Radio Islam: Wielka Encyklopedia Żydów, S

Sójka Telesfor - urodzony 22 października 1893 roku w Łodzi. Skończył prawo na UW w 1927 roku. Sędzia śledczy i podprokurator WPO w Wilnie. W 1939 roku awansowany na majora. Podczas wojny internowany w Rumunii oraz w obozach niemieckich dla jeńców. W 1946 roku wraca do Polski i wstępuje do WP. Awansowany na stopień ppłk w 1946 roku. Referent prawny i radca prawny w DSS MON. Szef Wydzialu I Biura Prawnego MON. Radca prawny zarządu Uzupełnień i Służby Wojskowej Sztabu Generalnego WP. Od 1963 roku w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 roku.

Spałek Robert - ur. 1971, „historyk, absolwent UW, pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej IPN w Warszawie. Zajmuje się m.in. walkami wewnętrznymi w środowiskach komunistów w Polsce 1944-1956 oraz opozycją polityczną lat 70. Pod kierunkiem prof. Jerzego Eislera przygotowuje rozprawę: Poszukiwanie „wroga wewnętrznego w kierownictwie PPR/PZPR w latach 1948-1956.Felietonista „Gazety Polskiej.Publikuje także w Gazecie Wyborczej w której jest zatrudniony.Oto replika na jego publikację ze strony Muzeum Powstania Warszawskiego: Artykuł dotyczący tematyki drugiego z wykładów, także autorstwa Roberta Spałka:
W nawiazaniu do tekstu Roberta Spałka publikuję teraz dużą część listu, który wysłałem do Gazety Wyborczej 19 VI 07, z uwagami odnośnie treści zawartych w cz. 1. Redakcja Gazety nie opublikowała tej repliki (?).
Redakcja Gazety oburza się, kiedy ktoś mówi jej zespołowi, że „kłamie, manipuluje informacją, itd. W pewien sposób zachowanie redakacji, odnośnie jedengo tekstu-repliki, może potwierdzać te pewne obiegowe i „wrogie stwierdzenia, odnośnie wysokiego poziomu rzetelności i prawdziwosci infomacji publikowanych na łamach Gazety.
W przypadku materiałów napisanych przez pana Spałka, i publikowanych w GW (także cz. II), nie podzielam takiego dobrego mniemania o b. wysokim pozimie tekstów publikowanych przez GW, z przyczyn niżej podanych.
19 czerwca 2007
Gazeta Wyborcza
Redaktor naczelny - Adam Michnik
zastępca redaktora naczelnego - Piotr Stasiński,
Sekretarz redakcji: Grażyna Babińska,
Opinie i Świąteczna: Marek Beylin, Robert Spałek.
Dot: „Komuniści przeciw swoim tekst Roberta Spałka z 16-17 czerwca 2007r.
W nawiązaniu do tekstu Roberta Spałka pt. „Komuniści przeciw swoim opublikowanego w Gazecie Wyborczej - Świąteczna pragnę zwrócić uwagę na kilka poważnych uchybień i błędów merytorycznych, które autor popełnił w tym materiale opublikowanym 16-17 czerwca 2007 roku.
Uważam, że ten teksty jest na słabym poziomie merytorycznym, zawiera szereg nieprawd, przeinaczeń, niedokładności. W ten sposób materiał czyni wiele złego w świadomości społecznej. Jest to o tyle istotne, że pan Robert Spałek przez publikacje zawierające poważne uchybienia powiela, i wzmacnia istniejące od dziesiątek lat stereotypy związane z tą ważną dla dziejów Polski sprawą.
Odniosę się do kilku fragmentów z tej pracy, które uważam, że w sposób nierzetelny, półprawdziwy, czasami fantastyczny opisują źle przebieg tamtych wydarzeń.
1. W odnalezionych materiałach widniały nazwiska Włodzimierza Lechowicza i Alfreda Jaroszewicza, przedwojennych działaczy lewicowych, w latach okupacji powiązanych z Marianem Spychalskim, szefem wywiadu Gwardii Ludowej - partyzantki komunistycznej. Po wojnie Lechowicz i Jaroszewicz awansowali na wysokie stanowiska ministerialne.
Znalezione materiały w Gdańsku-Oliwie w drugiej połowie 1947 roku zawierały m.in. dokumenty z nazwiskami Lechowicza i Jaroszewicza, a oprócz nich były także inne jak: Stanisława Nienałtowskiego, Michała Eklera. Osoby te były przedwojennymi, cywilnymi pracownikami Samodzielnego Referatu Informacyjnego Dowództwa Okręgu Korpusu I (SRI DOK I) istniejącego w ramach Oddziale II w Warszawie. Sugestia autora, że byli oni działaczami lewicowymi jest nieprawdą. Oficjalnie obaj (Jaroszewicz i Lechowicz), z tytułu zajmowanych funkcji w Wojsku Polskim, nie mogli być żadnymi działaczami lewicowymi, a tym bardziej należeć do KPP. Oficjalnie trzymali się daleko od takich organizacji. Faktycznie byli związani w sposób ściśle tajny z legalną, a potem już zdelegalizowaną KPP. Jaroszewicz od ok. 1927 roku, a Lechowicz od 1933 roku, aż do chwili rozwiązania przez Komintern - Stalina - KPP w 1938 roku.
Z drugiej strony obaj zajmowali się zawodowo i oficjalnie w ramach pracy w SRI DOK I analizą działalności organizacji narodowych i komunistycznych w komórce organizacyjnej Oddziału II. Obaj pracowali w wojsku na etatach cywilnych. Jaroszewicz pracował w SRI DOK I w latach 1922-34, a Lechowicz, który wszedł na jego miejsce, w latach 1933-1939. Zadniemu ich komórki było analizowanie, kontrolowanie oraz przeciwdziałanie możliwości działania najpierw istnienia ruchów narodowych (związanych m.in. ze Stronnictwem Narodowym), a potem ruchów lewicowych - m.in. komunistycznych. Działacze, zwolennicy tych organizacji mogli prowadzić agitację, wywiad wśród żołnierzy oraz na terenie jednostek Wojska Polskiego.
2. „Paradoks polega na tym, że Lechowicz i Jaroszewicz od lat 20. byli agentami wywiadu radzieckiego ulokowanymi w przedwojennym Wojsku Polskim. Infiltrowali Oddział II Sztabu Głównego. Jednocześnie byli cennymi wtyczkami KPP - wchodzili w skład komórki mającej chronić „centralny aktyw tej partii.
Informacja podana przez autora jest półprawdziwa. Alfred Jaroszewcz był związany z nielegalną KPP od ok. 1927 roku. Dopiero w 1933 roku wciągnął do tej struktury Włodzimierza Lechowicza oraz wprowadził go na swoje miejsce w komórce SRI DOK I. W ramach działań w nielegalnej KPP obaj byli związani z kontrwywiadem KPP, a przez inne osoby, zarazem członków nielegalnej KPP, Samuelem Fogelsonem, Ludwikiem Fersztem, Bogusławem Buczyńskim mieli kontakty z wywiadem sowieckim. Był to najprawdopodobniej wywiad handlowy - gospodarczy.
3. Zadanie przewozu archiwum do Wesołej koło Warszawy i opracowania go przypadło w udziale pracownikom Biura Studiów GZI. Szefową Biura była Barbara Sowińska - sekretarka i kochanka Spychalskiego.
Autorów ponownie błądzi. Chodzi w tym wypadku o Stanisławę Sowińską z domu Zalcman (ur. 1912) ps. „Barbara, „Natka, która była w tym okresie ppłk. Wojska Polskiego w Głównym Zarządzie Informacji. W 1947/48 roku pełniła funkcję Szefa Biura Studiów GZI. Sowińska była wojenną łączniczką i sekretarką, najpierw Zygmunta Mołojca, a potem Spychalskiego (1942-44). W 1948 roku nie była sekretarką Spychalskiego, co wyraźnie sugeruje autor. Aresztowano ją w październiku 1949 i trzymano w więzieniu do grudnia 1954 roku. Przeszła bardzo ciężkie śledztwo.
4. Kiedy w połowie 1948 r. w posiadanie tego dokumentu weszło kierownictwo PPR (Jakub Berman, Hilary Minc i prezydent Bolesław Bierut, który zastąpił Gomułkę na stanowisku sekretarza generalnego partii przekształconej w grudniu 1948 r. w PZPR), sprawy zaczęły toczyć się szybko.
Autor ponownie miesza fakty, a jak nie wie to zmyśla. Całą sprawę rozpoczęto jeszcze przed czerwcowym plenum PPR w 1948 roku, gdzie Gomułka wygłosił swój słynny referat. Co więcej, Bierut zastąpił Gomułkę na funkcji sekretarza generalnego PPR na plenum sierpniowym (31 VIII - 4 IX 1948), a sprawa zaczęła nabierać rozpędu od lipca 1948 roku. Jakub Berman wezwał do siebie Romkowskiego podczas trwania wystawy o Ziemiach Zachodnich we Wrocławiu (otwarcie 21 VII 1948). Oświadczył mu, że kierownictwo partii (Biuro Polityczne) wydało decyzję o „rozpracowaniu sprawy Lechowicza-Jaroszewica. Powołano komisję partyjną w składzie: Berman, Radkiewicz, Spychalski, Romkowski.
Pan Spałek nie zna po prostu głównych dat i wydarzeń związanych z dziejami PPR i co więcej z opisywanym przez siebie epizodem (?!).
Na plenum sierpniowym (31 VIII-4 IX 48) Bierut wygłosił referat „O odchyleniu prawicowym i nacjonalistycznym w kierownictwie Partii i o sposobach jego przezwyciężania.
5. Wcielając ich do wywiadu GL, Spychalski wykorzystał ich przedwojenne doświadczenie i kontakty, by inwigilować Delegaturę Rządu Polskiego. Lechowicz wszedł do struktur Delegatury i był jednym z najwyżej uplasowanych agentów komunistycznych w Polskim państwie Podziemnym. Również po wojnie pozostał cennym źródłem informacji o nastrojach panujących w środowisku antykomunistycznym.
Ponownie informacja półprawdziwa - poważnie niepełna. Lechowicz wszedł do Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa m.st. Warszawy tzw. policji delegackiej w marcu 1943 roku. W przypadku Jaroszewicza nigdy on nie był związany z Delegaturą Rządu. Od początków 1940 roku był związany z ZWZ, potem z AK. Opinia autora na temat wysokiego uplasowania Lechowicza jest podobnie nierzetelna. Jaroszewicz stał wyżej, z tytułu piastowanych funkcji w ZWZ/AK, w strukturach podziemia, niż cytowany Lechowicz. Jest prawdopodobne, że byli także inni agenci sowieccy w strukturach podziemia, starsi rangą oficerowie ZWZ/AK, których nazwisk jeszcze powszechnie nie znamy.
6. W październiku 1948 r. z grona oficerów MBP wyłoniono tajną grupę do zadań specjalnych. Jej celem było demaskowanie „szpiegów umiejscowionych na wysokich szczeblach kierowniczych w partii i administracji państwowej oraz prowadzenie śledztw z tym związanych. Grupa utworzona w atmosferze „śmiertelnego niebezpieczeństwa grożącego partii była z założenia strukturą całkowicie wyizolowaną, działającą w ścisłej tajemnicy.
Autor myli się poważnie. Grupę specjalną do tej sprawy zaczęto „montować wiosną 1948 roku, a nie w październiku 1948 roku. Pierwsza nazwa tej specjalnej jednostki brzmiała: „Specjalna grupa operacyjna przy Viceministrze B.P. tow. Romkowskim. Na polecenie gen. bryg. Romana Romkowskiego (1907-68) rozpoczęto ściąganie ludzi z „bezpieczeństwa. Początkowo pracami grupy specjalnej (w tym śledczymi) kierował Józef Różański (1907-1981).
7. Do pierwszych aresztowań doszło 13 października 1948 r. Wśród więźniów znaleźli się Lechowicz i Jaroszewicz, mimo że byli posłami korzystającymi z immunitetu. Zatrzymani zostali bez postanowienia prokuratora i nakazu sądowego.
Kolejny błąd merytoryczny. Z tych dwóch osób posłem do Sejmu Ustawodawczego (1947-1952) był wyłącznie Lechowicz. Owszem zasiadał w tym czasie w Sejmie człowiek o nazwisku Jaroszewicz, lecz na imię miał Piotr.
Alfred Jaroszewicz nie był posłem do Sejmu Ustawodawczego. W przypadku zatrzymanych w tej sprawie postanowienia o aresztowaniu były wypisywane w ciągu kilku dni od chwili zatrzymania (ogólnie ok. 4-7 dni po). Z dużym prawdopodobieństwem takie decyzje zostały wypisane na Lechowicza i Jaroszewicza przez prokuratorów wojskowych z Naczelnej Prokuratury Wojskowej.
8. Po roku działalności grupy specjalnej, w październiku 1949 r. w pawilonie X więzienia na Mokotowie oraz w piwnicach willi miedzeszyńskiej przebywało w sumie 150-200 osób.
Ponownie informacja nieścisła. Funkcjonariusze MBP uwięzili, w związku z tą sprawą, 104 osoby od listopada 1948 do października 1949 roku. Autor zawyża dane o liczbie aresztowanych w tym okresie.
9. W 1954 r. oficerowie bezpieczeństwa palili w dołach na śmieci i wrzucali do niszczarek dokumenty X departamentu Ministerstwa bezpieczeństwa Publicznego (MBP).
Na koniec uwag, aczkolwiek jest to zdanie rozpoczynające cały publicystyczny „klops, zabawne potknięcie - czysta konfabulacja autora. Jestem przekonany, że takich urządzeń jak niszczarki - czyli specjalne urządzenie służące do cięcia papieru na drobne kawałki, jakie są dziś licznie w biurach - funkcjonariusze MBP nie posiadali na wyposażeniu, a także dziesiątki lat potem. Dokumenty niszczono przez palenie ich w kotłowniach lub dołach, np. willi w Miedzeszynie (tzw. obiekt „Spacer). Wywożono także dokumenty do papierni („big niszczarka), gdzie uległy zmieleniu pod ścisłą kontrolą funkcjonariuszy MBP-MSW itd. W ten prosty sposób zacierano śladu po różnych przestępstwach zapisane w setkach kilogramach dokumentów. Funkcjonariusze MBP takiego urządzenia jak niszczarka nie posiadał na stanie - przemysł czegoś takiego wówczas i potem nie produkował, zarówno w Polsce jak w ZSRS i innych krajach socrealu.
Reasumując. W związku z powyższym informacjami uważam, że w swojej publicystyce historycznej pan Rober Spałek popełnia liczne i poważne błędy, uchybienia. Odnoszę wrażenie, że czasami po prostu nie zna się na tym co pisze! Podane informacje wprowadzają czytelnika, mało obeznanego z podanymi wydarzeniami, w „ogłupienie. Gazeta Wyborcza - bezwiednie - przyczynia się do propagowania takich historycznych „treli-moreli, pogłębiając w ten sposób „ciemnotę o historii najnowszej Polski.
Tego rodzaju treści niestety, a przykro to stwierdzić, wzmacniają utrwalenie istniejących stereotypów. Skutecznie odpychają czytelników od poznania i zrozumienia prawdy o tamtych, dramatycznych wydarzeniach.
Ogólna zawartość podanych przez pana Spałka treści i informacji jest bliska płytkiej retoryce uprawianej na łamach m.in. „Dziennika lub „Faktów, czyli dużo sensacji z wieloma błędami merytorycznymi i faktograficznymi.
Taka publicystyka historyczna daleko odbiega od rzetelności i staranności warsztatu naukowego oraz obiektywizmu w stosunku do opisywanych wydarzeń, osób oraz formułowanych na tej podstawie ocenach. Autor podaje zbyt wiele błędnych informacji (jak na tak krótką pracę). Z jego dzieła wyraźnie przebija słabe opanowanie opisywanego materiału.
Aby nie być gołosłownym „pieniaczem w twardej krytyce dzieła pana Roberta Spałka - łatwo kogoś krytykować, trudniej samemu coś napisać - pozwalam sobie przesłać do Gazety Wyborczej fragment własnego opracowania. Porusza ono dokładnie te sprawy, o których pisze, w sposób tak wielce ułomny i nieporadny, pan Robert Spałek.
Przedłożony fragment dzieła jest wyjęty z większego opracowania, które poświęciłem Bronisławowi Chajęckiemu. Było on jedną z kilku osób zamordowanych na skutek wyroku sądowego, właśnie w sprawie „Lechowicz i Jaroszewicz - tzw. mord sądowy. Na żółto zaznaczyłem te fragmenty, które korespondują z treścią artykułu opublikowanego w Gazecie Wyborczej 16-17 czerwca 2007 roku - tak dla państwa porównania.
Badając i analizując losy Chajęckiego wykonałem szerokie badania osób, wydarzeń, które były związanych z jego życiem oraz całą tą sprawą (m.in. Lechowicz - bezpośrednio oraz Jaroszewicz - pośrednio). Chajęcki był tą osobą, która zaprzysięgała i zatrudniała Włodzimierza Lechowicza w PKB m.st. Warszawy - tzw. policji delegackiej. (...)
Obok załączonego fragmentu miałem okazje wygłosić trzy prelekcje w Muzeum Niepodległości w Warszawie, które były związane z tymi zagadnieniem (m.in. 4 czerwca 2006 roku prowadziłem wykład „Sprawa Lechowicza i Jaroszewicza). Tytuły i daty prelekcji otwartych:
1. „Walka o rząd dusz - niepodległość czy podległość, cz. 2. Sprawa Lechowicza i Jaroszewicza. Data wykładu: 4 czerwca 2007, poniedziałek.
2. „Walka o rząd dusz - niepodległość czy podległość, cz. 1. Sprawa zabójstwa Marcelego Nowotki w końcu 1942 r.. Data wykładu: 30 kwietnia 2007, poniedziałek.
3. „Człowiek, obywatel, patriota. Bronisław Chajęcki 1902-1953. A autorytety XX wieku. Data wykładu: 4 września 2006, poniedziałek.
Łącząc wyrazy szacunku, z poważeniem, dr Mirosław Wawrzyński.Oto dodatkowy komentarz zamieszczony na ww stronie.
Reasumując ten tekst jest po prostu słaby. Zawiera zbyt dużo błędów: drobych i dużych, jak na osobę, która uchodzi za eksperta (i chce robić z tego tematu doktorat). Jak tak dalej pan Robert Spałek utrzyma swój poziom, według mnie napiszę chyba „doktorat horror - świetny. Nie uważam się w tej materii za specjalistę, lub zawodowca. Takich „szkolnych i licznych błędów, jak na tę małą objętość, nie puszczam u siebie. Co nie oznacza, że po napisaniu około roku temu materiału o Chajęckim nie wprowadziłbym dziś paru drobnych poprawek i korekt. Ale w 100% nie opierałbym się o dzieła pana Roberta Spałka. Te ostatnie pozwolę sobie czytać dla zabawy. Merytorycznie wolę bazowć na solidnych tekstach, a nie na podobnych „trelach-morelach, napisanych stylem rodem z „Faktów, lub „SuperExpressu. dr Mirosław Wawrzyński.

Spasowski Romual - były ambasador PRL w USA.

SPIEGEL Natan ur. 1905 Nowy Jork, zm. 1995 Jerozolima, pseudonimem Stefan Kałuski (po II wojnie światowej używany jako nazwisko), filolog klasyczny, historyk filozofii. Do Polski przyjechał w dzieciństwie. Ukończył studia na UJK, później przez wiele lat pracował jako nauczyciel. Był zastępcą naczelnika Wydziału Kształcenia Nauczycieli w Ministerstwie Oświaty. Pod koniec lat 50 wyemigrował do Izraela.

Spiegel Paul - były przewodniczący Centralnej Rady Żydów w Niemczech. Powiedział o antysemityźmie w Niemczech: „Zawsze było dla mnie jasne, że pewien osad antysemityzmu musi tkwić w każdym społeczeństwie. Ale oczekuje się tego raczej u prostych, niewykształconych ludzi. A tymczasem teraz spotykamy się z takim nastawieniem wśród intelektualistów w kręgach akademickich.

Spiegelman Art - autor antypolskiego komiksu „Maus, w którym Polacy są świniami, Niemcy kotami, z Żydzi myszami. Oficjalna strona komiksu Maus Arta Spiegelmana. Jak to najczęściej u Żydów nie ma tam mowy o Niemcach tylko o jakichś enigmatycznych nazistach.Za to Polacy to świnie!!!: Od czasu kiedy w 1992 r. Art Spiegelman dostał nagrodę Pulitzera za Mausa, swoją mistrzowską opowieść komiksową o Holokauście, czytelnikom komiksów „dla dorosłych zaiskrzyły się oczy. W Mausie przez sportretowanie Żydów jako myszy, Polaków jako świnie, a nazistów jako koty, Spiegelman stworzył niezwykły i kontrowersyjny kontekst dla swojej wstrząsającej opowieści. Jego komiksy znane są ze swej surowej, minimalistycznej formy i prowokacyjnej treści. W swoim odczycie pt. „Comix 101 Spiegelman daje swojej publiczności możliwość chronologicznego prześledzenia ewolucji komiksu przez wszystkie jego okresy, wyjaśniając jaką wartość posiada to medium współcześnie i dlaczego nie powinno być ignorowane. Wierzy, że w naszej politerackiej kulturze komiks powinien się rozwinąć, ponieważ „komiks odzwierciedla sposób działania ludzkiego umysłu. Ludzie myślą w ikonograficznych obrazach, a nie hologramach, i w strzępach języka a nie paragrafach czy akapitach. Art Spiegelman urodził się w 1948 r. w Sztokholmie, w Szwecji. Wychował się w dzielnicy Queens w Nowym Jorku. W latach 1979 do 1986 uczył historii i estetyki komiksu w School of Visual Arts. Jest współzałożycielem i wydawcą Raw, magazynu prezentującego prace komiksowej awangardy. Jego rysunki były publikowane w wielu czasopismach, takich jak The New Yorker, którego jest współredaktorem, i wystawiane w wielu galeriach w kraju i za granicą. W 1992 r. za MAUS I i MAUS II został uhonorowany Nagrodą Pulitzera. Opublikował także książkę dla dzieci pt. Open Me... Im A Dog i ilustracje do książki Josepha Moncure Marcha z 1928 r. pt. The Wild Party. Aktualnie pracuje wspólnie z kompozytorem Philipem Johnstonem nad scenografią do opery Drawn to Death: A Three Panel Opera. Wydał antologię dla dzieci pt. Little Lit. Do innych przyznanych mu zaszczytów należą min.: Guggenheim Fellowship i nominacja do National Book Critics Circle Award. Obecnie Spiegelman mieszka w Nowym Jorku. Spiegelman, amerykański pisarz i rysownik, urodził się w 1948 r. w Sztokholmie. Dwa lata później wraz z rodzicami - polskimi Żydami ocalałymi z Oświęcimia - przeniósł się na stałe do Nowego Jorku,ale o tym już ani słowa.Należy tylko współczuć tym wszystkim którzy narażali,lub też oddali życie za ratowanie Żydów.Nie znany jest ani jeden przypadek aby Żyd uratował Polaka.Powinien powstać komiks w którym Żydzi pokazani byliby jako świnie.

Spinoza Baruch - urodził się 24 listopada 1632 roku w Amsterdamie. Zmarł w 1677 r. w Hadze. W 1656 roku roku został obłożony klątwą przez żydowską gminę w Amsterdamie. Zajął się szlifowaniem diamentów. Dzieła: „Etyka, „Traktat teologiczno-polityczny.

Sporniak Artur LISTA NR 5, 13, (ur. w 1966 r.), jest dziennikarzem i redaktorem działu religijnego w „Tygodniku Powszechnym, autor wywiadów-rzek m.in. z o. Leonem Knabitem, o. Joachimem Badenim, o. Janem Andrzejem Kłoczowskim. Żonaty od 1995 r. Zajmuje się etyka i wiarą.

Springer Filip - rocznik 1982. Absolwent Instytutu Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Instytutu Dziennikarstwa Polskapresse. Instruktor harcerski. Fotograf i dziennikarz. Reportaże ilustrowane jego zdjęciami regularnie publikuje dziennik „Polska The Times i tygodnik „Polityka. Publikował też w „Newsweeku, „Przekroju, „Rzeczpospolitej, „Dzienniku i „Tygodniku Powszechnym. Z aparatem podążył do Rumunii śladami książek Andrzeja Stasiuka, w Irlandii fotografował polskich emigrantów. Od kilku lat dokumentuje przemiany w społeczności rybaków żyjących w miasteczku Nowe Warpno na Pomorzu Zachodnim. Realizuje wieloletni projekt fotograficzny na temat wpływu architektury i rozwiązań urbanistycznych na relacje społeczne. Laureat kilku edycji konkursu Wielkopolska Press Photo. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Springer Isidore - członek siatki wywiadowczej Treppera. Po schwytaniu przez Niemców popełniła samobójstwo. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskiej, str. 14).

Spychaj-Sobczyński Władysław - pułkownik LWP, dyrektor Biura Paszportów Zagranicznych MBP od 1950, zastępca kierownika Grupy Operacyjnej WUBP w Kielcach od 1945, agent radzieckiego wywiadu, przeszkolony w Kujbyszewie i zrzucony w okupowanej Polsce. Był członkiem KPP, PPR i PZPR. Do dzisiaj niejasna pozostaje rola jaką odegrał w czasie pogromu kieleckiego w 1946.

Spychalska Ewa-Saloma Stein - agent SB „Czuma, przewodnicząca OPZZ, była ambasador III RP w Mińsku. Były pracownik kancelarii prezydenckiej. Lista Macierewicza: SPYCHALSKA EWA - Imię ojca: Bronisław, ur. 49-08-17 Warszawa, poseł, klub: SLD czł. Rady Kraj., praca OPZZ TERES TW kryptonim: Czuma, figuruje w: - kartotece odtworzeniowej Wydz. I

Spychalski Marian - urodzony w Łodzi 6 grudnia 1906 roku, zm. 7 czerwca 1980 w Warszawie. Od 1931 r. należał do Komunistycznej Partii Polski, od 1942 do PPR, od 1948 do PZPR. Szef Sztabu Głównego Gwardii Ludowej. W okresie 1944-1948 był członkiem Komitetu Centralnego i w latach 1945-1948 członkiem Biura Politycznego KC. W lipcu 1957 r. został awansowany na generała broni, a w 1963 r. otrzymał stopień marszałka Polski. Był ostatnią osobą, której nadano ten stopień. Przewodniczący Rady Państwa, marszałek LWP. Ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. We wrześniu 1943 był autorem ujawnienia gestapo listy działaczy Polskiego Państwa Podziemnego, Delegatury Rządu na Kraj i żołnierzy Armii Krajowej. 1944-1945 prezydent i przewodniczący Rady Narodowej Warszawy. Jednocześnie należał do najwyższych władz PPR - był w okresie 1944-1948 członkiem Komitetu Centralnego i 1945-1948 członkiem Biura Politycznego KC.

Spyra Janusz - dr. Instytutu Nauk o Edukacji Uniwerstetu Śląskiego w Katowicach. Współautor m.in. „Żydzi na Śląsku Austriackim 1742-1918i „Jews in Silesia. Red. Marcin Wodziński i Janusz Spyra. Kraków, Księgarnia Akademicka 2001, 468 s. Wydanej przez Studium Kultury i Języków Żydowskich Uniwersytetu Wrocławskiego.

Srebrna Magdalena - koordynator Uniwersytetu Trzeciego Wieku Fundacji Shalom.

Srebrny Stefan - 1890-1962, filolog, profesor KUL, Uniwersytetu Wileńskiego, tłumacz.

Sreng Henryk malarz.

Sribniak Jacek - klarnecista. Lubliner Klezmorim.

Sroka Łukasz Tomasz - mgr, członek Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Kraków.

Sroszka Chaim - był zamieszany w aferę sprzedawania pożydowskich domów w Jedwabnem. Pomagali mu w tym Grądkowski Eliasz i Zarzecki Tadeusz. Pośrednikiem w tym procederze był Eliasz Trokenheim, kierownik referatu śledczego w Łodzi. („Wokół Jedwabnego, redakcja P. Machcewicz i K. Persak, Warszawa 2002, t. 2, s. 379-388, 392-413, 422-424).

