OSKARŻAM. OŚWIADCZENIE JE Prałat Carlo Maria Viganò

“But even if we or an angel from heaven
should preach to you a gospel other than the one that we preached to you,
let that one be accursed.
As we have said before, and now I say again,
if anyone preaches to you a gospel other than the one that you received,
let him be anathema.”

Gal 1:8-9

 

“When I think that we are in the palace of the Holy Office, which is the exceptional witness of the Tradition and of the defense of the Catholic Faith, I cannot stop myself from thinking that I am at home, and that it is me, whom you call “the traditionalist,” who should judge you.” So spoke Archbishop Marcel Lefebvre in 1979, when he was summoned to the former Holy Office, in the presence of the Prefect, Cardinal Franjo Šeper, and two other Prelates.

As I stated in my Communiqué of June 20, I do not recognize the authority of the tribunal that claims to judge me, nor of its Prefect, nor of the one who appointed him. This decision of mine, which is certainly painful, is not the result of haste or a spirit of rebellion; but rather is dictated by the moral necessity which, as Bishop and Successor of the Apostles, obliges me in conscience to bear witness to the Truth, that is, to God Himself, to Our Lord Jesus Christ.

I face this trial with the determination that comes from knowing that I have no reason to consider myself separate from communion with the Holy Church and with the Papacy, which I have always served with filial devotion and fidelity. I could not conceive of a single moment of my life outside this one Ark of salvation, which Providence has constituted as the Mystical Body of Christ, in submission to its Divine Head and to His Vicar on earth.

The enemies of the Catholic Church fear the power of Grace which works through the Sacraments, and above all the power of the Holy Mass, a terrible katechon which frustrates many of their efforts and wins to God so many souls who would otherwise be damned. And it is precisely this awareness of the power of the supernatural action of the Catholic priesthood in society that lies at the origin of their fierce hostility to Tradition. Satan and his minions know full well what a threat the one true Church poses to their antichristic plan. These subversives – whom the Roman Pontiffs have courageously denounced as enemies of God, the Church, and humanity – are identifiable in the inimica vis, Freemasonry. It has infiltrated the Hierarchy and succeeded in making it lay down the spiritual weapons at its disposal, opening the doors of the Citadel to the enemy in the name of dialogue and universal brotherhood, concepts that are intrinsically Masonic. But the Church, following the example of her Divine Founder, does not dialogue with Satan: She fights him.

THE CAUSES OF THE PRESENT CRISIS

As Romano Amerio pointed out in his seminal essay Iota Unum, this cowardly and culpable surrender began with the convocation of the Second Vatican Ecumenical Council and with the underground and highly organized action of clergymen and laity linked to the Masonic sects, aimed at slowly but surely subverting the structure of government and magisterium of the Church in order to demolish Her from within. It is useless to look for other reasons: the documents of the secret sects demonstrate the existence of an infiltration plan conceived in the nineteenth century and carried out a century later, exactly in the terms in which it was conceived. Similar processes of dissolution had previously taken place in the civil sphere, and it is no coincidence that the Popes were able to grasp in the uprisings and wars that bloodied the European nations the disintegrating work of international Freemasonry.

Since the Council, the Church has thus become the bearer of the revolutionary principles of 1789, as some of the proponents of Vatican II have admitted, and as is confirmed by the appreciation on the part of the Lodges for all the Popes of the Council and of the post-conciliar period, precisely because of the implementation of changes that the Freemasons had long called for.

Change – or better still, aggiornamento – has been so much at the center of the conciliar narrative that it has been the hallmark of Vatican II and has posited this assembly as the terminus post quem that sanctions the end of the ancien régime – the regime of the “old religion,” of the “old Mass,” of the “pre-council” – and the beginning of the “conciliar church,” with its “new mass” and the substantial relativization of all dogma. Among the proponents of this revolution appear the names of those who, until the pontificate of John XXIII, had been condemned and removed from teaching because of their heterodoxy. The list is long and also includes Ernesto Buonaiuti, the excommunicated vitandus, a friend of Roncalli, who died unrepentant in heresy, and whom just a few days ago the President of the Italian Bishops’ Conference, Cardinal Matteo Zuppi, commemorated with a Mass in the cathedral of Bologna, as reported with ill-concealed emphasis by Il Faro di Roma (here): “Almost eighty years later, a cardinal who is completely in line with the Pope is starting again with a liturgical gesture that has in all respects the flavor of rehabilitation. Or at least a first step in that direction.”

THE CHURCH AND THE ANTICHURCH

I am therefore summoned before the tribunal that has taken the place of the Holy Office to be tried for schism, while the head of the Italian Bishops – identified as being among the papabili and completely in line with the Pope – is illicitly celebrating a Mass of suffrage for one of the worst and most obstinate exponents of Modernism, against whom the Church – the one from which according to them I am separated – had pronounced the most severe sentence of condemnation. In 2022, in the Italian Bishops’ Conference newspaper Avvenire, Professor Luigino Bruni praised Modernism in these terms:

[…] “a process of necessary renewal for the Catholic Church of its time, which was still impervious to the critical studies on the Bible that had been established for many decades in the Protestant world. For Buonaiuti, accepting scientific and historical studies on the Bible was the main way for the Church’s encounter with modernity. A meeting that did not take place, because the Catholic Church was still dominated by the theorems of neo-scholastic theology and blocked by the Counter-Reformation fear that the Protestant winds might finally invade the Catholic body.”

These words would suffice to make us understand the abyss that separates the Catholic Church from the one that replaced Her, beginning with the Second Vatican Council, when the Protestant winds finally invaded the Catholic body. This very recent episode is only the latest in an endless series of small steps, of silent acquiescence, of complicit winks with which the very leaders of the conciliar hierarchy made possible the transition “from the theorems of neo-scholastic theology” – that is, from the clear and unequivocal formulation of Dogmas – to the present apostasy. We find ourselves in the surreal situation in which a Hierarchy calls itself Catholic and therefore demands obedience from the ecclesial body, while at the same time professing doctrines that before the Council the Church had condemned; and at the same time condemning doctrines as heretical that up until then had been taught by all the Popes.

This happens when the absolute is removed from the Truth and relativized by adapting it to the spirit of the world. How would the Pontiffs of recent centuries have acted today? Would they judge me guilty of schism, or would they rather condemn the one who claims to be their Successor? Together with me, the modernist Sanhedrin judges and condemns all Catholic Popes, because the Faith that they defended is mine; and the errors that Bergoglio defends are those that they, without exception, condemned. The words of the Jesuit martyr Edmund Campion in response to the verdict finding him guilty of treason in 1581 apply to the present Vatican no less than they did then to the Defender of the Faith: “In condemning us, you condemn all your own ancestors.”

HERMENEUTIC OF RUPTURE

I ask myself, then: what continuity can be given between two realities that oppose and contradict each other? between Bergoglio’s conciliar and synodal church and the one “blocked by counter-reformation fear” from which he ostentatiously distances himself? And from what “church” would I be in a state of schism, if the one that claims to be Catholic differs from the true Church precisely in its preaching of what She condemned and in its condemnation of what She preached?

The adepts of the “conciliar church” will reply that this is due to the evolution of the ecclesial body in a “necessary renewal;” while the Catholic Magisterium teaches us that the Truth is immutable and that the doctrine of the evolution of dogmas is heretical. Two churches, certainly: each with its own doctrines and liturgies and saints; but whereas for the Catholic believer the Church is One, Holy, Catholic, and Apostolic, for Bergoglio the Church is conciliar, ecumenical, synodal, inclusive, immigrationist, eco-sustainable, and gay-friendly.

The Self-Removal of the Conciliar Hierarchy

Is it possible then that the Church has begun to teach error? Can we believe that the one Ark of salvation is at the same time also an instrument of perdition for souls? That the Mystical Body separates itself from its Divine Head, Jesus Christ, making the Savior’s promise fail? This cannot, of course, be admissible, and those who support such an idea fall into heresy and schism. The Church cannot teach error, nor can her Head, the Roman Pontiff, be at the same time heretical and orthodox, Peter and Judas, in communion with all his predecessors and at the same time in schism with them. The only theologically possible answer is that the Conciliar Hierarchy, which proclaims itself Catholic but embraces a faith different from that constantly taught for two thousand years by the Catholic Church, belongs to another entity and therefore does not represent the true Church of Christ.

