Provost, który odwiedza świątynie muzułmańskie w Afryce i tam głosi bluźniercze brednie o islamie jako religii pokoju, idzie dalej w swojej antyewangelii, bezczelności i brutalności. W niczym nie przeszkadza mu seryjne mordowanie afrykańskich chrześcijan przez muzułmanów, jako tło tych obłąkanych laudacji, w czym dano już prześcignął takich toksycznych oszustów, jak Wojtyła czy Bergoglio.
Z bezczelną, bezwstydną skwapliwością dołącza do takich chwalców pokojowego islamu, jakim jest brytyjski Karol III i jego syn książę William. Przerażenie i zgorszenie Anglików, słuchających napastliwych, królewskich deklaracji o pokojowości islamu i konieczności pobierania tych nauk przez tych flegmatycznych Wyspiarzy, odbija się echem w całym świecie, ale nie w Watykanie.