pedro Alfonso, Dialogi (PL 1.157, 535-572); Hermann (Judas of Colon), De sua conversione (PL 1.170, 805-836); Guillaume de Bourges, Paul Christiani i Jerome de Santa Fe, Tractatus contra Judaeorum perfidiam ; Paul de Bonnefoy, Liber Fidei ; Paulo de Burges lub de Santa Maria, Scrutinium Scripturarum ; Alphonso de Spina, Fortalitium Fidei ; Pedro de la Caballeria, Zelus Christi; itd.

* Od roku 1500 do naszych czasów

Poniżej cytuję tylko kilka najbardziej znaczących prac z ogromnej liczby pism świadczących o żydowskiej perfidii wobec Kościoła:

JL Vives, De veritate Fidei Christianae ; P. Du Plessis-Mornay, Traité de la verité de la Religion Chrétienne ; P. Charron, Les trois vérités contre tous les athées, idolâtres, Juifs …; H. Grotius, De veritate Religione Christianae ; Bossuet, Discours sur l'Histoire Universelle ; J. Bartolocci, Bibliotheca magna rabbinica ; PLB Drach, Lettres d'un rabin converti aux Israélites ses frères ; JM Bauer, Le Judaïsme comme preuve du Christianisme ; P. Loewengard,La splendeur Catholique – du Judaïsme à l'Eglise . (68)67. F. Vernet, Juifs et chrétiens , DAFC , kol. 1749.
68. Tamże , kol. 1751-2.D. Poprzednie prawo kanoniczne również zostało „potępione” przez Jana Pawła II

. Przepisy zawarte w poprzednim prawie kanonicznym dotyczące Żydów, które Jan Paweł II umieściłby również w swojej „klątwie”, można podsumować w następujący sposób:

1. Żydzi nie mogą mieć katolickich niewolników ani zatrudniać katolickich pokojówek w swoich domach lub rodzinach. katolikom zabrania się podejmowania stałej pracy zarobkowej w domach żydowskich;

2. Katolikom zabrania się w szczególności podejmowania pracy w charakterze karmiących w domach żydowskich;

3. W przypadku choroby katolikom zabrania się chodzenia do żydowskich lekarzy i stosowania lekarstw sporządzonych przez żydowskie ręce;

4. Katolikom zabrania się pod groźbą ekskomuniki mieszkać z Żydami.

5. Żydom należy zabronić zajmowania stanowisk publicznych, które dawałyby im władzę nad katolikami;

6. katolikom zabrania się uczęszczania na żydowskie wesela i uczestniczenia w ich świętach;

7. Katolicy nie mogą zapraszać Żydów na posiłki ani przyjmować od nich zaproszeń. (69)

69. Apud H. Delassus, La conjuration antichrétinne , tom. 3, s. 1161-1162.E. Zakończenie

Ci niezliczeni papieże, sobory, ojcowie, doktorzy i święci Kościoła katolickiego, a także zespół jego dawnego prawa kanonicznego dotyczącego Żydów, wszyscy mieli zostać „ekskomunikowani” przez Jana Pawła II, kiedy potwierdził że „ktokolwiek” walczył z Żydami „przez cały czas”, ponosi winę.

Rzucając klątwę w swojej przemówieniu, Jan Paweł II powołał się na bardzo niedawną „tradycję”, jak sam zauważył, tradycję Soboru Watykańskiego II z jego Deklaracją Nostra aetate i przykład Jana XXIII. W odniesieniu do tego ostatniego Jan Paweł II stwierdził:„Dziedzictwo, do którego chcę się teraz odwołać, jest właśnie dziedzictwem papieża Jana, który pewnego razu tędy [synagogą] przechodził… ​​zatrzymał swój samochód, aby pobłogosławić tłum Żydów, którzy opuszczali właśnie tę świątynię. ” (70)Teraz więc 22-letnia „tradycja” soboru i pojedynczy przykład papieża Jana XXIII nie są w stanie zakwestionować 2000-letniej tradycji nauczania katolickiego. Wydaje się raczej, że celowy sprzeciw wobec Magisterium Kościoła wskazuje na zerwanie w tym nauczaniu.

W tym przypadku Jan Paweł II wyraźnie zrywał z tradycją Papieskiego Magisterium Zwyczajnego. W obliczu tej jawnej sprzeczności wierny katolik musi zadać sobie pytanie: kto ma rację? Czy to Kościół, który z poważnych powodów o charakterze teologicznym przez 2000 lat czuwał nad wrogością synagogi? A może Jan Paweł II, ignorując to mądre rozumowanie, poszedł do synagogi i nawet nie nawiązując do dawnych błędów Żydów, zaczął ich bronić i potępiać wcześniejsze postępowanie i stałe nauczanie Kościoła w tej sprawie?70. Jan Paweł II, Przemówienie w synagodze rzymskiej, L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 4.3. Analiza przemówienia Jana Pawła II do Żydów

Aby przeanalizować głęboki sens wizyty Papieża w synagodze, trzeba uważnie przyjrzeć się przemówieniu, które tam wygłosił.

Oto jądro przemówienia papieskiego:„ Dzisiejsza wizyta ma w zdecydowany sposób przyczynić się do odbudowy dobrych stosunków między naszymi dwiema wspólnotami, idąc za przykładem tak wielu mężczyzn i kobiet z obu stron, którzy byli i nadal są szczerze zaangażowani w przezwyciężanie starych uprzedzeń i umożliwienie coraz pełniejszego uznania tej „więzi” i „wspólnego dziedzictwa duchowego” istniejącego między Żydami i chrześcijanami.

„Takie jest życzenie wyrażone już w czwartym akapicie soborowej Deklaracji Nostra aetate (71), do której właśnie się odniosłem, dotyczącej relacji między Kościołem a religiami niechrześcijańskimi. Decydujący zwrot w stosunkach między Kościołem katolickim a judaizmem oraz z Żydami indywidualnie,miało miejsce w tym krótkim, ale treściwym akapicie .

„Wszyscy jesteśmy świadomi, że trzy punkty wyróżniają się szczególnie spośród wielu bogactw tego n. 4 Nostra aetate . Pragnę je podkreślić tu przed Państwem, w tych naprawdę wyjątkowych okolicznościach.

„Po pierwsze , Kościół Chrystusowy odkrywa swój „związek” z judaizmem, „zgłębiając głębię własnej tajemnicy”. (72) Religia hebrajska nie jest dla nas „zewnętrzna”, ale w jakiś sposób „wewnętrzna” dla naszej religii. Mamy zatem z nią stosunki, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi iw pewien sposób można by powiedzieć naszymi starszymi braćmi .

„Drugą kwestią podkreśloną przez Radę jest to, żeżadnej atawistycznej ani zbiorowej winy nie można przypisać Żydom jako narodowi za „to, co zostało uczynione w męce Jezusa” (73) – ani Żydom tamtych czasów, ani tym, którzy przybyli później, ani tym współczesnym. Dlatego rzekome teologiczne uzasadnienie środków dyskryminacyjnych lub prześladowczych jest niespójne . Pan osądzi każdego — czy to Żyda, czy chrześcijanina — „według własnych uczynków” (Rzym. 2:6).

„Trzeci punkt Deklaracji Soborowej, który chcę podkreślić, jest konsekwencją drugiego: nie wolno mówić…, że Żydzi są „odrzuceni lub przeklęci”, tak jakby tego nauczano lub można było to wydedukować z Pisma Świętego (74) oraz Starego lub Nowego Testamentu . Zostało to już stwierdzone w tym samym fragmencie Nostra aetatea także w Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium (n. 6)....

„Na tych przekonaniach opieramy nasze obecne stosunki. Przy okazji tej wizyty w waszej synagodze pragnę potwierdzić i ogłosić ich nieprzemijającą wartość. Takie jest zatem znaczenie, jakie należy przypisać mojej wizycie u was, Żydzi rzymscy ”. (74)Pozwolę sobie przeanalizować główne wypowiedzi Jana Pawła II, podkreślone powyżej pogrubioną czcionką.71. Jan Paweł II zdaje się odnosić do połowy czwartego rozdziału Nostra aetate , który brzmi:
„Wprawdzie władze żydowskie i ci, którzy poszli za nimi, domagali się śmierci Chrystusa (por. J 19,6), ale za to, co wydarzyło się podczas Jego męki, nie można obwiniać wszystkich żyjących wówczas Żydów, bez wyjątku, ani współczesnych Żydów. Chociaż Kościół jest nowym ludem Bożym, Żydów nie należy przedstawiać jako odrzuconych lub przeklętych przez Boga, tak jakby takie poglądy wynikały z Pisma Świętego. ....
„Kościół rzeczywiście odrzuca wszelkie prześladowania jakiegokolwiek człowieka. Co więcej, pamiętając o swoim wspólnym pochodzeniu z Żydami i kierując się duchową miłością Ewangelii, a nie względami politycznymi, ubolewa z powodu nienawiści, prześladowań i przejawów antysemityzmu skierowanych przeciwko Żydom w dowolnym czasie i z dowolnego źródła” ( NA, § 4f-g).
72. Tamże .
73. Tamże .
74. Jan Paweł II, Przemówienie w synagodze, L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 4.A. „Decydujący wkład” w „przezwyciężenie starych przesądów”

Co Jan Paweł II miał na myśli, mówiąc o „starych przesądach”, kiedy powiedział, że idzie za przykładem tych, którzy byli zaangażowani w przezwyciężanie starych przesądów? Aby lepiej zrozumieć ukryte myślenie Papieża, zacznę od przyjrzenia się różnym możliwym znaczeniom tego wyrażenia.

a. Uprzedzenia rasowe?

Z pewnością nie zamierzał porównywać wcześniejszych antyżydowskich potępień Kościoła do fałszywych nazistowskich teorii uprzedzeń rasowych. Wzniosła religijna motywacja, na której Kościół Pański oparł swój sprzeciw wobec wyznawców Anasza i Kajfasza, po prostu nie pozwala na jakąkolwiek analogię z nazistowskim rasizmem. Nawet ci, zachwyceni tą papieską wizytą, odrzucili tak absurdalną hipotezę. Na przykład w artykule w La Civiltà Cattolica ks. de Rosa powiedział:„Ten„ długi okres ”chrześcijańskiego antysemityzmu – który opierał się przede wszystkim na motywach religijnych i nie powinien być mylony z nowoczesnym antysemityzmem, którego kulminacją był „holokaust”(75), był spowodowany ekonomicznymi, nacjonalistycznymi i motywów rasistowskich, a nie religijnych, nawet jeśli korzystał z tych drugich – zakończył się wraz z pontyfikatem Jana XXIII i Soborem Watykańskim II”. (76)

75. Słowo „holokaust” jest często używane, przede wszystkim przez postępowców i media, na określenie barbarzyńskiej rzezi Żydów dokonanej przez reżim nazistowski w czasie II wojny światowej. Stało się charakterystycznym słowem-talizmanem, używanym do stworzenia klimatu współczucia i współczucia dla Żydów, niewłaściwie porównując ich do pierwszych męczenników Kościoła.Niewłaściwość tego użycia polega na tym, że ci ostatni zostali zamęczeni za jedyną prawdziwą wiarę katolicką, podczas gdy Żydzi praktykują religię fałszywą. Ponadto nazistowskie prześladowania Żydów miały charakter rasistowski, podczas gdy prześladowania męczenników były wyraźnie
religijne . , 3 maja 1986, s. 261.b. Temperamentalne czy emocjonalne uprzedzenia?