To those who remind me that Archbishop Marcel Lefebvre never went so far as to question the legitimacy of the Roman Pontiff, while acknowledging the heresy and even the apostasy of the conciliar Popes – as when he exclaimed: “Rome has lost the Faith! Rome is in apostasy!” – I remind them that in the last fifty years the situation has dramatically worsened and that in all probability this great Pastor today would act with equal firmness, publicly repeating what he said then only to his clerics: “In this pastoral council, the spirit of error and lies has been able to work at ease, planting time-bombs everywhere that will blow up institutions in due course” (Principes et directives, 1977). And again: “He who is seated on the Throne of Peter participates in the worship of false gods. What conclusion should we draw, perhaps in a few months’ time, in the face of these repeated acts of communication with false cults? I don’t know. I wonder. But it is possible that we will find ourselves forced to believe that the Pope is not Pope. Because at first sight it seems to me – I do not yet want to say it in a solemn and public way – that it is impossible for someone who is a heretic to be publicly and formally Pope” (March 30, 1986).

What makes us understand that the “synodal church” and its head Bergoglio do not profess the Catholic Faith? It is the total and unconditional adherence of all its members to a multiplicity of errors and heresies already condemned by the infallible Magisterium of the Catholic Church and from the ostentatious rejection of any doctrine, moral precept, act of worship, and religious practice that is not sanctioned by “their” council. Neither of them can in conscience subscribe to the Tridentine Profession of Faith and the Anti-Modernist Oath, because what they both express is the exact opposite of what Vatican II and the so-called “conciliar magisterium” insinuate and teach.

Since it is not theologically tenable that the Church and the Papacy are instruments of perdition rather than of salvation, we must necessarily conclude that the heterodox teachings conveyed by the so-called “conciliar church” and the “popes of the Council” from Paul VI onwards constitute an anomaly that seriously calls into question the legitimacy of their magisterial and governing authority.

THE SUBVERSIVE USE OF AUTHORITY

That is, we must understand that the subversive use of authority in the Church aimed at Her destruction (or at Her transformation into a church other than the one willed and founded by Christ) constitutes in itself a sufficient element to render null and void the authority of this new subject which has maliciously superimposed itself onto the Church of Christ, usurping power. That is why I do not recognize the legitimacy of the Dicastery that is putting me on trial.

The manner in which the hostile action against the Catholic Church was carried out confirms that it was planned and intended, because otherwise those who denounced it would have been listened to and those who cooperated in it would have immediately stopped. Certainly, with the eyes of that time and the traditional formation of most of the Cardinals, Bishops, and Clergy, the “scandal” of a Hierarchy that contradicted itself appeared as such an enormity as to induce many prelates and clerics not to believe that it was possible that revolutionary and Masonic principles could find acceptance and promotion in the Church. But this was precisely the masterstroke of Satan – as Archbishop Lefebvre called it – who knew how to make use of the natural respect and filial love of Catholics for the sacred authority of the Pastors to induce them to put obedience before the Truth, perhaps hoping that a future Pope could in some way heal the disaster that had been accomplished and whose explosive results could already be guessed. This did not happen, despite the fact that some had courageously sounded the alarm. And I also count myself among those who, in that troubled phase, did not dare to oppose errors and deviations that had not yet fully shown themselves in their destructive value. I do not mean to say that I did not have an inkling of what was happening, but that I did not find – because of the intense work and the all-encompassing tasks of a bureaucratic and administrative nature at the service of the Holy See – the right conditions that would have allowed me to grasp the unprecedented gravity of what was taking place before our eyes.

THE CLASH

The occasion that led me to clash with my ecclesiastical superiors began when I was Delegate for the Pontifical Representations, then as Secretary General of the Governorate, and finally as Apostolic Nuncio to the United States. My war against moral and financial corruption unleashed the fury of the then Secretary of State, Cardinal Tarcisio Bertone, when – in accordance with my responsibilities as Delegate for the Papal Representations – I denounced the corruption of Cardinal McCarrick and opposed his promoting corrupt and unworthy candidates for the Episcopate presented by the Secretary of State, who had me transferred to the Governorate because “I prevented him from making the bishops he wanted.” It was always Bertone, with the complicity of Cardinal Giovanni Lajolo, who hindered my work aimed at combating widespread corruption in the Governorate, where I had already obtained  important results beyond all expectations. It was also Bertone and Lajolo who convinced Pope Benedict to expel me from the Vatican and send me to the United States. There I found myself having to confront the vile events of Cardinal McCarrick, including his dangerous relationships with political representatives of the Obama-Biden Administration and also on an international level, which I did not hesitate to report to Secretary of State Parolin, who took no account of it.

This led me to consider many events I had witnessed during my diplomatic and pastoral career in a different light, and to grasp their coherence with a single project that by its nature could be neither exclusively political nor exclusively religious, since it included a global attack on traditional society based on the doctrinal, moral, and liturgical teaching aspects of the Church.

CORRUPTION AS AN INSTRUMENT OF BLACKMAIL

This is why from once having been an esteemed Apostolic Nuncio – for which few days ago Cardinal Parolin himself recognized me for my exemplary loyalty, honesty, correctness, and efficiency – I have now become an inconvenient Archbishop, not only because I have asked for justice in the canonical processes undertaken against corrupt prelates, but also and above all for having provided an interpretive key that shows how corruption within the Hierarchy was a necessary premise to control, manipulate, and coerce it with blackmail to act against God, against the Church, and against souls. And this modus operandi – which Freemasonry had described in detail before infiltrating the ecclesial body – mirrors that adopted in civil institutions, where the representatives of the people, especially at the highest levels, are largely blackmailable because they are corrupt and perverted. Their obedience to the delusions of the globalist elite leads peoples to ruin, destruction, disease, and death – death not only of the body, but also of the soul. Because the true project of the New World Order – to which Bergoglio is enslaved and from which he draws his own legitimacy from the powerful of the world – is an essentially Satanic project, in which the work of the Creation of the Father, the Redemption of the Son, and the Sanctification of the Holy Spirit is hated, erased, and counterfeited by the simia Dei and his servants.

IF YOU DO NOT SPEAK, THE VERY STONES WILL CRY OUT

Witnessing the total subversion of the divine order and the propagation of infernal chaos with the zealous collaboration of the leaders of the Vatican and the Episcopate makes us understand how terrible are the words of the Virgin Mary at La Salette – Rome will lose the faith and become the seat of the Antichrist – and what a hateful betrayal is constituted by the apostasy of the Pastors, and by the even more unheard-of betrayal of the one who sits on the Throne of the Most Blessed Peter.

If I were to remain silent in the face of this betrayal – which is consummated with the fearful complicity of many, too many Prelates who are reluctant to recognize in the Second Vatican Council the principal cause of the present revolution and the adulteration of the Catholic Mass as the origin of the spiritual and moral dissolution of the faithful – I would break the oath taken on the day of my Ordination and renewed on the occasion of my episcopal Consecration. As the Successor of the Apostles, I cannot and will not accept to witness the systematic demolition of Holy Church and the damnation of so many souls without trying by every means to oppose all this. Nor can I consider a cowardly silence for the sake of a quiet life preferable to giving witness to the Gospel and defending Catholic Truth.

A schismatic sect accuses me of schism: this should be enough to demonstrate the subversion taking place. Imagine what impartiality of judgment a judge will be able to exercise when he depends on the one whom I accuse of being a usurper. But precisely because this event is emblematic, I want the faithful – who are not required to be familiar with the functioning of the ecclesiastical tribunals – to understand that the crime of schism is not committed when there are well-founded reasons to consider the election of the Pope dubious, due both to the vitium consensus as well as to the irregularities or violations of the norms which govern the conclave (cf. Wernz-Vidal, Ius Canonicum, Rome, Pont. Univ. Greg., 1937, vol. VII, p. 439).

