Paź, Herold, Rycerz i Żołnierz Niepokalanej Wniebowziętej Maryi Dziewicy

14 sierpnia

UBÓJ RYTUALNY

W ŚWIETLE BIBLII I TALMUDU

KS. DR. STANISŁAW TRZECIAK

INSTYTUT BADAŃ LITERACKICH PAN

biblioteka

00-330 Warszawa, ul. Nowy Świat Tel. 26-68-63

WARSZAWA 1935

Gen. Tadeusz Rozwadowski

Dnia 18 października 1928 roku o godzinie 2-giej po południu umiera w Warszawie w lecznicy św. Józefa przy ul. Hożej, jak donosiła “Polska Zbrojna”: “…na zakażenie krwi, wywołane owrzodzeniem miejscowym…“. Ciało zmarłego przewieziono do Lwowa, gdzie rano 22 października 1928 roku odbył się uroczysty pogrzeb Generała. Pochowany został na cmentarzu Orląt Lwowskich. Władze nie chciały większego rozgłosu związanego z pogrzebem, starano się ograniczyć do minimum. Przemowę nad grobem wygłosił między innymi dawny jego adiutant Aleksander Skrzyński, który ograniczył się tylko do wyliczenia zasług z I wojny światowej i nie wspominając ani słowa o bitwie warszawskiej czy obronie Lwowa.

UZUPEŁNIENIE.

O tym, jak ułatwiono komunistom zwycięstwo w rosyjskiej wojnie domowej.

Oba moje, wyżej wydrukowane listy pisałem zdała od domu i nie mając dostępu do szcze­gółowej dokumentacji. Powróciwszy do Lon­dynu, chciałbym je nieco uzupełnić.

To, że Denikin uznawał pełną niepodległość i suwerenność Polski, jest faktem tak bezspornym i tak wszechstronnie udokumentowanym, że zajmować się tu tą sprawą nie potrzebuję. Ograniczę się tylko do zacytowania treści toastu jaki Denikin wzniósł w dniu 13 września 1919 roku na bankiecie w Taganrogu, wydanym na powitanie misji gen. Karnickiego, przysłanej przez Piłsudskiego dla nawiązania kontaktu z Denikinem. W toaście tym stwierdził, że położo­ny został kres dawnym walkom i że istnieje so­lidarność interesów „dwóch słowiańskich na­rodów” i zakończył: „Wznoszę kielich na cześć odrodzenia Polski i na cześć naszego przyszłego braterstwa broni”. (Pełny tekst tego przemó­wienia: Denikin, „Oczerki russkoj smuty”, tom V, Berlin, Miednyj Wsadnik, bez daty wydania, rok 1926 jako data pisania, str. 175-176). Komentarz, jaki Denikin dał po latach do tego przemówienia, brzmi: „W ten sposób uznawanie przez nas Państwa Polskiego miało charakter nie tylko formalny, ale i ideowy (idiejnyj)”. (De­nikin „Kto spas sowietskuju włast od gibieli”, Paryż 1937, nakładem autora, str. 10). Oraz: „Moje uznawanie niepodległości Polski było peł­ne i bezwarunkowe”. (Tamże, str. 9).

The English translation of Chapter 18 of 200 Years Together, “The 1920s” is now available. (See here, and notice the link requesting donations.) It has a very different feel from Chapter 20, on the Gulag. Whereas Solzhenitsyn’s account of the Gulag stresses his own experiences, this chapter relies on a wide range of academic historical writing to paint his picture of the USSR during the critical decade of the 1920s. His account is therefore based on mainstream scholarship and overall is similar to other accounts, such as Yuri Slezkine’s The Jewish Century. However, it goes beyond other accounts in several important ways and provides a great deal of new information for Western audiences. It is a very long chapter (26000 words). Here I summarize some of the main points and draw analogies to the current situation in the West.

Żydowska służba wojskowa.

Jednym z najcięższych podatków, jakie ludność płaci rządowi, jest podatek krwi, czy powszechna służba wojskowa.

Ludność męska najdorodniejsza, w najpiękniejszym wieku życia, musi na lat kilka oderwać, się od zwykłych zajęć, musi się wstrzymać od związków małżeńskich, żeby dźwigać karabin i wyćwiczyć się w obrotach wojskowych. Ile z tego szkody, ile strat materialnych i moralnych płynie dla jednostek i rodzin całych, trudno obliczyć.

Sąsiedzi. 17.09.1939 r. Polacy i Żydzi w zaborze sowieckim.

Autor konfabuluje.

Byliśmy w kontakcie ze śp. Kazimierzem Świtoniem w tej sprawie i nie było mowy o żadnym zabraniu ciała Maximiliana Kolbego ani o masonach. K. Świtoń utrzymywał zdecydowanie, że ciało spoczywa tam, gdzie było zakopane pierwotnie. Twierdził, że informacje o miejscu pochowku ma biskup Rakoczy, który celowo przemilcza i ukrywa prawdę. Starania Świtonia o dotarcie do informacji nt. miejsca spoczywania zwłok Św. Maximilina  mogły być przyczyną jego nieoczekiwanej śmierci - morderstwa.

„Cud nad Wisłą” jest wielką szkolą dla Narodu i Państwa Polskiego. Wymownie nas uczy, że Polska może się opierać tylko na Polakach zjednoczonych umiłowaniem swojej Ojczyzny i złączonych silnymi węzłami narodowymi. Jest tu zarazem wielkie ostrzeżenie przed żydami, którzy bezprzykładnie, jak w żadnym państwie, łączyli się z naszym wrogiem i działali na szkodę zagrożonego naszego bytu państwowego. Dezercja, zdrada, sianie defetyzmu wśród ludności cywilnej, w wojsku, łączenie się wprost z wrogiem przez przyłączanie się do niego z bronią na froncie lub tworzenie oddziałów wojskowych z ludności cywilnej i przechodzenie na pomoc do wroga, by walczyć przeciw wojskom naszym — oto obraz zachowania się żydów w Polsce, dźwigającej się z okowów niewoli, która miała przed sobą postawioną kwestię „być albo nie być”. Małe tylko były wyjątki.

 Ciekawe, jak daleko posuną się te antypolskie szmatławce w publikowaniu tych bezczelnych antypolskich paszkwili skierowanych głównie na działanie podprogowe czytającego polskiego motłochu.

Ale też, jest już nie tyle ciekawe, ale straszne to, że taką żydowską propagandą zajmuje się w Polsce wykształcona polska inteligencja. Ci relatywnie młodzi ludzie, wykształceni nie wstydzą się swojej prostytucji.

„"Izraelita"- — jako łącznik Polaków postępowych, którzy zerwali z narodowością i wyznaniem żydowskiem! "Izraelita^" sekundujący litwackiemu „Młotowi", dla którego kultura pol­ska — to cuchnący staw, Polska — to »trup«, a część jej — to „zgrana karta szulera”! Sam szatan nie wymyśliłby gorszej satyry na „asymilacyę".

Tak to nieuchwytna, lecz nierozerwalna nić solidarności rasowej łączy Wasercugów, Kempnerów i Feldmanów z Groserami, Jackanami i Warskimi, — zawsze w momencie kry­tycznym zwyciężając i rozbijając ich rzekomą polskość”

Tak o tamtych czasach pisał antysemita (żyd z urodzenia, a Polak z intelektu) JULIAN UNSZLICHT: „O POGROMY LUDU POLSKIEGO”