Po odrzuceniu z góry hipotezy, że „stare uprzedzenia” miały charakter rasowy, można zapytać, czy Jan Paweł II miał na myśli jakieś temperamentalne lub emocjonalne uprzedzenia w Kościele katolickim wobec Żydów, niezwiązane ze sprawami wiary?

Historia obiektywnie zapisała fakty, jakie miały miejsce w stosunkach między Kościołem katolickim a Synagogą. I choć takie fakty mogą nie podobać się nurtowi progresywistycznemu, nie zmienia to ich istoty. „ Historia vero testis temporum, lux veritatis, vita memoriae, magistra vitae, nuntia vetustatis ”. [Historia jest świadkiem wszystkich czasów, światłem prawdy, życiem pamięci, panią życia, posłańcem starożytności.] (77)

Analizując fakty historyczne, można znaleźć więcej „starych uprzedzeń” Żydów wobec katolików niż odwrotnie. Ciągła nienawiść Żydów do katolików generowała bezpośrednie i pośrednie prześladowania Żydów wobec katolików. Pozwólcie, że przedstawię kilka faktów zapisanych w Historii prześladowań obu typów.77. Cyceron, De Orat . księga II, rozdz. 9:36.* Bezpośrednie prześladowania Żydów wobec katolików

* Żydzi nigdy nie przestali spiskować przeciwko wierze katolickiej od czasu zbrodni Bogobójstwa. To oni wywołali pierwsze prześladowania Kościoła w Jerozolimie, aresztując św. Piotra (Dz 12:3), ukamienując św. Szczepana (Dz 7:54-58) i ścinając głowę św. :1-2). Kazali chłostać Apostołów (Dz 5:40) i podburzyli Saula przeciwko uczniom (Dz 8:3). Po nawróceniu św. Pawła prześladowali go oszczerstwami i wzniecali przeciw niemu bunty (Dz 13,50; 17,5). W roku 65 w Jerozolimie wywlekli go z miasta, aby go zabić. Apostoł Narodów został ocalony przez pogańskiego trybuna Lizjasza, który ratując go z rąk rozwścieczonych Żydów w Jerozolimie, kazał go wychłostać i odesłał pod strażą do Cezarei (Dz 24,7).

* Sam św. Paweł świadczy o tej radykalnej nienawiści skierowanej przeciwko niemu, kiedy pisze, że Żydzi „nigdy nie przestali walczyć z Kościołem Jezusa Chrystusa” (1 Tes 2,14).

* Gdy tylko rodzący się Kościół w Rzymie zaczął powstawać, miejscowi Żydzi próbowali utopić go we krwi pierwszych chrześcijan. Rzym spłonął w roku 64 naszej ery. Tajemnica, czy to Żydzi, czy poganie nakazali spalenie Rzymu za panowania Nerona, jest dyskutowana do dziś. Ale ci, którzy skorzystali, to głównie Żydzi, którzy mieli władzę nad cesarzem. (78) Pożar posłużył jako pretekst do krwawych prześladowań pierwszych chrześcijan ze strony pogańskich cesarzy. (79)

* Od roku 70 ne, wraz z upadkiem Jerozolimy przez wojska Wespazjana i Tytusa, pisma rabinów stawały się coraz bardziej gwałtowne i wrogie wobec chrześcijan. (80)

* W latach 132-135, podczas powstania Żydów jerozolimskich pod wodzą Szymona Barcochby przeciwko władzy rzymskiej, chrześcijanie byli brutalnie dręczeni przez popleczników tego fałszywego mesjasza. (81) W całym Cesarstwie synagogi stały się ogniskami prześladowań. Fakt ten wyraża słynne powiedzenie Tertuliana: „ Synagogae Judaeorum fontes prześladowania ” [Synagoga Żydów jest źródłem prześladowań]. (82)

* W epoce Kościoła Męczenników Żydzi prawie zawsze byli wśród tych, którzy podżegali do masakr chrześcijan. Według Listu Kościoła Smyrneńskiego(rozdziały 12 i 13), kronika męczeństwa św. Polikarpa napisana przez wiernych, Żydzi odegrali ważną rolę w doprowadzeniu do egzekucji św. wielkiego szabatu. Kiedy biskupa-męczennika skazano na spalenie, niesforny motłoch pospieszył zbierać drewno na opał i „jak to było w zwyczaju, największą gorliwość w tym zadaniu wykazywali Żydzi”. (84)

* Podczas prześladowań Decjusza w 250 r. również w Smyrnie św. Pioniusz i jego towarzysze Sabina i Asklepiades zostali postawieni przed sędzią w rocznicę męczeńskiej śmierci św. Polikarpa. Wielu Żydów przyszło żądać śmierci chrześcijan, którzy odmówili apostazji. „Ci ludzie żyli już za długo!” oni krzyczeli. (85)

* Św. Kalikst, papież w latach 217-222, był kolejną znakomitą ofiarą żydowskiej nienawiści we wczesnych latach Kościoła. Były niewolnik, św. Kalikst, zawarł kilka nieudanych transakcji handlowych w imieniu swojego pana i zwrócił się o pomoc do swoich wierzycieli, wśród nich niektórych Żydów. Ten ostatni zadenuncjował go jako chrześcijanina przed pogańską władzą. Prefekt kazał go wychłostać i skazał na przymusowe roboty w kopalniach Sardynii. (86)

* W swoim dziele Contra Celsum (VI, XXVII) Orygenes z przekonaniem stwierdził, że Żydzi dali początek oszczerstwom, które były tak złowrogie dla chrześcijan. Według niego to Żydzi rozpowszechnili pogłoskę, że chrześcijanie jedli ścięte dzieci podczas nocnych spotkań w katakumbach. (87)

* Julian Apostata znalazł swoich najlepszych sprzymierzeńców w Żydach podczas wojny przeciwko Naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi. Św. Grzegorz z Nazjanzu powiedział, że wielowiekowa nienawiść Żydów do chrześcijan była tym, co motywowało ich do pomocy tyranowi. (88)

* Euzebiusz opowiadał, jak cesarz Konstantyn Wielki w liście o obchodach Wielkanocy wspominał o nieprzejednanych prześladowaniach Żydów wobec chrześcijan. Radził: „Niech nie będzie nic wspólnego między nami a najbardziej wrogim motłochem Żydów”. (89)

* Żydowska nienawiść do chrześcijan była obecna także na Wschodzie. Prześladowania chrześcijan w Persji przez króla Sapora w połowie IV wieku zostały zainicjowane przez Żydów, „tych odwiecznych wrogów chrześcijan, którzy zawsze znajdują się w burzliwych czasach, niezmiennych w swej nieubłaganej nienawiści i bez wahania w rzucaniu oszczerczych oskarżeń”, według Dzieje św. Symeona-Bar-Sabae, patriarchy Seleucji, zmarłego w 341 r. (90)

* Na początku V wieku Żydzi w Aleksandrii podsycili erupcję przemocy wobec chrześcijan. (91)

* W Afryce Północnej w V i VI wieku etiopscy chrześcijanie, którzy osiedlili się w Nedjran i Safar, byli ofiarami antychrześcijańskiej wściekłości Żydów. Symptomatyczne wydarzenie miało miejsce w roku 523, kiedy Dhu-Nowas, wódz Himarytów, wyznania żydowskiego, podburzył cały region i przejął Safar, dokonał masakry katolickiego duchowieństwa i żołnierzy miejscowego garnizonu, a kościół przekształcił w synagoga. Następnie oblegał Nedjran, gdzie przyjął kapitulację mieszkańców. Następnie, łamiąc swoje obietnice, kazał wymordować wszystkich chrześcijan. (92)

* W roku 608 Żydzi w Antiochii – korzystając z inwazji wojsk Bonosisa na Syrię – zaatakowali chrześcijan, zabili wielu z nich i spalili ich zwłoki. Według Graetza torturowali patriarchę św. Anastazego z wyrafinowanym okrucieństwem, ciągnąc go ulicami miasta przed zamordowaniem. (93)

* Około połowy VII wieku Żydzi przekonali kalifa Omara, który rządził Jerozolimą, aby zburzył wszystkie krzyże w mieście, zwłaszcza ten na Górze Oliwnej. (94)

* Na Półwyspie Iberyjskim Żydzi współpracowali z muzułmanami w podboju wizygockiej Hiszpanii. (95)

* W 723 r. w Syrii edykt kalifa Jazyda nakazał zniszczenie wszystkich wizerunków „czy to w świątyniach, kościołach, czy w domach”. Z raportu mnicha Jana na Drugi Sobór Nicejski patriarcha Nicefor stwierdził, że to Żyd z Tyberiady zasugerował Jezydowi podjęcie tego środka, obiecując mu długie panowanie, jeśli to zrobi. Niezależnie od tego „proroctwa” kalif Jazyd zmarł rok po wydaniu tego edyktu. (96)

* Na początku XI wieku Żydzi z Orleanu we Francji wysłali list do sułtana Hakema, wówczas będącego w posiadaniu Świętych Miejsc, „informując” go, że wkrótce zostaną wysłane armie chrześcijańskie w celu ponownego podboju Jerozolimy. Ta fałszywa historia spowodowała, że ​​sułtan zniszczył Bazylikę Grobu Pańskiego i złamał porozumienie zezwalające katolickim pielgrzymom na odwiedzanie Ziemi Świętej. (97)

Wiadomość o tej podstępnej intrydze żydowskiej i wynikających z niej profanacjach dokonanych przez Maurów w Ziemi Świętej wywołała, co zrozumiałe, falę religijnego oburzenia w całej Europie. Czy w tej reakcji na Maurów i Żydów nie było przesady? Prawdopodobnie. Ale pierwszymi winnymi za możliwe ekscesy byli autorzy tej zbrodni profanacji – muzułmanie – i ich żydowscy „donosiciele”, zamiast wskazywać palcem tylko na tych, którzy chcą zadośćuczynić prawom ich znieważonej Wiary. Przypisywanie takiej religijnej reakcji fobii temperamentalnej lub emocjonalnej byłoby wielkim uproszczeniem.

Na tym zakończę tę próbkę żydowskiej nienawiści do Kościoła Świętego, wyrażoną poprzez bezpośrednie prześladowania w pierwszych jedenastu wiekach Historii Kościoła.

Historia odnotowała również pośrednie prześladowania katolików wszczęte przez Żydów. Niektóre z bardziej godnych uwagi z nich zostaną przedstawione poniżej.