The Bull Cum ex apostolatus officio of Paul IV established in perpetuity the nullity of the nomination or election of any Prelate – including the Pope – who had fallen into heresy before his promotion to Cardinal or elevation to Roman Pontiff. It defines the promotion or elevation as nulla, irrita et inanis – void, invalid, and without any value – “even if it took place with the agreement and unanimous consent of all the Cardinals; nor can it be said that it is validated by the receipt of the office, consecration, or possession […], or by the putative enthronement […] of the Roman Pontiff himself or by the obedience given to him by all and by the course of any duration of time in the said exercise of his office.” Paul IV adds that all the acts performed by this person are to be considered equally null, and that his subjects, both clerics and lay people, are freed from obedience with regard to him, “without prejudice, however, on the part of these same subjected people, to the obligation of fidelity and obedience to be given to future Bishops, Archbishops, Patriarchs, Primates, Cardinals, and Roman Pontiffs who are canonically installed.” Paul IV concludes: “And to the greater confusion of those thus promoted and elevated, where they claim to continue their administration, it is permissible to request the help of the secular arm; nor for this reason are those who withdraw from loyalty and obedience towards those who have been promoted and elevated in the way already mentioned, to be subject to any of those censures and punishments imposed on those who would like to tear the tunic of the Lord.”

For this reason, with serenity of conscience, I maintain that the errors and heresies to which Bergoglio adhered before, during, and after his election, along with the intention he held in his apparent acceptance of the Papacy, render his elevation to the throne null and void.

If all the acts of governance and teaching of Jorge Mario Bergoglio, in content and form, prove to be extraneous and even in conflict with what constitutes the action of any of the popes; if even a simple believers and non-Catholics understand the anomaly of the role that Bergoglio is playing in the globalist and anti-Christian project carried out by the World Economic Forum, the UN Agencies, the Trilateral Commission, the Bilderberg Group, the World Bank, and by all the other sprawling branches of the globalist elite, this does not demonstrate even slightly that I desire schism by highlighting and denouncing this anomaly. Yet I am attacked and prosecuted because there are those who delude themselves that by condemning and excommunicating me my denunciation of the coup d’état will somehow lose its coherence and consistency. This attempt to silence everyone solves nothing; indeed it makes those who try to conceal or minimize the metastasis that is destroying the ecclesial body all the more culpable and complicit.

THE “DEMINUTIO” OF THE SYNODAL PAPACY

To all this we may add the Study Document The Bishop of Rome (here) which the Dicastery for Promoting Christian Unity recently published and the downgrading of the Papacy which is theorized in it, in application of John Paul II’s Encyclical Ut Unum Sint, which in turn refers to the Constitution Lumen Gentium of Vatican II. It appears entirely legitimate – and dutiful, in the name of the primacy of Catholic Truth sanctioned in the infallible documents of the Papal Magisterium – to ask whether Bergoglio’s deliberate choice to abolish the apostolic title of Vicar of Christ and choose to define himself simpliciter as Bishop of Rome does not constitute in some way a deminutio of the Papacy itself, an attack against the divine constitution of the Church, and a betrayal of the Munus petrinum. And upon closer inspection, the previous step was taken by Benedict XVI, who invented – along with the “hermeneutic” of an impossible “continuity” between two totally foreign entities – the monstrum of a “collegial Papacy” exercised by the Jesuit and the Emeritus simultaneously.

It is no coincidence that the Study Document cites a phrase from Paul VI: “The Pope […] is undoubtedly the most serious obstacle on the path of ecumenism” (Speech to the Secretary for the Promotion of Christian Unity, 28 April 1967). Montini had began to prepare the ground four years earlier when he dramatically laid aside the Tiara. If this is the premise of a text that is intended to serve to make the Roman Papacy “compatible” with the denial of the Primacy of Peter that the heretics and schismatics reject; and if Bergoglio himself presents himself as merely primus inter pares amidst the assembly of Christian sects and denominations not in communion with the Apostolic See, failing to proclaim the Catholic doctrine on the Papacy defined solemnly and infallibly by the First Vatican Council, how can one fail to think that the exercise of the Papacy and indeed the very intention to accept it has been affected by a defect of consent (here and here), such as to render the legitimacy of “Pope Francis” null or at least highly doubtful? Which “church” could I separate myself from, which “pope” would I refuse to recognize, if the former defines itself as the “conciliar and synodal church” in antithesis to the “pre-conciliar church” – i.e. the Church of Christ – and the latter demonstrates that he considers the Papacy as his own personal prerogative to be disposed of by modifying and altering it at will, always in coherence with the doctrinal errors implied by Vatican II and the post-conciliar “magisterium”?

If the Roman Papacy – the Papacy, to be clear, of Pius IX, Leo XIII, Pius X, Pius XI, Pius XII – is considered to be an obstacle to ecumenical dialogue, and ecumenical dialogue is pursued as the absolute priority of the “synodal church,” represented by Bergoglio, what better way could this dialogue be implemented than by removing those elements that make the Papacy incompatible with it, and therefore tampering with it in a completely illegitimate and invalid way?

THE CONFLICT OF SO MANY BROTHER BISHOPS AND FAITHFUL

I am convinced that among the Bishops and priests there are many who have experienced and still experience today the excruciating internal conflict of finding themselves divided between what Christ the Pontiff asks of them – and they know it well – and what the one who presents himself as Bishop of Rome imposes with force, with blackmail, and with threats.

Today it is more necessary than ever for us Pastors to wake up from our torpor: Hora est iam nos de somno surgere (Rom 13:11). Our responsibility before God, the Church, and souls requires us to unequivocally denounce all the errors and deviations that we have tolerated for too long, because we will not be judged either by Bergoglio or by the world, but by Our Lord Jesus Christ. We will give an account to Him of every soul lost through our negligence, of every sin committed by each soul because of us, of every scandal before which we have remained silent out of false prudence, through a desire for quiet living, through complicity.

On the day on which I was supposed to present myself to defend myself before the Dicastery for the Doctrine of Faith, I have decided to make public this declaration of mine, to which I add a denunciation of my accusers, their “council,” and their “pope.” I ask the Holy Apostles Peter and Paul, who consecrated the soil of the Alma Urbe with their own blood, to intercede before the throne of the Divine Majesty, so that they may obtain for the Holy Church that She may finally be freed from the siege that eclipses Her and from the usurpers who humiliate Her, making the Domina gentium the servant of the antichristic plan of the New World Order.

IN DEFENSE OF THE CHURCH

My defense is therefore not a personal one, but rather a defense of the Holy Church of Christ, in which I have been constituted a Bishop and Successor of the Apostles, with the precise mandate of safeguarding the Deposit of Faith and preaching the Word, insisting opportune importune – in season and out of season – rebuking, reproving , exhorting with all patience and doctrine (2 Tim 4:2).

I strongly reject the accusation of having torn the seamless garment of the Savior and of having departed from being under the Supreme Authority of the Vicar of Christ: in order to separate myself from ecclesial communion with Jorge Mario Bergoglio, I would have to have first been in communion with him, which is not possible since Bergoglio himself cannot be considered a member of the Church, due to his multiple heresies and his manifest alienness and incompatibility with the role he invalidly and illicitly holds.

MY ACCUSATIONS AGAINST JORGE MARIO BERGOGLIO

Before my Brothers in the Episcopate and the entire ecclesial body, I accuse Jorge Mario Bergoglio of heresy and schism, and I ask that he be judged as a heretic and schismatic and removed from the Throne which he has unworthily occupied for over eleven years. This in no way contradicts the adage Prima Sedes a nemine judicatur, because it is evident that, since a heretic is unable to assume the Papacy, he is not above the Prelates who judge him.

I also accuse Jorge Mario Bergoglio of having caused – due to the prestige and authority of the Apostolic See which he usurps – serious adverse effects, sterility, and death in the millions of faithful who followed his insistent invitation to undergo the inoculation of an experimental gene serum produced with aborted fetuses, even to the point of issuing a formal “Note” declaring that using the vaccine is morally permissible (here and here). He will have to answer before the Tribunal of God for this crime against humanity.