Stabro Stanisław - LISTA NR 4, ur. 1948, poeta, historyk literatury, krytyk literacki, wykładowca uniwersytecki, członek grupy poetyckiej „Teraz, jeden z czołowych twórców Nowej Fali. Pracuje w Instytucie Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Debiutował jako poeta w 1966 na łamach „Życia Literackiego. Współpracował m.in. z warszawską „Kulturą, „Literaturą, „Odrą, „Poezją, „Kulturą Niezależną. Wybrana twórczość: zbiory poetyckie Requiem (1973), Dzień Twojego narodzenia (1974), Ten wiersz, który na imię ma Polska (1978, wyd. w drugim obiegu), Pożegnanie księcia (1981), Korozja. Wiersze z lat 1982-1984 (1989), szkice i studia Poeta odrzucony (1989), Chwila bez imienia (1991; o poezji K.K. Baczyńskiego), Poezja i historia: od Żagarów do Nowej Fali (1995), Literatura polska 1944-2000 w zarysie (2002), Od Emila Zegadłowicza do Andrzeja Bobkowskiego. O prozie polskiej XX wieku (2002).

Stach Andrzej LISTA NR 4, 9, dr, pracownik dydaktyczny Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego.

Stach Leon - wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP.

Stachecki Jakub - na portalu Ateista.pl publikuje m.in.takie debilizmy: Gdybym był politykiem…

Stachnik Jan - „List otwarty USOPAŁ do premiera RP Pana Jarosława Kaczyńskiego z dn. 7 lutego 2007 r.: „Włodzimierz Krzyżanowski - oszust znany w całej Ameryce Płd., który m.in. sprzedał Janowi Stachnikowi konsulat polski w Argentynie - Mar de Plata, gdzie Stachnik nawet nie mieszka, gdyż zajmuje się praniem brudnych pieniędzy w Paragwaju i Urugwaju. Ojciec jego zaś był żydowskim adwokatem w Warszawie....

Stachów Józef - redaktor naczelny krakowskiej redakcji „Gazety Wyborczej .

Stachurksa Lilianna - Uniwersytet Trzeciego Wieku Fundacji Shalom.

Stachurski Jacek - „Nie będę miał urlopu. Będę łoił kapuchę na koncercie - powiedział dziennikarzom „Faktu Jacek Stachursky. Trudno nie szanować Stachurskiego za tę rozbrajającą szczerość. Artysta ujawnił, że w lipcu zarobił 400 tysięcy złotych. „Nigdy nie ukrywałem, że robię to dla pieniędzy - dodaje wokalista Jacek Łaszczok, bo tak brzmi prawdziwe nazwisko piosenkarza. Jest jednym z najbardziej rozchwytywanych wykonawców w Polsce. Podobno każde małe i duże miasto bije sie o możliwość zorganizowania jego występu. Jednak do tego potrzebny jest odpowiednio gruby portfel. („Wirtualna Polska - Muzyka, 05.30.2007)

Stachyra Joanna - kulturolożka z wykształcenia i z zamiłowania. Akademia Obywatelska w Lublinie.

Stadnicka Cecylia LISTA NR 4, psycholog.

Stadnicka-Dimitriew Zuzanna - prowadzi warsztaty psychologiczne przy Teatrze Żydoskim w Warszawie.(2007r.)

Staff - Brat Leopolda. Pracował w Sztabie Generalnym Ludowego Wojska Polskiego zaraz po wojnie. („Midrasz, styczeń 2005, Ewa Kożmińska-Frejlak - „Rozmowy Ewy Koźmińskiej-Frejlak, str. 24).

Staff Leopold-Fuhrherr - poeta.

Stafiej Anna LISTA NR 4, współ autorka Słownika wiedzy o teatrze.

Stala Marian LISTA NR 5, prof., historyk literatury i krytyk, jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego i stałym współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego.

Stalin W. J. - z jego rozkazu wywieziono do kilkudziesięciu łagrów i obozów katorgi prawie 2 miliony Polaków. Po 17 września 1939 roku rozkazał wywieść w głąb ZSRS ok. 250 tys. polskich jeńców wojennych, a oficerów rozstrzelać. Z jego inicjatywy obsadzono wszystkie ważne stanowiska w państwie „polskim Żydami i innymi mniejszościami. „Stalin otrzymuje od Rockefellera jeden milion dolarów, od Kuhn & Loeb 20 milionów dolarów. Stalin deponuje 600 milionów dolarów w złocie w firmie Kuhn-Loeb & Co.

STALIŃSKA Dorota LISTA NR 18, ur. 1 czerwca 1953 w Gdańsku, aktorka. W 1976 ukończyła PWST w Warszawie. Grała w „Teatrze na Woli. Laureatka prestiżowych nagród, m.in. im. Z. Cybulskiego tygodnika „Ekran. W 1976 debiutowała w filmie („Człowiek z marmuru), w 1980 zagrała główną rolę w filmie „Bez miłości.

Stall Leszek - LISTA NR 9, pracownik Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa dla Dzielnicy Żoliborz (Wydziału Organizacyjnego).

Stanek Teresa - wzięła udział w imprezce p.t. VII DZIEŃ DIALOGU CHRZEŚCIJAŃSKO-ŻYDOWSKIEGO, POZNAŃ, 11-19.01.2004r.z gawędą „Wokół żydowskiego stołu - jadłow Restauracji „Pod Pretekstem.

Staniewski Włodzimierz LISTA NR 4, ur. 1950, reżyser, aktor, scenarzysta. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wrocławskim. Swoją przygodę teatralną rozpoczął w krakowskim Teatrze STU, grał m.in. w słynnym Spadaniu, politycznym spektaklu na podstawie poematu Tadeusza Różewicza, którego premiera zbiegła się z wypadkami na Wybrzeżu w 1970 r. W 1971 r. rozpoczął czteroletnią współpracę z Laboratorium (1971-76) Jerzego Grotowskiego, gdzie przygotowywał artystyczne ekspedycje grupy. W 1976 założył Stowarzyszenie Praktyk Teatralnych „Gardzienice (oficjalna rejestracja 1978) we wsi Gardzienice pod Lublinem. W 1997 założył Akademię Praktyk Teatralnych.

Stanisławska Olga - LISTA NR 10, reportażystka i eseistka, współpracująca m.in. z „Gazetą Wyborczą, „Zeszytami Literackimi i „Tygodnikiem Powszechnym. Studiowała literaturę angielską i amerykańską w Warszawie i w Aix-en-Provence. Dwukrotnie podróżowała po Afryce, niemal rok spędziła w Bośni, po czym odbyła podróż na Bliski Wschód szlakiem krzyżowców. W „Tygodniku pisała m.in. o Żydach Sarajewa, o Jerozolimie i - po 11 września 2001 - o islamie. Jej reportaże i eseje ukazywały się w najważniejszych polskich pismach społeczno-kulturalnych. Jej książka „ROND DE GAULLEA otrzymała w 2002 r. prestiżową Nagrodę Fundacji im. Kościelskich.

Stanisławski Bogusław LISTA NR 9, 13, Rzecznik prasowy Amnesty International Polska.

Stanisławski Wojciech - LISTA NR 11, ur. 1968, jest historykiem, pracownikiem Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego i Ośrodka Studiów Wschodnich. Zajmuje się historią Rosji i Bałkanów. Publikował m.in. w „Przeglądzie Politycznym i „Tygodniku Powszechnym. Mieszka na Żoliborzu.

Staniszewska Grażyna - były poseł UW. Lista Macierewicza: Imię ojca: Józef, ur.49-11-02 Bielsko-Biała, poseł, partia: UD czł. Kraj. Rady stanowisko: v-ce przewod. Kom. Przekształceń Własnościowych, kategoria .TW Kowalska.

Stankowski Albert – LISTA NR 4, „Studia z dziejów i kultury Żydów w Polsce po 1945 roku August Grabski, Maciej Piasarski, Albert Stankowski, Warszawa 1997.

Stanosz Barbara - prof., filozof i logik, współpracowniczka kwartalnika Bez Dogmatu. Członkini komitetu honorowego: Dość państwa klerykalnego -Marsz przeciwko klerykalizacji Polski. Sobota 22 kwietnia 2006r. w Warszawie.organizatorem była skrajnie żydowsko-szowinistyczna partia od szmatławca Fakty i Mity, RACJI Polskiej Lewicy.

Stanowski Adam - profesor KUL.

Stańczuk Magdalena - Centrum im. Anielewicza.Studenckie Koło Naukowe, Sekcja Historii i Kultury Żydów.

Stańko Tomasz - ur. 11 lipca 1942 w Rzeszowie, muzyk jazzowy, jeden z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych trębaczy jazzowych na świecie. Ukończył szkołę muzyczną w Krakowie, tam także po raz pierwszy zetknął się z jazzem. Reprezentuje nurt free jazzu. W 1962 r. grał z Adamem Makowiczem i jego „Jazz Darings , a w 1963 r. w zespole Krzysztofa Komedy. W 1968 stworzył swój słynny Kwintet. Jest organizatorem i dyrektorem festiwalu „Jesień Jazzowa w Bielsku-Białej. W 2006 roku Tomasz Stańko wziął gościnnie udział w nagraniu płyty 21 zespołu Voo Voo, udzielając się w utworach „Zbiera mi się i „Papierosy i gin. Ponadto w kwietniu 2006 r. na specjalnym koncercie w spichlerzu w Janowcu wystąpił w jednorazowym duecie w towarzystwie Wojciecha Waglewskiego. Uczestnik m.in.X Ogólnopolskiego Dnia Judaizmu w Kościele katolickim 2007r. Na zakończenie uczniowie trzech szkół gdańskich odczytali tekst Deklaracji Młodych. Dziękując zebranym za wspólną modlitwę rabin Schudrich powiedział, że „Bóg jest radosny, widząc, że Jego dzieci są razem i wspólnie się modlą. Wieczorem o godz. 20.00 w Klubie Politechniki Gdańskiej odbył się koncert „Jazzmeni na klezmerską nutę. Gośćmi specjalnymi byli Tomasz Stańko i Bester Quartet.

Starczewska Krystyna LISTA NR 8, ur. 16 listopada 1937 w Toruniu, polonistka, filozof, etyk i pedagog. Twórczyni i dyrektor „Bednarskiej, prezes Krajowego Forum Oświaty Niepublicznej. Ukończyła Wydział Polonistyczny UW, doktoryzowała się w Instytucie Filozofii UW w 1971; przez lata pracowała w Polskiej Akademii Nauk. Zajmowała się twórczością Jerzego Szaniawskiego i dziełem Janusza Korczaka; psychologią humanistyczną i feminizmem. Przed rokiem 1989 brała udział w opozycji demokratycznej, współpracowała z KOR-em, współtworzyła Towarzystwo Kursów Naukowych, w latach 1982-1989 redagowała podziemny dwutygodnik KOS. W 1989 brała udział obradach podzespołu do spraw oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i postępu technicznego w ramach obrad Okrągłego Stołu W roku 1989 poświęciła się tworzeniu „Bednarskiej - I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie przy ulicy Bednarskiej oraz 20 Społecznego Gimnazjum w Warszawie przy ulicy Raszyńskiej, którego obecnie jest dyrektorem. 23 września 2006 została odznaczona przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od 2007 należy do Rady Programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość.

Starczewski Stefan - filolog, współzałożyciel Komitetu Helsińskiego w Polsce.  

Starczewski Stefan - LISTA NR 4, polonofob, prezes Fundacji Kultury. Członek „Otwartej Rzeczpospolitej, (oficjalnie) „Stowarzyszenia przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii powstałego w 1999 r. Stowarzyszenie liczy ponad 300 członków o różnych przekonaniach politycznych, różnych wyznań i bezwyznaniowych; głównie jednak pochodzenia żydowskiego oraz komuniści i ateiści. Stowarzyszenie otrzymuje finansowe wsparcie ze strony antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowskiej Fundacji im. Stefana Batorego.

Starewicz Artur - kierownik wydziału propagandy masowej KC PZPR (od grudnia 1948, do maja 1953 roku). Od maja 1953 roku, do stycznia 1954 roku - kierownik Wydziału Propagandy i Agitacji. Od grudnia 1956 roku do lipca 1963 roku - kierownik Biura Prasy KC PZPR. Wróg Polskości, Narodu Polskiego i Wolnego i Niepodleglego Państwa Polskiego. Od 1963 do 1970 r. był sekretarzem KC PZPR.

Staręga-Piasek Joanna - LISTA NR 4,11, Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Urodziła się w 1939 roku w Warszawie. Ukończyła Uniwersytet Warszawski, doktorat obroniła w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w 1972 r. W latach: 1979 - 1989 r. była kierownikiem Zakładu Pomocy Społecznej i Rehabilitacji w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego. Od 1979 roku jest też redaktorem kwartalnika ,,Praca Socjalna; 1995 - 1997 r. - dyrektorem Centrum Rozwoju Służb Społecznych. Od 1993 roku do chwili obecnej jest posłem na Sejm. Zajmuje się szczególnie pomocą społeczną i problematyką dotyczącą osób niepełnosprawnych. Była współtwórczynią ,,Ustawy o pomocy społecznej i autorką karty Praw Osób Niepełnosprawnych. Brała udział w Okrągłym Stole - stolik zdrowie i pomoc społeczna. Pani Joanna Staręga - Piasek jest zahartowana w bojach o kształt prawa dla osób niepełnosprawnych i jego przestrzegania.

Starownik Marian-Symeon Steinman

Starski Allan LISTA NR 4, scenarzysta filmowy. Oscar za „Listę Schindlera. Allan Mieczysław Starski, ur. 1 stycznia 1943 w Warszawie, polski scenograf. Był autorem scenografii wielu filmów Andrzeja Wajdy. W 1993 wraz z Ewą Braun otrzymał Oscara za scenografię do „Listy Schindlera w reż. Stevena Spielberga. W 2000 otrzymał Nagrodę „Polskie Orły za scenografię do filmu „Pan Tadeusz, a w 2003 tę samą nagrodę za scenografię do filmu „Pianista. Jest synem scenarzysty i autora tekstów piosenek Ludwika Starskiego.

Starski Ludwik - właściwie Ludwik Kałuszyner, ur. 1.03.1903 zm. 29.02.1984r.w Warszawie, komunistyczny kolaborant i pupilek. Autor scenariuszy filmowych, tekstów estradowych i piosenek.Debiutował w 1925 jako autor wodewilu „Halo, łodzianki wystawionego w Teatrze Miejskim w Łodzi, następnie współpracował z teatrami rozrywkowymi w Warszawie. Przed wojną był sekretarzem redakcji „Expressu Wieczornego Ilustrowanego. Napisał m. in. teksty piosenek dla kabaretów Qui Pro Quo, Gong, Morskie Oko, Perskie Oko, oraz filmów Zakazane piosenki, Skarb, Halo Szpicbródka ..., Kariera Nikodema Dyzmy. W latach 1948-49 kierownik zespołu filmowego „Warszawa, w latach 1955-63 kierował zespołem filmowym „Iluzjon. Ojciec scenografa Allana Starskiego.1954 - Odznaczenie (Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski) 1955 - Nagroda (wyróżnienie Nagrody Państowej „za działalność w zakresi e scenariuszy filmowych w minionym dziesięcioleciu) 1951 - PIERWSZY START Karlovy Vary (MFF) Wyróżnienie Honorowe „za żywe i optymistyczne przedstawienie życia młodych budowniczych socjalizmu w Polsce Ludowej

Starzewski Łukasz LISTA NR 4, dziennikarz Polskiej Agencji Prasowej.

Starzewski Stefan-Gustaw Szusterman

STASIAK Joanna LISTA NR 18, ur. 1965 r. Studia w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom uzyskała w 1989 w pracowni prof. Janusza Kaczmarskiego. W 1991 podyplomowe studia w The Ruskin School of Drawing and Fine Art w Oksfordzie, opiekunem był prof. Stephen Farthing. 1998 wyjazd do Paryża na stypendium Funduszu Pomocy Niezależnej Literaturze i Nauce Polskiej. Dwumiesięczny pobyt poświęcony interpretacjom ostatniego obrazu Poussina „Apollo zakochany w Dafne. Współautorka z Jackiem Antonim Zielińskim podręczników do szkoły podstawowe i gimnazjum z cyklu „ Świat sztuki Od 1996 prowadzi autorską Galerię In Spe. W 2002 przygotowała wystawę, „Gwasze, akwarele, rysunki Andrzeja Wróblewskiego. Inedita. Galeria In Spe, posiada stronę internetową www.in-spe.art.pl Od 2006 jest dyrektorem Instytutu Edukacji Artystycznej Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie.

Stasica Władysław - urodzony 30 września 1913 roku w Pęcławicach, pow. Sandomierz. Skończył prawo na UW w 1938 roku. Do wojny pracowal jako aplikant w Sądzie Okręgowym w Warszawie. W 1944 roku aplikant w Specjalnym Sądzie Karnym w Lublinie. Od 15 grudnia 1944 roku w WP. Sędzia WSG w Siedlcach, szef WSR w Bydgoszczy i Krakowie. Sędzia Wydzialu ds. Doraźnych Sądu Okręgowego w Lublinie. Stopień - major. Od 1953 roku w rezerwie. Adwokat w Krakowie. Zmarł w 1973 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Stasierska Anna - Forum Żydów Polskich.

Stasiewski Krzysztof LISTA NR 9, pracownik Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu.

Stasińska Beata LISTA NR 4, ur. 1960, absolwentka polonistyki, w latach 80. redaktor podziemnej gazety „Wola i wydawnictwa Pomost. W 1991r. Założyła wraz z Wojciechem Kuhną i Adamem Widmańskim Wydawnictwo W.A.B..

Stasińska Beata LISTA NR 5, 8, absolwentka polonistyki, w latach osiemdziesiątych redaktor podziemnej gazety „Wola oraz wydawnictwa Pomost, razem z Wojciechem Kuhną I Adamem widmańskim założyła w 1991 r. wydawnictwo W.A.B. , jest odpowiedzialna za program wydawniczy a także dział prawniczy.

Stasiński Piotr - „Gazeta Wyborcza

Stasiuk Andrzej - LISTA NR.5, 10, ur. 1960 w Warszawie. Pisarz, poeta, publicysta, eseista, dramaturg, który o Polsce napisał : „Tu nie ma nic. Laureat nagrody Nike. Wydalony kolejno: z liceum ogólnokształcącego, technikum, zasadniczej szkoły zawodowej. We wczesnych latach 80. zaangażowany w ruch pacyfistyczny, zdezerterował z wojska za co półtora roku spędził w więzieniu.W 1987 wyjechał z Warszawy i zamieszkał w Beskidzie Niskim. Laureat nagrody Fundacji Kultury (1994), Fundacji im. Kościelskich (1995), im. S. B. Lindego (2002), kilkakrotnie nominowany do literackiej nagrody Nike. W 2005 r. otrzymał Nike za „Jadąc do Babadag. Autor licznych felietonów prasowych („Tygodnik Powszechny, „Gazeta Wyborcza, „Tytuł, „OZON, „Frankfurter Allgemeine Zeitung i inne). Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków m.in. na angielski, fiński, francuski, holenderski, niemiecki, rosyjski, norweski, ukraiński, węgierski i włoski. Wraz z żoną Moniką Sznajderman prowadzi Wydawnictwo Czarne, specjalizujące się w literaturze środkowoeuropejskiej.

Staszczyk Izabella LISTA NR 4.

Staszczyk Muniek - lider zespołu T.Love; zasłynął z tego, że założył koszulkę z napisem „Jestem Żydem, a następnie skomentował ten fakt następująco: „Każdy Polak jest Żydem. Przynajmniej gdy dzieje się coś złego wszędzie widzimy Żydów, masonów czy Murzynów. Polska to kraj ksenofobii. Zakładam koszulkę, bo chcę rozszerzyć tolerancję.

Staszelis Jacek LISTA NR 4, fizyk.

Staszewska-Wooley Janina LISTA NR 16, dr hab. nauk med., mieszka w Melbourne, w Australii.

Staszewski Jarosław LISTA NR 4, ksiądz, 1992 - magister teologii na KUL-u. 1992 - święcenia kapłańskie w katedrze poznańskiej z rąk ks. arcybiskupa Jerzego Stroby. 1992-1994 - wikary w parafii św. Katarzyny w Goleniowie. 1994-1999 - studia specjalistyczne na Uniwersytecie Stefana kard. Wyszyńskiego (dawna Akademia Teologii Katolickiej) w zakresie sztuki sakralnej. 2000- 2002 - dyrektor Biblioteki Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu i wykładowca historii sztuki w WSD Towarzystwa Chrystusowego. Od 15.07.2002 - proboszcz parafii św. Józefa w Stargardzie. 28.11.2005 - obrona rozprawy doktorskiej „Ikonografia cudów eucharystycznych w polskiej sztuce nowożytnej na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Staszewski Kazik - polonofob, wokalista zespołu „Kult. Autor ohydnego nawiązania do polskiego hymnu narodowego w nazwie swego utworu „Jeszcze Polska, stanowiącego skrajny atak na Polskę, polski patriotyzm i tradycję.
„Głupia duma narodowa
i kompleksy od stuleci
Brudne twarze z wąsikami
 - ci agresywni frustraci.
Coście skurwysyny uczynili z tą krainą.
Pomieszanie katolika z mafią postkomunistyczną
Ci modlący się co rana i chodzący do kościoła
Chętnie by zabili ciebie tylko za kształt twego nosa.

Staszewski Konrad - „Generał dywizji. Od 1951 w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Od 1971 r. podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W satnie wojny Jaruzelsko-Kiszczakowej z Narodem - Szef Służby Zabezpieczenia Operacyjnego MSW. Potem znow podsekretarz stanu MSW. Od 1986 roku doradca prezesa ZUS (co tam ten super-ubek doradzał, trudno sobie wyobrazić). Dwa lata później doradca niemieckiej spółki Kodak-Baum. Jednocześnie wiceprezes spółki Gromada-Tourist. („Grabarze polskiej nadziei, H. Pająk, str. 242)

Staszewski Stefan-Szusterman Gustaw - kierownik wydziału prasy KC PZPR. Kiedy mianowano go pełnomocnikiem KC w Poznańskiem, „organizował przymusowy skup zboża od tamtejszych chłopów. W ramach zastraszania aresztowano tam 8 tysięcy chłopów. („Oni, Torańska, s. 90-91). Jego fanatyczne i pełne barbarzyńskiej wręcz niekompetencji decyzje znacząco ułatwiał fakt, że nie miał zielonego pojęcia o rolnictwie. Nie przeszkodziło mu to w byciu przez ponad półtora roku (od stycznia 1954 r. do września 1955 r. wiceministrem rolnictwa. („Kurier Codzienny z dn. 8-10 grudnia 2006 roku). Sam wyznał (T. Torańska, „Oni, s. 89): „(...) zostałem wiceministrem rolnictwa, zupełnie nie znając się na rolnictwie, jak typowy mieszczuch, żona mnie uczyła odróżniać żyto od pszenicy(...).

Stawar Andrzej-Edward Janus - 1900-61, krytyk filmowy, tłumacz.

Stawiński Janusz LISTA NR 9, pracownik Wydawnictwa Naukowego PWN.

Stebnicka-Kalicka Irena LISTA NR 16, mgr inż., mieszka w Warszawie.

Steca Ostap - ur. 1900 w Komańczy, zm. 1978, ukraiński, sowiecki wojskowy, generał ZSRR oraz generał brygady LWP. W latach 1918-1919 żołnierz Ukraińskiej Galicyjskiej Armii, walczył przeciw Polsce o Małopolskę Wschodnią. Od roku 1921 w Związku Radzieckim jako zawodowy oficer Armii Czerwonej. Pracował w szkolnictwie wojskowym. W roku 1944 oddelegowany przez władze ZSRR do ludowego Wojska Polskiego. Jako generał WP do czasu rozpoczęcia akcji Wisła opracowywał m.in. raporty dotyczące stopnia zwalczania ukraińskiego podziemia w Polsce. Był współautorem większości dokumentów opracowanych przez Sztab Generalny WP w związku z akcją „Wisła. Był współautorem koncepcji przesiedlenia z terenów Polski południowo-wschodniej Ukraińców i Łemków na Ziemie Odzyskane. Od 31 grudnia 1954 do 6 grudnia 1955 pełnił m.in. czasowo obowiązki dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. W roku 1956 wyjechał na stałe do ZSRR.

Stecki Marian - pułkownik, zbrodniarz, bandyta Urzędu Bezpieczeństwa.

Steczkowska Justyna - urodzona w 1972 roku. Polonofob, piosenkarka żydząca. „Obdarzona rzadko spotykaną, ponadczterooktawową skalą głosu, wokalistka popowa, skrzypaczka i aktorka (grała m.in. w filmie „Billboard Łukasza Zadrzyńskiego). Pochodzi z wielodzietnej „muzycznej rodziny Steczkowskich. zadebiutowała w 1994 r. wygrywając program telewizyjny „Szansa na sukces (TVP), gdzie wykonała utwór „Boskie Buenos z repertuaru grupy Maanam. Na swoim koncie ma osiem solowych płyt. Wzieła m.in. udział w hucpie p.t.VII DZIEŃ DIALOGU CHRZEŚCIJAŃSKO-ŻYDOWSKIEGO SYMPOZJUM „STANIECIE SIĘ BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM 17 STYCZNIA 2004r.w Poznaniu. Najważniejsza książka „Malowany Ptak,oszczercy Jerzego Kośińskiego.

Stefanowicz Zdzisława - LISTA NR 15, dr, adiunkt w Akademii Medycznej w Warszawie. Członek Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów.

Stefanów Jan J. - LISTA NR 15, ks, werbista. Koordynator Apostolatu Biblijnego Kszięży Werbistów. Członek Centrum Kultury i Dialogu

Stefańczyk Iwona - LISTA NR 8, 10, językoznawczyni, obecnie studiuje psychologię w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Jej zainteresowania obejmują teorię queer, analizę dyskursu oraz przeciwdzałanie uprzedzeniom i dyskryminacji. Związana z Feminoteką.

Steffen Edward Rafał - „Współpracownik niejawny WSI w zakresie dzialań wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych RP (...). Prezes Polskiej Agencji Informacyjnej SA, doradca Prezesa Zarządu Bankowego Funduszu Leasingowego SA. Dyrektor Gabinetu Ministra Szefa Rządowego Centrum Studiów Strategicznych Lecha Nikolskiego. („Kurier Codzienny z dn. 2-4 marca 2007 r. )

Steffen Katrin - dr, członek Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Warszawa.

Stein Edyta - nawróciła się na wiarę chrześcijańską. Została zagazowana w Brzezińce. Papież Jan Pawel II kanonizował ją, co zostało odebrane przez niektóre środowiska żydowskie jako próba zawłaszczenia Holokaustu.

Stein Lisa - „Wyróżniła się podczas operacji Pustynna Burza, styczeń 2005, Bella Szwarcman-Czarnota - „Kobieta żołnierzem, str. 26.

Steinberg Aniela - adwokat, wstawiła się za oficerem NSZ i działaczem ONR Mirosławem Ostromęckim. Pomagał w tym także ksiądz Prymas August Hlond. Został uratowany od pewnej śmierci.

Steinborn Bożena - LISTA NR 15, dr, historyk sztuki, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa.

Steinhaus Hugo - 1887-1972, matematyk, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, Uniwersytetu Wrocławskiego, PAU, PAN. W swoich dziennikach pod datą 18 marca 1945 roku pisze: „(...) w prezydium Rady Ministrów Żydzi mają 80% posad. To samo na innych wyższych stanowiskach. (Wspomnienia i zapiski, Londyn 1992, s. 298)

Steinhoff Janusz - był ekspertem „Okrągłego Stołu z ramienia „Solidarności w zakresie górnictwa i ochorny środowiska. W latach 90. współzałożycielem Partii Chrześcijańskich Demokratów, której współprzewodniczył od sierpnia 2000 do listopada 2001 roku. Od 1997 r. był członkiem Akcji Wyborczej Solidarność. Od 27 listopada 2004 r. jest przewodniczącym Partii Centrum.

Steinlauf Michael LISTA NR 4, autor książki „Pamięć nieprzyswojona.