78. Ulubiona kochanka Nerona, Sabina Popea, była znana ze współczucia dla Żydów (por. Józef Flawiusz, Vita , 3, Antiquitates iudaicae , XVIII-XX; Tacito, Hist ., I, 22, apud J. Zeiller, Les premieres persécutions. La législation impériale related aux Chrétiens , Fliche i Martin, Histoire de l'Eglise , t. 1, s. 290).
Uważa się, że Żydzi, którzy bywali w pałacu Nerona, chronieni przez Papieżę, potępili chrześcijan jako sprawców zbrodniczego pożaru. Rozpowszechniali oszczerstwo, że umysły chrześcijan były wypełnione „ideami niebiańskiej zemsty, powszechnego pożaru i zniszczenia świata” (Duruy, Histoire des Romains, Paryż, 1882, t. 4, str. 507, apud J. Zeiller, Les premieres persécutions. La législation impériale related aux Chrétiens, ibidem. ).
79. W swoim Komentarzu do Pisma Świętego Korneliusz A. Lapide stwierdza: „Pierwsze prześladowanie ze strony pogan [przeciwko chrześcijanom] zostało sprowokowane przez Żydów i przez Żydów, którzy podburzyli pogan przeciwko chrześcijanom” ( w Apocalypsim II, 9).
80. J. Klausner, Jésus de Nazareth , s. 54-5, apud J. Lebreton, Saint Jacques et Saint Jean , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 1, str. 243.
81. W swojej pierwszej Apologii(1:31) św. Justyn stwierdza: „Barcochba nakazał, aby chrześcijanie – i tylko chrześcijanie – poddawani byli najstraszliwszym torturom, jeśli nie wyrzekli się Jezusa Chrystusa i nie bluźnili przeciw Niemu” (XXXI, 6, apud J. Zeiller, La prześladowanie sous les Flaviens et Antonins , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , t. 1, s. 310).
82. Tertulian, Adversus Gnosticos Scorpiace , PL 2, s. 166.
83. JB Pereira, Epístolas dos Apóstolos e Apocalypse , s. 638.
84. Martyrium S. Polycarpi , XII, XIII, XVII, XVIII, apud F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1658.
85. Passio S. Pionii, III-IV, XIII-XIV, tamże , kol. 1658. Zobacz także Jacques Zeiller, Les grandes prześladowania du milieu du IIIe. siècle et la période de paix religieuse de 260 … 302 , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 2, str. 149.
86. J. Zeiller, Le siège romain , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 2, str. 405. 87. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , przeł. 1658-9.
88. Św. Grzegorz z Nazjanzenu, Oratio , t. 3, apud H. Delassus, La conjuration antichrétienne , t. 2, str. s. 683.
89. Euzebiusz, De vita Constantini , III, XVIII, apudF. Vernet, Juifs et Chrétiens , przeł. 1744, 1762.
90. Tamże , kol. 1665.
91. G. Bardy, Atticus de Constantinople et Cyrille d'Alexandrie , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 4, str. 157.
92. G. Bardy & L. Bréhier, L'expansion Chrétienne aux Ve. i VIe. siècles , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 4, s. 526-7. Zobacz także Rohrbacher, Histoire Universelle de l'Eglise Catholique, tom. 5, s. 24-6, opowiadający o masakrze chrześcijan w Nedjran i transkrypcja listu wysłanego przez Dhu Nowasa (lub Dunaana) do arabskiego szejka Almondara, chwalącego się zabiciem 280 księży katolickich i zapraszającego go do uczynienia tego samego na jego terytoriach.
93. F. Vernet, Juifs et Chrétiens , kol. 1665; L. Bréhier, Les rapports entre Rome et Constantinople... , Fliche & Martin, Histoire de l'Eglise , tom. 4, s. 73-75.
94. L. Bréhier, L'Ekthesis, la fin du Règne et la sukcesion d'Héraclius (638-641) , tamże , tom. 5, str. 141.
95. R. Aigrain, L'Espagne Chrétienne , tamże , tom. 5, s. 260 i 266.
96. L. Brohier,La querelle des images jusqu'au Concile iconoclaste de 754 , ibid ., tom. 5, str. s. 446.
97. Raul Glaber, średniowieczny kronikarz, zauważa, że ​​„diabeł postanowił posłużyć się swoim ulubionym narodem, aby skierować truciznę swojej niegodziwości przeciwko sługom prawdziwej religii” ( Historiae , III, VII). Por. także Adhemar de Chabannes, Chronicon , III, XLVII-LII, apud A. Dumas, Le sentment religieux et ses aberrations , tamże , tom. 7, str. 464.* Pośrednie prześladowania prowadzone przez Żydów przeciwko katolikom lub wrogość doktrynalna

Oprócz bezpośredniej walki z Kościołem Świętym, Żydzi przeniknęli do kręgów katolickich, aby wypaczyć wiarę w Jezusa Chrystusa i Trójcę Przenajświętszą, a tym samym szerzyć herezję. Świadczy o tym świetlisty tekst Bossueta, w jego komentarzu do Apokalipsy.

„Od początku chrześcijaństwa, fałszywie nawróceni Żydzi mieszali się wśród wiernych, starając się kultywować wśród nich ukryty zaczyn judaizmu, głównie przez odrzucenie tajemnic Trójcy Świętej i Wcielenia. Takimi byli niejaki Cerintho i Ebion, którzy zaprzeczali boskości Jezusa Chrystusa i uznawali tylko jedną osobę w Bogu…. Od czasu do czasu te rzeczy [żydowska propaganda] wznosiły się z piekła, gdzie [argumenty ] Wydaje się, że Ewangelia św. Jana ich uwięziła. Pod koniec II wieku [196] powstała sekta zwana Alogeans [po grecku bez słowa] (98), bez znanego założyciela. Jego wyznawcy zostali nazwani tym imieniem, ponieważ nie uznawali Słowa Bożego. Z nienawiści do Słowa, które głosił św. Jan, odrzucili jego Ewangelię, a nawet Apokalipsę,„Inna sekta, która wywodzi się z tej sekty, tak mocno pomniejszała Jezusa Chrystusa, że ​​stawiała Go poniżej Melchizedeka. (99) Powtórzył żydowskie teorie, które redukowały Trójcę do zwykłych imion. To samo potwierdził w tym czasie Prakseas, przeciwko któremu pisał Tertulian. Noetus również poszedł za tym błędem, który później podjął Sabellius, który uczynił wielu uczniami nie tylko w Mezopotamii, ale także w Rzymie…

„Widzi się wyraźnie, że te herezje były pozostałością tego żydowskiego zakwasu… i że Chrześcijanie, którzy ich adoptowali, byli pod nazwą chrześcijańską faryzeuszami i Żydami, jak nazywał ich św. Epifaniusz i inni Ojcowie. (100)

„Ale nigdy nie było tak oczywiste, że te opinie pochodziły od Żydów, jak za czasów Pawła z Samosaty, biskupa Antiochii. Kiedy Artemon przyjął herezję Cerinta i Teodata, która zredukowała Jezusa Chrystusa do zwykłego człowieka, Paweł przylgnął do niej wraz z Zenobią, królową Palmyry, która była związana z religią żydowską. (101) Żydzi byli zatem w rzeczywistości autorami tej bezbożności i podżegają tę królową do jej przyjęcia…

„Konsekwencje tego błędu dla Kościoła były straszne, ponieważ został zaakceptowany nie tylko przez Fotyna, biskupa z Sirmium, ale także przez arian, nestorian i wszystkie inne sekty, które później zaatakowały Bóstwo lub Wcielenie Syna Bożego, a wszystkie z nich były niczym więcej niż odgałęzieniami tej żydowskiej herezji.

„Kościół cierpiał więc przez długi czas rodzaj prześladowań ze strony Żydów poprzez szerzenie tych faryzejskich doktryn”. (102)

98. Epifaniusz, Haer ., 51.
99. Tamże , 55, 57, 62.
100. Tamże , 65-69.
101. Atanazy, Ep. reklama Solit. Teodor. , 1.lib. II, Heer. Bajkowy. w Paulu Samie .
102. Bossuet, Oeuvres Complètes - Explication de l'Apocalypse , Paryż: Berche & Tralin, 1885, tom. 1, s. 298-300.

Istnieje wiele dokumentów świadczących o tym, że dwa rodzaje prześladowań Żydów – krwawe wobec katolików i bezkrwawe wobec doktryny i zwyczajów Kościoła – były prowadzone nie tylko przez pierwsze tysiąc lat ery chrześcijańskiej, ale także trwają aż po czasy nowożytne i współczesne. Świadectwo Bernarda Lazare'a, francuskiego Żyda, jest tego przykładem. (103) Lazare pokazał znaczącą rolę, jaką odegrali jego żydowscy koledzy w procesie rewolucyjnym przeciwko cywilizacji chrześcijańskiej i Kościołowi katolickiemu. (104)103. Bernard Lazare (1865-1903), francuski pisarz i dziennikarz, urodził się w Nimes i zmarł w Paryżu. We współpracy z kuzynem opublikował wiersz La narzeczona z Koryntu , a później, z innymi pisarzami, Entrétiens politiques et littéraires . Trzymając się głównie poglądów anarchistycznych i walczących klas, pisał dla Mercure de France , Journal , Figaro i innych publikacji. W 1894 opublikował L'Antisémitisme, son histoire et sesCauses (Antysemityzm, jego historia i przyczyny); opisał w nim rolę Żydów w podsycaniu antysemityzmu.
Wraz z wybuchem afery Dreyfusa w 1894 roku przystąpił do walki w imieniu kapitana Dreyfusa (Enciclopedia Universal Ilustrada , Espasa-Calpe). Stał się jednym z głównych bohaterów słynnej afery Dreyfusa, która doprowadziła do demoralizacji armii i środowisk monarchistycznych we Francji. Na znak wdzięczności rząd republikański wzniósł ku jego czci pomnik (H. Delassus, La conjuration antichrétienne , t. 2, s. 684).
104. Więcej na temat procesu rewolucyjnego zob. Plinio Corrêa de Oliveira, Revolução e Contra-Revolução , São Paulo: Chevalerie, 1993, część I, rozdz. III.Oto, co Bernard Lazare powiedział o żydowskiej rewolucyjnej roli w historii:„Od X do XV wieku ci „żydowscy” racjonaliści i filozofowie byli kolaborantami, których można nazwać ogólną rewolucją ludzkości…

„Większość awerroistów była niewierzącymi, którzy mniej lub bardziej atakowali religię chrześcijańską. Byli bezpośrednimi przodkami ludzi renesansu. To dzięki nim duch zwątpienia… zadziałał. Z nich wywodzili się florenccy platonicy, włoscy arystoteliści, niemieccy humaniści. Dzięki nim Pomponazzo skomponował traktaty przeciwko nieśmiertelności duszy; także dzięki nim teizm, który odpowiadał schyłkowi katolicyzmu, wyrósł wśród myślicieli XVI wieku”. (105)Lazare zwrócił następnie uwagę na rolę odgrywaną przez Żydów w protestantyzmie:„Reformacja w Niemczech, jak również w Anglii, była jednym z tych ruchów, w których chrześcijaństwo nabrało nowej siły w źródłach żydowskich. Duch żydowski zwyciężył z protestantyzmem.

„Przeciwko katolicyzmowi Żydzi wyposażyli ich w potężną egzegezę, którą rabini kultywowali i budowali przez wieki: swobodną analizę, z której protestantyzm zrobi dobry użytek”. (106)Wpływy żydowskie były również odczuwalne podczas rewolucji francuskiej. Zwrócił na to uwagę Bernard Lazare, podając nazwiska głównych współpracowników i ich funkcje:„Żydzi byli zamieszani we wszystkie ruchy rewolucyjne, ponieważ brali aktywny udział we wszystkich rewolucjach, jak zobaczymy, kiedy przestudiujemy ich rolę we wszystkich okresach kłopotów i zmian. ...