Finally, I denounce the secret agreement between the Holy See and the Chinese communist dictatorship, by which the Church has been humiliated and forced to accept the government appointment of Bishops, the control of liturgical celebrations, and limitations on its freedom of preaching, while Catholics loyal to the Apostolic See are persecuted with impunity by the Beijing government with the complicit silence of the Roman Sanhedrin.

THE REJECTION OF THE ERRORS OF VATICAN II

I consider it an honor to be “accused” of rejecting the errors and deviations implied by the so-called Second Vatican Ecumenical Council, which I consider to be completely devoid of magisterial authority due to its heterogeneity compared to all the true Councils of the Church, which I fully recognize and accept, just as I fully recognize and accept all the magisterial acts of the Roman Pontiffs.

I convictedly reject the heterodox doctrines contained in the documents of Vatican II and which have been condemned by the Popes up to Pius XII, or which contradict the Catholic Magisterium in any way. I find it disconcerting to say the least that those who are trying me for schism are those who embrace the heterodox doctrine according to which there exists a bond of union “with those who, being baptized, are honored with the name of Christian, though they do not profess the faith in its entirety or do not preserve unity of communion with the successor of Peter” (LG 15). I wonder how readily one can challenge a Bishop for the lack of communion which is also claimed to exist with heretics and schismatics.

I equally condemn, reject, and refuse the heterodox doctrines expressed in the so-called “post-conciliar magisterium” that originated with Vatican II, as well as the recent heresies relating to the “synodal church,” the reformulation of the Papacy in an ecumenical key, the admission of concubinaries to the Sacraments, and the promotion of sodomy and “gender” ideology. I also condemn Bergoglio’s adherence to climate fraud, a mad neo-Malthusian superstition engendered by those who, hating the Creator, cannot help but also detest Creation, and man along with it, who is made in the image and likeness of God.

CONCLUSION

To the Catholic faithful, who today are scandalized and disoriented by the winds of novelty and the false doctrines that are promoted and imposed by a Hierarchy rebellious against the Divine Master, I ask you to pray and offer your sacrifices and fasts pro libertate et exaltatione Sanctæ Matris Ecclesiæ, so that Holy Mother Church may find Her freedom and triumph with Christ, after this time of passion. May those who have had the Grace of being incorporated into Her in Baptism not abandon their Mother who is today lying prostrate and suffering: tempora bona veniant, pax Christi veniat, regnum Christi veniat.

Given in Viterbo, on the 28th day of the month of June, in the Year of Our Lord 2024, the Vigil of the Holy Apostles Peter and Paul.

 

+ Carlo Maria Viganò, Archbishop

„Ale gdybyśmy nawet my albo anioł z nieba
głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam głosiliśmy,
niech będzie przeklęty.
Jak powiedzieliśmy przedtem, a teraz znowu mówię:
jeśli wam ktoś głosi ewangelię inną od tej, którą otrzymaliście,
niech będzie przeklęty”.

Gal 1:8-9

 

„Kiedy myślę, że jesteśmy w pałacu Świętego Oficjum, który jest wyjątkowym świadkiem Tradycji i obrony wiary katolickiej, nie mogę powstrzymać się od myśli, że jestem u siebie i że to ja, którego nazywacie „tradycjonalistą”, powinienem was osądzać ”. Tak mówił arcybiskup Marcel Lefebvre w 1979 r., gdy został wezwany do byłego Świętego Oficjum w obecności prefekta, kardynała Franjo Šepera i dwóch innych prałatów .

Jak stwierdziłem w swoim Komunikacie z 20 czerwca, nie uznaję autorytetu trybunału, który rości sobie prawo do osądzania mnie, ani jego prefekta, ani tego, który go mianował. Ta moja decyzja, która z pewnością jest bolesna, nie jest wynikiem pośpiechu ani ducha buntu; ale raczej jest podyktowana moralną koniecznością, która jako Biskup i Następca Apostołów zobowiązuje mnie w sumieniu do dawania świadectwa Prawdzie, to jest samemu Bogu, naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi.

Staję w obliczu tej próby z determinacją, która wynika ze świadomości, że nie mam powodu, aby uważać się za oddzielonego od komunii ze Świętym Kościołem i z Papiestwem, któremu zawsze służyłem z synowskim oddaniem i wiernością. Nie mogłem wyobrazić sobie ani jednej chwili mojego życia poza tą jedną Arką zbawienia, którą Opatrzność ustanowiła jako Mistyczne Ciało Chrystusa, w poddaniu się jego Boskiej Głowie i Jego Wikariuszowi na ziemi.

Wrogowie Kościoła katolickiego boją się mocy Łaski, która działa poprzez sakramenty, a przede wszystkim mocy Mszy świętej, strasznego katechonu , który udaremnia wiele ich wysiłków i zdobywa dla Boga tak wiele dusz, które w przeciwnym razie zostałyby potępione. I właśnie ta świadomość mocy nadprzyrodzonego działania kapłaństwa katolickiego w społeczeństwie leży u źródła ich zaciekłej wrogości wobec Tradycji. Szatan i jego słudzy doskonale wiedzą, jakie zagrożenie dla ich antychrześcijańskiego planu stanowi jedyny prawdziwy Kościół. Ci wywrotowcy – których Rzymscy Papieże odważnie potępili jako wrogów Boga, Kościoła i ludzkości – są rozpoznawalni w inimica vis , masonerii. Zinfiltrowała ona Hierarchię i udało jej się zmusić ją do złożenia broni duchowej, którą dysponowała, otwierając drzwi Cytadeli przed wrogiem w imię dialogu i powszechnego braterstwa , koncepcji, które są z natury masońskie. Jednakże Kościół, idąc za przykładem swego Boskiego Założyciela, nie prowadzi dialogu z szatanem: on z nim walczy.

PRZYCZYNY OBECNEGO KRYZYSU

Jak zauważył Romano Amerio w swoim przełomowym eseju Iota Unum , ta tchórzliwa i winna kapitulacja rozpoczęła się wraz ze zwołaniem Soboru Watykańskiego II oraz podziemną i wysoce zorganizowaną akcją duchownych i świeckich powiązanych z sektami masońskimi, mającą na celu powolne, ale pewne podważenie struktury rządu i magisterium Kościoła, aby zburzyć go od środka. Nie ma sensu szukać innych przyczyn: dokumenty tajnych sekt dowodzą istnienia planu infiltracji opracowanego w XIX wieku i przeprowadzonego wiek później, dokładnie w takich warunkach, w jakich został pomyślany. Podobne procesy rozpadu miały miejsce wcześniej w sferze cywilnej i nie jest przypadkiem, że papieże byli w stanie uchwycić w powstaniach i wojnach, które krwawiły narody europejskie, dezintegrujące dzieło międzynarodowej masonerii.

Od czasu Soboru Kościół stał się zatem nosicielem rewolucyjnych zasad z 1789 r., jak przyznali niektórzy zwolennicy Soboru Watykańskiego II, co potwierdza uznanie lóż dla wszystkich papieży Soboru i okresu posoborowego, właśnie ze względu na wprowadzenie zmian, których od dawna domagali się masoni.

Zmiana – a jeszcze lepiej, aggiornamento – była tak bardzo w centrum narracji soborowej, że stała się znakiem rozpoznawczym Soboru Watykańskiego II i ustanowiła to zgromadzenie jako terminus post quem , który sankcjonuje koniec ancien régime – reżimu „starej religii”, „starej mszy”, „przedsoborowego” – i początek „kościoła soborowego” z jego „nową mszą” i znaczną relatywizacją wszelkich dogmatów. Wśród zwolenników tej rewolucji pojawiają się nazwiska tych, którzy do pontyfikatu Jana XXIII byli potępiani i usuwani z nauczania z powodu swojej heterodoksji. Lista jest długa i obejmuje również Ernesto Buonaiuti, ekskomunikowanego vitandusa , przyjaciela Roncallego, który zmarł bez skruchy w herezji, a którego zaledwie kilka dni temu przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch, kardynał Matteo Zuppi, uczcił mszą w katedrze w Bolonii, jak donosi z niedokładnie ukrytym naciskiem Il Faro di Roma ( tutaj ): „Prawie osiemdziesiąt lat później kardynał, który jest całkowicie zgodny z papieżem, zaczyna od nowa gestem liturgicznym, który pod każdym względem ma posmak rehabilitacji. Albo przynajmniej jest pierwszym krokiem w tym kierunku ” .