Steinsbergowa Aniela Zofia - z domu Berlinerblau, ur. 29 czerwca 1896 w Wiedniu, zm. 22 grudnia 1988 w Warszawie, prawnik, adwokat w wielu procesach politycznych i po 1956 rehabilitacyjnych (w 1968 pozbawiona prawa wykonywania zawodu), działaczka PPS, członek Komitetu Obrony Robotników i KSS KOR, społecznik, tłumacz. Wychowała się w zamożnej rodzinie zasymilowanych Żydów, była córką Józefa (zm. 1935), który ukończył Konserwatorium Muzyczne w Warszawie, a później uzyskał habilitację z chemii na uniwersytecie w Bernie i był właścicielem (a także dyrektorem) fabryki przerobu juty „Stradom w Częstochowie, oraz Heleny z Oppenhemów (Oppenheimów, 1870-1939), absolwentki warszawskiej Szkoły Rysunku. Miała troje rodzeństwa: siostra Dorota, zamężna Seydemann (1898-1943) była malarką, brat Adolf (1900-1977) inżynierem chemikiem i dyrektorem technicznym fabryki „Stradom (w czasie II wojnie światowej osiadł w USA), drugi brat Tadeusz (1907-1941 lub 1942) ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie i pracował jako architekt w pracowni Szymona Syrkusa w Warszawie (zginął we Lwowie z rąk Ukraińców). Urodzona w Wiedniu, dzieciństwo i młodość spędziła w Warszawie, po ślubie (1921) zamieszkała w Krakowie, gdzie własną, uznaną kancelarię adwokacką prowadził jej mąż Emil Steinsberg (1879-1943). Jedna z pierwszych w Polsce kobiet adwokatów. W latach międzywojennych słynęła z obrony komunistów. W czasie II wojny światowej ukrywała się w Warszawie i pracowała w Radzie Pomocy Żydom Żegota (referacie żydowskim Delegatury Rządu na Kraj), wyszukując kryjówki dla uciekających na aryjską stronę Żydów. W latach 1948-1955 należała do PZPR (po połączeniu PPS z PPR). W 1955 r. razem z mecenasem Władysławem Winawerem reprezentowała Kazimierza Moczarskiego, późniejszego autora Rozmów z katem . Wrażenia z tamtych procesów spisała w swojej kronice „Widziane z ławy obrończej wydanej przez Instytut Literacki w Paryżu.Członek Klubu Krzywego Koła, sygnatariuszka wielu listów protestacyjnych.

Stelmachowski Andrzej - KIK, były minister nauki, prezes Wspólnoty Polskiej. Ostatnio poparł szefa IPN Kieresa podpisując pochwalający go list. Były szef Fundacji Rolnej przy Episkopacie, którą unicestwił zadłużając ją na 50 mln $ i uciekł na lepszy fotel szefa Wspólnoty Polskiej. „Prof. dr A. Stelmachowski został doradca pana prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego w bardzo waznych sprawach, jakimi są sprawy Polonii. Oprócz tego pan profesor ma zająć sie sprawą, na jakich prawach ma być przywrócone obywatelstwo polskie Żydom, tym ktorzy utracili je przed rokiem 1989, czyli w roku 1968, a którzy podobno zostali zmuszeni do wyjazdu z Polski (...). Wygląda na to, że Polska będzie szukać sposobów aby umożliwić Żydom powrót do Polski, aby ich zachęcać wspaniałą gospodarką i ciągle zwyżkującą ekonomią, ale do tego są potrzebni specjaliści z wielkim talentem. („Kurier Codzienny - „Nowy doradca prezydenta RP ze starymi pomysłami, L.T.W., 13-15 kwietnia 2007)

Stelmaszyk Krzysztof - ur. 2 marca 1959 roku w Warszawie, aktor,metryka na twarzy. Ma troje dzieci. Dwóch synów z pierwszego małżeństwa - Jonasza i Janka oraz córkę Janinę z obecną partnerką, Agnieszka Glińską. 25 marca 2008 roku był gościem programu Kuby Wojewódzkiego nadawanego przez TVN. Podczas programu, naśladując Marka Raczkowskiego, umieścił w ekskrementach biało-czerwoną chorągiewkę. Leszek Bubel złożył w związku z tą sprawą zawiadomienie w prokuraturze.

Stepan Maria LISTA NR 5, reporterka, pracuje w Radiu ZET od 1997 roku, oprócz morza, Pomorza i Kaszubów uwielbia słowiański Wschód, relacjoniowała wizytę Papieża na Ukrainie, atak czeczeńskieko komanda na teatr na Dubrowce w Moskwie, umacnianie się dyktatury Łukaszenki na Białłorusi, kolejne wybory parlamentarne i prezydenckie, w tych krajach, a także Pomarańczową Rewolucję na Ukrainie. Była też spedcjalnym wysłannikiem Radia ZET do Sydney. Relacjonowała przygotowania Australijczyków do Igrzysk Olimpijskich.

Sterling Kazimierz - podczas I Zjazdu Zjednoczenia Polaków Wyznania Mojżeszowego w swoim referacie inż. Sterling potępił projekt Judeopolonii. W trakcie trwania I wojny światowej, środowiska Żydów polskich i niemieckich, stworzyły projekt powołania Judeopolonii. Miało to być buforowe państewko, zależne od Niemców i opanowane przez Żydów, bez żadnych uprawnień dla Polaków. Sterling był jednak w mniejszości, tzw. asymilatorzy stanowili ok. 10% ogółu polskich Żydów. Wydali jednak wiele pięknych postaci zasłużonych w walce o niepodległość Polski. Można o tym przeczytać w książce „Przemilczani obrońcy Polski J. R. Nowaka. Niestety, postawa większości Żydów była zgoła odmienna. Uwidoczniło się to szczególnie w trakcie walk o granice Polski. Większość Żydów w Poznańskiem poparła Niemców. We Lwowie poparli Ukraińców, a w Wilnie i Białymstoku Litwinów.

Stern Abraham - (Avraham Shtern), pseudonim Yair, ur. 23 grudnia 1907, zm. 12 grudnia 1942, założyciel i przywódca radykalnej żydowskiej organizacji terrorystycznej Lehi, znanej również jako Stern Gang (ang. Banda Sterna). Urodził się w Suwałkach. W 1925 wyemigrował do Palestyny, gdzie najpierw ukończył Gimnazjum Hebrajskie w Jerozolimie, a następnie podjął studia na Uniwersytecie Herbajskim na dwóch kierunkach: języki klasyczne i literatura (grecka oraz łacińska). Gdy w 1939, po wybuchu II wojny światowej, Ecel i Hagana ogłosiły zawieszenie wszystkich działań przeciwko Brytyjczykom, Stern, uznający Wielką Brytanię za największego wroga Żydów i ich państwa, założył radykalną organizację Lahomei Herut Israel (Lehi) mającą kontynuować działania zbrojne wymierzone w brytyjską administrację w Palestynie. Jego przekonanie o słuszności tej walki zwiększyło niezgodzenie się władz na przyjęcie kolejnych żydowskich uchodźców z III Rzeszy. W styczniu 1941 Yair próbował porozumieć się z rządem III Rzeszy oferując: wzięcie udziału w wojnie po stronie Niemiec, w zamian za pomoc w przetransportowaniu Żydów z Europy do Izraela. Pod koniec 1941 podjęto druga próbę kontaktu z Niemcami. W obu przypadkach nie odnotowano jednak odpowiedzi nazistów. 12 grudnia 1942 podczas aresztowania, Abraham Stern został zastrzelony przez brytyjską policję, prawdopodobnie z powodu roli jaką odgrywał w strukturach organizacji terrorystycznej Lehi. W 1981 założono miasto Kochav Yair (hebr. ëĺëá éŕéř, trb. Kohav Yair; ang. dosłownie Gwiazda Yaira), którego nazwa pochodzi od pseudonimu Sterna.

Stern Abraham - 1769-1842, przodek Antoniego Słonimskiego i Nicolasa Slonimskyego, którzy byli jego prawnukami urodził się w ubogiej rodzinie żydowskiej w Hrubieszowie ok.1769 roku. Jako uczeń tamtejszego zegarmistrza , ów mechanik-samouk zadziwił wszystkich zdolnościami do mechaniki precyzyjnej i pomysłowością konstruktorska. Tu poznał go Stanisław Staszic , zaopiekował się nim i zabrał go do Warszawy. Dzięki tej pomocy Stern zdobył potrzebna wiedze i poświęcił się wynalazczości. Pierwszym jego wynalazkiem był „ruchomy tryangul , rodzaj dalmierza dla geodetów. Później skonstruował jeszcze konny „wózek topograficzny do pomiaru sytuacji i niwelowania. Wykreślał on automatycznie jednocześnie sytuacje i profil terenu w dowolnej skali. Ten ostatni wynalazek zyskał mu uznanie Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk. Najważniejszym osiągnięciem Sterna była jego machina rachunkowa przedstawiona w 1812 roku specjalnej komisji Towarzystwa. W komunikacie wygłoszonym 7 stycznia 1813 roku prezes Towarzystwa Staszic tak oto charakteryzuje ów wynalazek : „Do użycia machiny przez Sterna wynalezionej nie trzeba więcej , jak tylko znajomości liczb , a te ustawiwszy , machina sama wydaje rezultat i o ukończeniu ich głosem dzwonka ostrzega . Jest to machina tego gatunku , jaka pierwszy wymyślił i ogłosił w roku 1642 sławny Pascal i nad jakim wynalazkiem pracował nieśmiertelnego imienia Leibniz. W 1816 roku , podczas pobytu cara Aleksandra I w Warszawie z okazji koronacji , Stern demonstrował monarsze działanie swej maszyny do liczenia. Podobno nawet żachnął się , kiedy car dał mu do wykonania zbyt łatwe , jego zdaniem zadanie . Skarcono go wówczas za brak dworskich manier. Od 1818 roku był , jako zaufany Staszica , członkiem dozoru szkół elementarnych dla osób wyznania mojżeszowego , a następnie dyrektorem szkoły rabinów.

Stern Abraham (Lehi) - 1907-42, agent OVRA i Abwehry jeden z przywódców Irgunu, uwielbiał Słowackiego i Piłsudskiego.

Stern Anatol - ur. 24 października 1899 w Warszawie, zm. 19 października 1968 tamże, poeta, prozaik, krytyk filmowy i literacki, scenarzysta, tłumacz. Urodzony w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, absolwent polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Wraz z Brunem Jasieńskim jest autorem manifestu futuryzmu polskiego „Nuż w bżuhu. Jednodńuwka futurystuw. Na mocy układu Sikorski-Majski wstąpił do armii polskiej, z którą udał się na Bliski Wschód. W latach 1942-1948 przebywał w Palestynie, gdzie publikował swoje utwory w przekładach na język hebrajski. Po powrocie do Polski zamieszkał w Warszawie.

Stern Anatol - ur. 24 października 1899 w Warszawie, zm. 19 października 1968 tamże, poeta, prozaik, krytyk filmowy i literacki, scenarzysta, tłumacz. Urodzony w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, absolwent polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Współtwórca polskiego futuryzmu, w latach 1921-1923 redagował wraz z J. Iwaszkiewiczem czasopismo „Nowa Sztuka, publikował w jednodniówkach futurystycznych („Tak, „Gga, „Niebieskie pięty), a także w czasopismach „Skamander, „Zwrotnica, „Wiadomości Literackie. Wraz z Brunem Jasieńskim jest autorem manifestu futuryzmu polskiego „Nuż w bżuhu. Jednodńuwka futurystuw.

Stern Jonasz (Janusz?) - 1904-1989, malarz, profesor ASP. Był współorganizatorem i członkiem Grupy Krakowskiej. Działacz Komunistycznej Partii Polski.

Stern Lina - profesor, naukowiec, „sowiecki Einstein. W czasie II wojny światowej wchodziła w sklad Żydowskiego Komitetu antyfaszystowskiego w ZSRR. („Midrasz, styczeń 2005).

Stern Maram - wiceprzewodniczący Światowego Kongresu Żydów. W kwietniu 2006 roku zaprotestował on przeciwko zwróceniu się przez polskie ministerstwo kultury do UNESCO, by zmienić nazwę obozu Auschwitz tak, aby uwypuklić fakt jego założenia przez Niemców. Stern oświadczył, że: „Nie wolno sugerować, jakoby Polska nie odgrywała żadnej roli w obozie. Przeciwko jego wypowiedzi zaprotestowała część środowisk żydowskich, m.in. redaktor naczelny miesięcznika „Judisk Kronika Jacki Jakubowski.

Sterna-Wachowiak Sergiusz - wziął udział w PROGRAMIE OGÓLNOPOLSKICH OBCHODÓW VII DNIA DIALOGU CHRZEŚCIJAŃSKO-ŻYDOWSKIEGO 12 STYCZNIA 2004r. w Poznaniu.Z koncertem w Teatrze Nowym muzyki klezmerskiej „Di Galitzyaner Klezmorin - Tria Galicyjskiego

Sternbach Leon - 1864-1949, filolog klasyczny.

Sternberg Joseph - reżyser filmowy, agitował przeciwko hitleryzmowi wśród intelektualistów i artystów w USA. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskie, str. 14).

STERNIK Robert LISTA NR 18, dr inż., adiunkt WSHE, absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Łódzkiej specjalności Trakcja Elektryczna. Pracę doktorską na temat wzmocnienia systemu zasilania trakcji elektrycznej prądu stałego, obronił w Moskiewskim Instytucie Inżynierów Transportu. Długoletni pracownik naukowo - dydaktyczny Politechniki Łódzkiej w katedrze Trakcji Elektrycznej. W działalności naukowej zajmował się zagadnieniami optymalizacji układów elektroenergetycznych trakcji.

Sternlicht Elżbieta LISTA NR 16, były walterowiec, pianistka, jest wykładowcą Universität der Künste w Berlinie, występuje w Filharmonii Berlińskiej, najczęściej wykonuje utwoty Koffera.

Sterownik Marian-Szymon Steinman

Stewart-Kostyra Martha - „Ta, będaca od lat wyrocznią w sprawie stylu życia dla wielu Amerykanów, osobistość polskiego pochodzenia zamierza dokonac transformacji przyjętych na naukę sprawców dotychczasowych katastrof kuchennych w mistrzów przygotowywania posiłków. Guru TV reality, Mark Burnett udzielił Stewart wsparcia w tym dziele, a ich wspólny program zadebiutuje w telewizji pod koniec roku. Zainteresowani nim kiepscy kucharze lub ci, którzy muszą spożywać przygotowane przez nich posiłki, moga skladać zgloszenia, wraz z pomysłowa kasetą wideo na temat kandydata i jego nieudanych prób gotowania. Wideo nie powinno przekraczać trzech minut. Historia Marthy Stewart, łącznie z jej pobytem w więzieniu, była inspiracja do nowego widowiska muzycznego pt. „Martha! Unauthorized Musical (pol. Martha! Nieautoryzowany Musical). Zgodnie z doniesieniem na łamach pisma „Femalefirst, show o byłej więźniarce i królowej spraw domowych, nazywającej sie w nim Maftha Blake, został splodzony jeszcze przed skazaniem Stewart na więzienie, lecz pokazuje jej wzlot, upadek i ponowne wejście na szczyty. Witryna internetowa Marthamusical.com tak zachęca do obejrzenia spektaklu: „Show opowiada historię Marthy Blake, ktora dzięki przebiegłości praz z pomocą pistoletu do kleju wyrasta ze swych korzeni polskiej klasy pracującej, stając się najwyższym kobiecym autorytetem amerykańskiego domatorstwa i jedną z najlepiej prosperujących kobiet biznesu w amerykańskiej historii. („Dziennik Związkowy - „Polonica na łamach prasy amerykańskiej, Darek Jakubowski, 8-10 lipca 2005)

Stępień Jerzy - „Urodzony 7 września 1946 w Staszowie. W 1969 ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1969-1971 odbył aplikację sądową. Od 1971 do 1973 był asesorem, od 1973 sędzią Sądu Powiatowego w Kielcach, a od 1975 Sądu Rejonowego. W latach 1979-1989 był radcą prawnym. W latach 1989-1993 senator I i II kadencji z województwa kieleckiego z listy Komitetu Obywatelskiego „Solidarność i Porozumienia Obywatelskiego Centrum. Przewodniczący Komisji Samorządu terytorialnego i Administracji Państwowej Senatu. Członek Komisji Konstytucyjnej Senatu (1989-1993) oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego (1991-1993). Pełnił funkcję Generalnego Komisarza Wyborczego w latach 1990-1993. W latach 1997-1999 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. W czerwcu 1999 został wybrany przez Sejm sędzią Trybunału Konstytucyjnego. 28 czerwca 2006 został wraz z sędzią Markiem Mazurkiewiczem wybrany przez Trybunał Konstytucyjny kandydatem na stanowisko prezesa trybunału. 12 lipca 2006 jego kandydatura została przedstawiona prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu. 4 listopada 2006 został powolany przez Prezydenta RP na stanowisko Prezesa Trybunału Konstytucyjnego. Funkcję tę pelni od 6 listopada 2006 i najprawdopodobniej będzie ją sprawował az do końca kadencji sędziego Trybunału, która upływa 25 czerwca 2008. Jest pierwszym prezesem TK bez tytułu naukowego;dotychczasowi prezesi i wiceprezesi byli profesorami (...). Prezes Trybunału Konstytucyjnego nie ukrywał, że lustracja wedle uchwalonej w 2006 roku ustawy jest sprzeczna z prawem.(„Myśl Polska - Sylwetki, 27 maja 2007)

Stępień Przemysław LISTA NR 5, członek Krajowego Sądu Koleżeńskiego Zieloni 2004 ora były Sekretarz Zarządu Zielonych 2004 wiceprezes Stowarzyszenia Solidarni z Afryką, absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.

Stępniakowa Ewa LISTA NR 16, redaktor, pracuje w wydawnicwie „Biblioteka Narodowa, wieloletnia kierownicka Zakładu Katalogów Rzeczowych.

Stępniewska-Holzer Barbara LISTA NR 9, prof. dr hab., zajmuje się historią powszechną XIX wieku. Pracownik dydaktyczny Ośrodka Badań nad Tradycją Antyczną w Polsce i Europie Środkowowschodniej UW.

Stępniewski Andrzej LISTA NR 9, dr hab., inż., pracownik dydaktyczny Wydziału Inżynierii Produkcji Akademii Rolniczej w Lublinie.

Stiller Nina - piosenkarka, aktorka i tancerka. Absolwentka Studium Pantomimy przy Teatrze Żydowskim w Warszawie oraz Wydziału Piosenki Aktorskiej w Szkole Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. 29 września, nakładem EMI Music Poland, ukazała się płyta Niny Stiller, na której jest mieszanka żydowskiej muzyki ludowej i popularnej, połączonej z nowymi brzmieniami. Jest wielokrotną laureatką konkursów Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, Ogólnopolskiego Konkursu Piosenki Francuskiej „Paryż-Warszawa-Varsovie-Paris, Ogólnopolskiego Konkursu Piosenki Żydowskiej oraz Festiwalu Muzyki Folkowej Polskiego Radia „Nowa Tradycja 2003. Ma w swoim dorobku role w filmach takich twórców jak: Andrzej Wajda, u którego zagrała w filmie „Korczak, Jerzy Kawalerowicz, który powierzył jej rolę w „Quo Vadis, Roman Polański w „Pianiście i Leszek Wosiewicz w dramacie „Cynga. Korzysta równie chętnie z dorobku polskich twórców, jak i z repertuaru francuskiego, niemieckiego, oraz oczywiście z przebogatych źródeł kultury żydowskiej, która w ostatnich kilku latach zdominowała jej artystyczną działalność. Śpiewa w języku jidysz, po polsku, hebrajsku, aramejsku i w dialekcie jemenicki. (wp.pl)

Stiller Robert  LISTA NR 9, ur. 1928 r., pisarz, literaturoznawca, tłumacza, przede wszystkim literatury pięknej, prezentuje wpływ kabały żydowskiej na myśl twórcy psychoanalizy Zygmunta Freuda (1850- 1939). Esej, Freud i żydowska tradycja mistyczna: Freud nigdy nie ukrywał swego żydostwa. Zacierał jednak z rozmysłem żydowską genezę i tradycję swego myślenia oraz dzieł i teorii będących wynikiem tego myślenia. Tak można by podsumować wnioski, które Dawid Bakan, profesor psychologii na University of Missouri, przedstawił i uzasadnił w swej książce Sigmund Freud and the Jewish Mystical Tradition (Nowy Jork, 1958), która w ówczesnym kontekście politycznym w Polsce musiała przejść niezauważona i tak już zostało do dzisiaj. Wydaje się, że po trzydziestu kilku latach sporo uświadomień wstępnych, w owym czasie potrzebnych, ocierałoby się o banał i anachronizm; choćby dlatego trudno się spodziewać polskiego wydania; tym bardziej natomiast warto przypomnieć nieco argumentacji Bakana i jego podstawowe konkluzje.

Stobiński Janusz LISTA NR 4, artysta grafik.

Stocker Sylwester - urodzony 16 grudnia 1911 roku w Krakowie. Skończył prawo na UJ. Do wojny pracował w urzędzie Powiatowym w Grajewie. Od 1947 roku w WP. Zastępca prokuratora WPR we Wrocławiu i Białymstoku. Stopień - kapitan. Od 1954 roku w rezerwie. Adwokat i obrońca wojskowy w Łapach i Białymstoku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków - Wrocław 2005 rok.

Stojanowski Kazimierz - urodzony 13 maja 1897 roku w Folwarkach, pow. Złoczow. Rodzice: Jan i Maria z d. Masnyk. Skończył prawo na UJK w 1924 roku. Do wojny pracowal jako sędzia w sądach w Podhajcach, Kosowie Huculskim i Pruchniku. Od 1944 roku w WP. Sędzia WSG w Lublinie. Wiceprezes WSO w Lublinie. Sędzia wydziałów ds. doraźnych sądów okręgowych w Łomży, Piotrkowie Trybunalskim i Radomiu. Zastepca szefa i szef WSR w Szczecinie. Awansowany na stopień ppłk w 1947 roku. Od 1955 roku w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 roku.

Stokłosa Bożenna LISTA NR 8, krytyk sztuki.

Stokłosa Henryk - „Właściciel ponad 16 tysięcy ha! W 2005 roku H. Stokłosa zgarnął 1,6 mln zł samych dopłat z Unii Europejskiej. W końcu stycznia 2007 r. zniknął, więc rozesłano za nim listy gończe. („Grabarze polskiej nadziei, H. Pająk, str. 326)

Stokłosa Janusz LISTA NR 16, ur. 15 maja 1954 w Rabce, pianista i kompozytor. Absolwent Katedry Teorii i Historii Muzyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1978). Jest autorem ponad 150 partytur muzyki teatralnej i filmowej. W latach 1984-1990 był kierownikiem muzycznym Teatru Ateneum w Warszawie gdzie wraz z Wojciechem Młynarskim i Januszem Józefowiczem współtworzył spektakle Brel, Hemar, Wysocki. Od 1986 do 1991 roku współpracował z Michałem Bajorem, koncertując z nim w wielu krajach Europy, USA i Kanadzie. W 1991 stworzył musical „Metro, który wystawiany był w adaptacji, choreografii i reżyserii Józefowicza W październiku 1992 roku został prezesem spółki „Studio Buffo. Na początku lat 90. powołał do życia spółkę pod nazwą Studio Buffo. Najpierw wraz z Januszem Józefowiczem stworzył teatr, potem z Jarkiem Regulskim - studio nagrań, w końcu szybko pojawiła się obok teatru restauracja. Piosenki Żydowskie - Janusz Józefowicz, Janusz Stokłosa, Festiwal 4 kultur, Łódź, 1 Program TVP 2003r.

Stokłosa Olga LISTA NR 16, absolewntka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, od 1972 r. aktorka Teatru STU, gdzie poznała swojego męża Janusza Stokłosę. Ze spaktaklami „Sennik Polski i „Exodus występowała na najważniejszych festiwalach teatralnych m. in. Shiraz-Perspololis (Iran), Nancy(Francja), Teatr Narodów-Caracas(Wenezuela), Cervantino-Guanajuato (Meksyk). Ma na swoim dorobku role : Magorzaty „Pacjenci wg „Mistrza i Małgorzaty, M. Bułchakowa-Teatr STU, Dule Griete-Królewski Teatr Flamandzki w Brukseli, Kici Koci („Osmędeusze i Kabaret Kici Koci M. Białoszewskiego w teatrze W. Bogusławskiego w Kaliszu). W latach 1988-1994 aktorka Zespołu Janusza Wiśniewskiego, („Olśnienie, „Koniec Europy, „Życie jest cudem). Propozycję pracy w tym zespole przyjęła m.in. Dlatego,że obok ciągle niezaspokojonych ambicji artystycznych, mogła znowu realizować swoją drugą wielką pasję: podróże, na które pozwalał udział w festiwalach w Edynburgu( pierwsza nagroda dla „Olśnienia), Toronto, Istambule czy Santander. Z miłości do dzieci została reżyserem wystawiła dla nich „Wielkoludy w Studio Buffo w Warszawie, i „Maszynę Zmian w Teatrze Groteska w Krakowie. Jej najnowsza realizacja teatralna to Wielkoludy A. Maleszki w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (premiera 22 września 2007 r.). Lubi obserwować świat i utrwalać go na fotografiach.

Stola Dariusz LISTA NR 4, 9, „Historyk, profesor w Collegium Civitas, docent w Instytucie Studiów Politycznych PAN, pracownik Ośrodka Badań nad Migracjami Uniwersytetu Warszawskiego. Autor czterech książek i ponad 70 artykułów naukowych na temat stosunków polsko-żydowskich, migracji międzynarodowych i rządów komunistycznych. M.in. prace „Kampania antysyjonistyczna w Polsce 1967-1968, „Patterns of Migration in Central Europe, „PRL: trwanie i zmiana, „Nadzieja i zagłada. (Folder Dni Książki Żydowskiej, str. 4).

Stolarska Małgorzata - mgr. Wykłada i współpracuje z Katedrą Judaistyki Uniwersytetu Wrocławskiego, Studium Kultury i Języków Żydowskich. PULS Pismo Obywatelskie:Lubuski postkolonializm. Odzyskane to one nie są. Raczej - przehandlowane, bo 60 lat temu dostaliśmy je w zamian. I mam wrażenie, że dla mieszkańców Polski „nieodzyskanej nadal są nie całkiem nasze.... Nie czuję się spadkobierczynią propagandowych piastowskich włodarzy tych ziem. I nie znoszę określenia „ziemie odzyskane. Podpisuję się pod słowami Normana Daviesa: „Ziemie odzyskane to jest typowy nacjonalistyczny schemat, używany przez endecję przed wojną, a przez komunistów po wojnie. Ale używany też przez Niemców czy przez Prusaków w XIX wieku, którzy tak mówili o ziemiach, gdzie ludność była mieszana, polsko-niemiecka, jak Pomorze, Śląsk czy Wielkopolska. Historycy polscy mówią, że to są ziemie polskie, a historycy niemieccy, że niemieckie. I ani ci, ani ci nie mają racji. To są ziemie mieszane i nie można zamykać na to oczu („Polskie mity - europejskie stereotypy, Odra nr: 6 z 2000 r.).

Stolzman Izaak- „Ojciec Kwaśniewskiego to funkcjonariusz UB-NKWD masowo mordujący ludzi podziemia akowskiego, których potajemnie grzebano w lasach Borne-Sulinowo na ziemiach odzyskanych (...). O której to bezimiennej nekropolii (...) napisał książkę Leszek Bubel: „Czy Kwaśniewski to Stolzman (...). Według zawartych w tej książce relacji licznych świadków, mieszkańców tych okolic, Borne Sulinowo to „trzy Katynie. Ofiary zwożono m.in. ze wschodnich terenów Polski i tam, w lasach Borne-Sulinowo znajdują się całe hektary bezimiennych dołów, gdzie zakopywano ofiary. („Grabarze polskiej nadziei, Henryk Pająk, str. 202)

Stołecka Danuta -LISTA NR 4, 9, polonofob, sekretarz, członek „Otwartej Rzeczpospolitej, „Stowarzyszenia przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii powstałego w 1999 r. (oficjalnie) Stowarzyszenie liczy ponad 300 członków o różnych przekonaniach politycznych, różnych wyznań i bezwyznaniowych; głównie jednak pochodzenia żydowskiego oraz komuniści i ateiści. Stowarzyszenie otrzymuje finansowe wsparcie ze strony antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowską Fundacji im. Stefana Batorego.