„Duch żydowski jest zasadniczo duchem rewolucyjnym i świadomie lub nie, Żyd jest rewolucjonistą. ...

„W czasie rewolucji Żydzi nie pozostawali bezczynni, biorąc pod uwagę, jak niewielu było ich w Paryżu. Ważna była pozycja, jaką zajmowali jako elektorzy okręgowi, oficerowie legionów i asesorzy sądowi”. (107)

Potwierdzając stwierdzenia Lazare'a o roli Żydów w rewolucji francuskiej, dokument zatytułowany „Agonia wszechświata rzymskiego”, opublikowany w hebrajskim czasopiśmie Haschophet pod koniec XIX wieku, zapewniał, że rewolucja francuska była dziełem utożsamianym z judaizmem:„Bezskutecznie potrójna korona [papiestwo] walczy z berłem rewolucji żydowskiej z 1793 roku; na próżno [potrójna korona] próbowałaby uwolnić się z żelaznego uścisku semickiego giganta, który ją ściska; wszystkie jego wysiłki są bezużyteczne. Niebezpieczeństwo jest bliskie, a katolicyzm umiera w takim stopniu, w jakim judaizm przenika do warstw społecznych”. (108)Z tego samego powodu angielska recenzja The Mouth w numerze z października 1896 r. potwierdziła słowa z kolumny Haschophet :„Żydzi nawet nie próbują ukryć faktu, że w swojej odwiecznej nienawiści do chrześcijaństwa, wspomagani przez szefów masonerii, byli autorami rewolucji [francuskiej]”. (109)Bernard Lazare powiedział również, że Żydzi gorliwie pracowali w komunistycznych i socjalistycznych przewrotach rewolucyjnych XIX wieku:„Podczas drugiego okresu rewolucyjnego, który rozpoczął się w 1830 r., wykazywali oni jeszcze większy zapał niż podczas pierwszego… Pracując nad triumfem liberalizmu, dbali o własne dobro. Nie ulega wątpliwości, że Żydzi poprzez swoje bogactwo, energię i talenty wspierali i przyspieszali postęp rewolucji europejskiej. W drugim okresie rewolucyjnym, który rozpoczął się w 1830 r., wykazali się jeszcze większym zapałem niż w pierwszym… Nie ulega wątpliwości, że swoim złotem, energią i zdolnościami podtrzymali i pomogli rewolucji europejskiej…. Ich wkład w dzisiejszy socjalizm był, jak wiadomo, i nadal jest bardzo wielki”. (110)Do dokumentów świadczących o prześladowaniach katolików przez Żydów należy dodać jeszcze jeden fakt, a mianowicie ich doktrynalną wrogość i udział w procesie rewolucyjnym, który niszczy chrześcijaństwo. Przykazania Talmudu , które wyrażają wielką nienawiść do Kościoła i katolików, starają się dać religijne podstawy wstrętowi Izraelitów do chrześcijaństwa. (111) Ta nienawiść została wzmocniona po wejściu w życie Talmudu , czyli w II wieku, kiedy to Barchochbas, Akiba i Akwila położyli jej podwaliny, aż do dzisiaj. Bernard Lazare zauważył:„ Tanaim [wcześni 'nauczyciele'] chcieli chronić wiernych przed chrześcijańskim skażeniem; w tym celu Ewangelie porównano do ksiąg o czarach, a Samuel Junior na polecenie patriarchy Gamaliela włączył do codziennych modlitw przekleństwo przeciwko chrześcijanom, Birkat Haminim , co stało się podstawą zarzutu, że Żydzi przeklinają Jezusa trzy razy dziennie”. (111)Nawet gdyby brakowało innych dokumentów, kanony Talmudu zaznaczone w ramce – powyżej po prawej – stanowiłyby dowód permanentnej nienawiści Żydów do religii katolickiej. (112)105. Bernard Lazare, L'Antisemitisme, son histoire, sesCauses , apud H. Delassus, La conjuration antichrétienne , tom. 2, s. 684-5.
106. H. Delassus, La conjuration antichrétienne , tom. 2, str. 685.
107. Tamże , s. 686.
108. Tamże .
109. Tamże .
110. Tamże , s. 686-7.
111. B. Lazare, Antysemityzm, jego historia i przyczyny , Nowy Jork: The International Library Publishing Co., 1903; repr. Londyn: Britons Publishing Co., 1967, rozdz. 3. 112. Patrz ramkaBiorąc pod uwagę to, co zostało wyjaśnione do tej pory, stwierdzam, że nienawiść Żydów do katolików na przestrzeni dziejów jest tak instynktowna i niesłabnąca, że ​​można powiedzieć, że wypełnia objawienie, jakie Bóg dał Izajaszowi, mówiąc:„Bo wszystko, co ten lud mówi, jest spiskiem” (Iz. 8:12).Można również powiedzieć, że to inne ostrzeżenie Izajasza odnosi się do historycznej roli Żydów przeciwko Kościołowi katolickiemu w historii:„Oni poczęli pracę (to jest krzywdę bliźniego) i zrodzili niegodziwość.

„Rozbijali jaja żmij i tkali pajęczyny; kto zje jaja ich, umrze; a to, co zostanie wyciągnięte, wykluje się jako bazyliszek ....

„Dzieło niegodziwości jest w ich rękach. Ich nogi biegną do złego i śpieszą się do przelewu niewinnej krwi” (Iz 59:4-7).*
Oczywiście, jeśli kiedykolwiek istniały emocjonalne „stare uprzedzenia” w stosunkach Kościół-Synagoga, to nie ze strony katolików, którzy ponieśli skutki żydowskiego spisku. Trzymali ją raczej Żydzi, którzy przejęli inicjatywę w walce religijnej.

Nawiasem mówiąc, na krótko przed tym, jak teorie na temat narodowego socjalizmu wyszły na jaw z ich pogańskimi i absurdalnymi pretensjami etnicznymi, przebiegły charakter judaizmu wobec Kościoła i jego antykatolicka nienawiść były szeroko widoczne i powszechnie uznawane wśród katolików. Z pewnego punktu widzenia nazistowskie i faszystowskie prześladowania Żydów stały się bardzo dobrymi narzędziami do uratowania judaizmu przed tymi zasłużonymi oskarżeniami.

* Stała dobroć Kościoła wobec prześladowanych Żydów

W obliczu tego złego traktowania Kościół nigdy nie przestał miłosiernie zapraszać Żydów do nawrócenia i przyjmowania ich z otwartymi ramionami, kiedy na to zasłużyli. Święty Kościół Katolicki poszedł jeszcze dalej. Zawsze stanowczo zabraniała prześladowań, jakie często stosował lud w odpowiedzi na nieustanną nienawiść synagogi do Kościoła.

Oficjalne świadectwo takiego stanowiska można znaleźć w przemówieniu wygłoszonym na posiedzeniu Wielkiego Sanhedrynu w Paryżu 30 października 1806 roku za czasów Napoleona. Na tej sesji Żydzi z Francji i Włoch oklaskiwali przemówienie wygłoszone przez rabina Izaaka Samuela Avigdora, w którym uznał i wezwał Sanhedryn do uznania stałej i nieustannej życzliwości Kościoła katolickiego wobec Żydów. Rozpoczął od przypomnienia, że ​​najsłynniejsi katoliccy moraliści zabraniali prześladowań, wyznawali tolerancję i głosili braterską miłość. Oto kilka istotnych fragmentów tego tekstu:

„Św. Atanazy mówi: „Ohydną herezją jest próba zniewolenia siłą, uderzeniami lub więzieniem tych, których nie można przekonać rozumem” ( Księga I ).

„'Nic nie jest bardziej przeciwne religii', stwierdza św. Justyn Męczennik, 'niż przymus w sprawach wiary' ( Księga V ).

„Czy będziemy prześladować”, pyta św. Augustyn, „tych, których Bóg toleruje?”

„W związku z tym Lactance mówi: „Religia karmiona siłą nie jest religią. Trzeba przekonywać, a nie zmuszać. Religii nie można narzucić” ( Księga V ).

„Św. Bernard mówi: „Radźcie się i nie zmuszajcie”. ....

„Te wzniosłe cnoty człowieczeństwa i sprawiedliwości były często praktykowane przez naprawdę dobrze wykształconych chrześcijan, a przede wszystkim przez godnych szafarzy tej czystej moralności, która uspokaja namiętności i zaszczepia cnoty.

„W konsekwencji tych świętych zasad moralnych, w różnych okresach papieże chronili i przyjmowali w swoich państwach prześladowanych Żydów wypędzonych z kilku części Europy, a duchowni ze wszystkich krajów często bronili ich w wielu państwach w tej części świata.

„Około połowy VII wieku św. Grzegorz bronił i chronił Żydów w całym chrześcijańskim świecie.

„W X wieku biskupi Hiszpanii najbardziej energicznie sprzeciwiali się ludziom, którzy chcieli ich zmasakrować. Papież Aleksander II napisał do tych biskupów list gratulacyjny za roztropne postępowanie, jakie wykazali w tej kwestii.

„W XI wieku Żydzi, dość liczni w diecezjach Uzès i Clermont, byli energicznie chronieni przez biskupów.

` „W XII wieku św. Bernard bronił ich przed wściekłością krzyżowców.

„Innocence II i Alexander III również ich chronili.

„W XIII wieku Grzegorz IX chronił ich w Anglii, Francji i Hiszpanii przed wielkimi nieszczęściami, które im zagrażały; zabronił pod groźbą ekskomuniki zmuszać ich sumienia….

„Klement VI udzielił im azylu w Awinionie….

„W połowie tego samego stulecia biskup Spiry [Speyer] zakazał ludziom, którzy byli winni pieniądze Żydom od uchylania się od swoich zobowiązań, podając często używaną wymówkę lichwy.

„W następnym stuleciu Mikołaj II napisał do Inkwizycji zakaz zmuszania Żydów do przyjęcia chrześcijaństwa. ....

„Łatwo byłoby przytoczyć nieograniczoną liczbę innych działań charytatywnych wobec Izraelitów, w wielu epokach, praktykowanych przez duchownych dobrze pouczonych o obowiązkach człowieka i ich religii. ....

„Lud Izraela… nigdy nie miał środków ani okazji, by okazać uznanie dla tak wielu korzyści; uznanie tym słodsze, że należy się je bezinteresownym i wielce szanowanym ludziom.

„Przez osiemnaście wieków ta okoliczność, w której się teraz znajdujemy, jest jedyną, która powstała, abyśmy mogli okazać uczucia przepojone naszymi sercami.

„Ta wielka i pomyślna okoliczność, którą zawdzięczamy naszemu dostojnemu i nieśmiertelnemu cesarzowi, daje nam najdogodniejszą, doskonałą i chwalebną okazję do wyrażenia… zwłaszcza duchownym, naszej pełnej wdzięczności wobec nich i ich poprzedników.

