Dlaczego tylko teczka Jarosława Kaczyńskiego mogła być „sfałszowana”, a Lecha Kaczyńskiego pełna pomyłek? Jedyne w Polsce?

Gdy Jarosław Kaczyński ujawnił zawartość swojej teczki, część dokumentów uznał za prawdziwe, a część za fałszywe. Ale nawet te „prawdziwe” źle o nim świadczą

Jarosław Kaczyński ma szczęście, że jego biografią nie zajmują się „historycy” pokroju Cenckiewicza i Gontarczyka. I że nie piszą jej na postawie zapisków SB. Teczka Jarosława Kaczyńskiego, a raczej – zbiór dokumentów na jego temat – którą on sam ujawnił dwa lata temu, jest wdzięcznym tematem do snucia rozmaitych hipotez.

Komentarz: Fragment najnowszej książki Henryka Pająka pt: Stulecie łotrów. Jest to 66 i ostatnia książka autora, która liczy ponad trzysta stron obok których nie można przejść obojętnie.  Książka do nabycia w Wydawnictwie Retro pod nr tel. 81 50 30 616. Zachęcamy do jej czytania i rozpowszechniania. Przypisy w oryginale.

Słynny agent rosyjski A. Golicyn napisał pamiętne słowa: Polska nie ma polityków. Są tylko agenci.

My uważamy tak – powtórzmy:

Potrzebujemy męża stanu, a nie męża swojego kota…

List do Prymasa Józefa Glempa

„Rozmawiał ze mną na najważniejsze tematy”

TOMASZ POTKAJ

Nie lubi postmodernizmu i poważnych dyskusji o filozofii. Kocha malarstwo hiszpańskie, lubi czerwonego burgunda i kameralną rozmowę w gronie przyjaciół. Nigdy nie pisał dziennika, unika odpowiedzi na pytania dotyczące własnej biografii. Ale w tym pokoleniu w ogóle niechętnie mówi się o swojej biografii.
Marian Przełęcki, emerytowany profesor Uniwersytetu Warszawskiego, do dziś pamięta temat wykładu, choć wysłuchał go równo 57 lat temu. Na nowo otwartym Uniwersytecie Łódzkim, w sali w budynku przy ulicy Składowej, Maria Ossowska mówiła o normach i ocenach moralnych. Pamięta też niektórych kolegów, studentów pierwszego roku filozofii, którzy zasiedli w ławkach w pierwszych dniach października 1945 roku: Klemens Szaniawski, Ija de Lazari (później Pawłowska) i on: Leszek Kołakowski.

Nowojorski „Nowy Dziennik”, będący jed­nym z czołowych wydawnictw, reprezentują­cych dziś kierunek polityczny piłsudczykowski, w artykuliku w rubryce listów do redakcji w dniu 7 sierpnia 1981 roku polemizuje z poglą­dem moim, oraz mecenasa Korbońskiezo, że organizacja podziemna w Polsce w czasie ubie­głej wojny, nosząca najpierw nazwę ZWZ, a po­tem AK, była w istocie narzędziem politycz­nym obozu sanacyjnego i była kierowana przez przedwojenny wywiad wojskowy („dwójkę”). „Jędrzej Giertych nazywa (. . .) Armię Krajową wojskiem sanacyjnym i twierdzi, że gdyby nie Narodowa Organizacja Wojskowa, Armia Kra­jowa byłaby niczym”’.

Poniżej publikujemy fragment z książki Jędrzeja Giertycha pt. „Kulisy Powstania Listopadowego” – Londyn 1965 wyd. Kurytyba. Tytuł fragmentu pochodzi z Gazety Warszawskiej.

Jak wiemy autor należał do Stronnictwa Narodowego. SN było nie tylko krytyczne w stosunku do do powstań, ale i wręcz zwalczało ducha „zrywów powstańczych” - jako powstań skazanych na przegraną. To tak dalece, że odżegnywano się nawet od treści słów Mazurka Dąbrowskiego – „to nie jest nasz hymn”.

Okazja do tej publikacji jest podwójna:

- Kolejna rocznica Powstania

- Wypowiedzi Prezydenta Andrzeja Dudy na temat tego wielkiego nieszczęścia, jakim było Powstanie Listopadowe.

Napiszmy parę zdań nt. drugiego punktu tj.- wypowiedzi Prezydenta w sprawie Powstania.

65 lat temu rozpoczął się proces Adama Doboszyńskiego

18 czerwca 1949 r. przed sądem wojskowym w Warszawie stanął Adam Doboszyński, publicysta, działacz ruchu narodowego. Prokurator Stanisław Zarakowski stwierdził, że „Proces Adama Doboszyńskiego stawia pod pręgierz wyznawców obcych ideologii, którzy wyrzekli się własnej ojczyzny, którzy od dawna przestali być Polakami, idąc na służbę obcych wywiadów (…) odsłania dzieje współczesnej Targowicy”.

Aby zrozumieć jakie grożą nam niebezpieczeństwa ze strony Żydów, musimy poznać sposób ich działania.

Zamieszkując jakiekolwiek tereny danego państwa, siali niezgodę i chęć przejęcia władzy. Ich siłą, która stanowi przewagę nad okupowanymi narodami jest dostęp do każdej ilości pieniędzy, dzięki hojnym rodzinom bankowym. Przez to w łatwy sposób wykupują nieruchomości i władzę w danym kraju. 

Czy to jest możliwe?

Dlaczego Kaczyński nie protestuje?

A najstraszniejsze jest to, że Polską rządzi banda kopulantów. Wszyscy ze wszystkimi!

A to, co opisuje Stonoga, to drobny ułamek wszystkich takich grup „rządowych”, które są u władzy, a których to układy seksualne są znane z innych źródeł. Ta cała grupa trzymająca władzę w Polsce to wspólnotowi kopulanci!

Nazwiska, nazwiska, nazwiska. Pole do popisu dla obcych służb.  

Dlatego tak łatwo kraść w Polsce i niszczyć społeczeństwo.

W roku 1974 minęło 200 lat od założenia „Gazety Warszawskiej”, naczelnego organu Stronnictwa Narodowego (względnie: Demokratyczno-Narodowego), w latach międzywojennnych, a także bezpośrednio przed pierwszą wojną. Choć jako datę narodzin ruchu, który dał początek temu stronnictwu, przyjmuje się zwykle rok 1886, pismo to, założone na 112 lat przed tą datą, wyrażało zawsze poglądy w ogólnym zapnie te same, co później to stronnictwo. Było mianowicie od samego początku pismem narodowym (nacjonalistycznym),o tendencji katolickiej, świadomie i bojowo antymasońskim, a w nieco późniejszym okresie (w połowie stulecia, na wiele lat przed urodzeniem Dmowskiego), otwarcie przeciwstawiającym się wpływowi żydowskiemu w Polsce. Było zarazem pismem wielce zasłużonym dla polskiej kultury, oraz pismem, które z uwagi na swą patriotyczną postawę wiele się nacierpiało od zaborców Polski.

W roku 1767 ojciec Florian Jaroszewicz z zakonu franciszkanów-reformatów wydał w Krakowie książkę pod wielce znamiennym tytułem Matka Świętych Polska. Było to niemal dokładnie 800 lat po Chrzcie Mieszka I. Książka o. Jaroszewicza zawierała życiorysy prawie 400 osób świętych lub uznawanych za święte (przynajmniej jednej na każdy dzień roku), które w tych ośmiu wiekach pojawiły się na polskiej ziemi.