Stołkowski Marek listopad 2004r., koncerty Marka Stołowskiego - pieśni żydowskie po polsku i w jidysz. Towarzystwo Kultury Żydowskiej Beit Warszawa.

Stomma Ludwik-Sommer - wróg Polskości, Narodu Polskiego i Wolnego , Niepodległego Państwa Polskiego. Polonofob, nihilista, powszechnie uprawia nihilizm historyczny, paszkwilant, oszczerca, kłamca, felietonista „Polityki, etnograf. Syn znanego działacza katolewicy Stanisława Stommy, od dziesięcioleci związanego z „Tygodnikiem Powszechnym. Ultraczerwony w poglądach, poszedł na maksymalną identyfikację z postkomunistami, posuwając się aż do publikacji w Urbanowym „Nie (por. „Nie nr. 51-52 z 1993 roku). Z zapałem wychwala różne postacie postkomunistyczne i gromi antykomunistycznych „oszołomów. Według niego antysemitom należy po prostu dać w mordę. Zdeklarowany rusofil, minimalizował tragedię Czeczenii. Potępiał amerykańską agresję w Grenadzie, na Haiti i w Nikaragui. Oskarża Polaków o antyrosyjskość, stara sie fałszować polska historię. Bronisław Wildstein napisał w „Rzeczypospolitej z dn. 6-7.11.93.: „Metoda Stommy jest prosta. Jeśli monarcha jakiś jest w historii powszechnie uznany za gnuśnego, nieudolnego czy wręcz zbrodniczego, Stomma prezentuje go jako wzór cnót; i na odwrót: jeśli wydarzenie jakieś uznane zostaje za brzemienne w złowrogie konsekwencje, Stomma robi wszystko, aby ukazać, że było dokładnie przeciwnie. Nie licząc sie absolutnie z udokumentowanymi faktami. Stomma jest też oczywiście tropicielem antysemityzmu. I tak bunt mieszczan Krakowa w czasie panowania Łokietka został przez niego przedstawiony jako rozruchy antysemickie. Wielokrotnie na łamach „Polityki stosując ten sam antysemicki stereotyp pisał paszkwile o Leszku Bublu. W dniu 20.04.00. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Kwaśniewskiego-Stoltzmana.

Stomma Stanisław-Szaja Sommer - profesor prawa na UJ, poseł ZNAK w PRL. Wieloletni członek redakcji „Tygodnika Powszechnego, poseł na sejm PRL-bis, gdzie w ciągu 3 kadencji zgłaszał wnioski o udzielenie peerelowskiemu wymiarowi sprawiedliwości wotum zaufania. Polonofob, z miesięcznika „Znak (żydokatolewica). Od 1946 roku członek redakcji „Tygodnika Powszechnego (żydokatolewica). Ulubione tematy to antysemityzm i nacjonalizm. W 1956 roku był współzałożycielem, a nastepnie wieloletnim działaczem, członkiem zwyczajnym i honorowym warszawskiego (żydokatolewica) - Klubu Inteligencji Katolickiej. W „Tygodniku Powszechnym (styczeń 1963) skrytykował powstanie styczniowe jako przykład kompleksu antyrosyjskiego. W odpowiedzi Prymas Tysiąclecia Stefan Wyszyński w kazaniu z 27.01.1963 roku powiedzial, że; „Powstanie Styczniowe to walka o niezbywalne prawa Narodu do wolności, a nie żaden kompleks (P. Raina: „Stefan Kardynał Wyszyński Prymas Polski, Londyn 1988, tom III, s. 164-165). Emigracyjny sowietolog Leopold Łabędź w „Arce nr 36 z 1991 roku, s. 96 pisze, że Stomma mial skłonności do kolaboracji z komunistami. Wiadomość o obaleniu rządu Olszewskiego została przyjęta przez niego z radością. Według Stommy Polska nie nadąża za rozwojem zachodnioeuropejskim. W „Gazecie Wyborczej z 5 lutego 1991 roku pisał; „Czynnik pierwszy to panoszenie sie tendencji skrajnie nacjonalistycznych. Uczestniczył w hucpie Okrągłego Stołu. Odznaczony Orderem Orła Białego przez rząd żydokomunistyczny.

Stono - Ciołkowska Renata - LISTA NR 15, historyk.

Stranz Jerzy - ks. referent ds. Dialogu Międzyreligijnego Archidiecezji Poznańskiej.

Strasburger Henryk - ambasador PRL w Londynie.

Strassberg Norbert - ur. ?, zm. 1941, artysta, malarz, grafik. Pod wpływem Stanisława Szukalskiego został członkiem grupy artystycznej Szczep Rogate Serce. Jako jedyny nie przyjął słowiańskiego przydomka ponieważ pochodził z ubogiej rzemieślniczej rodziny żydowskiej. Zginął zabity przez Niemców w czasie likwidacji getta we Lwowie w 1941 roku.

Strasz Jerzy - ks. dr, prowadził dyskusję panelową na hucpie p.t.VII DZIEŃ DIALOGU CHRZEŃCIJAŃSKO-ŻYDOWSKIEGO SYMPOZJUM „STANIECIE SIĘ BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM 15 STYCZNIA 2004r.w Poznaniu.

Straszewski Konrad - ur. 19 lutego 1927, generał dywizji LWP, od 1 stycznia 1979 do 5 kwietnia 1986 podsekretarz stanu w MSW w randze wiceministra. Dyrektor Departamentu IV MSW od 1 grudnia 1974. Z jego ramienia nadzorował m. in. Samodzielną Grupę „D. W latach 1986-1988 był doradcą prezesa ZUS. Od 1988 wiceprezes spółki Gromada-Tourist.

Strauss William Roger - „Położył wielkie zasługi na polu badań metalurgicznych, niezmiernie ważnych dla wojska. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskiej, str. 14).

Strażewski Iljicz Wsiewołod - ojciec Wsiewołoda, dyplomaty w Azji. „Krzysztof Górecki tak pisał („Nasza Polska z 27 września 2005 r.): (...) generał pochodzenia rosyjskiego, niegdyś dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego i wiceminister obrony, jego czołgi uczestniczyły w pacyfikacji robotniczej rewolty w Poznaniu w czerwcu 1956 r. Chwalił się wówczas w sprawozdaniu dla marszałka Rokossowskiego, że do rozprawy z demonstrantami wykorzystał swe doświadczenie w walkach z Niemcami w Stalingradzie. (wirtualna Polska z dnia 06.25.2007)

Strażewski Wsiewołod - syn Wsiewołoda Iljicza. Dyplomata RP w Pekinie, Dżakarcie i Tajpej.

Strąk Michał-Baruch Steinberg - działacz PSL członek KRRiTV.

Streker-Dembińska Elżbieta - ur. 3 listopada 1954 w Koninie - działaczka polityczna i samorządowa, senator RP V kadencji. Ukończyła Wydział Elektryczny Politechniki Poznańskiej (1978) z dyplomem magistra inżyniera elektroenergetyka, później także studia podyplomowe w Instytucie Nauk Prawnych PAN w Warszawie (Studium Prawno-Samorządowe i Studium Europejskiego Prawa Samorządowego). Pracowała w Fabryce Budowy Fortepianów i Pianin „Calisia w Kaliszu oraz w Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT w Koninie (jako dyrektor biura). W 1998 została wybrana na starostę konińskiego, w latach 1999-2005 przewodniczyła Konwentowi Powiatów województwa wielkopolskiego. W lutym 2005 objęła mandat senatora RP, zdobyty w wyborach uzupełniających po przejęciu dotychczasowego senatora Ryszarda Sławińskiego do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Nie została wybrana na kolejną kadencję w wyborach do Senatu we wrześniu 2005. Członkini SLD, m.in. wiceprzewodnicząca Rady Powiatowej w Koninie; działa w wielu organizacjach społecznych, m.in. Wielkopolskim Stowarzyszeniu „Kobieta XXI wieku i władzach Ochotniczej Straży Pożarnych w Koninie. Radna sejmiku wielkopolskiego od 2006.

STRĘKOWSKA-ZAREMBA Małgorzata LISTA NR 18, ur. 1960 w Lemanie, pisarka, autorka podręczników, dziennikarka, od 2008 członek Zarządzie Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, należy również do Stowarzyszenia Wolnego Słowa oraz Polskiej Sekcji IBBY, stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2006. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutowała w roku 1984 utworem opublikowanym na łamach jednodniówki Ruchu Artystycznego „Świat.

Strękowski Jan LISTA NR 9, reżyser, tematyka żydowska. Jego film „Dwie szuflady (2006), był pokazywany na IV Festiwalu Filmowym Żydowskie Motywy, który odbył się w dniach 5-10 maja 2007 roku w Warszawie. „W latach 70. i 80. był redaktorem oraz publikował w prasie podziemnej, między innymi w „Biuletynie Informacyjnym (KOR) i „Tygodniku Wojennym, także w radiu podziemnym. Po 1989 roku współpracował z „Rzeczpospolitą, „Tygodnikiem Solidarność, „Nowymi Książkami, II Programem Polskiego Radia i TVP. Jest współautorem i autorem ksiąek publicystycznych, między innymi „Polska w oczach cudzych (2003), „Bohaterowie Europy (2005). Napisał zbiory opowiadań „Wizytacja i „Nauka jazdy, powieść „Dziewczyny z miasta nigdy nie odmawiają, książki i słuchowiska radiowe dla dzieci. Jest scenarzystą, reyserem i współautorem kilkunastu filmów dokumentalnych i sztuki telewizyjnej. Jest także autorem słuchowisk, prezentowanych na antenie RWE (19791989) i II Programu Polskiego Radia (1990-2004) oraz serialu telewizyjnego „Złotopolscy (1997-1998). W ubiegłym roku w TVP miała miejsce premiera jego sztuki telewizyjnej „Dzikuska. (Folder IV Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy, str. 29).

Stroheim Erich - reżyser filmowy, prowadził w środowisku intelektualistów i artystów w USA akcję przeciwko hitleryzmowi. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskiej, str. 14).

Stroński Stanisław-Lewi - 1882-1955, profesor UJ, KUL, wicepremier w rządzie londyńskim. Czołowy działacz w Narodowej Demokracji (endecji). Czołowy publicysta pism narodowych, w latach 1930-35 poseł na Sejm.

Strumiński Juljusz - pierwszy przewodniczący Państwowej Komisji Cen (od kwietnia 1953 r. do sierpnia 1968 r.).Jeden z głównych dewastatorów polskiej gospodarki ze stajni Minca.

Strumiński Władimir - syn Juljusza, jego wyznania zostały opublikowane w 1987 roku na łamach anglojęzycznej gazety izraelskiej „Jerusalem Post: „Polska powojenna nie była gruntem pod żydowskie domy. Dotyczy to także żydowskich urzędników i pracowników komunistycznej administracji, rządu, partii i środków masowego przekazu - krótko mówiąc: rządzącej kasty, do której należeli także moi rodzice.

Struszczyk Marek LISTA NR 4.

Struzik Justyna LISTA NR 8, studentka stosunków międzynarodowych na Akademii Ekonomicznej w Krakowie.

Struzińska Milena LISTA NR 8, tłumaczka.

Stryjek Tomasz - LISTA NR 11, dr nauk historycznych, specjalista - historia idei i historii Ukrainy. Pracuje w Instytucie Studiów Politycznych PAN.

Stryjkowski Julian -Pesah Stark- urodził się 27 kwietnia 1905 w Stryju jako syn nauczyciela Henryka (Cwi) i Anny (Hannah) z domu Monastyrskiej. Zmarł 8 sierpnia 1996 w Warszawie, gdzie został pochowany na cmentarzu żydowskim. Uczęszczał do polskiej szkoły czteroklasowej, a następnie do gimnazjum klasycznego w Stryju. Języka hebrajskiego nauczył się w syjonistycznej organizacji skautowej ha-Szomer ha-Cair, do której należał. W 1924 r. rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył w 1932 obroną rozprawy doktorskiej pt. „Kobieta zbrodniarka w literaturze romantycznej, którą napisał pod kierunkiem prof. Juliusza Kleinera. . W czasie studiów sympatyzował z ruchem komunistycznym, a w 1934 wstąpił do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy, za co zostaů uwięziony od października 1935 do czerwca 1936. Po wybuchu II wojny światowej przyjechał do Lwowa. Tam, po wkroczeniu Armii Czerwonej i zajęciu ziem polskich przez żydo-sowietów, pracował jako korektor i reporter w redakcji komunistycznego „Czerwonego Sztandaru, a następnie jako lektor w „polskiej rozgłośni lwowskiego radia. W 1941 uciekł w głąb Związku Radzieckiego - przez Tarnopol, Kijów i Stalingrad dotarł do Kujbyszewa. Po nieudanych próbach dołączenia do Armii gen. Andersa, wyjechał do Uzbekistanu, gdzie pracowaů jako robotnik portowy i rolny, następnie przeniesiono go do podmoskiewskiej fabryki broni. W wyniku interwencji Wandy Wasilewskiej w latach 1943-46 otrzymał pracę w moskiewskiej redakcji żydo-komunistycznego tygodnika „Wolna Polska, który był organem Związku Patriotów Polskich. W tygodniku tym przeszedł wszystkie szczeble awansu od korektora do zastępcy redaktora naczelnego, publikował pod pseudonimem Julian Stryjkowski, który po wojnie przyjął jako nazwisko.

Strzałka Jan LISTA NR 5, dziennikarz, pisarz, współpracuje z „Tygodnikiem Powszechnym.

Strzałkowska Katarzyna LISTA NR 9, rzecznik prasowy Śląskiej Izby Lekarskiej.

Strzałkowski Piotr LISTA NR 9, prezes firmy Ditel S.A.

Strzelczyk Grzegorz - LISTA NR 15, ur. w 1971 r. Teolog, członek Centrum Kultury i Dialogu. Jest prezbiterem Archidiecezji katowickiej, pracownikiem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego (teologia systematyczna, informatyka). Otrzymał Nagrodę Indywidualną Nauki i Szkolnictwa Wyższego za „Traktat o Jezusie Chrystusie.

Strzelecka Jadwiga LISTA NR 4, ur. 1917, zm. 25 września 2007 w Warszawie, psycholog, wyróżniona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata za pomoc udzieloną Irenie Dąb-Rinaldi w czasie II wojny światowej. Była żoną socjologa Jana Strzeleckiego, uczennicą profesora Stefana Baleya. Przez wiele lat pracowała w Wydawnictwie „Czytelnik i Towarzystwie Przyjaciół Dzieci.

Strzelecka Magdalena LISTA NR 8, studentka.

Strzembosz Adam - długoletni sędzia PRL, profesor prawa KUL. Autor poprawki do kodeksu karnego znoszącej karę konfiskaty mienia wielkich przestępców gospodarczych, prezes Sądu Najwyższego za rządów Mazowieckiego.

Strzemieczny Jacek LISTA NR 4, 9, 13, dyrektor Centrum Edukacji Obywatelskiej, współorganizator akcji „Szkoła z klasą.

Studencki Henryk - Chaim Studniberg - naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska.

Studenny Małgorzata - 27 września 2007r.Dni Kultury Żydowskiej w Słupsku .Wystawa prac Małgorzaty Studenny. Artystka zaprezentuje malarstwo inspirowane judaizmem i twórczością Marka Chagala.

Stuhr Jerzy-Josek Feingold - aktor, reżyser, wykładowca. W tego twórczości warto zwrócić uwagę m.in. na film „Duże zwierzę, który doskonale wpisuje sie w - szalenie modny ostatnimi czasy - nurt kina antypolskiego.

Stuhr Maciej - autor, kabareciarz. Ukończył psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W tym samym czasie współtworzył kabaret „Po żarcie, z którym zdobył kilka prestiżowych nagród m.in. I nagrodę na przeglądzie Paka w 1997 roku. Od 1999 roku student Wydziału Aktorskiego PWST w Krakowie. Karierę filmową zaczynał jako kilkunastoletni chłopiec w „Dekalogu w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Stułbach Edward - urodzony w Borynii, mgr. praw. W getcie krakowskim w żydowskiej grupie bojowej PPR. Przewodniczący WKŻ w Krakowie, w latach pięćdziesiątych działacz TSKŻ.

Stupnicki Saul - 1872-1942, dziennikarz, pisarz, działacz.

Stur Jan-Feingold Hersz - 1855-1923, poeta, krytyk literacki.

Styczeń Marek LISTA NR 4, doktor socjologii na Uniwersytecie Warszawkim.

Styczeń Mirosław - ur. 24 kwietnia 1953 w Krakowie, polityk. Posiada wykształcenie średnie ogólnokształcące. Od roku 1990 sprawował urząd wojewody bielskiego. W roku 1992 został wiceprzewodniczącym Koalicji Republikańskiej. W latach 1993-1996 był wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej. W 1997 r. został wybrany na wiceprezesa Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, a latach 1999-2000 był jego prezesem. Poseł na Sejm RP III kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność, z okręgu Bielsko-Biała. 26 marca 2001 wystąpił z grupą działaczy z SKL współtworząc Przymierze Prawicy. W wyborach w 2001 bezskutecznie kandydowaů z list PiS. Od grudnia 2004 roku jest prezesem Fundacji Środkowoeuropejskiej. 18 stycznia 2005 zostaů zatrzymany przez ABW. Prokurator postawiů mu zarzut oszustwa na szkodę osoby fizycznej. Do przestępstwa miało dojść w latach 1994-1997. Następnie został zwolniony za poręczeniem majątkowym w wysokości 100 tys. złotych.

Styczeń Piotr - sekretarz stanu w Ministerstwie Transportu i Budownictwa pełnomocnik rządu ds. „Rządowego Programu Budownictwa Mieszkaniowego.Powołany na to stanowisko na wniosek ministra Jerzego Polaczka przez prezesa Rady Ministrów Kazimierz Marcinkiewicz z dniem 17 listopada 2005r. Z premierem Marcinkiewiczem znają się z czasów duszpasterstwa akademickiego, bliżej poznali się jednak dopiero na początku lat 90., gdy zakładali ZChN.

Subotić Milan (Brandys) - dziennikarz TVP, „Panorama. Dyrektor programowy TVN. Wspólpracownik WSI. Jego działania wykraczały poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych RP.

Subotkiewicz Piotr LISTA NR 9, członek Fundacji Wspomagania Wsi.

Suchanek Jerzy - ur. 1 sierpnia 1953 r. w Bytomiu) -pisarz, poeta, publicysta. Laureat m.in. nagrody głównej X Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. J. Śpiewaka (Świdwin 1979. Reżyser dwóch prapremier dramatów Josifa Brodskiego Marmur (1988) i Demokracja (1989) w założonym przez siebie Teatrze Zwyczajnym Miejskiego Centrum Kultury w Mysłowicach. Ponadto tamże w latach 1987-1991 wyreżyserował m.in. Żegnaj Judaszu Ireneusza Iredyńskiego, Emigrantów Sławomira Mrożka, Ścisły nadzór Jeana Geneta i Król umiera, czyli ceremonie Eugenea Ionesco. W 2005 wyreżyserował wspólnie z Karoliną Anweiler Odkamienienie i Jasełka - Obrót świata w Teatrze Integracyjnym Atta Ośrodka dla Niepełnosprawnych Najświętsze Serce Jezusa w Rudzie Śląskiej - Halembie, według własnych pomysłów i scenariuszy.

Suchar Bogumiła LISTA NR 13.

Suchar Tomasz LISTA NR 13.

Suchocka Hanna-Hajka Silberstein - ur. 3 kwietnia 1946 w Pleszewie, radca prawny, nauczyciel akademicki, polityk, premier Polski w latach 1992-1993, minister sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka, doktor prawa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, ambasador Polski przy Stolicy Apostolskiej. Od 1968 roku członek Stronnictwa Demokratycznego, posłanka tej partii na sejm PRL VIII kadencji 1980-1985. Została posłanką na Sejm kontraktowy w 1989 roku, naleaůa do klubu OKP. Funkcję posła sprawowała aż do 2001 roku. Od 1991 roku w Unii Demokratycznej, była jednym ze współzałożycieli Unii Wolności, kandydatką tej partii na prezydenta w wewnętrznych prawyborach (przegrała z Jackiem Kuroniem) Od lipca 1992 roku premier centroprawicowego rządu tworzonego przez siedem partii (mimo to mniejszościowego). Rząd ten został odwołany w wyniku wotum nieufności zgłoszonego przez górnika z „Solidarności - Alojzego Pietrzyka (28 maja 1993). Funkcję premiera technicznego sprawowała do pa?dziernika 1993 roku. Po powrocie centroprawicy do rządów rekomendowana przez Unię Wolności do objęcia teki ministra sprawiedliwości (1997-2000). Od 2001 roku ambasador Polski przy Stolicy Apostolskiej. Wycofała się z czynnej polityki; członek antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowską Fundacji im. Stefana Batorego. Jest także członkiem Rady Polityki Zagranicznej. „Jako rzecznik Rządu stwierdziła, że wysiedleńcy na Sybir nie byli obywatelami polskimi, lecz Ziem Wschodnich. Czy tak uczono na polskich uniwersytetach? Bóg zapłać Pani Haniu! Za szczerość, bo przeciez dla pani wszystko należało do wschodu, czy pośrednio, czy też bezpośrednio i chyba nawet tak czułe miękkie serduszko należało do tego „wąsiatego Lucyfera z Gruzji. („Kurier Codzienny - „Nowy doradca prezydenta RP ze starymi pomysůami, L.T.W., 13-15 kwietnia 2007)

Suchocki Wiktor - urodzony 31 sierpnia 1906 roku w Sosnkowiczach, pow. Łuniniec. Do 1943 roku byl w ZSRR. W dniu 6 czerwca wstepuje do WP. Podchorąży Oficerskiej Szkoły Artylerii. Oficer śledczy Wojskowej Prokuratury 2. DP. Prokurator Wojskowej Prokuratury KBW. Prokurator WPR w Gdańsku i Kielcach. Awansowany na stopień ppłk w 1947 roku. Od 1948 roku w rezerwie. Inspektor w Zjednoczeniu Przemysłu Drzewnego we Wrocławiu. Zmarł w 1956 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 roku.

Sucholicki Chaim - członek zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Szczecinie.

Suchy-Katz-Juliusz - przedstawiciel PRL-u przy ONZ. Zasłynął brakiem kompetencji i wykształcenia.

Sulczyński-Szulczynger - pułkownik, dowódca pułku, szef wydziału Naukowo-Badawczego ASG.

Suleja Włodzimierz Stefan - „Historyk, dyrektor wrocławskiego Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu. Profesor w Instytucie Historii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Badacz biografii politycznych oraz historii Wrocławia i ruchów opozycji politycznej po II wojnie światowej ( w tym historii „Solidarności). Autor kilkunastu książek i ponad 200 innych publikacji. Wydal m.in. „Solidarność na Dolnym Śląsku, „Orientacja austro-polska w latach I wojny światowej ( do aktu 5 listopada 1916), „Józef Piłsudski, „Kosynierzy i strzelcy, „Historia Wrocławia (w Polsce Ludowej, PRL i III Rzeczypospolitej). Ostatnio wydał „Dolnośląski Marzec 68. Anatomia protestu. (Folder Dni Ksiąki Żydowskiej, str. 4).

Suliga Jan Witold - propagator chorych żydowskich idei: satanizm, tarot, kabała, taraka, gnostycyzm, ezoteryka. Etnograf, pisarz, podróżnik, obecny dyrektor Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Jest nie tylko autorem takich prac poświęconych tarotowi, jak „Tarot: karty, które wróżą (1990) i „Biblia Szatana (1991), lecz także powieści pt. „Jednorożec albo traktat hermetyczny.Największy polskojęzyczny „mistyk, ezoteryk i mag.

Sulik Bolesław-Jakub Steinberg - były przewodniczący KRRiTV, działacz UW, oskaryciel Polaków o antysemityzm. Polonofob, oszczerca zniesławiający Polskę i Polaków. Były przewodniczący (z nadania Unii Wolności) Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Jest jednym z najbardziej spektakularnych symboli siły lobby filosemickiego w Polsce. Syn generała w armii Andersa, Nikodema, w 1946 roku opuściů Polskę jako żyd Jakub Szteinberg. W dniu 03.05.99. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta żydokomuny Kwaśniewskiego-Stoltzmana.

Sulka Kazimierz - były funkcjonariusz SB w powiecie suskim. „Kilkanaście lat temu ujawnił kulisy nieudanego zamachu na życie Adolfa Chojnackiego oraz działalność agentury w powiecie suskim. („Księża wobec bezpieki, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, str. 9)

Sultanik Kalman-Chaim Studniberg - Światowy Kongres Żydów.

Sułek Antoni - polonofob, profesor Instytutu Socjologii UW. Członek „Otwartej Rzeczpospolitej, (oficjalnie) „Stowarzyszenia przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii powstałego w 1999 r.

Sułek-Kowalska Basia - LISTA NR 15, członkini Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Dziennikarka (m.in. Tygodnik „ITD., prasa podziemna, „Tygodnik Gdański, „Tygodnik Solidarność, prasa katolicka) i wykładowca dziennikarstwa (UW, OCIPE). Współautorka „Poradnika dla dziennikarzy i wydawców gazet lokalnych, wyd. 1997-98. Wielokrotnie juror w konkursach dla niezależnych gazet lokalnych Fundacji IDEE (Institute for Democracy in Eastern Europe). W roku 1993 Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W roku 2001 jest doradcą Prezesa Rady Ministrów. Współautorka podręcznika „O warsztacie dziennikarskim. Brała udział m.in. w imprezce kabaretowej pt. Dzień Judaizmu w Kościele katolickim, Łódź - 17 stycznia 2001r.

Sułkowska Anna LISTA NR 9, prof. nadzw. Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

Sułkowska-Bierezin Ewa LISTA NR 5, ur.w 1935 r. w Warszawie, dziennikarka. Po Marcu 1968 odsunięta od zajęć dydaktycznych w Instytucie Elektrotechniki, pozbawiona stypendium doktoranckiego. W 1969 roku w organizacji „Ruch - w 1970 r. aresztowana, przez kilka miesięcy przesłuchiwana. Udział w akcjach petycyjnych w sprawie braci Kowalczyków i przeciwko zmianom w Konstytucji. Współpraca z KOR, ścisła współpraca z „Pulsem (1977-81- stała rubryka pod pseudonimem „Spin, inne pseudonimy: Ewa Esbe, esbe), współzałożycielstwo łódzkiego Niezależnego Klubu Dyskusyjnego. Pomoc w kontaktach z osobami prześladowanymi. Po sierpniu 80: udział w zakładaniu „Solidarności w ITC, funkcja przew. Komisji Rewizyjnej Reginu Ziemi Łódzkiej. W ciągu 12 lat działalności kilkakrotnie zatrzymywana na 24h. Kilka rewizji w domu (konfiskowanie maszyn do pisania, książek, notesów, rękopisów) i jedna w miejscu pracy; kilka rewizji osobistych. Ludzie z kręgu Bierezinów byli zastraszani, im samym wymówiono mieszkanie, a ją zwolniono ze stanowiska wykładowcy w Technikum Energetycznym. 13 grudnia 1981 internowana (Sieradz, Olszynka Grochowska, Gołdapzwolniona 22 lipca 1982, wyemigrowała do USA w lutym 1983.

Sułkowski Witold LISTA NR 4, 1943-2003, pisarz, dziennikarz, w latach siedemdziesiątych jeden z głównych animatorów politycznego i kulturalnego życia opozycyjnego w Łodzi, współtwórca nieregularnego kwartalnika literackiego „Puls. Po internowaniu w stanie wojennym wyemigrował w 1983 r. do USA, gdzie został redaktorem w „Głosie Ameryki. Jako poeta wydał zbiór prozy poetyckiej „Szkoła zdobywców (Paryż, Instytut Literacki 1976).

Supergan Łukasz - Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków. Koordynator lewackiej kampanii Greenpeace Polska aktywnie działającej z obrony Doliny Rospudy k.Augustowa.

Supervielle - poeta z Francji, lewak.

Supińska Jolanta LISTA NR 4, doktor habilitowany nauk politycznych, profesor Instytutu Polityki Społecznej na Uniwersytecie Warszawskim, członkini prezydium Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. Współautorka książki Polityka społeczna. Materiały do studiowania.