„Spieszmy się więc, panowie, skorzystać z tej pamiętnej okazji, aby złożyć słuszny hołd, jaki im jesteśmy winni; niech ta sala rozbrzmiewa wyrazami naszej wdzięczności; uroczyście złóżmy świadectwo o naszym szczerym uznaniu nieprzerwanych korzyści, jakie przyniosły one pokoleniom, które nas poprzedziły”. (113)

Zgromadzenie żydowskie przyjęło to przemówienie, głosowało za jego przyjęciem i włączyło je do obrad z 5 lutego 1807 r. Później zatwierdziło następującą poprawkę: „Przedstawiciele Synodu Hebrajskiego w Cesarstwie Francji i Królestwie Włochy .... są przepełnieni wdzięcznością za kolejne dobrodziejstwa otrzymane od duchowieństwa chrześcijańskiego dla Izraelitów w różnych państwach Europy w minionych stuleciach;

„W pełni uznajcie powitanie, jakie kilku papieży i wielu innych duchownych zgotowało w różnych okresach Izraelitom z różnych krajów….

„Proszę zarządzić, aby wyrażenie tych uczuć zostało zapisane w dzisiejszym postępowaniu jako trwałe i autentyczne świadectwo wdzięczności Izraelitów tego zgromadzenia za dobrodziejstwa otrzymane przez poprzednie pokolenia od duchownych z różnych krajów Europy”. (114)

Ta wyjątkowa manifestacja wdzięczności ze strony Wielkiego Sanhedrynu zgromadzonego we Francji jest świadectwem dobrodziejstw, jakich Kościół udzielał na przestrzeni wieków. To, wraz z przedstawionym powyżej materiałem dotyczącym prześladowań wznieconych przez Żydów przeciwko religii katolickiej, wyraźnie pokazuje, że Kościół Święty nigdy nie miał temperamentu ani emocjonalnego uprzedzenia, które mogłoby posłużyć za podstawę do stwierdzenia Jana Pawła II, że jego historia obejmuje „starych uprzedzeń” wobec Żydów.113. Procès-verbal des séances de l'assemblée des députés francais professant la religia juive , s. 169 itd., apud H. Delassus, La conjuration antichrétienne , tom. 3, s. 1164-1167.
114. H. Delassus, La conjuration antichrétienne , tom. 3, s. 1167-1168.c. Przesądy teologiczne? Wobec braku odpowiednich podstaw historycznych, aby stwierdzić, że wyrażenie „stare przesądy”, użyte przez Jana Pawła II, odnosi się do uprzedzeń rasowych lub emocjonalnych wobec Żydów, należy zapytać, czy

Papież miał na myśli kwestie doktrynalne.

Jan Paweł II odnosząc się do „przesądów" teologicznych? Aby przyjąć taką hipotezę, należałoby jednak zadać sobie pytanie, czy bardzo poważne kwestie teologiczne, które oddzielają Kościół katolicki od synagogi, są „przesądami"? Np. „uprzedzenia” do potwierdzania Bóstwa naszego Pana Jezusa Chrystusa lub do wyznawania dogmatu o Trójcy Przenajświętszej lub do głoszenia zasad wiary, które z tego wynikają?

To są pytania, na które Jan Paweł II nie odpowiedział. Zamiast tego pozostawił katolików, którzy śledzili wiadomość o jego wizycie w rzymskiej synagodze, w stanie zakłopotania, oszołomionych wrażeniem papieża, który zdawał się porzucać wspomniane dogmaty naszej Wiary, aby faworyzować religię żydowską.

B. „Decydujący zwrot w stosunkach Kościoła katolickiego
      z judaizmem”

Svolta decisiva to włoskie określenie wybrane przez Papieża na określenie nowych relacji Kościoła katolickiego z judaizmem. Svolta oznacza całkowitą zmianę kierunku na drodze. (115) Svolta decisiva jest zatem decydującym zwrotem.

Według Jana Pawła II Deklaracja Nostra aetatespowodował przełom w stosunkach Kościoła z judaizmem. Zwrot, do którego, jak widać, chciał wnieść „decydujący wkład”. Nie mógł być bardziej kategoryczny, wyrażając pragnienie porzucenia dotychczasowego doktrynalnego stanowiska Kościoła Świętego w sprawie judaizmu.115. Everton Florenzano, Dicionario Italiano-Portugues : Svolta - zwrot, zwrot, zmiana, transformacja; Nicola Zingarelli, Il Nuovo Zingarelli – Vocabulario della Lingua Italiana : Svolta - 1. akcja odwrócenia się .... 3. symboliczna: ważna zmiana: To odkrycie kusi svoltą w historii nauki.C. „Kościół Chrystusowy odkrywa swój związek z judaizmem
      , badając głębię własnej tajemnicy”

Ta wypowiedź Jana Pawła II jest dość niezwykła. Właśnie wymieniłem licznych papieży, soborów, doktorów i świętych, którzy zwalczali judaizm jako doktrynalne zło. Z perspektywy historycznej i doktrynalnej można powiedzieć, że nie ma większej i bardziej ciągłej opozycji między dwiema religiami niż ta, która istnieje między Kościołem katolickim a judaizmem. Jeśli więc ktoś pretenduje do zniesienia takiego antagonizmu, musi posłużyć się mocnymi argumentami. To minimum, jakiego moglibyśmy się spodziewać. Jakiego argumentu używa Jan Paweł II, aby anulować ten dwutysięczny antagonizm?

Nic. Ani jeden. Odwołuje się jedynie do niejasnego pojęcia „tajemnicy”. Katolicy powinni zmienić swój stosunek do Żydów, bo „Kościół odkrył swój związek z judaizmem, sondując głębię własnej tajemnicy”. Co oznacza wspomniana „tajemnica”? Nikt nie może wyjaśnić na pewno.

Opierając się na tej zagadce, bez dalszych wyjaśnień, przyjmuje bardziej radykalne konsekwencje doktrynalne: katolicy powinni odłożyć na bok całą swoją przeszłość i trzymać się nowego soborowego pro-judaistycznego stanowiska.

W praktyce takie użycie tajemnicy wydaje się być sposobem na zamaskowanie czegoś, czego Jan Paweł II nie chce ujawniać opinii publicznej. Co by to było? Prawdopodobnie oznaczałoby to, że Kościół soborowy i judaizm stają się coraz bardziej powiązane i zbliżają się do siebie.

D. „Religia hebrajska nie jest dla nas „zewnętrzna”,
       ale w jakiś sposób „wewnętrzna” w stosunku do naszej religii”

. To stwierdzenie wydaje się również potwierdzać, że judaizm jest wzorem dla Kościoła soborowego. Ostatecznym celem progresywizmu byłoby przekształcenie Kościoła w gałąź judaizmu.

E. „Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi… naszymi starszymi braćmi”

Komentując tę ​​wypowiedź Jana Pawła II, ks. de Rosa zanotował w La Civiltà Cattolica :

„Nie można bardziej dobitnie wyrazić powiązań, jakie istnieją między chrześcijanami i Żydami. W terminologii chrześcijańskiej „brat” oznacza wspólnotę wiary. Nazywając chrześcijan i Hebrajczyków „braćmi”, Papież odnosi się szczególnie do tej [wspólnoty wiary], mimo że Żydzi nie wierzą, jak chrześcijanie, w Jezusa Chrystusa ani w tajemnicę trynitarną”. (116)

Te kilka linijek jezuickiego komentatora zdaje się wskazywać na sprzeczność wyrażoną przez Jana Pawła II. Prawdziwe znaczenie słowa „brat” jest takie, jak mówi ks. de Rosa słusznie zauważa, bratem w wierze. Jak zatem można mieć wspólnotę wiary z tymi, którzy odrzucają jej najgłębsze podstawy, takie jak Trójca Święta i boskość Jezusa Chrystusa?

Dlatego, oprócz użycia wyrażenia „drodzy hebrajscy przyjaciele i bracia” w swoim wystąpieniu otwierającym przemówienie w synagodze (117), Jan Paweł II dalej nazywa naśladowców Kajfasza „umiłowanymi braćmi” i „starszymi braćmi”. W ten sposób widać, że Papież nie tylko potwierdza jedność z nimi w tej samej profesji zakonnej, ale także zachowuje się tak, jakby mieli jakieś „uprzywilejowanie” i „prawa pierworodne” niezależne od prawd wiary katolickiej.

Jak to możliwe, aby Żydzi cieszyli się tym samym „upodobaniem” katolików, skoro, jak wyraźnie stwierdza Pismo Święte, „bez wiary nie można podobać się Bogu”? (List do Hebr. 11:6)

Wzmianka Jana Pawła II o „starszych braciach” wydaje się również sugerować „prawo pierworodnego”, które dzisiejsi Żydzi mieliby w stosunku do katolików.

Tak więc starożytne i prawdziwe prawo pierworodnych wśród Żydów, które zostało ustanowione w oczekiwaniu na przyjście naszego Pana, zakładało wiarę. Bez niej nie byłoby ani obietnicy, ani Starego Przymierza. Oto, co stwierdza św. Paweł, pisząc konkretnie do Żydów:„A wiara jest treścią rzeczy, których należy się spodziewać, dowodem rzeczy, które się nie pojawiają…

„Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę przewyższającą ofiarę Kaina…Przez wiarę Henoch został przeniesiony, aby nie widzieć śmierci .... Przez wiarę Noe, otrzymawszy odpowiedź dotyczącą rzeczy, których jeszcze nie widziano, przejęty strachem, zbudował arkę dla ocalenia swojego domu, przez którą potępił świat; i został ustanowiony dziedzicem sprawiedliwości, która jest z wiary.

„Przez wiarę usłuchał ten, który jest zwany Abrahamem, aby udał się na miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo; i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę zamieszkał na ziemi... Przez wiarę także sama Sara, będąc niepłodna, otrzymała siłę, by począć...

„Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, złożył w ofierze Izaaka… Przez wiarę także w to, co miało nadejść, Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa. Przez wiarę umierający Jakub pobłogosławił każdego z synów Józefa… Przez wiarę [Mojżesz] opuścił Egipt… Przez wiarę obchodził paschę… Przez wiarę runęły mury Jerycha…

„A co jeszcze powiem? Nie starczyłoby mi bowiem czasu na opowiadanie o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie, Samuelu i prorokach, którzy przez wiarę podbili królestwa, dokonali sprawiedliwości, uzyskali obietnice, zamknęli paszcze lwom, ugasili gwałtowność ognia, uniknęli ostrze miecza, odzyskał siłę z słabości, stał się mężny w bitwie, zmusił do ucieczki armie cudzoziemców ....

„A wszyscy ci, uznani [przez Boga] świadectwem wiary, nie otrzymali obietnicy [natychmiast]; Bóg dał nam coś lepszego, aby oni bez nas nie stali się doskonali” (Hbr 11).Dalej Apostoł wyjaśnia, że ​​wiara starożytnych Patriarchów była wiarą w Jezusa Chrystusa:„Pamiętajcie na waszych prałatów, którzy głosili wam słowo Boże; których wiara podąża, biorąc pod uwagę koniec ich rozmowy, Jezusa Chrystusa wczoraj i dziś; i na wieki to samo”. (Hebr. 13:7-8.)

