LWÓW (telefonem). W Borszczowie odbył się proces przeciw Lejbowi Majzelmanowi, oskarżonemu o zelżenie Narodu Polskiego. Akt oskarżenia zarzucał Majzelmanowi, że na korytarzu sądu grodzkiego odezwał się wobec woźnego Wł. Machora: „Wy Polacy możecie Żydom buty czyścić”. Na rozprawie oskarżony zaprzeczył, jakoby użyć miał tego wyrażenia i wyjaśnił, że Machor był mu winien pieniądze za towar, a gdy oskarżony upominał się o należność, woźny odpowiedzieć miał, że zapłaci mu, gdy Żydzi wyjadą do Palestyny. Na tym tle doszło między nimi do wymiany słów, po której Machor oskarżył Majzelmana o zelżenie Narodu Polskiego.

Zeznania oskarżonego potwierdził jako świadek adw. Tronkowid. Sąd nie dał jednak wiary temu zeznaniu, skazując Majzelmana na 6 lat bezwzględnego więzienia.

Nadmienić należy, że w Borszczowie miała już miejsce podobna sprawa, w której zapadł wówczas wyrok 1 roku więzienia z zawieszeniem kary.

Autor konfabuluje.

Byliśmy w kontakcie ze śp. Kazimierzem Świtoniem w tej sprawie i nie było mowy o żadnym zabraniu ciała Maximiliana Kolbego ani o masonach. K. Świtoń utrzymywał zdecydowanie, że ciało spoczywa tam, gdzie było zakopane pierwotnie. Twierdził, że informacje o miejscu pochowku ma biskup Rakoczy, który celowo przemilcza i ukrywa prawdę. Starania Świtonia o dotarcie do informacji nt. miejsca spoczywania zwłok Św. Maximilina  mogły być przyczyną jego nieoczekiwanej śmierci - morderstwa.

16 sierpnia 2018 – dzień po cyrku defilady polskich najemników na usługach światowego żydostwa, w programie TVPINFO „Minęła 8”. A. Kallenbach zadał b. nieostrożne pytanie Łukaszowi Schreiberowi (Prawo i Sprawiedliwość):

- Dlaczego to polskie koszary, polskie wojsko jest chronione przez niewojskowe służby ochrony?

Pytanie było bardzo ostrożne, ale i tak lekkomyślne, że skutkiem tego Schreiber o mało nie zemdlał.

Jest bowiem oczywiste, że ta dzielna i groźna armia jest pod pełną kontrolą Izraela IDF (Israel Defense Forces) oraz Mossad.

Paź, Herold, Rycerz i Żołnierz Niepokalanej Wniebowziętej Maryi Dziewicy

14 sierpnia

W wieku 98 lat zmarł w Gdańsku Brunon Zwarra, więzień obozów koncentracyjnych Stutthof i Sachsenhausen. Był autorem książek historycznych o Gdańsku, w tym autobiograficznej „Wspomnienia gdańskiego bówki”.

Gen. Tadeusz Rozwadowski

Dnia 18 października 1928 roku o godzinie 2-giej po południu umiera w Warszawie w lecznicy św. Józefa przy ul. Hożej, jak donosiła “Polska Zbrojna”: “…na zakażenie krwi, wywołane owrzodzeniem miejscowym…“. Ciało zmarłego przewieziono do Lwowa, gdzie rano 22 października 1928 roku odbył się uroczysty pogrzeb Generała. Pochowany został na cmentarzu Orląt Lwowskich. Władze nie chciały większego rozgłosu związanego z pogrzebem, starano się ograniczyć do minimum. Przemowę nad grobem wygłosił między innymi dawny jego adiutant Aleksander Skrzyński, który ograniczył się tylko do wyliczenia zasług z I wojny światowej i nie wspominając ani słowa o bitwie warszawskiej czy obronie Lwowa.

UZUPEŁNIENIE.

O tym, jak ułatwiono komunistom zwycięstwo w rosyjskiej wojnie domowej.

Oba moje, wyżej wydrukowane listy pisałem zdała od domu i nie mając dostępu do szcze­gółowej dokumentacji. Powróciwszy do Lon­dynu, chciałbym je nieco uzupełnić.

To, że Denikin uznawał pełną niepodległość i suwerenność Polski, jest faktem tak bezspornym i tak wszechstronnie udokumentowanym, że zajmować się tu tą sprawą nie potrzebuję. Ograniczę się tylko do zacytowania treści toastu jaki Denikin wzniósł w dniu 13 września 1919 roku na bankiecie w Taganrogu, wydanym na powitanie misji gen. Karnickiego, przysłanej przez Piłsudskiego dla nawiązania kontaktu z Denikinem. W toaście tym stwierdził, że położo­ny został kres dawnym walkom i że istnieje so­lidarność interesów „dwóch słowiańskich na­rodów” i zakończył: „Wznoszę kielich na cześć odrodzenia Polski i na cześć naszego przyszłego braterstwa broni”. (Pełny tekst tego przemó­wienia: Denikin, „Oczerki russkoj smuty”, tom V, Berlin, Miednyj Wsadnik, bez daty wydania, rok 1926 jako data pisania, str. 175-176). Komentarz, jaki Denikin dał po latach do tego przemówienia, brzmi: „W ten sposób uznawanie przez nas Państwa Polskiego miało charakter nie tylko formalny, ale i ideowy (idiejnyj)”. (De­nikin „Kto spas sowietskuju włast od gibieli”, Paryż 1937, nakładem autora, str. 10). Oraz: „Moje uznawanie niepodległości Polski było peł­ne i bezwarunkowe”. (Tamże, str. 9).

Jak już o tym szczegółowo pisaliśmy w nr. 2007/5 Miłujcie się!, pewnemu młodemu wieśniakowi, czcicielowi Matki Bożej z Pilar w Saragossie, została nagle przywrócona prawa noga, amputowana dwa lata wcześniej. W tamtych czasach wydarzenie to odbiło się szerokim echem i zostało od razu poddane badaniu i potwierdzone w niezwykle drobiazgowym procesie.

Żydowska służba wojskowa.

Jednym z najcięższych podatków, jakie ludność płaci rządowi, jest podatek krwi, czy powszechna służba wojskowa.

Ludność męska najdorodniejsza, w najpiękniejszym wieku życia, musi na lat kilka oderwać, się od zwykłych zajęć, musi się wstrzymać od związków małżeńskich, żeby dźwigać karabin i wyćwiczyć się w obrotach wojskowych. Ile z tego szkody, ile strat materialnych i moralnych płynie dla jednostek i rodzin całych, trudno obliczyć.