Supińska-Modzelewska Jolanta LISTA NR 6, dr hab. prof. UW, pracownik Instytutu Polityki Społecznej UW, członek Prezydium Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN.

Supruniuk Stanisław - polonofob, zaraz po wojnie był szefem powiatowych Urzędów Bezpieczeństwa w Nisku i Krośnie, gdzie torturował i prześladował żołnierzy AK. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez, Aleksandra Kwaśniewskiego - Stoltzmana.

Surażski Juliusz - urodzony 28 marca 1910 roku w Łodzi. Skończył prawo na USB w 1933 roku. Od 1941 roku w Armii Czerwonej. Od 1943 w WP. Sędzia WSR i WSO w Bydgoszczy. Awansowany na stopień mjr w 1947 roku. Szef WSR w Kielcach. Od 1949 roku w rezerwie. Sedzia Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Zmarł w 1996 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 roku.

Surdykowski Jerzy LISTA NR 9, dziennikarz, absolwent Wydziału Łączności Politechniki Gdańskiej (1962). Po studiach początkowo był pracownikiem naukowym na Politechnice Gdańskiej, pracował teżw Stoczni Gdańskiej, od 1968 r. dziennikarz, pracował m.in. w redakcji „Perspektyw, „Życia gospodarczego i „Życia literackiego. Po 1981 r. współpracował z prasą opozycyjną i emigracyjną, po 1989 r. także z pismami: „Tygodnik Powszechny , „Rzeczpospolita i „Wprost. W latach 1990-1996 pełnił funkcję konsuyla generalnego RP w Nowym Jorku. Obecnie od 1999 r. ambasador RP w Tajlandii.

Surmacz Szymon - działacz ekologiczny. Wiceprezes Stowarzyszenia Obywatel, Członek Rady Programowej Instytutu Spraw Obywatelskich. Założyciel i współprowadzący (1996 -2001) audycję radiową „Czy masz świadomość...? Redaktor pisma Aktywność Obywatelska, założyciel i redaktor pisma „Prasa Krytyczna. Współzałożyciel i redaktor „Magazynu Obywatel. Od połowy lat 90 działacz ruchu ekologicznego. W latach 1994-1996 zastępca redaktora naczelnego d/s technicznych Studenckiego Radia „Żak. W latach 1999-2002 wiceprezes Obywatelskiego Ruchu Ekologicznego. Współtwórca i redaktor portalu „Obywatelska Agencja Informacyjna (OAI.pl).

Sury Wojciech LISTA NR 9, członek Partii Demokratycznej demokraci.pl, koordynator merytoryczny projektu Rodzic-Pracownik.

Suski Robert LISTA NR 9, pracownik naukowy Wydziału Historyczno-Socjologicznego w Białymstoku.

Suss-Oppenheimer Joseph - 1692-1738 „Dzięki swej obrotności i umiejętności prowadzenia zyskownych transakcji pozyskał on zaufanie ksiecia Wirtembergii i został jego ministrem i głównym doradcą w sprawach finansowych. (Iluzjon, Muzeum Sztuki Filmowej, kwiecień 2007, str. 2). Suss stał się tematem filmu Veita Harlana „Żyd Suss (1940). Film przeszedł do historii kina poprzez zakwalifikowanie go jako najbardziej antyżydowskiego dzieła III Rzeszy. Jest to jedyny chyba przypadek w całej historii kinomatografii, gdy reżyser filmu wraz ze swoimi współpracownikami został oskarżony o zbrodnie przeciw ludzkości. Reżyser filmu Harlan chciał po wojnie zniszczyć wszystkie kopie swego legendarnego dzieła. Prawie mu się to udało. Podniosło to jedynie wartość archiwalną filmu i sprawiło, iż jest on obecnie „białym krukiem światowej kinomatografii. „W filmie Harlana Suss stał się cynicznym doradcą, manipulującym słabostkami księcia w celu zdobycia faktycznej i niepodzielnej władzy, lubieżnym rozpustnikiem i sadystą, człowiekiem ziejącym patologiczną nienawiścią do świata innego ni swój. (Iluzjon, Muzeum Sztuki Filmowej, kwiecień 2007, str. 2).

Sutzkever Abraham lub Awrom Suckewer - ur. 15 lipca 1913 w Smorgoniach na Litwie), żydowski poeta tworzący w języku jidysz. W czasie okupacji niemieckiej w Wilnie, zatrudniony do katalogowania zrabowanych dzieł. Od 1942 r., działa w Zjednoczonej Żydowskiej Organizacji Partyzanckiej. Dzięki fałszywemu paszportowi wyjechał przez Warszawę i Paryż do Izraela. Po zakończeniu działań wojennych zeznawał jako jedyny Żyd-oskarżyciel w procesach Norymberskich. Mieszka na stałe w Tel-Awiwie

Suzerska Wisła LISTA NR 4.

Swierdłow Jakow-Solomon - Przewodniczący Rady Najwyższej Sowietu.

Swoboda Hannes - doktor, deputowany do Parlamentu Europejskiego z Austrii.

Swolkien Olaf - ur. 1960, wicedyrektor Instytutu Spraw Obywatelskich, socjolog i historyk, publicysta, autor książki „Nowy ustrój - te same wartości. Rzecz o tym dlaczego współczesny człowiek niszczy środowisko naturalne, aktywista ekologiczny, m.in. od 1996 r. prowadzi kampanię „TIR-y na tory. Stały współpracownik pomysłodawca i założyciel pisma „Obywatel.Prezes Zarządu krakowskiej grupy Federacji Zielonych, stypendysta Environmental Law Institute oraz German Marshall Found.

Sygnarski Jacek LISTA NR 9, archiwista i bibliotekarz.

Sygnet Władysław - urodzony 14 stycznia 1928 roku w Sadkowicach, pow. Iłża. Od 1948 roku w WP. Skończył OSP. Asesor WSR w Katowicach. Sędzia WSR w Krakowie. Asesor WSR we Wrocławiu. Sędzia WSG w Krakowie. Starszy pomocnik ds. dochodzeniowych WSW WOW. Sędzia WSG w Katowicach. Sędzia WSG w Krakowie. Zastępca szefa Sądu Marynarki Wojennej. Szef WSG w Katowicach. Awansowany na stopień płk w 1974 roku. Szef Sądu ŚOW (1977-1983). Od 1983 roku w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 r.

Sykta Krzysztof - polonofob, członek redakcji „Racjonalista - magazynu racjonalistów, sceptyków i ateistów. Zajmuje się głównie biblistyką i religioznawstwem. Skończył ekonomię, jest dyrektorem w izbie gospodarczej i redaktorem „Magazynu Przedsiębiorczości i Integracji Lokalnej IMPULS.

Sym Igo właśc. Julian Sym - ur. 3 lipca 1896 w Innsbrucku, zm. 7 marca 1941 w Warszawie, aktor, jeden z najbardziej znanych kolaborantów czasów II wojny światowej. Brat biochemika Ernesta Syma i Alfreda (1899-1973) - dyrygenta orkiestry w Wojsku Polskim, który po wojnie osiedlił się w Austrii i tam zrobił karierę jako kompozytor muzyki poważnej. W I wojnie światowej walczył cztery lata w szeregach armii austriackiej, dosłużył się stopnia porucznika. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w piechocie do 1921. Następnie pracował jako urzędnik.Debiut w filmie - Wampiry Warszawy z 1925 - umożliwiła mu uroda i wyniesiona z wojska sprawność fizyczna. Grywał głównie eleganckich mężczyzn, arystokratów i wojskowych. Dwa lata po debiucie aktorskim wyjechał do Wiednia. Podpisał tam kontrakt na wyłączność ze studiem „Sascha-Filmstudios AG, gdzie potem przez rok sprawował nawet funkcję prezesa. Od 1929 pracował głównie w Niemczech, na ekranie partnerował m.in. Marlenie Dietrich, Lilian Harvey. Po wybuchu II wojny światowej Sym pozostał w Warszawie. Po kapitulacji stolicy i rozpoczęciu działań władz okupacyjnych zadeklarował się jako Reichsdeutsch. Ze względu na swoją przedwojenną sławę stał się cennym elementem legitymizacji nowego porządku. Urząd propagandowy Generalnego Gubernatorstwa Propaganda-Abteilung powierzył mu stanowisko dyrektora „Theater der Stadt Warschau (ex Teatr Polski, przy ul. Karasia 2) oraz zarządzanie kinem nur fur Deutsche „Helgoland (było to przedwojenne „Palladium na ul. Złotej 7/9). Otrzymał koncesję na prowadzenie Teatru Komedia przy ul. Kredytowej 14. W 1940 organizował werbunek aktorów do antypolskiego filmu Heimkehr. Sym był jeszcze przed II wojną światową agentem wywiadu niemieckiego. W czasie okupacji został konfidentem Gestapo. Na początku wojny pomógł zorganizować zasadzkę, w której zaaresztowano ukrywającą się Hankę Ordonównę, jego przedwojenną koleżankę z teatru i ekranową partnerkę.Działalność Syma rozpracowywał Roman Niewiarowicz, reżyser Teatru Komedia, w podziemiu szef jednej z brygad kontrwywiadu Związku Walki Zbrojnej, noszący pseudonim „Łada. Za współpracę z okupantem Wojskowy Sąd Specjalny ZWZ wydał wyrok śmierci na Syma. Zamach (tzw. akcję wyrokową) przeprowadził 7 marca 1941 r. zespół bojowy „ZOM kontrwywiadu Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ, w składzie: ppor. Bohdan Rogoliński, ps. „Szary, dowódca grupy, ppor. Roman Rozmiłowski, ps. „Zawada; kpr. Wiktor Klimaszewski, ps. „Mały. W odwecie za śmierć Igo Syma Niemcy wzięli około 120 zakładników, spośród których 21 osób rozstrzelano 11 marca 1941 w Palmirach.

Symanowicz Mirosław - dr, prezydent Siedlec.

Symołon Piotr - prawnik, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz podyplomowych studiów Administracji Europejskiej. Jest pracownikiem Urzędu Miasta Krakowa. Członek Rady Fundacji Judaica-Centrum Kultury Żydowsiej w Krakowie.

Sypniewski Jarek - wspólnie z Nataszą Czarmińską wyreżyserował film „Jestem Żydem, bo tak mi się podoba (1987).

Syrda Jan - Urodzony 26 maja 1928 roku w Miękini, pow. Chrzanów. Rodzice: Jan i Wiktoria z d. Noworyta. Od 1949 roku w WP. Słuchacz OSP. Aplikant w WSR w Lublinie. Asesor WSR w Rzeszowie i Krakowie. Od 1956 roku w rezerwie. Sędzia Sądu Powiatowego w Kolbuszowej. Prezes Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie (od 1962 r. ). Skończył prawo na UJ w 1963 roku. Awansowany na stopień kapitana w 1978 roku. Zmarł w 2004 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wroclaw 2005 roku.

Syrek Judyta - redaktor naczelny wortalu gloria24.pl

Syrkus Helena - 1900-82, architekt i urbanistka, profesor PW (żona Szymona).

Syrkus Szymon - 1893-1964, architekt i urbanista, profesor PW, więzień Oświęcimia.

Syrnyk Jarosław LISTA NR 5, przedsiębiorca, członek Ukraińskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego na Dolnym Śląsku.

Syryjczyk Tadeusz - polonofob, członek Rady Politycznej Unii Wolności. (1991-2001) Poseł na Sejm z ramienia Unii Demokratycznej, następnie Unii Wolności. (1995 - 2001) Wiceprzewodniczący Unii Wolności. Były członek zarządu antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowskiej Fundacji im. Stefana Batorego.

Syryjczyk Tadeusz - ur. 9 lutego 1948, polityk, parokrotny minister w rządach solidarnościowych, do 2003 członek Unii Wolności. Został magistrem elektrotechniki na Wydziale Elektrotechniki, Elektroniki i Automatyki w Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica. Doktor nauk technicznych w zakresie informatyki w 1977. Praca i publikacje w zakresie teorii gier i języków programowania. 1989-1990 - minister przemysłu w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. 1998-2000 Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w rządzie Jerzego Buzka. 1991-2001 - poseł na Sejm z ramienia Unii Demokratycznej, następnie Unii Wolności. 1993-2001 - członek Rady Krajowej i Małopolskiej Rady Regionalnej Unii Wolności. 1995-2001 - wiceprzewodniczący Unii Wolności.

Sysło Tomasz Jakub - informatyk, artysta grafik (czł.PO) kieruje Fundacją ARTISTIK która wspiera twórców i ich projekty artystyczne. Współpracuje z licznymi organizacjami pozarządowymi, m.in z Wrocławskim Sejmikiem Osób Niepełnosprawnych. Artyści organizują moherowy bal przebierańców .Oto co napisała Agnieszka Czajkowska na portalu gazeta.pl.10-02-2006 „Moherowe bikini, kapcie albo po prostu beret - wszystko zależy od weny moherowej. Fundacja Artistik z Wrocławia organizuje bal przebierańców. Prowokacja polityczna? - Bynajmniej - obruszają pomysłodawcy. - Cóż skandalizującego jest w kawałku włóczki? Tak mówią, ale na plakacie reklamującym imprezę Funky Moher napisali, że bal odbywa się „pod duchową opieką ojca dyrektora.- Nasz moher jest apolityczny - zapewnia Tomasz Jakub Sysło, prezes Fundacji Twórców i Kreatorów „Artistik, organizator i pomysłodawca. - Choć rzeczywiście może się niektórym wydawać niepoprawny politycznie - puszcza oko. - Chodzi głównie o dobrą zabawę i nabranie dystansu w tych ciekawych czasach. W zaproszeniu na bal organizatorzy zachęcają: „...stworzenia miłe w dotyku, mięciutkie oraz kiziu-miziu, emanujące pozytywną energią, będą mile widziane, począwszy od kaczuszek, chomików, perskich kotków, mysiów-pysiów, po wszystkich wielbicieli moher stylu. - Tytuł delikatnie prowokuje - przyznaje Sysło. - Ale jest na tyle otwarty, że nikt nie powinien się czuć urażony. Przebrać się można we wszystko, co dusza zapragnie. Trzeba jednak przyjść na bal w czymś z moheru. Może to być po prostu typowy beret lub stringi. Dla odważnych zostają włóczkowe biustonosze, garsonki aż po kapcie. W pierwszym odruchu chcieli zadzwonić do telewizji Trwam i poprosić o patronat medialny, ale się rozmyślili. - Bo to już nie byłoby takie zabawne - tłumaczy Sysło. Szkoda,że ów Jakub nie wpadł na pomysł koszernych stringów,biustonoszy,kapci, kaczuszek, chomików, perskich kotków, mysiów-pysiów, po wszystkich wielbicieli kosher stylu !!!.Co też pozostawiamy niekoszernym dowcipnisiom którzy nie boją się paragrafu K.K.mówiącego o szydzeniu idt.

Szachnazarow G. - członek władz centralnych KPZR. Zachodni agent wpływu.

Szacka Barbara - LISTA NR5, 6, 11, prof. zw. dr hab., em. Socjolog, pracownik Wydziału Nauk Humanistycznych i Społecznych Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie; autorka „Wprowadzenia do socjologii Wyd. Oficyna Naukowa, 2003.

Szacki Jakub - dr, monitoring różnorodności biologicznej - Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska .

Szacki Jakub - legionista, historyk, wybitny znawca problematyki żydowskiej.

Szacki Jerzy LISTA NR 5, 6, ur. 6 lutego 1929 w Warszawie, jest socjologiem i historykiem myśli społecznej. Od 1973 jest profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1991 członkiem Polskiej Akademii Nauk.

Szafran Justyna - aktorka i piosenkarka, absolwentka poznańskiego Studium Piosenkarskiego i wydziału aktorskiego Akademii Sztuk Wizualnych. Teatr Muzyczny „Capitol - Wrocław.Tytułowa rola w spektaklu „Piaf w reż. J. Szurmieja. Piosenki Żydowskie - Janusz Józefowicz, Janusz Stokłosa, Festiwal 4 kultur, Łódź, 1 Program TVP2003r., „Wielka woda, spektakl muzyczny piosenek Agnieszki Osieckiej, Teatr Rampa, Warszawa 2004r. „Stop klatka, spektakl muzyczny piosenek Jonasza Kofty, Teatr Atelier, Sopot 2005r.

Szafrański Piotr LISTA NR 4, informatyk.

Szajna Józef - scenograf, reżyser teatralny, malarz.

Szajna Józef - ur. 13 marca 1922 roku w Rzeszowie, malarz, scenograf, reżyser, profesor akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w czasie wojny więzień hitlerowskich obozów w Oświęcimiu i Buchenwaldzie. Trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, a później do Buchenwaldu, był więźniem Karnej Kompanii. Przeżycia obozowe znajdują swe odbicie w twórczości. Studiował w krakowskiej ASP, dyplom z grafiki otrzymując w 1952, zaś dyplom ze scenografii w 1953. W latach 1955-1966 był współzałożycielem, dyrektorem, dyrektorem artystycznym Teatru Ludowego w Krakowie. W roku 1972 zakłada Warszawskie Centrum Sztuki „Studio. Po wojnie pracował w urzędzie telekomunikacyjnym, początkowo jako ślusarz, następnie jako urzędnik. W 1948 dostał się na socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Jego rocznik był ostatni - w 1952 wydział zamknięto. Potem został wysłany w charakterze praktykanta do wrocławskich zakładów Pafawag. Gdy w 1956 przywrócono socjologię na Uniwersytecie Warszawskim, powrócił na uczelnię. Doktorat (1959) napisał w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych KC PZPR (zamienionym wkrótce na Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR) pod kierunkiem Bronisława Baczki. W 1965 uzyskał habilitację na Wydziale Filozoficznym UW. W 1973 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1987 profesorem zwyczajnym. W latach 1967-1968 był prodziekanem Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1981-1983 dziekanem Wydziału Filozofii i Socjologii tego uniwersytetu. W latach 1968-1999 kierował też Zakładem Historii Myśli Społecznej w Instytucie Socjologii tej uczelni. Od 1999 roku jest emerytowanym profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Był też wykładowcą uczelni zagranicznych m.in. University of Minnesota mieszczącego się w amerykańskim Minneapolis, Oxford University i wiedeńskiego Institut für die Wissenschaft vom Menschen. Aktualnie wykłada w Instytucie Socjologii warszawskiej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Jerzy Szacki był przez wiele lat członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, a w latach 1972-1976 był jego przewodniczącym. Przez jedną kadencję był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz Komitetu Badań Naukowych, a przez trzy kadencje członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni Naukowych i Tytułu Naukowego. W latach 1974-1991 był redaktorem naczelnym kwartalnika Polish Sociological Bulletin. Zasiadał także w Prezydium PAN i był przewodniczącym Komitetu Socjologii PAN. Jest również członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i członkiem-założycielem Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk. W latach 70. Jerzy Szacki działał w środowisku opozycyjnie nastawionym do ówczesnej władzy. W 1978 roku był uczestnikiem Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość, gdzie skupiała się inteligencja partyjna i bezpartyjna. W 1991 był jednym z założycieli ugrupowania Solidarność Pracy. Odznaczony, wraz z matką, Barbarą, medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata za uratowanie Ireny Hollender. Jerzy Szacki zaliczany jest do Warszawskiej Szkoły Historii Idei. Od 2007 związany ze stowarzyszeniem Forum Liberalne.

Szajnbajn Samuel - 19-letni Żyd z USA, który uciekł do Izraela aby uniknąć odpowiedzialności za zamordowanie w 1997 roku dwojga nastolatków (nie Żydów), został uznany przez sąd żydowski za niewinnego. Szajnbajn przyznał się do poćwiartowania i spalenia ciała swej przyjaciółki, ale oświadczył, że nie zabił ani jej ani chłopaka, z którym go prawdopodobnie zdradzała. Sąd, który najpierw oddalił wniosek z USA o ekstradycję, zadowolił się tym wyjaśnieniem i przysięgą na Torę, potwierdzając azyl dla Szajnbajna w Izraelu i procedurę przyznania mu obywatelstwa. Nawet część prasy żydowskiej uważa, że taki wyrok „obciąży stosunki USA i Izraela i zastanawia się czy już można sobie pozwalać aż na tak daleką arogancję wobec światowej opinii publicznej.

Szalsza Piotr-Kampf - reżyser, Austria.

Szałaśna Anna - LISTA NR 15, etnomuzykolog, długoletni pracownik Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, członek wielu komisji konkursowych.

Szamuelly Tobor - kiedyś jeden z filarów naki marksistowskiej na Węgrzech. Na łamach brytyjskiego „Spectatora 26 kwietnia 1968 roku napisał: „Tragicznym jest fakt, że w Polsce, tak jak w innych krajach Europy Wschodniej, Żydzi grali kierowniczą rolę w ustanowieniu komunistycznego systemu i w jego wprawianiu w ruch w pierwszych najstraszniejszych latach jego istnienia.

Szaniawski Józef - ur. 4.10.1944 roku we Lwowie. Mąż piosenkarki H. Frąckowiak. Dziennikarz, publicysta, sowietolog, politolog, historyk, piłsudczyk. Zionie nienawiścią do wszystkiego co narodowe i słowiańskie. Wykłada w Wyższej Szkole Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz w Toruniu w uczelni o.Rydzyka. Reprezentował w Polsce płk. Kuklińskiego. W latach 1973-1985 konspiracyjnie wpółpracował z Radiem Wolna Europa. W 1985 roku został aresztowany i skazany na 10 lat przez sąd wojskowy jako agent wywiadu USA. W 1990 roku został uniewinniony i zrehabilitowany przez Izbę Sądu Najwyższego. Jego teksty ukazują się w wielu ukoszernionych gazetach m.in. w: „Wprost, „Gazecie Polskiej, „Dzienniku chicagowskim czy „Nowym Dzienniku (Nowy Jork).

Szaniawski Klemens - polonofob, mason, filozof, na przełomie lat 1957/1958 przebywał na stypendium w Cambridge, gdzie miał okazję współpracować z Braithwhitem i Neymanem. Członek Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Członek zarządu antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowskiej Fundacji im. Stefana Batorego. Były pracownik KC PZPR. Były agent SB, KO, przewodniczący Komitetu Porozumiewawczego Stowarzyszeń Twórczych i Naukowych, zmarł.

Szaniawski Krzysztof - absolwent wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz Centrum Prawa Amerykańskiego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Floryda. Zajmuje się prawem konkurencji, w szczególności prawem zwalczania nieuczciwej konkurencji oraz zagadnieniami związanymi z funkcjonowaniem sieci dystrybucyjnych.

Szaniawski Robert - rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych podczas urzędowania minister Anny Fotygi.(PiS)

Szanto Gabor - pisarz

Szańca-Trzeciak Anna - LISTA NR 15, mgr. Germanistka, tłumacz przysięgły jęz. niemieckiego, Proszowice. Dyplomowany nauczyciel j. niemieckiego Zespołu Szkół im. Bartosza Głowackiego w Proszowicach.

Szapira Meir - poseł na Sejm II RP z ramienia partii żydowskich ortodoksów. Rabin, założył w Lublinie w 1930 roku Jesziwę tj. najwyższą uczelnię talmudyczną. Jego szkoła uchodziła za najlepiej wyposażoną szkołę rabinacką na świecie. Zgromadzono w niej hebrajskie druki z XVI-XVII wieku. Z tą chwilą Lublin stał się dla Żydów Jerozolimą Wschodu. Szkoła ma zostać ponownie uruchomiona w marcu 2007 roku. Na otwarcie szkoły oraz modlitwy ekumeniczne zaproszono prezydenta RP Jarosława Kaczyńskiego. Był głównym rabinem Izraela. Pochodzi z tzw. szkoły Merkaz Haraw. Rabini z tej szkoły: „arbitralnie zakładają, że granice Izraela obejmują tereny okupowane, które nigdy do Izraela nie były inkorporowane przez żaden rząd izraelski. Według mesjanistów religijnych Strefa Gazy należy, siłą boskiego nakazu, do Wielkiego Izraela. Zdaniem rządu tereny te stanowią obciążenie dla państwa, choćby ze względu na przeludnienie i proporcje ludności (1,5 miliona Palestyńczyków przy 7 tysiącach żydowskich osadników). Ewakuacja tych osadników jest sprzeczna z nakazami rabinów. Realizacja postulatu rządu jasno pokazała, że należy wybrać między niepodległością państwa a nakazami dostojnych rabinów. („Midrasz-pismo żydowskie - „Cudu w Gazie (na szczęście) nie było, Uri Huppert, nr 10, październik 2005, str. 12)

Szapocznikow Alina - ur. 16 maja 1926 w Kaliszu, zm. 2 marca 1973 w Praz-Coutant we Francji, rzeźbiarka, grafik. Od 1963 roku w Paryżu, gdzie zaczęła stosować tworzywa sztuczne (poliester, poliuretan) wykonując odlewy własnego ciała, multiplikowane w barwnych żywicach syntetycznych, czasem z dodaniem efektów świetlnych. Szczególnie osobisty charakter noszą cykle prac wykonanych w ostatnich latach życia : Tumeurs (1969-1971) i Zielnik (1972) powstałe z odlewów ciała syna. Była żoną Romana Cieślewicza. Zmarła na raka w wieku 47 lat.

Szarawarski - „Podczas prywatyzacji polskich hut stali na rzecz firmy Mittal (...) „czuwał nad tą „prywatyzacją mister minister Szarawarski. Za ile czuwał? Nie wiemy. Ale i to żydło wyjdzie chyba z worka. („Grabarze polskiej nadziei, H. Pająk, str. 397)

Szarek Tomasz - LISTA NR 15, dr hab. Uniwersytet Śląski. Instytut Matematyczny PAN w Warszawie. prof. PWSZ w Raciborzu.Trzykrotnie został zwycięzcą konkursu na roczny staż badawczy w Polskiej Akademii Nauk. W latach 2001 - 2003 przebywał w LAquila we Włoszech jako stypendysta Marie Curie Fellowship. W 2004 roku Rada Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Jagiellońskiego nadała dr. Szarkowi stopień doktora habilitowanego. Po przejściu na emeryturę prof. Andrzeja Lasoty, wybitnego specjalisty w zakresie zastosowań matematyki, dr Szarek objął funkcję kierownika Zakładu Teorii Prawdopodobieństwa.

Szarona Plato - międzynarodowy oszust i złodziej wybrany do komisji prawnej Knesetu.

Szarota Tomasz - ur. 1940, „Historyk, profesor w Instytucie Historii PAN. Opublikował m.in. książki: „Okupowanej Warszawy dzień powszedni; „U progu Zagłady. Zajścia antyżydowskie i pogromy w okupowanej Europie. Autor Wstępu do książki Edwarda Kossoya „Na marginesie. (Folder Dni Książki Żydowskiej, str. 23). prof. Tomasz Szarota stwierdził: „[Gross] badał sprawę Jedwabnego nazbyt powierzchownie, żebyśmy mogli zrozumieć, co się tam stało naprawdę. Zresztą sam autor przyznaje się do niestaranności, w artykule „Mord zrozumiały? pisze: „Można było sprawę Jedwabnego dokładnie zbadać, a książkę staranniej napisać. Szarota podaje, że w związku z jedwabińskim pogromem działało Kommando Białystok, na czele którego stał Wolfgang Birkner z warszawskiego gestapo. Wersji o niemieckiej odpowiedzialności nie wyklucza również prof. Tomasz Szarota. Kluczową rolę mogą mieć relacje Waldemara Macholla, gestapowca, który zajmował się bezpieczeństwem na Białostocczyźnie, opracowane i w części opublikowane przez Datnera w 1965 r. Nie wiadomo jednak, gdzie się znajduje rękopis relacji.

Szarski Marcin - prezes rady Banku Polskiego; lata międzywojenne, II Rzeczpospolita.

