Carlo Maria Viganò   5 kwietnia 2026 r.   2026 , Homilie Pierworodny z umarłych Arcybiskup Carlo Maria Viganò Pierworodny z umarłych I KRÓL ZIEMI Homilia na Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego   Wiemy, że Chrystus prawdziwie zmartwychwstał. Sekwencja Wielkanocna Ofiary Wielkanocne

Grzegorz Braun może być najbardziej prześladowanym człowiekiem w Parlamencie Europejskim, ale jego uporczywy opór sugeruje, że jest kimś o wiele większym niebezpieczeństwem dla establishmentu: architektem rosnącego ruchu nacjonalistycznego, którego nie jest w stanie ugasić żadna cenzura ani walka prawna.

17 marca 2026 roku polska posłanka do Parlamentu Europejskiego przemawiała na posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych, gdzie szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas odpowiadała na pytania dotyczące trwającego konfliktu zbrojnego między Stanami Zjednoczonymi i Izraelem a Iranem. W rezultacie nastąpiła konieczna i długo oczekiwana krytyka , sygnalizująca, że ​​przedstawiciele Europy są coraz bardziej niechętni do podporządkowywania swoich państw agendom zorganizowanych żydowskich sieci globalistycznych.

Broń, gdzie jest broń, broń? To Marynarka Wojenna i Siły Powietrzne USA. Kto jest posiadaczem broni? Kto jest sprawcą? Agresorem? To Żydzi. Izrael i żydowska diaspora na całym świecie. A pani, pani, jest tylko tłumikiem. Tłumikiem na końcu lufy – oznajmił Braun .

   Z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego pragniemy złożyć Państwu najserdeczniejsze życzenia.

Niech Zmartwychwstały Chrystus obdarza Drogich Czytelników siłą i nadzieją w codziennych sytuacjach życia.

W tych coraz trudniejszych czasach życzymy Państwu wielu narodzin polskich dzieci.

Dziecko jest zarówno darem, jak i nadzieją — gdy rodzą się dzieci, wszystko, co trudne, staje się łatwiejsze. Tego właśnie Państwu życzymy.

Recenzja Spencera J. Quinna,
marzec 2026 r.

Czy naprawdę warto było toczyć wyniszczającą wojnę, aby Polska stała się ofiarą nie Hitlera, a Stalina, aby w Europie Wschodniej istniało imperium sowieckie, a nie niemieckie, abyśmy mogli stawić czoła nie Japonii, a sługusowi Stalina, Mao Tse-tungowi, na Wschodzie? Wojna i powojenne emocje uniemożliwiły szczere zmierzenie się z tymi pytaniami. Jednak tragiczny opis wydarzeń w Polsce, przedstawiony w tym rozdziale, z pewnością sugeruje, że istnieje argument za odpowiedzią negatywną.

—William Henry Chamberlin

Gdyby zmuszono mnie do krótkiego opisania  Drugiej Krucjaty Ameryki,  rewizjonistycznego opisu przywództwa aliantów w czasie II wojny światowej autorstwa Williama Henry'ego Chamberlina, na myśl przychodzą mi dwa słowa: trzeźwa księgowość. W niemal każdym rozdziale autor ocenia Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię pod kątem standardów, które same sobie wyznaczyły, dążąc do pokonania państw Osi. Czy spełniły te standardy? Czy ich deklarowane cele zostały osiągnięte? Czy świat po wojnie był w lepszym stanie niż przed wojną? Z pewnością takie pytania zasługują na szczere odpowiedzi.

  Krajewski: „Przyszedł do wszystkich! Umył nogi także Judaszowi” – jakież to ciężkie bluźnierstwo rzucone Chrystusowi w Twarz i to właśnie w Wielki Tydzień!
 

  Pan Jezus nie umył nóg Judaszowi zdrajcy, ale Judaszowi, którego chciał ratować. Obmycie nóg Judasza nie było uznaniem jego grzechu, lecz daniem mu szansy na ratunek przed tym grzechem i wiecznym potępieniem.
Społecznie zaś Pan Jezus nie mógł postąpić inaczej, ponieważ szanował uczucia maluczkich, jakimi byli apostołowie. Nie rozpoznali oni zdrady Judasza i jako tacy mogliby popaść w zgorszenie, widząc Judasza odtrąconego „bez powodu”.  