KOŚCIÓŁ I ANTYKOŚCIÓŁ

Zostałem zatem wezwany przed trybunał, który zastąpił Święte Oficjum, aby osądzić mnie za schizmę, podczas gdy głowa włoskich biskupów – utożsamiana z papabili i całkowicie zgodna z papieżem – nielegalnie odprawia mszę wyborczą dla jednego z najgorszych i najbardziej zatwardziałych propagatorów modernizmu, przeciwko któremu Kościół – ten, od którego według nich jestem oddzielony – wydał najsurowszy wyrok potępienia. W 2022 r. w gazecie Konferencji Episkopatu Włoch Avvenire profesor Luigino Bruni chwalił modernizm w następujących słowach:

[…] „proces koniecznej odnowy dla Kościoła katolickiego tamtych czasów, który był wciąż odporny na krytyczne studia nad Biblią, które były ustanowione przez wiele dziesięcioleci w świecie protestanckim. Dla Buonaiuti akceptacja naukowych i historycznych studiów nad Biblią była główną drogą spotkania Kościoła z nowoczesnością. Spotkanie, które nie miało miejsca, ponieważ Kościół katolicki był nadal zdominowany przez twierdzenia teologii neoscholastycznej i blokowany przez strach kontrreformacji, że protestanckie wiatry mogą w końcu wtargnąć do ciała katolickiego . ”

Te słowa wystarczą, abyśmy zrozumieli przepaść, która dzieli Kościół katolicki od tego, który go zastąpił, począwszy od Soboru Watykańskiego II, kiedy wiatry protestanckie w końcu wtargnęły do ​​ciała katolickiego. Ten bardzo niedawny epizod jest tylko ostatnim z niekończącej się serii małych kroków, cichej zgody, współwinnych mrugnięć, za pomocą których sami przywódcy hierarchii soborowej umożliwili przejście „ od twierdzeń teologii neoscholastycznej ” – to znaczy od jasnej i jednoznacznej formuły dogmatów – do obecnej apostazji. Znajdujemy się w surrealistycznej sytuacji, w której hierarchia nazywa siebie katolicką i dlatego żąda posłuszeństwa od ciała kościelnego, podczas gdy jednocześnie wyznaje doktryny, które przed Soborem Kościół potępił; i jednocześnie potępia jako heretyckie doktryny, które do tej pory były nauczane przez wszystkich papieży.

Dzieje się tak, gdy absolut zostaje oderwany od Prawdy i zrelatywizowany poprzez dostosowanie go do ducha świata. Jak zachowaliby się dzisiaj papieże ostatnich stuleci? Czy uznaliby mnie za winnego schizmy, czy raczej potępiliby tego, który twierdzi, że jest ich następcą? Wraz ze mną modernistyczny Sanhedryn sądzi i potępia wszystkich papieży katolickich, ponieważ wiara, której bronili, jest moją; a błędy, których broni Bergoglio, to te, które oni, bez wyjątku, potępili. Słowa jezuickiego męczennika Edmunda Campiona w odpowiedzi na wyrok uznający go za winnego zdrady stanu w 1581 r. odnoszą się do obecnego Watykanu nie mniej niż wówczas do Obrońcy Wiary: „ Potępiając nas, potępiasz wszystkich swoich przodków ”.

HERMENEUTYKA ZERWANIA

Zadaję sobie zatem pytanie: jaką ciągłość można dać między dwiema rzeczywistościami, które sobie przeciwstawiają się i przeczą? między soborowym i synodalnym kościołem Bergoglia a tym „zablokowanym przez strach przed kontrreformacją”, od którego ostentacyjnie się dystansuje? I od jakiego „kościoła” byłbym w stanie schizmy, jeśli ten, który twierdzi, że jest katolicki, różni się od prawdziwego Kościoła właśnie w głoszeniu tego, co On potępił, i w potępianiu tego, co On głosił?

Adepci „kościoła soborowego” odpowiedzą, że jest to spowodowane ewolucją ciała kościelnego w „koniecznej odnowie”; podczas gdy Magisterium Katolickie uczy nas, że Prawda jest niezmienna, a doktryna ewolucji dogmatów jest heretycka. Dwa kościoły, z pewnością: każdy z własnymi doktrynami, liturgiami i świętymi; ale podczas gdy dla wierzącego katolika Kościół jest Jeden, Święty, Katolicki i Apostolski, dla Bergoglio Kościół jest soborowy, ekumeniczny, synodalny, inkluzywny, imigracyjny, ekologiczny i przyjazny gejom.

Samousunięcie się hierarchii soborowej

Czy możliwe jest zatem, że Kościół zaczął nauczać błędu? Czy możemy uwierzyć, że jedyna Arka zbawienia jest jednocześnie narzędziem zatracenia dusz? Że Mistyczne Ciało oddziela się od swojej Boskiej Głowy, Jezusa Chrystusa, sprawiając, że obietnica Zbawiciela zawodzi? To oczywiście nie może być dopuszczalne, a ci, którzy popierają taką ideę, popadają w herezję i schizmę. Kościół nie może nauczać błędu, ani jego Głowa, Rzymski Papież, nie może być jednocześnie heretycki i prawowierny, Piotr i Judasz, w komunii ze wszystkimi swoimi poprzednikami i jednocześnie w schizmie z nimi. Jedyną teologicznie możliwą odpowiedzią jest to, że Hierarchia Soborowa, która ogłasza się katolicką, ale przyjmuje wiarę inną niż ta, której stale nauczał przez dwa tysiące lat Kościół Katolicki, należy do innej jednostki i dlatego nie reprezentuje prawdziwego Kościoła Chrystusowego.

Tym, którzy przypominają mi, że arcybiskup Marcel Lefebvre nigdy nie posunął się tak daleko, by kwestionować prawowitość rzymskiego papieża, przyznając jednocześnie herezję, a nawet apostazję papieży soborowych – jak wtedy, gdy zawołał: „Rzym utracił wiarę! Rzym jest w apostazji!” – przypominam, że w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat sytuacja dramatycznie się pogorszyła i że najprawdopodobniej ten wielki pasterz dzisiaj działałby z równą stanowczością, powtarzając publicznie to, co powiedział wówczas tylko swoim duchownym: „Na tym soborze duszpasterskim duch błędu i kłamstw mógł swobodnie działać, podkładając wszędzie bomby zegarowe, które w odpowiednim czasie wysadzą instytucje” (Principes et Directives, 1977). I jeszcze: „Ten, który zasiada na Tronie Piotrowym, uczestniczy w kulcie fałszywych bogów. Jaki wniosek powinniśmy wyciągnąć, być może za kilka miesięcy, w obliczu tych powtarzających się aktów komunikacji z fałszywymi kultami? Nie wiem. Zastanawiam się. Ale możliwe, że będziemy zmuszeni uwierzyć, że papież nie jest papieżem. Ponieważ na pierwszy rzut oka wydaje mi się – nie chcę jeszcze mówić tego uroczyście i publicznie – że niemożliwe jest, aby ktoś, kto jest heretykiem, był publicznie i formalnie papieżem” (30 marca 1986).

Co pozwala nam zrozumieć, że „kościół synodalny” i jego głowa Bergoglio nie wyznają wiary katolickiej? Jest to całkowite i bezwarunkowe przywiązanie wszystkich jego członków do mnogości błędów i herezji już potępionych przez nieomylne Magisterium Kościoła katolickiego oraz ostentacyjne odrzucenie jakiejkolwiek doktryny, nakazu moralnego, aktu kultu i praktyki religijnej, które nie są sankcjonowane przez „ich” sobór. Żaden z nich nie może w sumieniu podpisać się pod trydenckim wyznaniem wiary i przysięgą antymodernistyczną, ponieważ to, co obaj wyrażają, jest dokładnym przeciwieństwem tego, co insynuuje i naucza Sobór Watykański II i tak zwane „magisterium soborowe”.