Szaruga Leszek LISTA NR 4, właśc. Aleksander Wirpsza (ur.1946), poeta, tłumacz niemieckiej poezji, wykładowca uniwersytecki - historyk literatury, krytyk literacki. Syn polskiego poety, Witolda Wirpszy i jego żony, pisarki i tłumaczki Marii Kureckiej. W latach 70. i 80. redaktor pism „drugiego obiegu - takich jak „Puls, „Wezwania. W latach 1979-1989 współpracował z sekcją polską Radia Wolna Europa (pod pseudonimami: Jan Krajnik, Krzysztof Powoski). Od 1979 r. współpracował z „Kulturą, Pod koniec istnienia pisma był w nim szefem działu poezji. W latach 1987 1990 mieszkał w Berlinie Zachodnim, gdzie współpracował z sekcjami polskimi BBC oraz Deutsche Welle oraz czasopismami emigracyjnymi. Od przyjazdu na stałe do kraju w roku 2003 wykładowca Uniwersytetu Szczecińskiego, Częstochowskiej WSP, a obecnie Uniwersytetu Warszawskiego . Redaktor pism „Nowaja Polsza oraz „Przegląd Polityczny, współpracuje z miesięcznikiem Charaktery. Laureat Nagrody Kościelskich (1986) oraz nagrody literackiej „Kultury (1999).

Szauber Marek - urodzony 8 października 1907 roku w Trójcy, pow. Kołomyja. Skończył prawo na UJ w 1931 roku. Od 1942 roku w Armii Czerwonej. Od 1944 roku w WP. W 1945 był oficerem śledczym Wojskowej prokuratury 1. DSzkol w Warszawie. Wiceprokurator WSR w Katowicach. Prokurator WPR w Lublinie. Awansowany na stopień płk w 1951 roku. Od 1953 roku w rezerwie. Radca prawny i adwokat w Katowicach. W 1969 roku wyjechal do Izraela. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzy. IPN, Krakow-Wrocław 2005 rok.

Szawarska Elżbieta - LISTA NR 10, dziennikarka, zastępczyni redaktorki naczelnej miesięcznika Cosmopolitan. Związana także z „Glamour, publikuje również w OŚKa.

Szaynok Bożena - była stypendystka Fundacji Batorego, historyk, związana ze środowiskiem „Gazety Wyborczej. W artykule z 25 sierpnia 2006 roku, który ukazał sie w nowojorskim „Przeglądzie Polskim zarzuciła Grossowi manipulowanie już na etapie doboru materiałów: „Książka Jana T. Grossa wprowadza niestety kolejne uproszczenia do tej debaty (polsko-żydowskiej). Pisze także, że Gross skoncentrował się tylko na antysemityźmie, sugerując tym samym, że jest on główną cechą stosunków polsko-żydowskich. Przedstawia przykłady kolaboracji Polaków, ale zapomina napisać o przykładach ukrywania Żydów przez Polaków. Uważa, że po przeczytaniu książki Grossa, agresywne postawy Polaków wobec Żydów zdominują u czytelnika wyobraźnię. Pisze: „Przyczyny niechęci części Polaków do ludności żydowskiej lokują sie bowiem i w charakterze relacji polsko-żydowskich przed wojną i w doswiadczeniu lat 1939-1945 i w powojennej sytuacji politycznej i w psychologii. Książka J. Tadeusza Grossa wprowadza niestety kolejne uproszczenia do tej debaty. Pojawiaja sie one w tekście, ale także na poziomie zasadniczych tez lokujących przyczyny antysemityzmu powojennego w poczuciu winy Polaków za kolaborację z Niemcami, w mordowaniu Żydów czy obawie Polaków przed utratą korzyści materialnych czerpanych z przejętego w czasie wojny mienia pożydowskiego. Ta teza nie znajduje potwierdzenia w źródlach z tego okresu. (...). Inny zasadniczy zarzut dotyczy sposobu wykorzystywania materiału źródłowego czy literatury. Autorm wykorzystuje z nich te fragmenty, które dotyczą tylko antysemickich postaw Polaków tworząc wrażenie, że antysemityzm jest zasadniczą cechą relacji polsko-żydowskich. I tak np. znajdujemy tylko zapis negatywnych relacji Polakow na powstanie w getcie warszawskim. W innym miejscu z zapisu wspomnień niemieckich żołnierzy o postawach Polaków wobec Żydów autor wybiera jedynie te, które ilustrują kolaborację Polaków z nazistami, mimo że obok nich pojawiają się informacje o udzielaniu pomocy ukrywającym się Żydom, jak i o zwiększeniu represji wobec Polaków za taka wlaśnie działalność. (...). Czytelnik po lekturze książki zostaje z przeświadczeniem, że opisywane postawy negatywnych, agresywnych zachowań wobec Żydow dotyczą większości Polaków.

Szaynok Bożena - ur. 1965, doktor nauk humanistycznych (1994), adiunkt w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Wykłada i współpracuje z Katedrą Judaistyki Uniwersytetu Wrocławskiego, Studium Kultury i Języków Żydowskich. Specjalizuje się w zakresie najnowszej historii Polski (Żydzi w Polsce po 1945 roku, stosunki polsko-żydowskie, historia społeczna Polski 1949-1953) oraz stosunków międzynarodowych ( Polska-Izrael 1948-1967). Autorka książek:
-Pogrom Żydów w Kielcach. 4. VII 1946 r., Warszawa 1992;
-Osadnictwo żydowskie na Dolnym Śląsku 1945-1950, Wrocław 2000;
-Wypisy z poezji socrealistycznej (wspólnie z dr. Jakubem Tyszkiewiczem), Wrocław 2004; -Zostać czy wyjechać? Żydowskie partie polityczne w Polsce 1944-1950. Autorka ponad 30 artykułów poświęconych problematyce mniejszości narodowych w Polsce po 1945 r., stosunkom polsko - żydowskim po wojnie, relacjom polsko - izraelskim, publikowanych, m.in. w „Yad Vashem Studies, „Gal_Ed „Polin, „Tygodniku Powszechnym, „Russian History, „Pamięci i Sprawiedliwości, „Midraszu.
Stypendystka, m.in. Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (1993); Fundacji im. Joram Schnitzer (Uniwersytet w Tel-Avivie 1990 - 1991); Fundacji im. Batorego (1995); Fundacji Kościuszkowskiej (1996-1997); KBN (2001-2003).
Wykłady, m.in. University of Illinois at Chicago (Visiting Profesor 1996-1997), Holocaust Memorial Museum, Yale University, Columbia University, Brandeis University, Central Connecticut State University (1997), Hebrew University (2000), University of Chicago (2002), West Virginia University, Morgantown (2003), Brandeis University (2003), Université de Paris X (2005).
Współredaktor (z Krzysztofem Ruchniewiczem i Jakubem Tyszkiewiczem), m.in. „Studiów z historii najnowszej, „Wrocławskich Studiów z Polityki Zagranicznej.

Szczelina Marcin LISTA NR 8, organizator festiwalu „architektura to sztuka.

SZCZEPANIK Julita LISTA NR 18, kancelaria notarialna, Kraków.

Szczepański Andrzej - kapitan SB w Zakopanem. Prowadził m.in. TW „Franciszka tj. ks. Jana Lasuta. („Księża wobec bezpieki, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, str. 358)

Szczepański Filip - sekretarz Polskiej Unii Studentów Żydowskich.

Szczepański Jan - profesor, socjolog, były wiceprezes PAN, członek Rady Państwa. W trakcie trwania stanu wojennego kierował Radą Społeczno-Gospodarczą przy Sejmie PRL. W dniu 28.01.99. został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Kwaśniewskiego-Stoltzmana.

Szczepański Jan Alfred - autor artykułu „Po zamordowaniu Józefa Oppenheima opublikowanego w 1946 roku w „Kuźnicy. Tytułowy bohater był od lat przedwojennych członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Zginął we własnym domu w Zakopanem. Według Szczepańskiego motywem zbrodni nie była chęć wzbogacenia się, lecz to, że Oppenheim był Żydem. Joanna Michlic w artykule „Holokaust i wczesne lata powojenne w świadomości Polaków („Midrasz-pismo żydowskie, styczeń 2005, str. 33-34) pisze m.in.: „Szczepański uważa, że Żydzi byli mordowani z powodu swojego pochodzenia. „Oppenheim nie został zamordowany z powodu kołder. Zabito go, ponieważ był Żydem. Autor widocznie zapomniał, że w Polsce w 1946 roku trwała wojna domowa, a tak „zasłużone pochodzenie polityczne (a nie rasowe) Oppenheima miało zapewne wpływ na podjęcie decyzji o likwidacji elementu utożsamianego z narzuconą Polsce i Polakom obcą władzą. Autor jest w pewnym sensie uczciwy, bowiem napisał, że nie zginęła kołdra. A więc w tym przypadku wyklucz on także podłoże rabunkowe.

Szczepański Jan Józef - były prezes ZLP, KO, zdeklarowany sojusznik UW. Członek zarządu Polskiego PEN Clubu, sekcji międzynarodowej organizacji literatów. W dniu 27.03.97. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Kwaśniewskiego-Stoltzmana.

Szczepański Jarosław LISTA NR 9, dyrektor Biura Prasowego Kancelarii Sejmu.

Szczepkowska Joanna LISTA NR 8, aktorka, występowała w spektaklu „Dokument podróży zrealizowanym w rocznicę marca 1968 roku. Premiera odbyła się w dniu 7 marca 1998 roku w Państwowym Teatrze Żydowskim. Ur. 1 maja 1953 w Warszawie, córka Andrzeja, wnuczka Jana Parandowskiego. Zadebiutowała jeszcze w czasie studiów w spektaklu „Trzy siostry w Teatrze Telewizji. Pierwszy raz na małym ekranie wystąpiła w serialu telewizyjnym „Czterdziestolatek (w odcinku 1) w reżyserii Jerzego Gruzy do scenariusza reżysera i Krzysztofa Teodora Toeplitza. W 1975 ukończyła studia w PWST w Warszawie i zagrała w filmie „Con amore (reż. Jan Batory). Za tę rolę dostała nagrodę w 1976 za najciekawszy debiut. W latach 1975-1981 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie, a w kolejnych latach Teatru Polskiego (1981-1988) i Teatru Powszechnego (1988-1992 i od 2000). Zagrała również w kilkudziesięciu spektaklach Teatru TV (Skiz Gabrieli Zapolskiej).W 1999 rozpoczęła współpracę z „Wysokimi Obcasami. 3 maja 2007 została przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Szczerba Igor LISTA NR 5, historyk.

Szczerbiec Michał LISTA NR 4, producent filmowy, m.in. kierownik produkcji w Panu Tadeuszu.

Szczerbiński Waldemar - ks., dr, Zakład Filozofii Chrześcijańskiej Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Członek Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Gniezno - Poznań. Brał udział w konferencji „Żydzi i judaizm we współczesnych badaniach polskich (Kraków 2007) - odczyt pt. „Biegowość jako klucz do rozumienia myśli A.J. Heschela.

Szczęsna Joanna - LISTA NR 4, 11, urodzona w roku 1949 w Łodzi. Absolwentka polonistyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W „Gazecie Wyborczej jest od maja 1989 roku. Jesienią 1989 roku wyjechała na stypendium dziennikarskie na Uniwersytet Stanforda w Kalifornii. Często pisuje w spółce z Anną Bikont.

Szczęsny Zenon - urodzony 9 kwietnia 1908 roku w Łodzi. Skończył prawo na UW w 1939 roku. Do wojny pracowal w sądach. Podczas okupacji utrzymywał sie z handlu. Od 1945 roku w WP. P.o. oficera śledczego WPO w Łodzi. szef Wydziału Personalnego NPW. Awansowany na stopień mjr w 1946 roku. Kierownik sekcji personalnej DSS MON. Sędzia WSR i WSG w Łodzi. Sedzia WSO we Wrocławiu. Od 1950 roku w rezerwie. Radca prawny przedsiębiorstwa MHD w Łodzi. Adwokat w Łodzi. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szczęśniak Agata LISTA NR 5, sekretarz redakcji „Krytyki Politycznej.

Szczucki Rafał LISTA NR 9, student AGH.

Szczuka Kazimiera - LISTA NR 4, 8, 10, Szczukówna jest córką znanego adwokata z Warszawy Stanisława Szczuki. Prowadziła w TVN 24 program pt. „Dwururka, w którym m.in. ośmieszała uczucia religijne Polaków. Działaczka organizacji feministycznych, promuje homoseksualistów. Wylansowana przez koszer-media. Pseudo-polonistka, ignorantka. „Mianowana nawet przez osoby jej niechętne (...) gejzerem intelektualnego feminizmu. Gejzer ten ma najwyraźniej poważny feler o nierozpoznanej do końca naturze, skoro od 2003 roku zdążył wylecieć z legendarnego „Pegaza (TVP), teleturnieju TVN „Najsłabsze ogniwo i wreszcie ostatnio również z walterowskiego talk-show „Dwururka. Szczuce pozostało wymądrzanie się w marginalnym programiku „Dobre książki, gdzie dokonuje egzegezy współczesnej literatury z pozycji freudowskiego seksualizmu, nie dając nikomu dojść do słowa w swej nieznośnej manierze uwypuklania „r w wypowiadanych opiniach. To być może nie jest bez znaczenia, bo popularne grasejowanie znamionuje przynależność do nacji wybranej, do czego pani Kazimiera przyznała się w czasie wizyty w Stanach Zjednoczonych, aby już kompletnie zatkać otwory gębowe swoich przeciwników nad Wisłą. Tyle zwojowała, ale na niwie sławy w mediach ciągle zalicza klęski. Nie mamy w jej wypadku do czynienia z niedocenianiem skrzywdzonej wielkości lub knowaniami radiomaryjnych sił. Rzekomy geniusz Szczuki jest niepodważalny w środowiskach socliberalnych, poniekąd domenie TVN, na którą oddziaływania moherowej fali brzydkich ksenofobów jest zerowe. Pani Kazimiera jako historyk sztuki ze stajni równie postępowej feministycznej papieżycy Marii Janion, dostała u zarania telewizyjnej kariery wielką szansę ratunku podupadającego „Pegaza. Zadanie w sam raz dla wojowniczki intelektualnego feminizmu - doprowadzenie do dawnego blasku znakomitej niegdyś audycji kulturalnej. Dość niespodziewanie Szczuka ostatecznie podcięła skrzydła mitycznemu stworzeniu, nie wnosząc grama ożywczych treści w powierzone jej zadanie. Potrafiła nawyżej używać wulgaryzmów dla rozruszania gości w postaci innych feministek, co wreszcie skończyło się dalszym spadkiem oglądalności programu i podziękowaniem p. Kazimierze za pracę. Po tej klapie pozostało dalsze oglądanie się w lustrze własnych wielbicielek i wielbicieli - czyli uczestnictwo w pierwszym szeregu każdej manifestacji pedalsko-lesbijskiej. Poważania na szerszym gremium i zarobku było z tych oszołomskich spacerów niewiele. Z pomocną dłonią zaofiarowało sie walterowskie imperium. Pani Kazimiera poprowadziła teleturniej „Najsłabsze ogniwo, rzecz ze zdecydowanie niższej półki od „Pegaza, lecz z pewnością o wiele lepiej płatną i z większą medialną publiką. I co z tego, kiedy to albo Szczuka nie przystawała wybujałym tupetem do przestraszonych uczestników owej marnej zabawy, albo to oni nie dorastali intelektem do jej wątpliwej jakości elokwencji. Teleturniej dość szybko wycofano z ramówki, co dla każdej nadętej jedynie własnym samouwielbieniem pseudogwiazdy, skończyłoby się dożywotnim odstawieniem w telewizyjny niebyt. No, ale pania Kazię nie po to wykreowano na symboliczną włócznię feminizmu z filosemickim odcieniem, aby po prostu spuścić ją w kanał (dosłowny - nie telewizyjny). Dla treningu Kazimiera Szczuka wystąpiła w knajackim talk-show Kuby Wojewódzkiego na antenie Polsatu. (...) Rechot na sali sięgnął szczytu, gdy Kazimiera podpuszczona przez Kubę, poczęła „parodiować kaleką Madzię Buczek, która w Radiu Maryja organizuje ruch Podwórkowych Kółek Różańcowych dla dzieci. Wielu adwersarzy Kazimiery Szczuki (m.in. Artur Górski) przyjęło za dobrą monetę cyniczne tłumaczenia pani Kazi, iż nie miała ona pojecia o stanie zdrowia Madzi Buczek. Ja widzę w tym z premedytacją sprokurowany autoskandal, który przywrócił Szczuce atrakcyjność jako medialnemu, przeterminowanemu w poważnej mierze towarowi. Potwierdziło to wściekle reklamowane przedsięwzięcie TVN-u, talk-show „Dwururka. Dla towarzystwa dano tam Kazimierze Szczuce jej ideowego pobratymca, długonosego Wojciecha Jagielskiego, także mocno przechodzoną gwiazdę mediów publicznych i komercyjnych. Na dzień dobry, parka Kazi z Wojciechem dostała po kilkaset (500?) tysięcy złotych, co już ustawiło ich na finansowym plusie, nawet gdyby nowy talk-show padł. Pomysł na „Dwururkę był taki, żeby zapraszać ludzi z establishmentu, nieco różniących się w poglądach od pani Kazi. Sztuka niezbyt trudna, ponieważ dla niej faszyzm zaczyna się na prawo od Platformy Obywatelskiej. Poprzez prymitywizm swych lewackich ideałów, Szczuka na starcie zamieniła lu?ną w założeniach audycję w ciężkie w odbiorze monologi fanatycznej proaborterki i feministki. (...) „Dwururkę ekspresowo zdjęto z kamery, ponieważ oglądalność dramatycznie spadła. (...) W liberalnych mediach nie robi się kariery ze względu na przymioty ducha i ciała. Jest europejska moda na lewackość i feministyczny bełkot, to rusza kreacja przypadkowego kocmołucha z nadwagą. Tym sposobem Szczuka przemieniła się z brzydkiego kaczątka o felernej wymowie w królewnę śnieżkę modnych ideologicznie trendów. (...) Panią Kazię podrasowano w kosmetycznych laboratoriach i wygląda znośnie, lecz trudno w niej widzieć „atrakcyjną kobietę, co twierdzi konserwatysta Artur Górski. („Tylko Polska,nr 324, „Kazimiera załadowana w dwururkę, Robert Larkowski). W „Głosie Polskim z dn. 13-19.02.2007 r. w artykule Michała Miłosza pt. „Międzynarodowi kapusie możemy przeczytać m.in.: „W New York Timesie z trzeciego maja ubiegłego roku Kazimiera Szczuka dała wyraz oburzeniu krytyką swej osoby, wynikającej według niej z jej żydowskiego pochodzenia i feministycznych przekonań. Jej wypowiedź została także przedrukowana w „International Herald Tribune. Nie pomyślała, że to może dzięki swojej delikatności „inaczej, poczuciu wyższości i wygłaszaniu kretyńskich opinii. Szczuka pochodzi z katolickiej rodziny. Będąc dzieckiem została ochrzczona przez księdza rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jej matka z domu Winawerówna ma żydowskie korzenie ale od dawna jest spolonizowana i katolicka. „Na upartego pani Kazimiera może być uznana za rasowego mieszańca żydowsko-aryjskiego wyłącznie według hitlerowskich ustaw norymberskich. Szkoda, że tego wszystkiego nie wyjaśniůa amerykańskim dziennikarzom. Z takim samym powodzeniem pani Kazimiera mogła by pozować na polską arystokratkę, gdyż Szczukowie - to stary polski ziemianski ród, słynny od wieków w Rzeczypospolitej. Ta prawda jej w sam raz nie pasuje jako zwolenniczce nowej lewicy. Demonstruje więc swój feminizm i wymyśla przynależność do „narodu wybranego. Lubi ona opowiadać o sobie cuda-nie-widy, więc kiedyś skarżyła się na własnego ojca, że jest antysemitą (...). I tak kłamstwa pani Kazimiery idą w świat, i niosą niesławę wszystkim nam Polakom (...). Jeśli zatem pani Kazimiera czuje się Żydówką, to nie powinna była bawić się w wyśmiewanie polskich katolików. Tego właśnie wymaga takt i kultura w stosunkach między różnymi grupami etnicznymi oraz między różnymi wyznaniami. A słyszałem, że nie miała umiaru w kpinach z katolicyzmu i przechwalała się publicznie, że ochrzciła własnego psa. Wyobraźmy sobie reakcję środowisk żydowskich, gdyby jakiś antysemita opowiadał publicznie, że kazał obrzezać własnego szczeniaka. Ostatecznie widzieliśmy reakcję muzułmanów na kpiny z proroka Mahometa. Jeśli pani Kazimiera nie czuje się Polką we własnym kraju, katolickim w odczuciu większości mieszkańców, to powinna się zachowywać, jak przystało na gościa w kraju cudzym. A jeśli nie, to radzę jej pomieszkać w żydowskim państwie Izrael. Tam ją nauczą szcunku do narodu gospodarzy i panującej wśród nich religii. („Nieodpowiedzialna feministka Antoni Zambrowski, strona internetowa ASME).Cytaty:
Jesteś beznadziejny, hohrhrohr, pohrażka, thragedia.
Kto w waszym systemie naczyń połączonych jest spahrciałą uszczelką, przez któhrą wypływają pieniądze? Kogo należy usunąć i zastąpić zaślepką?
Stolica Hiszpanii nie leży we Włoszech?
Wszyscy byliście jednakowo beznadziejni.
Żenaaada.
...w razie remisu finał rozstrzygnie tzw. zasada nagłej śmierci. Bójcie się. Łaaaaa!!!
Jesteście potwohrni.
Wasz wynik jest dziuhrawy jak ser szwajcahrski. Kto tu wam najbahrdziej śmiehrdzi? Kto jest największym skunksem?
My już sobie pohrozmawialiśmy... I RYP W PYSZCZYSKO!!!
Bhrawo, intelektualny sthrongmenie!
Zaghajmy w najsłabshe ogniwo
No co ty myślisz, że kwas musztahrdowy, to lata w samolotach?!
Już phadasz włashnym wrażheniom , musish zasilić shwoje batheryjki

Szczurek Małgorzata LISTA NR 5, dziennikarka, pracuje w Wydawnictwie „Znak.

Szczurek Wojciech - od 1998 roku prezydent Gdyni.Prelegent X Ogólnopolskiego Dnia Judaizmu w Kościele katolickim 2007r.

Szczygieł Mariusz LISTA NR 8, ur. 5 września 1966 w Złotoryi, dziennikarz i pisarz. W 2000 ukończył Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Poprzez cenzurę komunistyczną, miał dużą wolność w wyboru tematów. Rezultatem były w tych czasach przerażające reportaże na temat życia młodych gejów i lesbijek w Polsce. Miały one tytuł „Rozgrzeszenie. Dużą falę oporu dźwigał reportaż „Onanizm polski, który wydrukowała „Gazeta Wyborcza w świątecznym numeru między esejem Czesława Miłosza a wywiadem z Vacłavem Havlem. Spowodował on długą dyskusję na stronach „Gazety, wiele czytelników zwracało numer do redakcji. Od 2001 r., kiedy skończył współpracę z TV Polsat („Na każdy temat), jego głównym tematem została historia i kultura dzisiejsza Czechosłowacji, a zwłaszcza Republiki Czeskiej.

Szczygło Aleksander Marek - ur. 27 października 1963 w Jezioranach, woj. warmińsko-mazurskie, prawnik, polityk, działacz państwowy, poseł na Sejm (2001-2006). W 1990 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego pod kierunkiem Lecha Kaczyńskiego. W 1996 ukończył studia podyplomowe z zakresu prawa i administracji publicznej w University of Wisconsin oraz odbył praktykę w Kongresie Stanów Zjednoczonych. W latach 1990-1991 pracował jako asystent senatora Lecha Kaczyńskiego w Biurze OKP w Gdańsku. Jednocześnie pracował jako specjalista w biurze prawnym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność. Kolejne etapy jego kariery zawodowej były również związane z osobą Lecha Kaczyńskiego: w latach 1991-1992 pracował jako specjalista ds. legislacyjnych w kierowanym przez Kaczyńskiego Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, a po powołaniu Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli w 1992 został dyrektorem gabinetu prezesa. W NIK pracował do 1995. Od 7 lutego 2007 minister obrony narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Jego pierwszą decyzją na tym stanowisku było zastąpienie hymnu Wojska Polskiego BOGURODZICĘ, która była śpiewana jeszcze pod Grunwaldem na piłsudczykowską Pierwszą Brygadę .

Szczypior Ewa LISTA NR 4, inspektor wojewódzki Wydziału Polityki Społecznej Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego.

Szczypior Janusz LISTA NR 4, właściciel, „Usługi Informatyczne Janusz Szczypior, Gdańsk.

Szczypiorski Andrzej - ur. 1924, zm. 2000, członek ZMP i PZPR. W latach 70. rozpoczyna współpracę z demokratyczną opozycją. Działa na rzecz pojednania polsko-niemieckiego. W stanie wojennym ochrzcił się i został katolikiem. Senator w czasach premiera Tadeusza Mazowieckiego. Polonofob, oszczerca, pseudopisarz, żydokomunistyczny politruk. „Intelektualista - konfident od lat pięćdziesiątych, agent UB kryptonim „Mirek. Skrajny koniunkturalista i kameleon. Według niego poglądów nie zmieniaja tylko krowy, a osoba myśląca może to robić kilka razy w życiu. Prezes Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Izraelskiej, był namacalnym przykładem koniunkturalizmu. W 1968 roku stanowczo występował na łamach opanowanego przez moczarowców organu ZBOWiD-u „Wolność i Lud zgodnie z przybierającym na sile w Polsce filosemickim koniunkturalizmem. Pisał wtedy: „Od pewnego czasu krążą po świecie osobliwe opowieści, mity, legendy, a mówiąc precyzyjnie - zwykłe oszczerstwa na temat szerzącego sie rzekomo w Polsce antysemityzmu. W 1979 roku w paryskiej „Kulturze nr 5, s.5) Szczypiorski napisał: „W kierowniczych ośrodkach polskich, które wówczas (1944-1945) deklarowały wierność ideałom komunistycznym i Stalinowi osobiście, dominowali działacze partyjni pochodzenia żydowskiego, którzy przetrwali w głębi Rosji, często zresztą w warunkach bardzo ciężkich. Jest tajemnicą poliszynela, że bardzo wiele stanowisk w aparacie państwowego przymusu obsadzili właśnie ci ludzie (...). Jesli ci właśnie ludzie, ktorzy wczoraj zajmowali wpływowe stanowiska w partii i policji, dzisiaj głoszą na Zachodzie, że Polacy są krwiożerczymi antysemitami - to winni pamiętac, że stali się ofiarami własnych metod (...). To nie Polacy, lecz aparat polityczny, którzy oni sami własnymi rękoma tworzyli przed laty i w którego imieniu sprawowali władzę nad milionami ludzi - przypomniał im w roku 1968 ich żydowskie pochodzenie, naznaczył piętnem syjonizmu i na koniec wygnał z kraju, którego dość często - niestety! - nie uwazali za ojczyznę, lecz za obszar rewolucyjnego eksperymentu. W 1968 roku bronił Polski przed oskarżeniami z zewnątrz m.in. o prowincjonalizm i zacofanie. Jeszcze w 1988 roku w „Ładzie pisał o krzywdzących dla Polski i Polaków opiniach dotyczących antysemityzmu. Szczypiorski współczesny to już jeden z czołowych głosicieli tez o skrajnie niebezpiecznym polskim antysemityźmie. Pisze o polskim prowincjonaliźmie i zacofaniu. Nazywa Polskę „dzikimi polami Europy. Co więcej, upowszechnia w świecie najskrajniejsze donosy na Polskę i Polaków (por. osławioną wypowied? Szczypiorskiego w Niemczech wiosną 1993 r. o tym, że Polacy również współdziałali w wyniszczeniu Żydów, przytoczoną w niemieckim periodyku „Das Parlament z 7 maja 1993 r.). Jest za to oczywiscie odpowiednio wynagradzany przez Niemców i Austriaków. Pisze, iż w Polsce jest mało osób z wyższym wykształceniem, chociaz sam ma tylko średnie. Podobnie zresztą jak np. Turowicz, Mazowiecki czy Bartoszewski (konspiracyjna matura). Eksterminacji Żydów Szczypiorski doszukuje się w chrześcijaństwie. W „Po Prostu (1990 rok) pisze: „Kościół rzymski nie był bez ciężkiej winy. Jesli istnieje w ogóle jakaś dialektyka historii, to w jej świetle można by zaryzykować pogląd, że naród niemiecki wziął na siebie wykonanie tej zbrodni, ktora si e przewijała przez stulecia w brudnych, złych snach chrześcijańskiej Europy. W dniu 27.03.97. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta żydokomuny Kwaśniewskiego-Stoltzmana. Był typowym koniunkturalistą filosemickim, który w myśl swojej życiowej zasady o zmienności poglądów, zmienił by je na natysemickie gdyby była na to koniunktura. Napisal w „Życiu nastepnego dnia po tym jak swiat dowiedzial sie o tym, ze Szymborska otrzymala literacka nagrode Nobla swoje uzasadnienie tej nagrody : „To wzorowa etycznie postawa wobec rzeczywistosci, ktora poetka zawsze demonstrowala, nawet w najtrudniejszych czasach. Jest tak suwerenna duchowo postacia, ze nawet najostrzejszy krytyk niczego nie moglby wytknac.