Pan Jezus obmył nogi słabeuszom i grzesznikom, ale nigdy żadnemu członkowi rady żydowskiej - Sanhedryn, ponieważ istnieje różnica w rodzaju grzechu: czym innym jest grzech wynikający ze słabości, a czym innym grzech systemowy. Szatan i piekło, Sanhedryn są rzeczywistościami związanymi z grzechem systemowym — tam w  Sanhedrynie  Pan Jezus nikomu nóg nie obmył, choć faryzeusze zapewne przyjęliby to z wielką satysfakcją.
   Mamy tutaj analogię do słów Ostatniej Wieczerzy, gdzie czytamy: „To jest Krew moja, Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana” (Mk 14, 24; por. Mt 26, 28). Jeśli zatem Krew nie będzie przelana za wszystkich, to i obmycie nóg nie może być dokonane wobec „wszystkich”, lecz jedynie wobec tych „wielu”.

Wypowiedź Krajewskiego jest właśnie takim wielkim bluźnierstwem, bo swoje zbrodnie przypisuje Pani Jezusowi i przy tym gorszy maluczkich w Kościele, którzy nie rozpoznają różnicy między tymi dwoma grzechami ani prostego niuansu pomiędzy „za wszystkich” a „za wielu”. 
Krajewski, małpując Pana Jezusa, bluźnierczo przypisuje Chrystusowi wszechczasowe intencje tworzenia podwalin zła, ponieważ właśnie tym jest interpretacja „za wszystkich” – w sensie ogólnym i globalistycznym – która wszędzie przynosi straszne skutki¸ a co każdy już dostrzega.

Tucker Carlson, jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli konserwatywnych mediów amerykańskich i kluczowa postać w środowisku MAGA, nadal pogłębia swoje krytyczne stanowisko wobec polityki izraelskiej.

W kontekście, w którym jego pozycja postawiła go w centrum napięć w samym środowisku konserwatywnym, dziennikarz zdecydował się na przeprowadzenie wywiadu z emerytowanym biskupem Josephem Stricklandem, włączając tym samym głos biskupów do debaty, która wykracza poza kwestie polityczne, wkraczając w pełni na grunt moralny i religijny.

Punktem wyjścia rozmowy jest zamknięcie Grobu Pańskiego w Jerozolimie w Niedzielę Palmową, ale szybko staje się ona czymś więcej niż analizą konkretnego wydarzenia. Od samego początku Strickland unika technicznych czy poszlakowych wyjaśnień, umieszczając wydarzenie w znacznie szerszych ramach, powiązanych z globalną sytuacją moralną i kontekstem przemocy na Bliskim Wschodzie.

FBI prowadzi śledztwo w sprawie Tuckera Carlsona pod kątem podejrzenia nielojalności wobec Izraela

Kevin Barrett

Exsulta satis, filia Sion;

jubila, filia Jerusalem:

ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator:

ipse pauper, et ascendens super asinam

et super pullum filium asinæ.

Rejoice greatly, O Daughter of Zion;

 shout for joy, O Daughter of Jerusalem:

behold, your King comes to you,

righteous and Savior;

 He is humble, and rides upon a donkey,

and upon a colt, the foal of a donkey.

Zec 9:9

Archbishop Carlo Maria Viganò

Palm Sunday commemorates the triumphant entry of the King-Messiah into Jerusalem, the liturgical mystery in which Holy Church contemplates the fulfillment of the royal prophecies of the Old Testament in the Person of Christ the Lord.

It is not a mere historical commemoration, but an act of faith in the Kingship of Jesus, a humble yet victorious King, who enters the Holy City to consummate His Passion and open for us the gates of the eternal Kingdom. Yet, it remains, nonetheless, an historical event, attested to by all those who, on that day, witnessed the coronation ceremony of Our Lord Jesus Christ. According to the ritual described in the First Book of Kings (1 Kings 1:32–40), the dying David commands that his son Solomon be consecrated king; that he be mounted upon King David’s own mule (a symbol of peace and legitimate succession, not of war); led to the Gihon Spring (located at the foot of the Mount of Olives); and anointed with sacred oil by the priest Zadok and the prophet Nathan. He further prescribes that the trumpet be sounded and that the people acclaim Solomon as king. The procession of the new sovereign enters Jerusalem amidst shouts of jubilation, with the people playing flutes and the city “resounding with clamor” (1 Kgs 1:45). This rite was intended to prefigure the new king as the Lord’s Anointed (the Messiah)—the legitimate Davidic successor and bringer of peace.