Ponieważ nie da się teologicznie udowodnić, że Kościół i papiestwo są narzędziami zatracenia, a nie zbawienia, musimy koniecznie dojść do wniosku, że heterodoksyjne nauki przekazywane przez tzw. „Kościół soborowy” i „papieży Soboru” począwszy od Pawła VI stanowią anomalię, która poważnie podważa prawowitość ich władzy magisterialnej i rządzącej.

SUBWERSYWNE WYKORZYSTANIE AUTORYTETU

To znaczy, musimy zrozumieć, że wywrotowe użycie autorytetu w Kościele, mające na celu Jego zniszczenie (lub Jego przekształcenie w kościół inny niż ten, który chciał i założył Chrystus) stanowi samo w sobie wystarczający element, aby unieważnić autorytet tego nowego podmiotu, który złośliwie narzucił się Kościołowi Chrystusa, uzurpując sobie władzę. Dlatego nie uznaję prawowitości Dykasterii, która mnie osądza.

Sposób, w jaki przeprowadzono wrogie działanie przeciwko Kościołowi katolickiemu, potwierdza, że ​​było ono zaplanowane i zamierzone, ponieważ w przeciwnym razie ci, którzy je potępili, zostaliby wysłuchani, a ci, którzy w nim współpracowali, natychmiast by się zatrzymali. Z pewnością, patrząc z perspektywy tamtych czasów i tradycyjnego wykształcenia większości kardynałów, biskupów i duchowieństwa, „skandal” hierarchii, która zaprzeczała sama sobie, wydawał się tak potworny, że skłonił wielu prałatów i duchownych do niewierzenia, że ​​możliwe jest, aby zasady rewolucyjne i masońskie znalazły akceptację i promocję w Kościele. Ale to był właśnie majstersztyk szatana – jak nazwał to arcybiskup Lefebvre – który potrafił wykorzystać naturalny szacunek i synowską miłość katolików do świętej władzy pasterzy, aby skłonić ich do postawienia posłuszeństwa ponad Prawdę, być może mając nadzieję, że przyszły papież będzie mógł w jakiś sposób uleczyć katastrofę, która została dokonana i której wybuchowe skutki można już było przewidzieć. Tak się nie stało, pomimo faktu, że niektórzy odważnie bili na alarm. I ja również zaliczam się do tych, którzy w tej burzliwej fazie nie odważyli się przeciwstawić błędom i odstępstwom, które jeszcze nie ujawniły się w pełni w swojej destrukcyjnej wartości. Nie chcę powiedzieć, że nie miałem pojęcia o tym, co się dzieje, ale że nie znalazłem – ze względu na intensywną pracę i wszechogarniające zadania natury biurokratycznej i administracyjnej w służbie Stolicy Apostolskiej – odpowiednich warunków, które pozwoliłyby mi pojąć bezprecedensową powagę tego, co działo się na naszych oczach.

STARCIE

Okazja, która doprowadziła mnie do starcia z moimi przełożonymi kościelnymi, zaczęła się, gdy byłem delegatem do Reprezentacji Papieskich, następnie Sekretarzem Generalnym Gubernatoratu, a w końcu Nuncjuszem Apostolskim w Stanach Zjednoczonych. Moja wojna z korupcją moralną i finansową rozpętała furię ówczesnego Sekretarza Stanu, kardynała Tarcisio Bertone, gdy – zgodnie z moimi obowiązkami jako delegata do Reprezentacji Papieskich – potępiłem korupcję kardynała McCarricka i sprzeciwiłem się promowaniu przez niego skorumpowanych i niegodnych kandydatów na biskupa przedstawionych przez Sekretarza Stanu, który przeniósł mnie do Gubernatoratu, ponieważ „przeszkadzałem mu w mianowaniu biskupów, których chciał”. To zawsze Bertone, przy współudziale kardynała Giovanniego Lajolo, utrudniał moją pracę mającą na celu zwalczanie powszechnej korupcji w Gubernatorstwie, gdzie już uzyskałem   ważne rezultaty przekraczające wszelkie oczekiwania. To również Bertone i Lajolo przekonali papieża Benedykta do wydalenia mnie z Watykanu i wysłania do Stanów Zjednoczonych. Tam musiałem zmierzyć się z odrażającymi wydarzeniami kardynała McCarricka, w tym z jego niebezpiecznymi związkami z przedstawicielami politycznymi administracji Obamy-Bidena, a także na szczeblu międzynarodowym, o czym nie wahałem się poinformować sekretarza stanu Parolina, który nie wziął tego pod uwagę.

Skłoniło mnie to do spojrzenia na wiele wydarzeń, których byłem świadkiem w trakcie mojej kariery dyplomatycznej i duszpasterskiej, w innym świetle i do uchwycenia ich spójności z pojedynczym projektem, który ze swej natury nie mógł być ani wyłącznie polityczny, ani wyłącznie religijny, gdyż obejmował globalny atak na tradycyjne społeczeństwo, oparty na doktrynalnych, moralnych i liturgicznych aspektach nauczania Kościoła.

KORUPCJA JAKO NARZĘDZIE SZANTAŻU

Dlatego też, będąc niegdyś szanowanym nuncjuszem apostolskim – za co kilka dni temu sam kardynał Parolin uznał mnie za wzorową lojalność, uczciwość, poprawność i skuteczność – stałem się teraz niewygodnym arcybiskupem, nie tylko dlatego, że domagałem się sprawiedliwości w procesach kanonicznych podjętych przeciwko skorumpowanym prałatom, ale także i przede wszystkim dlatego, że dostarczyłem klucza interpretacyjnego, który pokazuje, jak korupcja w hierarchii była niezbędną przesłanką do kontrolowania, manipulowania i zmuszania jej szantażem do działania przeciwko Bogu, przeciwko Kościołowi i przeciwko duszom. I ten modus operandi – który masoneria szczegółowo opisała przed infiltracją ciała kościelnego – odzwierciedla ten przyjęty w instytucjach cywilnych, gdzie przedstawiciele ludu, zwłaszcza na najwyższych szczeblach, są w dużej mierze podatni na szantaż, ponieważ są skorumpowani i zdeprawowani. Ich posłuszeństwo wobec złudzeń globalistycznej elity prowadzi narody do ruiny, zniszczenia, chorób i śmierci – śmierci nie tylko ciała, ale także duszy. Ponieważ prawdziwy projekt Nowego Porządku Świata – którego Bergoglio jest niewolnikiem i z którego czerpie swoją legitymację wśród możnych tego świata – jest projektem w swej istocie szatańskim, w którym dzieło Stworzenia Ojca, Odkupienia Syna i Uświęcenia Ducha Świętego jest znienawidzone, wymazane i podrobione przez simia Dei i jego sługi.

JEŚLI NIE BĘDZIESZ MÓWIŁ, SAME KAMIENIE BĘDĄ KRZYCZEĆ

Będąc świadkami całkowitego podważenia porządku Bożego i szerzenia się piekielnego chaosu przy gorliwej współpracy przywódców Watykanu i Episkopatu, rozumiemy, jak straszne są słowa Matki Boskiej w La Salette – Rzym utraci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta – i jaką nienawistną zdradę stanowi apostazja pasterzy, a jeszcze bardziej niesłychana zdrada tego, który zasiada na tronie Najświętszego Piotra.

Gdybym miał milczeć w obliczu tej zdrady – która jest dokonywana przy przerażającym współudziale wielu, zbyt wielu Biskupów, którzy niechętnie uznają w Soborze Watykańskim II główną przyczynę obecnej rewolucji i fałszerstwo Mszy katolickiej jako źródło duchowego i moralnego rozkładu wiernych – złamałbym przysięgę złożoną w dniu moich święceń i odnowioną przy okazji mojej konsekracji biskupiej. Jako Następca Apostołów nie mogę i nie chcę być świadkiem systematycznego niszczenia Kościoła Świętego i potępienia tak wielu dusz, nie próbując wszelkimi sposobami przeciwstawić się temu wszystkiemu. Nie mogę też uważać tchórzliwego milczenia za lepsze dla spokojnego życia niż dawanie świadectwa Ewangelii i obrona katolickiej prawdy.