Wiara była więc powodem obietnicy; a obietnica została złożona w zapowiedzi Chrystusa. W przypadku Naszego Pana obietnica została spełniona, a zatem Stare Przymierze dobiegło końca. Nasz Pan ustanowił Nowe Przymierze, które zastąpiło Stare Przymierze:

„Teraz, wypowiadając nowe [przymierze], [Bóg] uczynił stare stare. A to, co psuje się i starzeje, zbliża się do końca”. (List do Hebr. 8:13)

Tak więc, zarówno jako istota ciągłości Starego Przymierza, jak i jako fundament Nowego, wiara w Naszego Pana Jezusa Chrystusa jest podstawą wszelkich upodobań i jedyną podstawą prawa pierwokupu urodzić się.

Dlatego mówienie o „predylekcji” Żydów w naszych czasach i przypisywanie im jakiegoś religijnego prawa pierworodnych vis-à-viskatolików, całkowicie odkładając na bok kwestię wiary, jest nie do przyjęcia. Wydaje się to albo wyraźnym zaprzeczeniem dogmatów katolickich i ich podstaw w Piśmie Świętym, albo bezsensowną deklaracją wyższości rasy żydowskiej nad innymi.

Ta analiza słów Papieża rodzi w umyśle katolika przerażające pytanie: czy Jan Paweł II mógł wypowiadać takie stwierdzenia bez porzucania wiary katolickiej?116. G. De Rosa, „Ebrei e cristiani 'fratelli' nel 'fratelo' Gesù'”, La Civiltà Cattolica , 3 maja 1986, s. 262.
117. L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 4.F. „Żadnej atawistycznej ani zbiorowej winy nie można przypisać Żydom jako narodowi za to, co zostało uczynione w męce Jezusa”. (NA, nr 4) .... Dlatego rzekome teologiczne uzasadnienie środków dyskryminacyjnych lub prześladowczych jest niespójne”

. Pierwszą rzeczą budzącą zastrzeżenia, która zwraca uwagę w tym rozumowaniu, jest odwrócenie najbardziej elementarnych reguł logiki. Jan Paweł II przyjmuje za przesłankę konkluzję, a jako konkluzję wyciąga zniesienie przesłanek.

Istotnie, elementarne w myśleniu teologicznym jest to, że obligatoryjnymi przesłankami są dane Objawienia pochodzące z Pisma Świętego i Tradycji. Jeśli Jan Paweł II zamierzał uwolnić Żydów od winy zbrodni Bogobójstwa, powinien był oprzeć się na fragmentach Pisma Świętego, które pozwoliłyby mu na taką obronę. Lub, w przypadku braku takich podstaw, powinien był oprzeć się na elementach dostarczonych przez Tradycję. Teraz więc, aby wesprzeć to bezprecedensowe „rozgrzeszenie” Żydów, Papież nie przedstawia żadnej podstawy ze źródeł Objawienia.

Aby dokonać tego niezwykle poważnego dogmatycznego osądu, przywołuje tylko dwa punkty, które same w sobie nie stanowią solidnej podstawy do argumentacji: pojęcie „tajemnicy” i Deklaracja soborowaNostra aetate (nr 4). Pojęcie tajemnicy jest niejasne, jak wskazuje samo słowo, i nie pozwala na konkluzję tej powagi. Tekst Nostra aetate jest również niewystarczający, ponieważ również nie przedstawia danych z Pisma Świętego lub Tradycji, aby uzasadnić „rozgrzeszenie” Żydów. Dlatego ze względów praktycznych cytowanie deklaracji soborowej ma wartość petycji zasadniczej (118), co oznacza stwierdzenie, że jest ona pozbawiona wartości.

Tak więc Jan Paweł II przyjął za przesłankę to, co powinno być konkluzją jego argumentacji.118. Wniosek o zasadę lub argument tautologiczny to twierdzenie, które udaje wyjaśnienie lub dowód czegoś, ale jedynie powtarza w identycznych lub równoważnych terminach to, co miało zostać udowodnione. Np.: Nostra aetate rozgrzeszyła Żydów ze zbrodni Bogobójstwa, ponieważ stwierdziła, że ​​zwalnia ich z takiej zbrodni.Z tej wadliwej przesłanki wyciąga w konkluzji niepokojące stwierdzenie, że „dlatego rzekome teologiczne uzasadnienie środków dyskryminacyjnych lub prześladowczych jest niespójne”. Co tak naprawdę Jan Paweł II miał na myśli przez ten wniosek? Co jest w tym „niespójnym” uzasadnieniu, o którym mówi? Czy przypadkiem nie odnosi się on do fragmentów Pisma Świętego, które wyraźnie mówią o zbrodni Bogobójstwa jako popełnionej przez cały naród i tym samym uzasadniają uznanie Żydów za winnych? (119) Jeśli tak, to czy jesteśmy świadkami unieważnienia Pisma Świętego? Czy papież miałby władzę zaprzeczania Objawieniu?

Co więcej, dlaczego miałby uważać wszystko, czego papieże, sobory, ojcowie, doktorzy i święci Kościoła nauczali przez wieki o winie całego narodu żydowskiego za zbrodnię Bogobójstwa, za „niespójne uzasadnienia teologiczne”? Czy takie twierdzenie byłoby zaprzeczeniem wielowiekowej nauki Kościoła? Ponownie pytam: czy papież ma taką władzę?

Biorąc pod uwagę dziwaczną metodę „dowodową” zastosowaną przez Papieża, poważna analiza jego wypowiedzi prowadziłaby do wniosku, że czyn Jana Pawła II był jedynie nadużyciem władzy pozbawionym podstaw teologicznych. Powinno to być po prostu zaakceptowane jako akt despotyczny przez papieża, który usprawiedliwia swoje stanowisko mówiąc: trzeba to zaakceptować, bo ja jestem silniejszy, quia nominor leo … (120)

Jeśli ta hipoteza jest słuszna, taki akt byłby tyrańskim narzuceniem dialogu międzyreligijnego z Żydami, doprowadzonym do takiego paroksyzmu, że unieważnia same podstawy wiary katolickiej. Co dziwne, ten międzyreligijny dialog został najpierw przedstawiony jako przelanie miłosierdzia Kościoła. To dziwne miłosierdzie wobec Żydów skłoniłoby zatem postępowy Kościół do wyklęcia całej przeszłości Kościoła katolickiego. W ten sposób kroki dialogu przechodzą od dialogu do anatemy... (121) Co za osobliwy paradoks!119. Patrz następny punkt.
120. „Ponieważ ja jestem lwem” jest odniesieniem do bajki Ezopa, w której lew zmusza inne zwierzęta do posłuszeństwa bez powodu, chyba że siłą. Innymi słowy, „jest tak, ponieważ chcę, aby tak było i mam moc narzucenia mojej woli”.
121. Książka Rogera Garaudy'ego Od anatemy do dialogu została uznana za kamień milowy w dialogu między Watykanem a komunizmem. Garaudy, znany francuski pisarz komunistyczny, chwalił soborową politykę Watykanu za zaniechanie potępień w celu otwarcia się na współczesny świat – jak również na komunistów. Teraz widać odwrotną stronę medalu polityki soborowej, która pokazuje jej drakońskie oblicze.G. „Nie wolno mówić…, że Żydzi są „odrzuceni lub przeklęci””

W tym miejscu imperatywny charakter celów Jana Pawła II pojawia się jednoznacznie. Non licet... To nie jest godziwe... Nieuzasadniony zakaz jest konsekwencją poprzedniej nielogicznej i despotycznej klątwy.

Byłoby bardzo pożyteczne, gdyby Papież wyjaśnił katolikom, w jaki sposób jego wypowiedź może współgrać ze słowami św. Pawła o Żydach:„Lecz Izrael, idąc za prawem sprawiedliwości, nie doszedł do prawa sprawiedliwości. Dlaczego tak? Ponieważ szukali tego nie przez wiarę, ale [jakby] to było [możliwe] z uczynków. Bo potknęli się o kamień obrazy, jak jest napisane: Oto kładę na Syjonie kamień obrazy i skałę zgorszenia” (Rzym. 9:31-33).

W przeciwieństwie do anatemy Jana Pawła II, św. Paweł wyjaśnia następnie, dlaczego Izrael został odrzucony:„Tego, czego szukał Izrael, nie otrzymał; ale wybranie [przez Boga] osiągnęło to; a inni zostali zaślepieni [przez ich złośliwość], jak jest napisane: Bóg dał im ducha niewrażliwości; oczy, których nie powinni widzieć; i uszy, aby nie słyszeli aż do dnia dzisiejszego.

„A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i sidłem, i zgorszeniem, i odpłatą dla nich. Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli; i zawsze pochylają grzbiet [pod ciężarem prawa]” (Rzym. 11:7-10).Św. Paweł jest również jasny, gdy mówi o Żydach, którzy po nawróceniu opuścili Kościół:„Bo jeśli dobrowolnie grzeszymy po poznaniu prawdy, to teraz nie pozostaje już żadna ofiara za grzechy, tylko jakieś straszne oczekiwanie sądu i żar ognia, który pochłonie przeciwników [Boga]. Człowiek unieważniający prawo Mojżesza [stając się bałwochwalcą] umiera bez miłosierdzia przed dwoma lub trzema świadkami; o ileż bardziej, waszym zdaniem, zasługuje na gorszą karę, kto Syna Bożego podeptał i krew testamentu uznał za nieczystą, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski?

„Znamy bowiem tego, który powiedział: Do mnie należy pomsta, a ja odpłacę. I znowu: Pan będzie sądził swój lud. Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego”. (Hebr. 10:26-31)Następujący fragment z Listu do Hebrajczyków również sprzeciwia się chęci zwolnienia Żydów spod przekleństwa Bożego:„Niemożliwe jest bowiem, aby ci, którzy raz zostali oświeceni, skosztowali również niebiańskiego daru i stali się uczestnikami Ducha Świętego, ponadto skosztowali dobrego słowa Bożego i mocy przyszłego świata, a [potem] odpadły; [niemożliwe jest dla nich] odnowić się ponownie do pokuty, ponownie krzyżując sobie Syna Bożego i czyniąc z Niego pośmiewisko. Albowiem ziemia, która pije często padający na nią deszcz i wydaje zioła odpowiednie dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga. Ale to, co rodzi ciernie i osty, jest potępione i bardzo bliskie przekleństwa, którego końcem jest spalenie”. (Hebr. 6:4-8)Anatema Jana Pawła II wyraźnie kłóci się z tymi i wieloma innymi fragmentami Pisma Świętego.

Papież zamknął trzon swojej przemowy, podkreślając punkty, które właśnie przeanalizowałem i ogłaszając, że jego anatema przeciwko dotychczasowemu nauczaniu Kościoła ma charakter wieczny:„Przy okazji tej wizyty w Waszej synagodze pragnę potwierdzić i ogłosić ich [przeanalizowane wyżej sformułowania] nieprzemijającą wartość. Takie jest zatem znaczenie, jakie należy przypisać mojej wizycie u was, Żydów rzymskich”. (122)

122. L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 4.4. Żydzi potwierdzają swoje fałszywe przekonania

Jakkolwiek zdezorientowane te słowa Jana Pawła II mogą wprawić katolika w osłupienie, wyrażają one jednak tylko część rzeczywistości: pragnienie Papieża, by porzucić liczącą 2000 lat pozycję katolika Kościół wobec błędów religii żydowskiej. Innym aspektem rzeczywistości jest ceremonia – hymny i psalmy – z jaką rabini przyjęli Jana Pawła II, a także przemówienia przedstawicieli Żydów. Pozwólcie, że przeanalizuję teraz te symboliczne akty.