Szebes Hersz - herszt żydowskiej bandy rabunkowej działającej w okolicach Drohiczyna i Siemiatycz. „W nocy z 30 na 31 marca 1944 roku(...) razem z innymi bandytami dokonał „ohydnej zbrodni na rodzinach Wilińskich i Siemieniuków w kolonii Czartajew. Siekierami i nożami zabili w okrutny sposób siedem osób: Jana Siemieniuka z żoną Stanisławą, ich 3-letnie dziecko, a także Stanisława Wilińskiego i jego żonę Marię z synami - Adamem i Janem. Stanisława Siemieniuk była w zaawansowanej ciąży - nienarodzone dziecko było więc ósmą ofiarą. Sprawcy zrabowali cały dorobek zamordowanych (który załadowali na wozy, byli zatem dobrze przygotowani do „akcji), a ich domostwa spalili. Okoliczna ludność wspomina jeszcze podobne zdarzenia, mające miejsce w Miłkowicach i Tonkielach. („Żydowscy komuniści na ziemiach polskich w latach 1941-1944 - http://www.polonica.net/zydokomunisci 1941-44.htm)

Szechter Ozjasz - ur. 1901, zm. 1982, działacz komunistyczny, później dysydent. W dwudziestoleciu międzywojennym aktywnie działał w ruchu komunistycznym. Był jednym z działaczy nielegalnej Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. Aresztowany i skazany za szpiegostwo na rzecz Związku Radzieckiego w tzw. procesie łuckim w 1934. W latach 1951-53 sędzia Wojskowego Sadu Rejonowego, gdzie wydawał wyroki w sfingowanych procesach żołnierzy polskiego podziemia w tym wyroki śmierci np. rtm. Andrzej Czaykowski ps. Garda- cichociemny. Od 13 marca 1950 r. agent Informacji Wojskowej penetrujący środowisko wojskowych i sędziow. Po wojnie pracował jako kierownik Wydziału Prasowego Centralnej Rady Związków Zawodowych, a następnie jako zastępca redaktora naczelnego pisma związkowego „Głos Pracy. W maju 1977 wziął udział w odbywającej się w warszawskim kościele św. Marcina głodówce protestacyjnej przeciwko uwięzieniu przez władze PRL kilkudziesięciu działaczy KOR-u. Jego synem z Heleną Michnik jest Adam Michnik.

Szechter Szymon - 1920-83, prozaik, publicysta, od 1968 r. w Wielkiej Brytanii. Urodzony we Lwowie, do 1957 roku przebywał w Związku Sowieckim. Był komsomolcem i członkiem komunistycznej partii sowieckiej, co w tej rodzinie nie było czymś wyjątkowym. Pracował m.in. jako lektor w Komitecie Miejskim Komunistycznej Partii Związku Sowieckiego. Po przyjeździe do PRL otrzymał etat w Zakładzie Historii Partii przy KC PZPR. Później został dyrektorem w Związku Ociemniałych Żołnierzy PRL i za jakieś nadużycia gospodarcze zostaů skazany (w 1964 roku) na karę więzienia w zawieszeniu. Odtąd rozpoczął starania o otrzymanie zgody na wyjazd stały do Izraela. Jego towarzyszką życia, a później żoną była Nina Karsow (młodsza od niego o 20 lat). Wróg Polskości, Narodu Polskiego i Wolnego i Niepodległego Państwa Polskiego. Polonofob, ojciec Adama Michnika i Stefana, stalinowiec, fanatyczny komunista, jeden z przywódców Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy konsekwentnie dążyła do rozbicia Polski, oderwania wielkiej części jej ziem i przyłączenia do już rusyfikowanej skrajnym sowieckim terrorem wschodniej Ukrainy. Oziasz Szechter był starym, wypróbowanym agentem Moskwy w Polsce. Wchodził wraz z Brystygierową, Bermanem, Chajnem, Groszem, Kasmanem i innymi, w skład wydzielonej komórki, bezpośrednio podporządkowanej Moskwie. Jak pisze Jan Alfred Reguła w książce „Historia KPP, Warszawa 1934, s. 243, Szechter bardzo znany aktywista KPZU, został wraz z innymi działaczami aresztowany na jesieni 1930 roku. (...) „Oskarżeni sypali innych towarzyszy partyjnych. (...) Przodowali w tym komuniści, zajmujący stanowiska kierownicze. (...) Okazało się, że ci bohaterowie byli skończonymi tchórzami. (...) Aresztowany i skazany w tzw. procesie łuckim za szpiegostwo na rzecz Związku Sowieckiego. Po 1944 r. pełnił funkcję kierownika wydziału KC PPR ds żydowskich, a także był zastępcą komendanta UB w Szczecinie. Od 1 kwietnia 1946 do 31 grudnia 1950 zatrudniony jako kierownik Wydziału Prasowego Centralnej Rady Związków Zawodowych. Od 1 stycznia 1951 do 11 marca 1953, zastępca redaktora naczelnego stalinowskiego organu związkowego „Głosu Pracy. Szef Zarządu Planowania Materiałowego w latach 1952-1967.Podczas trwania wojny sześciodniowej zapisał w swoich wspomnieniach: „Przy kiosku z gazetami ktoś żywo rozmawiał>>Panie, Żydków to ja znam dobrze, dziesięć lat z nimi na Gęsiej żyłam...Co Nasser (prezydent Egiptu) ma w głowie, oni w małym palcu. Z góry wiedziałam, że przed szbasem skończą, w szbas to oni wojować nie będą...Na rybkę i chałkę<<. („Newsweek, 17.06.2007)

Szeffer Mirosław - nie wiadomo czy jest to prawdziwa osoba,czy raczej ksywka jakiegoś internetowej gadaczki,której pełno w roli komentatora w serwisch informacyjnych: Popieram Ojca Rydzyka ze wszystkich sił. Dzięki niemu i Rodzinie Radia Maryja kościół katolicki rozkłada się od wewnątrz, co go w końcu oczyści i może uzdrowi. Interesuję się folklorem religijnym różnych wyznań i regionalnymi odmianami kultów, ale tak głębokich odstępstw od doktryny wiary jak w naszej, polskiej wersji chrześcijaństwa (w jego rzymsko-katolickiej wersji)nie spotyka się w innych kulturach i krajach. Byłaby to tylko interesująca egzotyka, gdyby nie przeradzała się w fanatyzm wiernych przyjmujących za prawdę tylko to co usłyszą od swojego „przewodnika. Drogi są dwie: albo cały polski Kościół przyłączy się do Ojca Rydzyka, albo Ojciec Rydzyk zostanie odłączony od Kościoła. Przypuszczam, że decyzje zapadną dopiero, kiedy działalność Radia Maryja znacząco pozbawi - i tak już zmniejszających się dramatycznie - przychodów większość diecezji. Nic tak nie boli jak uderzenie po kieszeni! Proszę pamiętać, że przeciętny wierny w Polsce w ogóle nie interesuje się podstawami chrześcijaństwa a jego wiara ogranicza się do tych aspektów katolicyzmu, które akurat są najdalsze od doktryny. Wielbi bałwochwalczo „święte obrazy i „cudowne figury i kocha wystawne obrzędy wywodzące się z pogańskich tradycji i kultów. Skutki zobaczymy zapewne już niedługo.(w.p. Mirosław Szeffer 2007.07.09 13:22)

Szejko Tadeusz LISTA NR 4, magister psychologii, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego.

Szejna Andrzej Jan - polonofob, SLD, były podsekretarz stanu ds europejskich w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W 2000 roku w wyborach prezydenckich był w sztabie wyborczym prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, odpowiedzialny za obsługę prawną. Członek Rady Krajowej SLD (od 2003). Bliski współpracownik Józefa Oleksego i Wojciecha Olejniczaka. We wrześniu 2004 roku został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego i pełni tam obecnie funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Prawnej oraz członka Delegacji do spraw stosunków z Białorusią. Członek Grupy Socjalistycznej w Parlamencie Europejskim. Podpisał się pod rezolucją Parlamentu Europejskiego z 15 czerwca ubiegłego roku, w której dano wyraz zaniepokojeniu wzrostem nietolerancji w Polsce. Polskę oskarżono o rasizm, ksenofobię, antysemityzm i homofobię.

Szejnert Małgorzata - polonofob, dział reportażu, „Gazeta Wyborcza.

Szejnfeld Adam S. - ur. 13 listopada 1958 w Kaliszu, z wykształcenia prawnik, poseł na Sejm RP V kadencji z listy Platformy Obywatelskiej. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1997. W latach 80. był działaczem społecznym i związkowym - członkiem legalnej i podziemnej „Solidarności. W czasie stanu wojennego internowany w więzieniach we Wronkach i w Gębarzewie. Później był współorganizatorem Komitetów Obywatelskich, prywatnym przedsiębiorcą i działaczem samorządowym. W latach 1990-1998 radny oraz burmistrz miasta i gminy Szamocin, wiceprezes Konwentu Wójtów i Burmistrzów Województwa Pilskiego, wiceprezes Stowarzyszenia Wielkopolski Ośrodek Kształcenia i Studiów Samorządowych w Poznaniu. Był zawodnikiem i działaczem sportowym, wielokrotny mmedalistą zawodów strzeleckich i obronnych, prezes Klubu Sportowego „Sokół. Obecnie jest posłem V kadencji Sejmu RP, wiceprzewodniczącym sejmowej Komisji Gospodarki, członkiem Rady Ochrony Pracy, a także Rzecznikiem ds. Gospodarki „Gabinetu Cieni Platformy Obywatelskiej.

Szejnfeld Edward - szef Wydziału Personalnego WUBP w Łodzi.

Szeksztajn-Lichtensztajn Gela - urodzona w 1907 r. w Warszawie w rodzinie rzemieślniczej, malarka, graficzka. Żona Izraela Lichtensztajna (1904-43) - nauczyciela, publicysty, działacza Poalej Syjon-Lewicy.  

Szelestowska Krystyna - publicystka „Trybuny, która jest nieformalnym organem SLD. W dniu 11.02.00. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi przez prezydenta żydokomuny Kwasniewskiego-Stoltzmana.

Szeliga Barbara - Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie.

Szeliński Franciszek - urodzony 8 listopada 1906 roku w Grodku Jagiellońskim. Skończył prawo na UJK w 1930 roku. Do wojny pracował w sądach. W 1944 roku wstapil do WP. Wiceprezes WSO w Poznaniu. Zastępca szefa WSR w Poznaniu. Szef WSO w Poznaniu. Inspektor NSW. Awansowany na stopień płk w 1954 roku. Od 1955 w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szelwach Grzegorz - ur. 17 maja 1969 r. w Międzyrzeczu Wielkopolskim, historyk literatury i idei, poeta. W 1993 ukończył polonistykę na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (praca magisterska Gustaw-Konrad i Kordian. Kreacje aktorskie w teatrze poznańskim, pod kier. prof. dr hab. Michała Witkowskiego); od 1995 pisze w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk rozprawę doktorską na temat korespondencji Adama Mickiewicza pod kier. prof. dr hab. Marty Piwińskiej; stypendysta Komitetu Badań Naukowych. Publikował w „Ogrodzie i „Napisie. Mieszka w Warszawie.

Szemberg Anna LISTA NR 9, Dyrektor Wydawniczy Publikacji Akademickich i Naukowych.

Szemraj Roman - był sekretarzem Głównej Komisji Księży przy ZBoWiD-zie. „Z diecezji sandomierskiej, były kapelan AK, a następnie generalny dziekan Ludowego Wojska Polskiego. („Księża wobec bezpieki, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, str. 43)

Szenborn Ludwik Andrzej - właściwie Ludwik Schönborn, ur. 25 sierpnia 1915 w Rzeszowie, zm. 1 lipca 1990 w Rzeszowie, podpułkownik LWP, kierownik Wojewodzkiego Urzędu d.s Bezpieczeństwa Publicznego w Bydgoszczy w latach 1955-1956. Agent radzieckiego wywiadu od 1941, w listopadzie 1956 zwolniony z bezpieki. Od 1930 był członkiem PPS-Lewicy, członek Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, od 1945 w PPR.

Szenborn Marek - zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Fakty i Mity. Pismo skrajnie antykatolickie i antypolskie.

Szendel Dariusz - wiceprezes, żydowskiej organizacji „Beit, Warszawa.

Szenes Hanna - Jest „najbardziej znaną bohaterką żydowską z okresu drugiej wojny światowej (...). Urodzona w Budapeszcie w 1921 roku, corka znanego pisarza Beli Szenesa, wychowana w zasymilowanej rodzinie. Jako trzynastoletnia dziewczynka zaczęła pisać pamiętnik i kontynuowała to dzieło aż do śmierci (...). Była doskonałą uczennicą, lecz nie mogłaby studiować, gdyby nie chciała przejść na chrześcijaństwo. Jednak, jak napisała w swoim pamiętniku, zajmowała ją myśl o Palestynie (...). Hanna i jej brat Georg wyemigrowali do Palestyny. Tam Hanna wstąpiła do szkoły rolniczej, by po dwóch latach znaleźć się w kibucu Sdot Jam. Wcześnie zaczęła zdradzać talent literacki, pisała wiersze i sztuki teatralne w języku hebrajskim. Gdy wybuchła druga wojna światowa (...), wstąpiła najpierw do Hagany, potem do żydowskiej brygady armii brytyjskiej i została członkiem grupy spadochroniarzy, którzy mieli być zrzucani na tereny zajęte przez okupanta. Hanna miala zadanie nawiązać łączność z Żydami pozostającymi na Węgrzech. W marcu 1944 zrzucono ja w Jugosławii, gdzie przebywała w oddziałach partyzanckich Josifa Broza Tity. Podczas apogeum deportacji Żydów węgierskich Hanna przekroczyła granicę węgierską, ale niemal od razu została schwytana przez nazistów. Mimo długotrwałych tortur i gróźb zabicia jej matki nie wydała nikogo i nie zdradziła żadnej informacji. Wyrok śmierci wykonano po pięciu miesiącach. (...). Miała zaledwie 23 lata. W 1950 roku szczątki jej pochowano na górze Herzla w Jerozolimie. („Midrasz, styczeń 2005, Bella Szwarcman-Czarnota - „Kobieta żołnierzem, str. 26).

Szenicer Bolesław - Szenicer urodził się 20 listopada 1952 roku. Wieloletni dyrektor Cmentarza Żydowskiego w Warszawie, fundator i prezes Fundacji Gęsia, zajmującej się restauracją zabytków żydowskich w Polsce, przewodniczący założonej przez niego w 2003 Gminy Wyznaniowej Starozakonnych w RP. Członek Polskiej Partii Socjalistycznej, kandydat w wyborach do Sejmu RP w 2005. Współorganizował zbiórkę pieniędzy na odlanie w brązie pomnika doktora Janusza Korczaka. Wspierał zahamowanie procesu zniszczenia zabytkowego Domu Modlitwy przy ul. Targowej 50/52 na warszawskiej Pradze, w którym znajdują się nieliczne malowidła ścienne przedstawiające cykl zodiakalny oraz grób Racheli w Betlejem. W 2003 został usunięty z funkcji dyrektora Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie, w wyniku afer. Od tego czasu pozostaje w konflikcie ze Związkiem Gmin Żydowskich w Polsce. Walczy o zmianę zapisu w ustawie z 20 lutego 1997, która uregulowała zwrot religijnych majątków żydowskich w ręce ZGWŻ. Wraz z grupą działaczy założył alternatywną Gmina Wyznaniowa Starozakonnych w RP. Publikuje w formie internetowej i kserowanej „Głos Starozakonnych, w którym m.in. atakował wielu działaczy środowiska żydowskiego w Polsce, oraz w odniesieniu do 1968 roku wyrażał opinię sympatyzujące z moczaryzmem. Od listopada 2007r. współredaktor naczelny dwumiesięcznika polsko-żydowskiego „Co z tą Polską?, wydawanego razem z Leszkiem Bublem. Przeciwnik spieniężania majątków żydowskich przez gminy żydowskie i Światowy Kongres Żydów. Nazywa to „przedsiębiorstwem Holocaust. „Krajewski, Gebert, Datnerowa, Zozula i ich amerykański rabin Michał Schudrich robią sobie biznes w Polsce, który dała im przyjęta pod nasiskiem w 1997 roku ustawa „O stosunku państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej. Prezydent Kwaśniewski, a wcześniej premier Cimoszewicz został wręcz osaczony i zmuszony szantażem, że jeśli nie będzie ustawy, to Polska nie wejdzie do NATO i UE. Ta wymieniona przeze mnie wcześniej grupa cwaniaków zrobiła sobie dobry interes. Gdzie oni byli po wojnie? Kim byli i co robili ich rodzice? Byli komunistami, ludźmi, którym się dobrze powodziło, a kiedy zmieniły się czasy, to oni sami przemienili w liderów żydowskich. („Wirtualna Polska). Nie uważa by Światowy Kongres Żydów był autentycznym reprezentantem narodu żydowskiego. Ponad 20 lat pełnił funkcję kierownika cmentarza żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie. W 2002 roku na cmentarzu wykryto nielegalną uprawę konopi indyjskich, w wyniku czego został odwołany. W roku 2004 zakłada Gminę Wyznaniową Starozakonnych R.P. („Wirtualna Polska) „Mam pretensje do posłów, którzy poddali się szantażowi, uchwalając ustawę z 1997 roku o restytucji. Żydów nie trzeba tak się bać, bo to nie są nadludzie (...). Ci „liderzy społeczności żydowskiej na tym handlu bardzo się wzbogacili. Jest wśród nich bardzo dużo konwertytów, czyli ludzi, którzy nie są Żydami, a przeszli na judaizm, jak np. obecny kierownik cmentarza żydowskiego. Ta społeczność żydowska dokańcza całkowitą likwidację żydostwa w Polsce. W Chełmie gmina żydowska sprzedała synagogę pewnemu Polakowi, który urządził tam restaurację.(...). Z 5.500. majatków pożydowskich, z których 1.000. to cmentarze, gminy odzyskały około 50% z nich (...). Żydzi nie mogą byą traktowani wyjątkowo. Organizacje żydowskie chcą także przejąć majątki prywatne tych, których spadkobiercy nie żyją. Nie maja do tego prawa moralnego i tytułu prawnego. Do redakcji tygodnika narodowego „Tylko Polska wpłynęło pismo podpisane przez Bolesława Szenicera. Tekst został w całości wydrukowany w nr 349 tygodnika. Poniżej fragmenty z pisma pana Szenicera: „My Polacy żydowskiego pochodzenia (i nie tylko) od wielu lat protestujemy przeciwko wypłacaniu odszkodowań za zaglada Żydów polskich, dokonanej przez hitlerowców na ziemi polskiej. Rząd RP powinien zaprzestać dalszych rozmów z organizacjami żydowskimi z USA (...). Ronald Lauder to ta sama żydowska hiena jak Singer czy Bronfman. Widać po jego 10 letnim zarządzaniu zabytkowymi kamienicami przy ulicy Próżnej w Warszawie, ktore przejął za darmo w swe brudne łapska od miasta. Miał tam budować Centrum żydowskie, tymczasem dziś już wiemy chodziło mu tylko o wzbogacenie się ze sprzedazy tych zabytków. Dziś jako lider Światowego Kongresu Żydów będzie prowadził rozmowy z polskim rządem (...). Jak mawiaja ludzie, apetyt hien rośnie w miare żarcia. Skoro udało im sie uzyskać korzystna ustawe z 20 lutego 1997 w sprawie zwrotu minenia religijnego, dziś żądania przeniosły się na mienie prywatne (...). Oni nie mają moralnego prawa do reprezentacji Żydów. Wyciaganie ich splamionych łap po pieniądze jest absolutnie bezzasadne. Należy im przypomnieć, ich działalnośc podczas okupacji hitlerowskiej i ich biernośc w niesieniu pomocy wordowanym Polskim i Euripejskim Żydom, ktore pozwoliło na skazanie na Zagładę (Kolocaust) około 6 milionów. Dlatego dziś absolutnie nie należy bać się oskarżeń o antysemityzm, ktory natychmiast wysuwany jest z ich strony. Jakiekolwiek rozmowy i ustepstwa - to czysta kolaboracja ze zlem. Dla tych degeneratów moralnych cel jest jeden: wzbogacenie sie w ramach wymyślonego przez nich Przedsiębiorstwa Holocaust. Czy nie wystarczy już, że Pan Prezydent Lech Kaczyński wraz z Ministerstwem Kultury w imieniu Narodu Polskiego wyasygnował 80 milionów złotych celem budowy Muzeum Historii Żydów Polskich? Ile jeszcze trzeba im dać pieniędzy, by stać się wolnymi od tych zuchwałych lichwiarzy.

Szenker Gita - „Telefonistka, objęła dowodzenie batalionem piechoty w walkach pod Stalingradem. („Midrasz, styczeń 2005, Bella Szwarcman-Czarnota - „Kobieta żołnierzem, str. 26).

Szenwald Lucjan - ur. 13 marca 1909, zm. 22 sierpnia 1944, poeta, działacz komunistyczny. Był redaktorem tygodnika „Na przełaj, organu partii Lewar i dwutygodnika „Oblicze dnia. Prowadził aktywną działalność polityczną: od 1930 w KZMP, od 1932 w KPP. W latach 1938-1939 był trzykrotnie aresztowany. Po wrześniu 1939 trafił najpierw do Kowla, a w grudniu 1939 wraz z rodziną do Lwowa. Zarówno w Kowlu jak też we Lwowie bez wahania realizował politykę władz sowieckich. We Lwowie pracował w Lwowskim Obwodowym Radiokomitecie jako redaktor audycji dla młodzieży, tłumaczył Majakowskiego i innych poetów sowieckich. 10 czerwca 1941 opuścił Lwów i wstąpił do Armii Czerwonej. Do lipca 1943 przebywał na Syberii, gdzie pracował w Batalionach Roboczych, a następnie jako łącznik sztabowy. Wziął udział w organizowaniu Dywizji im. T. Kościuszki w Sielcach nad Oką. Od 1943 prowadził kroniki I Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki; uczestnik bitwy pod Lenino. Zginął przypadkowo, gdy jako żołnierz pojechał na inspekcję.  

Szeptycka Maria - LISTA NR 5, 11, prof. dr hab. fzyki, pracuje w Instytucie Problemów Jądrowych im. Andrzeja Sołtana oraz Politechnice warszawskiej. Wyróżiona w 2005 roku na wniosek Ministra Gospodarki i Pracy za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej Złotym Krzyżem Zasługi.

Szeptycki Andrzej - LISTA NR 11, dr, nauki o polityce, ekspert od stosunków międzynarodowych. Pracownik Instytutu Stosunków Międzynarodowych UW.

Szeroszowski Rafał - ur. 8 maja 1869 w Warszawie, prawnuk rabina Dawida w Mirze, (1844-1915), syn Dawida Moszego, który do 1890 był kupcem łokciowym, zajmował się sprowadzaniem odzieży z Rosji; w 1864 otworzył bank, udzielający pożyczek na skredytowanie produkcji przemysłowej. Wraz z bratem Michałem rozwinął interes ojca tak pomyślnie, że uznawany był on za jedną z najważniejszych prywatnych hochsztapleskich instytucji kredytowych w II RP. W latach I wojny światowej przewodniczący Żydowskiego Komitetu Bezpieczeństwa, członek Rady Prezydium i skarbnik Komitetu Niesienia Pomocy Uchod?com Wojennym, radny miejski w Warszawie (1916-1939), członek zarządu (1915) i prezes Rady (1918) Związku Kupców Miasta Stołecznego Warszawy, wydawca miesięcznika poświęconego nauce, literaturze i sztuce żydowskiej „Nowe Życie (1924), skarbnik Towarzystwa Krzewienia Nauk Judaistycznych (1926), członek Centralnego Komitetu Stowarzyszenia Pomocy Studentom dom w Polsce „Auxilium Academicum Judaicom, członek Rady Nadzorczej Żydowskiego Banku Emigracyjnego. Kandydował do Sejmu Ustawodawczego z listy Centralnego Komitetu Wyborczego Żydowskich Organizacji Kupieckich w Warszawie, w latach 1922-27 senator z listy Bloku Mniejszości Narodowych w woj. lubelskim. Czůonek prezydium i prezes Komisji Handlowej Komitetu do Zbadania Poůożenia Gospodarczego Ludności Żydowskiej w Polsce. Uczestniczył w światowej konferencji żydowskiej w Genewie. Członek Komitetu Żydostwa Polskiego dla uczczenia Pamięci Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego (1935),który był ich narzędziem. Długoletni prezes Centralnego Związku Kupców Żydowskich, współtwórca (1924) i prezes Rady Naczelnej Związku Towarzystw Opieki nad Sierotami Żydowskimi w RP (od 1927). Należał do warszawskiej loży Bnei Brith, uchodził za jednego z najbogatszych ludzi w Polsce. 1 września 1939 wszedł w skład egzekutywy Komitetu Społecznego do spraw związanych z Obroną Państwa przy Gminie Żydowskiej. Po kapitulacji Warszawy przedostał się do Wilna, skąd latem 1941 wyjechał do USA, gdzie zmarł w 1948.  

Szeryng Henryk - 1918-88, skrzypek, wirtuoz, profesor w Meksyku.

Szeryński Józef Andrzej wł. Szenkman lub Szynkman - ur. 1892, zm. 23 lub 24 stycznia 1943 w Warszawie, pułkownik, od grudnia 1940 pierwszy nadkomisarz Żydowskiej Służby Porządkowej (SP) getta warszawskiego, powszechnie uważany za zdrajcę i kolaboranta, który ułatwił nazistom eksterminację ludności getta. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, nawrócił się, ochrzcił i zmienił nazwisko. Był komisarzem policji w stopniu pułkownika. Przed wybuchem wojny, początkowo pełnił funkcję szefa wydziału organizacyjnego w kwaterze Komendy Głównej Policji Polskiej, następnie po 1936 r., piastował urząd zastępcy komendanta wojewódzkiego w Lublinie, gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. 9 października 1940 prezes warszawskiej gminy żydowskiej Adam Czerniaków powierzył mu sformowanie Żydowskiej Służby Porządkowej. W getcie był osobą uprzywilejowaną, jako jeden z nielicznych był uprawniony do nie noszenia opaski z gwiazdą Dawida. Znany był ze swojej wybuchowości i agresji wobec podkomendnych oraz obsadzania stanowisk swoimi znajomymi, łapówkarstwa i prowadzenia w getcie nielegalnych interesów. Całkowicie podporządkowany rozkazom niemieckim, co najmniej dwa razy w tygodniu informował władze niemieckie o sytuacji panującej w getcie. Józef Szeryński popełnił samobójstwo przez zażycie cyjanku, po styczniowej akcji likwidacyjnej w getcie. Jako komisarz SP był odpowiedzialny za pobicia i prześladowania ludności getta, uczestniczył w rewizjach i zatrzymaniach, był jednym z koordynatorów wysyłki ludzi z Umschlagplatzu do obozów zagłady. O Żydach mówił jako o „bydle. Wraz z żoną i 16-letnią córką, mieszkał w bloku policyjnym na ulicy Nowolipki 10 gdzie zajmował zaledwie jeden pokój, nie wykorzystując swojej pozycji do zajęcia całego mieszkania. Jak podają różne źródła, za zagarnięcie jednego ze skonfiskowanych futer i próbę przemycenia go na aryjską stronę, został 1 maja 1942 r., aresztowany i osadzony w więzieniu na Pawiaku. Groziła mu egzekucja. Obowiązki nadkierownika w tym okresie przejął jego zastępca, Jakub Lejkin. Zwolniony 26 lipca 1942 r., pod warunkiem koordynacji udziału SP w akcji wysiedleńczej, oraz ostatecznej likwidacji getta, powrócił na stanowisko nadkomisarza. Skazany zaocznie na śmierć przez podziemie w getcie za kolaborację, był obiektem zamachu dokonanego 21 lub 25 sierpnia 1942 r., przez Izraela Kanała, który strzelając do Szeryńskiego, dwukrotnie go ranił.