Schizmatycka sekta oskarża mnie o schizmę: to powinno wystarczyć, aby wykazać, że ma miejsce subwersja. Wyobraźcie sobie, jaką bezstronność sądu będzie mógł sprawować sędzia, gdy będzie zależał od tego, kogo oskarżam o bycie uzurpatorem. Ale właśnie dlatego, że to wydarzenie jest symboliczne, chcę, aby wierni – którzy nie muszą znać funkcjonowania trybunałów kościelnych – zrozumieli, że zbrodnia schizmy nie jest popełniana, gdy istnieją uzasadnione powody, aby uznać wybór Papieża za wątpliwy, zarówno ze względu na vitium consensus , jak i na nieprawidłowości lub naruszenia norm, którymi rządzi się konklawe (por. Wernz-Vidal, Ius Canonicum , Rzym, Pont. Univ. Greg., 1937, t. VII, s. 439).

Bulla Cum ex apostolatus officio Pawła IV ustanowiła na zawsze nieważność nominacji lub wyboru jakiegokolwiek prałata – w tym papieża – który popadł w herezję przed awansem na kardynała lub wyniesieniem na papieża. Definiuje ona awans lub wyniesienie jako nulla, irrita et inanis – nieważne, nieważne i bez żadnej wartości – „ nawet jeśli nastąpiło za zgodą i jednomyślną zgodą wszystkich kardynałów; nie można też powiedzieć, że jest ono uprawomocnione przez przyjęcie urzędu, konsekrację lub posiadanie […], ani przez domniemaną intronizację […] samego papieża rzymskiego, ani przez posłuszeństwo okazane mu przez wszystkich i przez jakikolwiek okres czasu w ramach wspomnianego wykonywania jego urzędu. ”Paweł IV dodaje, że wszystkie akty dokonane przez tę osobę należy uważać za równie nieważne, a jej poddani, zarówno duchowni, jak i świeccy, są zwolnieni z posłuszeństwa w stosunku do niej, „ bez uszczerbku jednak ze strony tych samych poddanych, dla obowiązku wierności i posłuszeństwa, który należy okazać przyszłym biskupom, arcybiskupom, patriarchom, prymasom, kardynałom i rzymskim papieżom, którzy są kanonicznie instalowani ”. Paweł IV kończy: „ A ku większemu zamieszaniu tych w ten sposób awansowanych i wyniesionych, gdzie twierdzą, że kontynuują swoją administrację, wolno prosić o pomoc ramię świeckie; ani z tego powodu ci, którzy wycofują się z lojalności i posłuszeństwa wobec tych, którzy zostali awansowani i wyniesieni w sposób już wspomniany, nie podlegają żadnej z tych cenzur i kar nałożonych na tych, którzy chcieliby rozerwać tunikę Pana ” .

Z tego powodu, ze spokojem sumienia, utrzymuję, że błędy i herezje, których Bergoglio przestrzegał przed, w trakcie i po swoim wyborze, a także intencja, jaką przyświecała mu w momencie przyjęcia urzędu papieskiego, sprawiają, że jego wyniesienie na tron ​​jest nieważne.

Jeśli wszystkie akty rządzenia i nauczania Jorge Mario Bergoglio, w treści i formie, okażą się obce, a nawet sprzeczne z tym, co stanowi działanie któregokolwiek z papieży; jeśli nawet zwykli wierzący i niekatolicy zrozumieją anomalię roli, jaką Bergoglio odgrywa w globalistycznym i antychrześcijańskim projekcie realizowanym przez Światowe Forum Ekonomiczne , Agencje ONZ, Komisję Trójstronną, Grupę Bilderberg, Bank Światowy i wszystkie inne rozległe gałęzie globalistycznej elity, nie dowodzi to nawet w najmniejszym stopniu, że pragnę schizmy, podkreślając i potępiając tę ​​anomalię. A jednak jestem atakowany i ścigany, ponieważ są tacy, którzy łudzą się, że potępiając i ekskomunikując mnie, moje potępienie zamachu stanu w jakiś sposób straci swoją spójność i konsekwencję. Ta próba uciszenia wszystkich niczego nie rozwiązuje; w istocie czyni to jeszcze bardziej winnymi i współwinnymi tych, którzy próbują ukryć lub zminimalizować przerzuty niszczące ciało kościelne.

„DEMINUTIO” PAPIESTWA SYNODALNEGO

Do tego wszystkiego możemy dodać Dokument Studyjny Biskup Rzymu ( tutaj ), który niedawno opublikowała Dykasteria ds. Popierania Jedności Chrześcijan, oraz zdegradowanie Papiestwa, które jest w nim teoretyzowane, w zastosowaniu Encykliki Jana Pawła II Ut Unum Sint , która z kolei odnosi się do Konstytucji Lumen Gentium Soboru Watykańskiego II. Wydaje się całkowicie uzasadnione – i obowiązkowe, w imię prymatu Prawdy Katolickiej sankcjonowanej w nieomylnych dokumentach Magisterium Papieskiego – pytanie, czy świadomy wybór Bergoglio, aby znieść apostolski tytuł Wikariusza Chrystusa i zdecydować się zdefiniować siebie po prostu jako Biskupa Rzymu, nie stanowi w pewien sposób deminutio samego Papiestwa, ataku na boską konstytucję Kościoła i zdrady Munus petrinum . Przy bliższym przyjrzeniu się, poprzedni krok wykonał Benedykt XVI, który wymyślił – obok „hermeneutyki” niemożliwej „ciągłości” między dwoma całkowicie obcymi bytami – monstrum „ papiestwa kolegialnego” sprawowanego jednocześnie przez jezuitę i emeryta.

Nieprzypadkowo Dokument Studialny cytuje zdanie Pawła VI: „ Papież […] jest niewątpliwie najpoważniejszą przeszkodą na drodze ekumenizmu ” (Przemówienie do Sekretarza ds. Popierania Jedności Chrześcijan, 28 kwietnia 1967). Montini zaczął przygotowywać grunt cztery lata wcześniej, kiedy dramatycznie odłożył Tiarę. Jeśli jest to przesłanka tekstu, który ma służyć uczynieniu papiestwa rzymskiego „kompatybilnym” z zaprzeczeniem prymatu Piotra, które odrzucają heretycy i schizmatycy; a jeśli sam Bergoglio przedstawia się jedynie jako primus inter pares pośród zgromadzenia chrześcijańskich sekt i wyznań niebędących w jedności ze Stolicą Apostolską, nie głosząc katolickiej doktryny o papiestwie, zdefiniowanej uroczyście i nieomylnie przez Sobór Watykański I, jak można nie pomyśleć, że sprawowanie papiestwa, a w istocie sama intencja jego przyjęcia, została dotknięta wadą zgody ( tu i tutaj ) , która czyni prawowitość „papieża Franciszka” nieważną lub co najmniej wysoce wątpliwą? Od którego „kościoła” mógłbym się oddzielić, którego „papieża” odmówiłbym uznania, jeśli ten pierwszy definiuje siebie jako „kościół soborowy i synodalny” w przeciwieństwie do „kościoła przedsoborowego” – tj. Kościoła Chrystusowego – a ten drugi pokazuje, że uważa papiestwo za swoją osobistą prerogatywę, którą może dysponować poprzez modyfikowanie i zmienianie jej według własnej woli, zawsze w zgodzie z błędami doktrynalnymi zawartymi w Soborze Watykańskim II i posoborowym „magisterium”?

Jeśli papiestwo rzymskie – papiestwo, żeby było jasne, Piusa IX, Leona XIII, Piusa X, Piusa XI, Piusa XII – jest uważane za przeszkodę dla dialogu ekumenicznego, a dialog ekumeniczny jest traktowany jako absolutny priorytet „kościoła synodalnego”, reprezentowanego przez Bergoglio, to w jaki lepszy sposób można by wdrożyć ten dialog, niż usuwając te elementy, które czynią papiestwo z nim niezgodnym, a zatem ingerując w nie w sposób całkowicie nielegalny i nieważny?