A. Fragmenty Pisma Świętego, hymny i psalmy
     śpiewane przez Żydów na przyjęciu u Jana Pawła II (123)

Ponieważ po raz pierwszy w historii papież odwiedził synagogę, ceremonie odprawiane przez obie strony mają szczególny wymiar symboliczny. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy weźmiemy pod uwagę, że naród hebrajski z natury jest skłonny do wyrażania swoich myśli i uczuć znacznie bardziej za pomocą metafor i symboli niż dyskursywnych i systematycznych wyjaśnień. Co więcej, skoro największym starciem przekonań religijnych, jakie widział świat, jest walka między wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa a fałszywą wiarą Żydów, nieodzowna wydaje się analiza uroczystości odprawionych podczas wizyty Jana Pawła II w synagogi w Rzymie, aby uświadomić sobie, jakie intencje mają Żydzi wobec Świętej Matki Kościoła. (124)

123. Analizuję tutaj tylko pięć z siedmiu żydowskich obrzędów dokonanych podczas wizyty Jana Pawła II w synagodze rzymskiej. Wykluczono Psalmy 118 (117 w Wulgacie) i 150 (150 w Wulgacie), których teksty są anodyne.
Ponieważ nie mogłem znaleźć jasnego opisu, które dokładnie psalmy były śpiewane w źródłach katolickich, które czytałem – L'Osservatore Romano (14-15 kwietnia 1986, s. 5), La Civiltà Cattolica (n. 3261, s. 273 ) i La Documentation Catholique (n. 1917, s. 433) – nawiązałem kontakt z Synagogą Rzymu, która dostarczyła mi kopię dwujęzycznej książeczki używanej przez Żydów podczas uroczystości. Cytuję więc prosto z tej książeczki. Poniższe teksty są moimi tłumaczeniami z języka włoskiego.

124.Kryterium analizy : Nie zamierzam tutaj jednoznacznie przyjmować symbolicznego znaczenia uroczystości odprawianych przez Żydów z okazji wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze jako manifestacji doktrynalnej. Jak podczas każdej ceremonii, wykonywane tam żydowskie pieśni i psalmy odzwierciedlają przede wszystkim stan ducha tych, którzy zorganizowali i przeprowadzili program. Aby wykryć ich stosunek do katolików, których reprezentował Jan Paweł II, wystarczy odrobina poczucia przyzwoitości. W ten sposób można ocenić kolejne zniewagi dokonywane przez Żydów wobec katolików, jak również potwierdzenie ich błędów. Dlatego analiza doktrynalnego znaczenia leżącego u podstaw symboliki ceremonii nie ma na celu wyjścia poza to kryterium zdrowego rozsądku.

Możliwość nawrócenia : Ktoś mógłby zarzucić mi, że nie biorę pod uwagę możliwości, że Jan Paweł II przygotowywał sprytny manewr nawracania Żydów, dlatego poszedł do synagogi. Odpowiedź jest prosta. Ponieważ cel nie uświęca środków, żaden katolik, a zwłaszcza papież, nie może sprawiać wrażenia, że ​​porzuca Wiarę, aby osiągnąć hipotetyczne nawrócenie Izraelitów. Co więcej, Jan Paweł II w najmniejszym stopniu nie wspomniał, że Żydzi powinni wyrzec się swojej fałszywej wiary, ani też Żydzi nie okazywali ku temu najmniejszej skłonności. Zatem zarówno w sferze moralnej, jak i rzeczywistej, zarzut ten nie ma podstaw.

Po tym, jak papież zasiadł w synagodze na najważniejszym miejscu, na równi z Elio Toaffem, naczelnym rabinem rzymskich Żydów, inny rabin zaczął recytować fragment z Księgi Rodzaju (15:1-7) nawiązujący do Bożej obietnicy do Abrahama:“After these facts the word of the Lord was directed to Abraham in a vision, in these terms: ‘Do not be afraid Abraham, I am your shield; the reward you will receive will be very large.’

“And Abraham said: ‘Lord God, what will You give to me? I am alone; the inheritor of my house is Eliasar from Damasco.’ He added: ‘Thou did not give me a descendant, my domestic servant will be my heir.’

“The Lord answer him immediately: ‘Your heir will not be him, but one who will come from your body.’ He led him outside and said: ‘Look at the sky and count the stars, if you can.’ And added: ‘As numerous as they will be your descendents.’

“He had faith in the Lord who increased his merit. Thus the Lord said to him: ‘I am the Lord who took you from Ur-Casdim to give you this land.’” (125)

Ten fragment wyraźnie pokazuje, że dzisiejsi Żydzi uważają się za spadkobierców obietnicy danej Abrahamowi. Teraz więc, jak nauczał św. Paweł we fragmentach natchnionych przez Ducha Świętego (126), obietnica dana Patriarsze została wypełniona przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jego duchowym potomstwem jest Kościół Święty, a dziedzictwo wybranych opiera się na łasce. Mimo to, czytając wspomniany tekst Księgi Rodzaju, Żydzi upierali się, że obietnica jest rasowa, a nie duchowa i nie opiera się na nadprzyrodzonej łasce.

Rabin della Rocca natychmiast przystąpił do czytania tekstu Micheasza (4:1-5), który kończy się tym fragmentem, który Żydzi odnoszą do siebie:

„Gdyż narody będą chodzić, każdy w imię swego boga; ale będziemy chodzić w imieniu Pana, Boga naszego, na wieki wieków” (Mich. 4:5).

Recytowanie tego fragmentu w obecności Jana Pawła II, widzialnej głowy Kościoła katolickiego, jest mocną insynuacją, że katolicy – ​​„naród” inny niż Żydzi – nie czczą prawdziwego Boga, lecz Żydzi. wydaje się, że intencją tutaj jest zniewaga Jezusa Chrystusa i dogmatu o Trójcy Świętej – której Osobami dla Żydów są fałszywi bogowie – i potwierdzenie ich starożytnych błędów.Co

zrobił Jan Paweł II po tej zniewadze i przemówieniach, które zostaną przeanalizowane poniżej Wyrecytował Psalm 133 (132 Wulgaty) wychwalający radość braci, którzy żyją razem w jedności.

Odpowiadając na tę anodyzującą radość Jana Pawła II, naczelny rabin odczytał Psalm 124 (123 Wulgaty), który ujawnia żydowskie resentymenty: katolicy są implicite postrzegani jako wrogowie Boga, niesprawiedliwi i bestialscy prześladowcy Izraelitów, którzy są prawdziwymi wiernymi chronionymi przez Pan. W żydowskiej książeczce czytamy:

„Gdyby Pan nie był z nami, niech Izrael powie teraz; gdyby Pan nie był z nami, kiedy ludzie powstali przeciwko nam, prawdopodobnie połknęliby nas żywcem. Kiedy ich wściekłość rozpaliła się przeciwko nam, wtedy wody [nieszczęścia] zatopiłyby nas; przeleciałby nad nami potok; wzburzone wody przeszłyby nad nami.

„Błogosławiony Pan, który nie wydał nas na pastwę ich zębom. Nasi ludzie zostali wybawieni jak wróbel z sideł ptaszników. Pętla zostaje złamana, a my jesteśmy wybawieni. Nasza pomoc jest w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię”.

Takie aluzje do rzekomych katolickich prześladowań Żydów, oprócz obrażania, są bezpodstawne, jak wykazano powyżej.

Zakończywszy tę brutalną metaforyczną aluzję Psalmem 124, pośrednio obwiniającą katolików za prześladowania, których doznali, wszyscy obecni Żydzi – około 1500 – wstali, by zaśpiewać hymn Ani Ma'amin (jak sądzę), (127), ich odpowiednik wyznanie wiary.

W ten sposób obraza honoru Kościoła Świętego osiągnęła swój szczyt. Prawdziwej Wiary w Jezusa Chrystusa pośrednio zaprzeczył Namiestnik Chrystusa, obecny w synagodze, aby asystować przy wyznawaniu fałszywej wiary tych, którzy są spadkobiercami Bogobójstwa i których nieustępliwym zamiarem jest zniszczenie Świętej Matki Kościoła.

Po intonowaniu Ani Ma'amin– którą podobno śpiewali Żydzi, gdy byli prowadzeni do nazistowskich obozów zagłady (128) – obecni uczcili minutą ciszy ofiary Auschwitz. Moment dokonania tego aktu rzuca jeszcze mniej korzystny cień na rzekome prześladowania ze strony katolików. Rzeczywiście, wydawać by się mogło, że organizatorzy uroczystości starali się zrzucić winę za nazistowskie masakry na Kościół Święty, a przynajmniej porównać prześladowania neopogańskiego narodowego socjalizmu z prześladowaniami rzekomo prowadzonymi przez katolików.

U podstaw tej ceremonii ponownie zauważa się chęć znieważenia Kościoła. Następnie odśpiewano psalm 16 (15 Wulgaty), który brzmi:„Ich smutki się pomnożyły, ci, którzy podążają za obcymi bogami. Nie wezmę udziału w krwi ich ofiar ani ustami nie wypowiem ich imion” (Ps. 16:4).Ponieważ Żydzi zaprzeczają boskości Naszego Pana Jezusa Chrystusa i Trójcy Przenajświętszej, takie stwierdzenia rabinów i Żydów były z pewnością przeznaczone dla katolików – „tych, którzy wyznają obcych bogów”. Po tej zniewadze każdy powtarzał: „I ustami nie wymówię ich imion”. Dlatego uznanie Jezusa Chrystusa i Trójcy Świętej, a także możliwość nawrócenia nie wchodzą w grę. Nawiasem mówiąc, Żydzi starali się unikać najmniejszej wzmianki imienia Naszego Pana podczas całej ceremonii.

Kontynuowali psalm, nawiązując do fałszywej idei, że dziedzictwo współczesnych Żydów jest prawdziwym dziedzictwem Boga:„Pan jest działem mojego dziedzictwa i mojego kielicha; to ty trzymasz w ręku moją część” (Ps. 15:5).Psalm kończył się tekstem odnoszącym się do błędów synagogi, wskazującym, że podążają oni prawdziwymi drogami Pana, prowadzącymi do wiecznej szczęśliwości. Pośrednio oznaczałoby to intonowanie zwycięstwa nad Kościołem, jedynym środkiem do osiągnięcia życia wiecznego:„Dałeś mi poznać drogi [nieśmiertelnego] życia; napełnisz mnie radością swoim obliczem; po twojej prawicy są rozkosze aż do końca” (Ps. 15:11).

Tak więc w tym ostatnim psalmie śpiewanym podczas wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze widać wyraźną intencję obrażania katolików, „wyznawców fałszywych bóstw” i potwierdzenie starożytnych żydowskich błędów.