KONFLIKT TYLU BRACI BISKUPÓW I WIERNYCH

Jestem przekonany, że wśród biskupów i księży jest wielu takich, którzy doświadczyli i nadal doświadczają bolesnego wewnętrznego konfliktu, gdyż są podzieleni między tym, czego żąda od nich Chrystus Papież – a oni o tym dobrze wiedzą – a tym, co narzuca siłą, szantażem i groźbami ten, który przedstawia się jako Biskup Rzymu.

Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek konieczne jest dla nas, Pasterzy, obudzenie się z naszego odrętwienia: Hora est iam nos de somnourgere (Rz 13,11). Nasza odpowiedzialność przed Bogiem, Kościołem i duszami wymaga od nas jednoznacznego potępienia wszystkich błędów i odstępstw, które tolerowaliśmy przez zbyt długi czas, ponieważ nie będziemy sądzeni ani przez Bergoglio, ani przez świat, ale przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Zdamy Mu sprawę z każdej duszy utraconej przez nasze zaniedbanie, z każdego grzechu popełnionego przez każdą duszę z naszego powodu, z każdego skandalu, przed którym milczeliśmy z fałszywej roztropności, z pragnienia spokojnego życia, ze współudziału.

W dniu, w którym miałem się stawić, aby bronić się przed Dykasterią Nauki Wiary, postanowiłem upublicznić to moje oświadczenie, do którego dodaję potępienie moich oskarżycieli, ich „soboru” i ich „papieża”. Proszę Świętych Apostołów Piotra i Pawła, którzy poświęcili ziemię Alma Urbe własną krwią, o wstawiennictwo przed tronem Boskiego Majestatu, aby mogli wyjednać dla Kościoła Świętego, aby został ostatecznie uwolniony od oblężenia, które go przyćmiewa, i od uzurpatorów, którzy go upokarzają, czyniąc Domina gentium sługą antychrystycznego planu Nowego Porządku Świata.

W OBRONIE KOŚCIOŁA

Moja obrona nie jest zatem obroną osobistą, lecz obroną Świętego Kościoła Chrystusowego, w którym zostałem ustanowiony Biskupem i Następcą Apostołów, z precyzyjnym mandatem strzeżenia Depozytu Wiary i głoszenia Słowa, nalegania i napominania w porę – w porę i nie w porę – upominania, strofowania, napominania z całą cierpliwością i nauką (2 Tm 4,2).

Zdecydowanie odrzucam oskarżenie o rozdarcie bezszwowej szaty Zbawiciela i o odejście od podporządkowania się Najwyższej Władzy Namiestnika Chrystusa: aby oderwać się od komunii kościelnej z Jorge Mario Bergoglio, musiałbym najpierw nawiązać z nim komunię, co nie jest możliwe, ponieważ sam Bergoglio nie może być uważany za członka Kościoła z powodu swoich licznych herezji oraz swojej oczywistej obcości i niezgodności z rolą, którą nieważnie i bezprawnie pełni.

MOJE OSKARŻENIA PRZECIWKO JORGE MARIO BERGOGLIO

Przed moimi Braćmi w Biskupstwie i całym ciałem kościelnym oskarżam Jorge Mario Bergoglio o herezję i schizmę i proszę, aby został osądzony jako heretyk i schizmatyk i usunięty z tronu, który niegodnie zajmował przez ponad jedenaście lat. To w żaden sposób nie przeczy maksymie Prima Sedes a nemine judicatur , ponieważ jest oczywiste, że skoro heretyk nie jest w stanie objąć papiestwa, nie jest ponad Biskupami, którzy go osądzają.

Oskarżam również Jorge Mario Bergoglio o spowodowanie – z powodu prestiżu i autorytetu Stolicy Apostolskiej, które uzurpuje – poważnych skutków ubocznych, bezpłodności i śmierci u milionów wiernych, którzy poszli za jego natarczywym zaproszeniem do poddania się szczepieniu eksperymentalną surowicą genetyczną wytworzoną z abortowanych płodów, nawet do tego stopnia, że ​​wydał formalną „Notę” stwierdzającą, że stosowanie szczepionki jest moralnie dopuszczalne ( tutaj i tutaj ) . Będzie musiał odpowiedzieć przed Trybunałem Bożym za tę zbrodnię przeciwko ludzkości.

Na koniec potępiam tajne porozumienie między Stolicą Apostolską a chińską komunistyczną dyktaturą, na mocy którego Kościół został upokorzony i zmuszony do zaakceptowania rządowych nominacji biskupów, kontroli celebracji liturgicznych i ograniczeń wolności głoszenia, podczas gdy katolicy lojalni wobec Stolicy Apostolskiej są bezkarnie prześladowani przez rząd w Pekinie przy współudziale milczenia rzymskiego Sanhedrynu.

ODRZUCENIE BŁĘDÓW SOBORU WATYKAŃSKIEGO II

Uważam za zaszczyt, że zostałem „oskarżony” o odrzucenie błędów i odstępstw zawartych w tzw. Soborze Watykańskim II, który uważam za całkowicie pozbawiony autorytetu nauczycielskiego ze względu na swoją heterogeniczność w porównaniu ze wszystkimi prawdziwymi Soborami Kościoła, które w pełni uznaję i akceptuję, tak jak w pełni uznaję i akceptuję wszystkie akty nauczycielskie Rzymskich Papieży.

Z przekonaniem odrzucam heterodoksyjne doktryny zawarte w dokumentach Soboru Watykańskiego II, które zostały potępione przez papieży aż do Piusa XII lub które w jakikolwiek sposób przeczą Magisterium Kościoła katolickiego. Uważam za co najmniej niepokojące, że ci, którzy mnie oskarżają o schizmę, to ci, którzy przyjmują heterodoksyjną doktrynę, zgodnie z którą istnieje więź jedności „ z tymi, którzy będąc ochrzczeni, są zaszczyceni imieniem chrześcijan, chociaż nie wyznają wiary w całości lub nie zachowują jedności wspólnoty z następcą Piotra ” (LG 15). Zastanawiam się, jak łatwo można kwestionować biskupa za brak komunii, która rzekomo istnieje również z heretykami i schizmatykami.

Równie potępiam, odrzucam i odmawiam heterodoksyjnych doktryn wyrażonych w tak zwanym „postsoborowym magisterium”, które powstało wraz z Soborem Watykańskim II, jak również niedawnych herezji odnoszących się do „kościoła synodalnego”, reformułacji papiestwa w tonacji ekumenicznej, dopuszczenia konkubinatów do sakramentów oraz promowania sodomii i ideologii „gender”. Potępiam również przywiązanie Bergoglio do oszustwa klimatycznego, szalonego neomaltuzjańskiego przesądu zrodzonego przez tych, którzy nienawidząc Stwórcy, nie mogą nie nienawidzić Stworzenia, a wraz z nim człowieka, który został stworzony na obraz i podobieństwo Boga.

WNIOSEK

Do wiernych katolików, którzy dziś są zgorszeni i zdezorientowani wiatrami nowości i fałszywymi doktrynami, które są promowane i narzucane przez Hierarchię zbuntowaną przeciwko Boskiemu Mistrzowi, proszę was o modlitwę i składanie waszych ofiar i postów pro libertate et exaltatione Sanctæ Matris Ecclesiæ , aby Święta Matka Kościół mogła znaleźć swoją wolność i triumfować z Chrystusem, po tym czasie męki. Niech ci, którzy otrzymali Łaskę włączenia do Niej w Chrzcie, nie porzucą swojej Matki, która dziś leży krzyżem i cierpi: tempora bona veniant, pax Christi veniat, regnum Christi veniat.

Dano w Viterbo, 28 dnia czerwca Roku Pańskiego 2024, w wigilię Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

 

+ Carlo Maria Viganò, arcybiskup