Gdy śpiewanie Psalmu 16 (15 Wulgaty) dobiegało końca, Jan Paweł II i naczelny rabin ponownie się uścisnęli, po czym wyszli na prywatne spotkanie. Gazety i czasopisma relacjonujące to wydarzenie nie informowały o tym, co mogło się przy tej okazji wydarzyć.

Podczas uroczystości Jan Paweł II otrzymał egzemplarz Tory , świętej księgi Żydów oraz menorę , siedmioramienny świecznik.

Uroczystość zakończyła się, zgodnie z broszurą rozdaną w synagodze, wraz z tekstem krótkiego wyznania „wiary”, które wspólnie odśpiewali Żydzi. Myślę, że była to uproszczona formuła dłuższego wyznania „wiary”, wspomnianej już wcześniej Ani Ma'amin . Oto słowa kantyku, zapisane w księdze żydowskiej, śpiewanej przez chór hebrajski, gdy Jan Paweł II opuszczał synagogę:„Wierzę z doskonałą wiarą w przyjście Mesjasza!

„I nawet jeśli przyjście zajmie mu dużo czasu, będę czekać każdego dnia, aż przyjdzie!”Zniewaga naszego Pana Jezusa Chrystusa jest rażąca. Intonując to na zakończenie ceremonii, Żydzi kategorycznie zaprzeczyli, że Chrystus jest Bogiem i Mesjaszem, i potwierdzili stare błędy swojej religii. Jeśli w ten sposób obrażają Słowo Wcielone, można sobie tylko wyobrazić, jak pogardliwie patrzą na Papieża, Namiestnika Chrystusa.

Po wyjściu z synagogi Jan Paweł II po raz trzeci objął naczelnego rabina.

W skrócie, konsekwencje tych psalmów i hymnów odmawianych w synagodze w obecności Najwyższego Papieża Kościoła Katolickiego były następujące:* Niejawne potwierdzenie przez Żydów ich błędów doktrynalnych, a mianowicie zaprzeczenie boskości Jezusa Chrystusa i Trójcy Przenajświętszej.

* Symboliczne potwierdzenie, że są jedynymi prawdziwymi naśladowcami Boga.

* Rzeczywiste potwierdzenie licznych, słabo zawoalowanych obelg podstępnie wyrządzanych przeciwko Kościołowi Świętemu i katolikom: że katolicy wyznają fałszywych bogów, podsycają ulewny gniew przeciwko Żydom, są bestiami, których zęby miażdżą Żydów jako zdobycz, byli wspólnikami nazistowskich prześladowań , i tak dalej.Wreszcie, jako okoliczność obciążającą należy zauważyć, że zgodnie ze zwyczajowymi procedurami watykańskimi ceremonia ta musiała zostać wcześniej przygotowana i uzgodniona przez kompetentne organy Stolicy Apostolskiej. Oznacza to, że Watykan i prawdopodobnie także papież wiedział z góry, że te zniewagi zostaną popełnione i je zatwierdził.125. In ocassione della visita del Pontefice Giovanni Paolo II , Communità Israelitica di Roma, Templo Maggiore, 1896, s. 2.
126. Hbr 3, 6, 7, 8, 9, 11; Rzymian 2:25-29; 3:27-30, a zwłaszcza fragment: „Albowiem nie przez zakon była obietnica dana Abrahamowi lub jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata; ale przez sprawiedliwość wiary. Bo jeśli dziedzicami są ci, którzy są z zakonu, daremna jest wiara, daremna jest obietnica” (Rzym. 4:13-14);
Dalej, w innym fragmencie św. Paweł mówi: „Albowiem nie wszyscy są (prawdziwymi) Izraelitami (dziedzicami obietnic), którzy są z Izraela. .... To znaczy, nie ci, którzy są dziećmi ciała, są dziećmi Bożymi; lecz ci, którzy są dziećmi obietnicy” (Rzym. 9:6-8). Można by przytoczyć wiele innych fragmentów, które potwierdzają to samo.
127. C. de Lucia, "Cari amici e fratelli ebrei e cristiani...", L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 5. 128. Tamże .B. Przemówienia rabinów

Powitanie skierowane do Jana Pawła II przez przedstawiciela społeczności hebrajskiej Rzymu, rabina Giacomo Sabana, również miało ton arogancki, z zawoalowanymi zniewagami i obrazami. Należy zwrócić uwagę na następujące punkty:

* Mimochodem rabin pejoratywnie nazwał epokę chrześcijańską „erą wulgarną”:

„Wkrótce po zakończeniu pierwszego tysiąclecia ery wulgarnej… syn tej wspólnoty w Rzymie… napisał l'Aruch , pierwsze kompendium norm Hebrajczyków w diasporze”. (129)* Twierdził, że II Sobór Watykański zbliżył Kościół katolicki „do wiary Izraela”, chociaż odmówił nazywania wiary katolickiej po imieniu, odnosząc się do niej jako do „wiary świata”:„ Nostra aetate , jeden z dokumentów soborowych, ten, który nas najbardziej dotyczy, wprowadza inną relację między wiarą Izraela a wiarą otaczającego nas świata , przywracając nam nie tylko to, czego odmówiono nam przez wieków, ale także godność, do której zawsze mieliśmy prawo”. (130)* Uznanie Państwa Izrael przez Stolicę Apostolską uczynił warunkiem podjęcia kolejnego kroku w „braterskim dialogu” zaproponowanym przez Nostra aetate :„Uważam, że powinienem zamanifestować nadzieję, że pewne wahania dotyczące państwa Izrael zostaną porzucone. Ziemia Izraela, emocjonalnie i duchowo, zajmuje centralne miejsce w sercu każdego Żyda, a zmiana nastawienia w tej sprawie ucieszyłaby nie tylko obecnych tutaj, ale i cały świat judaistyczny… Byłoby to zatem kolejny krok w „braterskim dialogu”, o którym mówi Nostra aetate . .... Nie waham się uwierzyć, że tak się stanie”. (131)

Jak wiadomo, dla Żydów państwo Izrael reprezentuje aspiracje mesjańskie związane z długo oczekiwaną dominacją Izraela nad całym światem. (132) Zatem prośbę rabinów, aby Stolica Apostolska uznała Izrael, należy rozpatrywać w świetle ich religijnego przekonania o światowej hegemonii.

W późniejszym przemówieniu naczelnego rabina Elio Toaffa należy zwrócić uwagę na następujące potwierdzenia fałszywej wiary żydowskiej i kolejne zniewagi wobec Kościoła Świętego i wiary katolickiej

: niedopuszczalne nauczanie pogardy”:

„ Stoimy zatem w obliczu prawdziwego i autentycznego zwrotu w polityce Kościoła, który już patrzy na Żydów z uczuciem szacunku i szacunku, porzucając [dawne] nauczanie pogardy , na którego niedopuszczalność Jules Isaac… zwrócił uwagę papieża Jana”. (133)

* Potwierdził niezachwianą „wierność” narodu żydowskiego wobec ich fałszywej wiary w całej historii, co rzekomo uczyniłoby ich ostatnim żyjącym ludem starożytnego świata. Warto zauważyć, że samouwielbienie judaizmu jako religii, wyrażone bezpośrednio po bezczelnej krytyce postępowania Kościoła Świętego wobec Żydów, przepisane powyżej, jasno sugeruje, że żydowscy „męczennicy” byli ofiarami „nauczania pogardy” Kościoła. ” Powiedział:„W historycznej chwili, w której żyjemy, moje myśli z podziwem, uznaniem i smutkiem kierują się ku nieskończonej liczbie żydowskich męczenników, którzy pogodnie stawili czoła śmierci za uświęcenie Imienia Boga. Im należy się zasługa, że ​​nasza wiara nigdy się nie zachwiała , a wierność Panu i Jego Prawu nigdy nie zmalała na przestrzeni wieków. Dzięki tej zasługi naród żydowski nadal żyje, jedyny wśród wszystkich ludów starożytności ”. (134)* Zaproponował szerzenie błędów żydowskich jako sposób na realizację pacyfistycznych i międzywyznaniowych dążeń Jana Pawła II:„ Proponujemy szerzenie izraelskiej idei moralnego i duchowego monoteizmu w celu zjednoczenia ludzi i wszechświata w miłości ”. (135)* Zrobił również zawoalowaną wzmiankę o gnostyckiej żydowskiej doktrynie Wiecznej Kobiecości [ kliknij tutaj ]:„Jednocześnie potwierdzamy powszechne ojcostwo Boga nad wszystkimi ludźmi, czerpiąc inspirację z proroków, którzy nauczali, że ta synowska miłość jednoczy wszystkie żywe istoty w macierzyńskim łonie nieskończoności, jak w jej naturalnej matrycy ”. (136)* Ponownie nalegał na uznanie państwa Izrael, ogłaszając w ten sposób religijno-mesjanistyczno-hegemoniczną rolę, jaką przypisują mu Żydzi:„ Powrót narodu hebrajskiego do ich ziemi należy uznać za dobre i nieodwołalne zwycięstwo dla świata, ponieważ jest to preludium… mocna obietnica znajduje się w Biblii. Nie można zaprzeczyć uznaniu tej wyjątkowej funkcji Izraela w obiecanym przez Boga planie ostatecznego odkupienia ”. (137)Tak więc przemówienia rabinów w obecności Jana Pawła II stanowiły kategoryczne potwierdzenie ich starych błędów, aspiracji i zniewag wobec Kościoła.129. Powitanie Przewodniczącego Wspólnoty Izraelitów w Rzymie, L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 5.
130. Tamże .
131. Tamże .
131. Tamże .
132. H. Delassus, La conjuration antichrétienne , tom. 3, Syjonizm , s. 1233-48.
133. L'Osservatore Romano , 14-15 kwietnia 1986, s. 5.
134. Tamże .
135. Tamże .
136. Tamże .
137. Tamże .5. Wnioski z tej analizy

Wniosek z analizy tej wizyty jest moim zdaniem jasny i bolesny. Jan Paweł II udał się do rzymskiej synagogi w następujących celach:* próbować unieważnić podstawę z Objawienia dla zbrodni Bogobójstwa;

* potępienie mądrego 2000-letniego postępowania Świętej Matki Kościoła w stosunku do Żydów;

* wychwalać ich fałszywą wiarę i wyklinać każdego, kto krytykuje lub potępia wyznawców Kajfasza z religijnego punktu widzenia.W przeciwieństwie do tego rabini, wyraźnie w swoich przemówieniach i symbolicznie w recytacji psalmów i fragmentów z Biblii, dokonali tej aroganckiej kary:* usilnie potwierdzali swoją fałszywą wiarę;

* potępili historyczną postawę Kościoła;

* obrazili honor Kościoła i katolików;

* głosili potrzebę żydowskiej hegemonii nad całym światem,

* domagali się uznania przez Stolicę Apostolską ich państwa, któremu przypisywali mesjańskie przeznaczenie.Dokonało się to podczas wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze. „ Qui habet aurem, audiat …” [Kto ma uszy, niechaj słucha, Ap. 2:7]

https://www.traditioninaction.org/HotTopics/a028htJPII_VisitToSynagogue1986.htm