Szesłow Michaił - pracował w przemyśle zbrojeniowym Rosji. („Midrasz, styczeń 2005).

Szewardnadze Edward - były szef KGB, w Gruzji nazywany „rzeźnik z Tbilisi. Poparł pierestrojkę Gorbaczowa.

Szewińska Irena - z domu Kirszenstein, ur. 24 maja 1946 w Leningradzie.Tzw.„Córa komuny. Lubi sobie pokolaborować z każdą rządzącą ekipą.Zarówno w PRL-u jak i obecnie. Tuż po wprowadzeniu Stanu Wojennego w latach 1982-89 była członkiem Patriotycznego Ruchu Ocalenia Narodowego. W 2005 była członkiem wyborczego Komitetu Honorowego Lecha Kaczyńskiego. Lekkoatletka, specjalizująca się w biegach sprinterskich. Należy do najbardziej utytułowanych lekkoatletek w historii. Zdobywała wielokrotnie medale ważnych światowych imprez lekkoatletycznych - igrzysk olimpijskich (3 złote, 2 srebrne i 2 brązowe) oraz mistrzostw Europy (10 medali na otwartym stadionie i 3 w hali). W latach 1965-79 zdobyła też 26 tytułów mistrzyni Polski na 100 m, 200 m, 400 m, w sztafecie 4 x 100 m oraz w skoku w dal. Obecnie jest prezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (od 1997) i członkiem (od 1998) Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W 1974 wybrana w plebiscycie agencji prasowej United Press International najlepszą sportsmenką świata. W 1977 uznana za najlepszą lekkoatletkę świata przez magazyn Track & Field News. W 2005 bydgoska Rada Miasta nadała jej tytuł Honorowego Obywatela Bydgoszczy.

Szillard Leo - brał udział w stworzeniu bomby atomowej. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskiej, str. 14).

Szklarek Remigiusz - urodzony 29 sierpnia 1928 roku w Łodzi. Od 1949 roku w WP. Słuchacz OSP. Sedzia WSR we Wrocławiu. Od 1956 roku w rezerwie. Skończył prawo na UWr w 1958 roku. Wiceprokurator prokuratury Wojewódzkiej w Łomży (1977-1979). Wiceprokurator prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie (1979-1990). na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szkłow Eliasz - „Dowódca kompanii w oddziale działającym w rejonie Czernichowa. („Midrasz, styczeń 2005, Janusz Roszkowski - „Żydzi w koalicji antyhitlerowskiej, str. 17).

Szlachcic Franciszek - ur. 5 lutego 1920 w Jaworznie - Byczynie, zm. 4 listopada 1990 w Warszawie, generał brygady MO, działacz państwowy i partyjny, wysoki funkcjonariusz bezpieczeństwa publicznego w okresie PRL. Ukończył studia w Wyższej Szkole Wojskowej. w Moskwie. W lutym 1963 otrzymał stopień generała brygady Milicji Obywatelskiej. 1971-1975 członek Biura Politycznego KC, 1971-1974 sekretarz KC. Od 1945 służył w organach Milicji Obywatelskiej i bezpieczeństwa. 1972-1976 był posłem na Sejm. W roku 1990 wydał wspomnienia „Gorzki smak władzy (Wydawnictwo FAKT, Warszawa 1990).

Szlajfer Henryk - jest synem żydowskiego ubeka z Wrocławia, a później cenzora z Warszawy Ignacego Szlajfera. Wyraźnie zacierał niegodną przeszłość ojca, akcentując głównie mniej kompromitującą jego rolę jako cenzora. I tak np. w korowskiej „Krytyce (nr 28-29 z 1988 r.) pisał na s. 30: „Czy wywodziłem się z kręgu ´prominentów´? Nie sądzę. Cenzor to nie jest stanowisko kojarzone z ´elitami władzy´. Ojciec był właśnie cenzorem. Przypomnienie, że ojciec Szlajfera był przedtem oficerem UB, jest szczególnie istotne ze względu na to, że sam Henryk Szlajfer stara się usilnie pomniejszać rolę Żydów-ubeków w swej ogromnie zakłamanej książce „Polacy/Żydzi. Zderzenie stereotypów (Warszawa 2003, s. 53, 105), nie wiedzieć dlaczego nazwanej przez niego esejem. Cynicznie przemilcza w niej jakże istotny fakt, że w tej sprawie nie pisze akurat z jakiegokolwiek obiektywnego dystansu, w sytuacji gdy jego ojciec był ubekiem (por. uwagi o roli Ignacego Szlajfera jako żydowskiego ubeka w „Naszej Polsce z 15 marca 2000 r.). W swoim czasie H. Szlajfer był jednym z głównych kompanów Adama Michnika. Strasznie naraził mu się jednak oraz innym żydowskim kolegom na skutek haniebnego zachowania po marcu 1968 roku. Uwięziony przez SB całkowicie się załamał i potwornie sypał na kolegów podczas moczarowskiego śledztwa. Szlajfer „pisał przemówienia Geremkowi i był strategiem jego polityki. Według innych zapisków tegoż „attaché („Przegląd z 11 kwietnia 2004 r.), Szlajfer „był prawą ręką Bronisława Geremka i przez lata prowadził Departament Planowania i Analiz. W 2000 r. został (do 2004 r.) stałym przedstawicielem Polski przy Biurze Narodów Zjednoczonych i Organizacjach Międzynarodowych oraz stałym przedstawicielem - szefem misji Rzeczypospolitej Polskiej przy OBWE w Wiedniu w randze ambasadora. Przez lata miał przy tym szczególnie dobranego współpracownika - pułkownika Świetlickiego. Jak opisywał „attache w „Przeglądzie z 11 kwietnia 2004 r.: „Szlajfer - Świetlicki to duet godny MSZ-owskiej powieści. Pierwszy jest człowiekiem demokratycznej opozycji, drugi pułkownikiem polskiego wojska, a raczej jego pewnej służby, który został wojskowym emerytem, a potem rozpoczął karierę w MSZ. Nagle pojawił się u Szlajfera w DPiA jako jego człowiek i jego zastępca. Jakim cudem? (...) Obu panom jest razem świetnie. Najpierw całe lata byli w Departamencie Analiz, choć trudno uznać, by pan pułkownik miał predyspozycje do pracy w tej komórce. Potem Szlajfer wyjechał do Wiednia i natychmiast wziął na zastępcę Świetlickiego. W 2005 r. pod koniec rządów postkomunistów z SLD Szlajferowi trafiła się niesłychana gratka. Postkomuniści uznali go - byłego opozycjonistę, za najdogodniejszego kandydata do reprezentowania III RP jako ambasador w USA. Był to wybór niesłychany. Na najważniejsze stanowisko ambasadorskie wysyłano właśnie Szlajfera. To on miał utrzymywać kontakty z największą Polonią w świecie, tak patriotyczną, tak katolicką i tak antykomunistyczną. Wysyłano do tego typu kontaktów człowieka znanego z uprzedzeń do polskiej historii, znanego z niewybrednych ataków na obrońców polskości i zajadłego tropiciela „polskiego nacjonalizmu. Dość przypomnieć jego obrzydliwą napaść na broniących prawdy o Polsce profesorów Zbigniewa Musiała i Bogusława Wolniewicza w książce „Polacy/Żydzi. Zderzenie stereotypów (Warszawa 2003, s. 105-106). Dodajmy, że Szlajfer, pełen uprzedzeń do Kościoła katolickiego, był w 1992 r. współautorem oszczerczego antykatolickiego tekstu, drukowanego w „East European Reporter (nr z maja-czerwca 1992 r.). Tekst ten pod jakże wymownym jednoznacznym tytułem „Is the Catholic Church a threat to democracy? („Czy Kościół katolicki jest zagrożeniem dla demokracji?) zawierał grubiańskie oszczercze oskarżenia pod adresem Kościoła katolickiego w Polsce. Stwierdzano tam m.in. (s. 20), że „(...) obecna polityka Kościoła polskiego jest nie do pogodzenia z naszą wizją demokratycznego porządku politycznego (...). Sprawa polega na tym, że poprzez swój obecny triumfalizm i ekspansjonizm Kościół prawdopodobnie stacza ostatnią desperacką walkę w obronie starej historycznej Polski (...). Kościół musi się zmienić. Jedyne punkty w tej debacie to, jak to długo będzie trwało i jakie będą społeczne koszty transformacji. I takiego to człowieka pełnego uprzedzeń do Kościoła katolickiego miano wysłać na tak odpowiedzialne stanowisko ambasadora w USA! Nagle Szlajfer dostał cios z niespodziewanej strony. Jeden z naukowców amerykańskich oskarżył go o współpracę z SB. Potem przyszła cała fala oskarżeń o „kłamstwo lustracyjne. Nawet w wybraniającej Szlajfera „Gazecie Wyborczej przytoczono w tekście Wojciecha Czuchnowskiego „Telewizja lustruje Szlajfera (nr z 15 czerwca 2005 r.) niektóre niezbyt wygodne dla Szlajfera fakty. Znalazła się wśród nich wypowiedź prof. Jerzego Eislera z IPN, skądinąd związanego z michnikowcami, iż: „(...) podczas pobytu w areszcie Szlajfer pod presją SB złożyů obszerne zeznania. Notatki, które wtedy robił, podobnie jak jego zeznania, służyły jako materiał dla prokuratora. Wykorzystywane też były wielokrotnie przez komunistyczną propagandę - mówi Eisler. (...) Podlegał ostracyzmowi - miano mu za złe jego postawę w śledztwie, tym bardziej że w odróżnieniu od niektórych nie przeprosił za to, jak się zachował - tłumaczy Eisler. Szokujący nadal pozostaje fakt, że Szlajfer, oskarżany o „kłamstwo lustracyjne, jest wciąż dyrektorem archiwum MSZ.

Szlajfer Ignacy - ojciec Henryka, oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952. Później został cenzorem w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk.

Szlechter - kompozytor przebojów rozrywkowych.

Szlejen Ozjasz - sekretarz Związku Pisarzy i Artystów w okresie stalinowskim.

Szlengel Władysław - ur. 1914 w Warszawie - zm. 1943 tamże. Poeta, krytyk literacki, satyryk, autor i aktor kabaretowy. Po wybuchu II wojny światowej, uczestniczył w wojnie obronnej. Po kapitulacji znalazł się w warszawskim getcie, gdzie udzielał się kawiarni literackiej „Café Sztuka. W czasie powstania w getcie, walczył prawdopodobnie w oddziałach Żydowskiego Związku Wojskowego. Zginą podczas pacyfikacji powstania w bunkrze Szymona Kaca na Świętojerskiej 36.

Szlosberg Sonia - aktorka, która zasłynęła głównie z ról w przedwojennych żydowskich filmach i sztukach teatralnych w języku jidysz.

Szmagier Krzysztof - ur. 5 lipca 1935 w Warszawie  reżyser filmowy i dokumentalista.

Szmajdziński Jerzy - polonofob, komunista, wieloletni zawodowy pracownik aparatu organizacji młodzieżowych i aparatu PZPR. Członek PZPR w latach 1973-1990 (od 1986 r. w składzie Komitetu Centralnego), następnie SdRP (członek Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rady Naczelnej) i SLD. (1984-1989 ), był przewodniczącym Zarządu Głównego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej, (1989-1990) kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. Były minister obrony Jerzy Szmajdziński z SLD złamał ustawę o godle, barwach i hymnie RP - donosi „Dziennik. Gdy Szmajdziński szefował resortowi obrony, podpisał decyzję o odwróceniu głów orłów na sztandarach wojskowych. Zgodnie z przepisami godłem Polski jest zwrócony w prawą stronę wizerunek orła białego w złotej koronie. Tymczasem minister Szmajdziński nakazał w 2005 roku, by na fladze prezentowanej przez wojskową asystę honorową, na przykład w czasie uroczystości za granicą, orzeł był zwrócony w lewo. Niezgodną z prawem flagę mieli ze sobą polscy żołnierze, którzy defilowali 14 lipca w Paryżu w czasie uroczystości rocznicowych z okazji zburzenia Bastylii. (Dziennik 27,07,2007r.)

Szmal Ewa - wspólnie z Szewachem Weissem wydała książkę „Między nami. „Zbiór felietonów byłego ambasadora Izraela w Polsce, drukowanych uprzednio na łamach tygodnika „Wprost. („Midrasz-pismo żydowskie, nr 10, październik 2005, str. 1).

Szmal Sławomir - bramkarz reprezentacji Polski w piłce ręcznej.

Szmeruk Krystyna - Prezes Fundacji Dziedzictwo im. Chone Shmeruka , dyrektor Festiwalu Wielokulturowego GAL. Fundacja Judaica podała, że wzięła udział (obok Krystyny SCHMERUK) w promocji książki prof. Chone SHMERUKA pt. „Legenda o Esterce w literaturze polskiej i jidysz.  

Szmidt Andrzej - polonofob, członek rady redakcyjnej katolewackiego miesięcznika „Więź.

Szmidt Otton - urodzony 15 lipca 1912 roku Płaskirowie (Rosja). Rodzice: Adam i Zinaida z d. Junakow. Skończył prawo na UW w 1939 roku. Do wojny i podczas jej trwania pracował jako urzednik. W 1945 roku wstapil do WP. Oficer śledczy Wojskowej Prokuratury PKP w Katowicach i Warszawie. Podprokurator WPR w Katowicach. Awansowany na stopień kapitana w 1947 roku. Od 1948 roku w rezerwie. Adwokat w Mysłowicach i radca prawny Powiatowej rady Narodowej w Pszczynie. Zmarł w 1993 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szmit Paweł LISTA NR.5, anglista, UMK, mieszka w Toruniu.

Sznajder Jakub-Schneider - urodzony 5 lipca 1907 roku w Bochni. Rodzice: ojciec Izydor. Skończył prawo na UJ w 1929 roku. Do wojny prowadził własną kancelarię w Bochni. Od 1944 roku w WP. Podprokurator WPO w Bydgoszczy. Zastepca prokuratora WPR w Białymstoku. Podprokurator WPO w Koszalinie. Awansowany na stopień kapitana w 1945 roku. Od 1946 roku w rezerwie. Prawdopodobnie wyjechał do USA. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzy. IPN, Krakow-Wroclaw 2005 rok.

Sznajderman Monika - LISTA NR 5,10, ur. 1959, antropolog kultury, stopień doktora nauk humanistycznych otrzymała w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie, zajmuje się antropologią współczesności i formami współczesnej wyobraźni religijnej. Prowadzi również wydawnictwo. Autorka takich książek jak: „Zaraza. Mitologia Dżumy, cholery i AIDS oraz „Współczesna Biblia Pauperum. Szkice o wideo i kulturze popularnej. Mieszka w Beskidzie Niskim.

Sznapf Maksymilian - pułkownik

Sznek Zygfryd - podsekretarza stanu w MSW, W styczniu 1957 roku Sekretariat KC PZPR powołał Komisję KC do Spraw Narodowościowych (przewodniczący - Witold Jarosiński, sekretarz KC PZPR; wiceprzewodniczący - Zygfryd Sznek, wiceminister Spraw Wewnętrznych; sekretarz -Aleksander Sław oraz Komisję Narodowościową przy Wydziale Administracyjnym KC, której biurokratyczna sieć objęła terenowe komitety partyjne w całym kraju. Równocześnie mniejszości narodowe usunięto z jurysdykcji Prezesa Rady Ministrów. Odtąd kontrolę nad ich działalnością sprawują Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (sprawy administracyjne, polityczne i socjalne), Ministerstwo Kultury i Sztuki (działalność kulturalna) i Ministerstwo Oświaty (szkolnictwo).

Sznepf Oswald - urodzony 21 lutego 1916 roku w Drohobyczu. Rodzice: Eliasz i Felicja z d. Kupfelberg (Kupferberg?). Skończył prawo na UJK w 1939 roku. W 1943 roku wstapil do WP. Kursant Szkoły Podoficerskiej. Sędzia WSR w Kielcach, Rzeszowie i Olsztynie. Awansowany na stopień kapitana w 1947 roku. Od 1949 roku w rezerwie. Sędzia Sądu Grodzkiego w Piszu. Zastepca prezesa Sądu Wojewodzkiego w Olsztynie (1955-1968). Zmarł w 1998 roku. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Sznerr Krystyna - reżyser np.wsólnie z Tomaszem Cromwellem ZAPROSZENIE DO ZAMKU Jeana Anouilha

Sznuk Tadeusz - dziennikarz radiowo-telewizyjny. W radiu prowadził m.in. „Lato z radiem. Był współtwórcą „Sygnałów dnia (1973). Oczywiście bardzo poprawny politycznie. „Znany dziennikarz Tadeusz Sznuk żąda przeprosin od Instytutu Pamięci Narodowej za - jak twierdzi - pomówienie go, że był agentem SB. IPN uznał go za agenta na podstawie akt SB. Sznuk dowodzi, że o rejestracji dowiedział się z pisma prezesa IPN, odmawiającego mu dostepu do jego akt z IPN. Sąd Okręgowy w Warszawie, który w środę rozpoczął proces cywilny wytoczony IPN przez Sznuka, odroczył sprawę bezterminowo. Na wniosek powoda sąd wystąpił do IPN o akta Sznuka. W 2005 roku jego nazwisko znalazło sie na „liście Wildsteina (spisie katalogowym IPN ze 160 tys. nazwisk funkcjonariuszy i agentów SB oraz osób wytypowanych przez nią do współpracy). Sznuk wystąpił wtedy do IPN o nadanie mu statusu pokrzywdzonego - bez czego niemożliwy był wtedy dostęp do własnych akt z IPN. IPN odmówił. W sierpniu 2005 r. ówczesny prezes IPN Leon Kieres podtrzymał odmowę, uzasadniając ją treścią akt IPN, z których wynikało, że Sznuk był agentem SB (takim osobom ustawa o IPN zakazała nadawania statusu pokrzywdzonego). Dokumenty dotyczące wnioskodawcy potwierdzaja, że został on pozyskany do współpracy z organami bezpieczeństwa państwa w dniu 11 stycznia 1982 r. jako tajny współpracownik o ps. „Arat - napisał Kieres w swym postanowieniu, cytowanym w pozwie Sznuka. Według Kieresa, głównym zadaniem Sznuka, jako agenta, było „udzielanie informacji na temat sytuacji ogólnej w Komitecie RTV. Kieres podkreślał, że jego współprace potwierdzaja dokumenty IPN, „a w szczególności raporty oficerów organów bezpieczeństwa państwa, z ktorych wynika, iz pan Tadeusz Sznuk pięciokrotnie w latach 1982-1986 kontaktował się z nimi w celu przekazania informacji. 64 letni Sznuk uznał to za naruszenie swych dóbr osobistych i w grudniu 2006 r. pozwał IPN, żądając od niego przeprosin za „bezprawne pomówienie o współpracę z organami bezpieczeństwa (...). Mec. Trela dodał, że Sznuk o fakcie zarejestrowania go jako tajnego współpracownika dowiedział się z „ww. postanowienia prezesa IPN. „Funkcjonariusz SB dokonał rejestracji wbrew jego woli i świadomości; nie zaistniała żadna z koniecznych przesłanek znamionujących współpracę - napisał. Ani Sznuk, ani jego adwokat, nie chcieli w sądzie odpowiadać na pytania dziennikarza PAP. IPN wnosi o oddalenie pozwu, podkreślając, że jego dzialanie nie było bezprawne. Sznuk nie mógł wystąpić o sądową autolustrację, bo maja do niej prawo tylko osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu ustawy lustracyjnej. 11 maja Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z konstytucją objęcie dziennikarzy lustracja przez nową ustawę, która weszła w życie 15 marca. Tadeusz Sznuk popularny prezenter radiowy i telewizyjny, został niedawno zwolniony z Polskiego Radia. Jak podawały media, członek zarządu PR Jerzy Targalski miał tak mówić o popularności Sznuka: „Jak się puści w obozie koncentracyjnym miły głos, to też ludzie się z nim zżyją (...). Startował w wyborach do Senatu w 1989 r. jako kandydat niezależny. Laureat m.in. Złotego Mikrofonu (1988) i Telekamery (2003).
„Rozmowa werbunkowa z kapitanem Krzysztofem Bacią odbyła się w gabinecie komisarza MSW w Radiokomitecie. Pretekstem do niej było wyjaśnienie kontaktów zagranicznych Sznuka, ale esbecy chcieli, by informował ich o sytuacji w Radiokomitecie. „Bał się, by mu nie przylepiono etykiety wroga ustroju. Zgodę na współprace wyraził bez żadnych oporów czy wahań - pisał Bacia. Jego zdaniem Sznuk się obawiał, że w przeciwnym wypadku może stracić pracę. Przekonywał esbeka, że media powinny służyć do „budowania zaufania między społeczeństwem a rządem. Krytykował także niektóre zjawiska w mediach: „Przez sposób ich podania traci się efekt propagandowy - mówił esbekowi. Na koniec Sznuk napisał odręczne oświadczenie: „Zobowiązuję się zachować tajemnicę w kwestii treści rozmowy przeprowadzonej ze mną przez oficera kontrwywiadu MSW (...) oraz faktu dalszych kontaktów. To jeden z dwóch podpisanych przez niego dokumentów, które są w IPN. Drugi to oświadczenie w sprawie kuzynki, która wyemigrowała do Wiednia i odmówiła powrotu do kraju. Pierwszy raport z rozmowy pochodzi z 9 czerwca 1983 r. Tadeusz Sznuk prowadził wówczas na antenie Polskiego Radia relacje z mszy papieskich. „Poinformowałem go jakiej z jego strony oczekujemy pomocy, na co on wyraził zgodę - notował kapitan Bacia. Dalsza część rozmowy dotyczy już sytuacji w Polskim Radiu, gdzie planowane były redukcje zatrudnienia. Sznuk opisał nastroje, jakie panowały wtedy wśród dziennikarzy. Esbek napisał po tej rozmowie: „Arat rozumie nasze potrzeby, ale będzie robił tylko tyle, aby nie narazić się na zarzut nielojalności. Inny raport, z 19 lipca 1983 r., to opis wyjazdu Sznuka do Paryża na zawody balonowe. Jest w nim relacja z rozmów ze znajomymi kolegi, u którego mieszkał. „Od przedstawiciela LOT dowiedział się, że ekstremiści z „Solidarności będący w Paryżu na gmachu ambasady PRL (...) za pomocą rzutnika, wyświetlali portret Wałęsy - notował esbek. Najbardziej zainteresowała go jednak relacja „Arata z rozmowy telefonicznej z pracownicą TVP, która była na wystawie kultury polskiej we Francji. „Można ją wykorzystać operacyjnie w perspektywie, aby nie zdekonspirować źródła - napisał Bacia. W grudniu 1983 r. Sznuk pytał komisarza MSW w Polskim Radiu: „Kto z MSW robi mi koło pióra?. Sugerował, że ktoś z resortu blokuje jego awans na kierownika redakcji (...). Spotkania z esbekami bardzo go stresowały. Zdecydowanie odmawiał przekazywania informacji na temat konkretnych osób. Podkreślał, że te kontakty to dla niego „zło konieczne („Rzeczpospolita - 09.06.07. Nr 133).

Sznurkowski-Schneiderman Tadeusz - „Teść Reitera (...) przybył do Polski w 1944 r. z armią sowiecką (...), za komuny funkcjonariusz MSW i MSZ (dyrektor departamentu prasy, dyplomata w Berlinie i Bonn). („Wirtualna Polska z dn. 06.25.2007, „Czerwone dynastie w MSZ - prof. Jerzy Robert Nowak).

Szopa Andrzej - Aktor Teatru Polskiego we Wrocławiu od 1977r. Ważniejsze daty:
urodzony 1952. 05. 26 w Bydgoszczy,
wykształcenie: 1977 - rok ukończenia studiów Wydział Aktorski PWSFTViT w Łodzi; dyplom 1979 r.
1977. 11. 04 - debiut teatralny
1983 - nagroda (za najciekawszą rolę epizodyczną w „Szewcach przyznaną przez Wrocławskie Towarzystwo Przyjaciół Teatru). Wzrost-176 cm. Włosy-ciemny blond. Instrumenty - pianino. Umiejętności-pływanie, prawo jazdy. Praca-Teatr Kwadrat - Warszawa.

Szopa Tomasz LISTA NR.5, działacz NGO.

Szostak Łukasz - polonofob, libertyn, członek zarządu żydomasońskiej fundacji - Fundacja Instytut Ludwiga von Misesa.

Szostkiewicz Adam - LISTA NR 4, 7, 15, rosyjski Żyd; wieloletni dziennikarz tygodnika „Polityka specjalizujący się w tematyce religijnej i zagranicznej, członek Rady Języka Polskiego. W latach 80. nauczyciel w liceum I LO im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu, działacz „Solidarności, internowany w czasie stanu wojennego. W 2006 roku otrzymał nagrodę imienia Mordechaja Anielewicza za działalność w zwalczaniu ksenofobii i antysemityzmu oraz utrwalaniu tolerancji.Kierownik działu politycznego „Tygodnika Powszechnego. Jest jedną z 10 osób, które złożyły pozew w Sądzie Okręgowym Warszawa-Praga przeciwko Leszkowi Bublowi za: „Bezprawne naruszenie ich dóbr osobistych, a mianowicie ich czci i godności jako ludzi oraz jako obywateli RP, a także naruszenia ich dobra osobistego w postaci wolności. Uważają, że rzekome treści antysemickie znieważaja wszystkich obywateli RP. Co do tego ostatniego najprościej by było rospisać referendum. Żądają 20.000. złotych zadośćuczynienia na cele społeczne. W gazecie „Świat z 18.09.1989 roku poparł stanowisko Żydów w sprawie oświęcimskiego Karmelu. Z Profesorem  ISRAELEM GUTMANEM rozmawia ADAM SZOSTKIEWICZ
Adam Szostkiewicz: - Z jakimi wrażeniami wrócił Pan ze Żwirowiska?
Israel Gutman: - Muszę powiedzieć, że wrażenie jest zastraszające. Myślę, że to jakiś okropny paradoks historii... nawet już nie mówię o czymś tak oczywistym jak profanacja - tego miejsca, krzyża, pamięci ludzkiej. Nie mówię o tym panu, który tam rezyduje, o stojącym obok aucie, o wywieszonych ubraniach, o ludziach gromadzących się wokoło, o dziennikarzach z całego świata. Widziałem też różne hasła, napisy, manifesty adresowane do biskupa Rakoczego i premiera Buzka; można w nich przeczytać, że Żydzi, którzy zamordowali Chrystusa, planują objąć władzę nad światem z początkiem nadchodzącego tysiąclecia i że Polską już rządzą ludzie pochodzenia żydowskiego, a obrona krzyża jest w istocie próbą przeciwdziałania temu niebezpieczeństwu.
 Adam Szostkiewicz: - Czy ironia historii polega na tym, że jest to pośmiertne zwycięstwo propagandy hitlerowskiej? Israel Gutman: - Dokładnie. Niechętnie wyrażam się w sposób radykalny, ale z takiego myślenia wyrosło przecież całe to straszne zło prowadzące do zagłady europejskich Żydów i tragedii, która była także tragedią Polski i świata. Dziś, ponad 50 lat po wojnie, ludzie tacy jak ja, pamiętający tę tragedię, czytają takie słowa - i to gdzie?! W Oświęcimiu! I pod jaką maską? Krzyża i katolicyzmu! To jest dla mnie i okropne, i całkowicie niezrozumiałe. Ja nie ukrywam, że jeśli chodzi o rachunki historii, to mam Polsce wiele do zarzucenia; głęboko zakorzeniony antysemityzm był klątwą i Żydów, i Polaków przez długie stulecia, zwłaszcza przed drugą wojną światową.

Szostkiewicz Marta - LISTA NR.9, 15, złożyła swój podpis pod listem poparcia dla Marszu Tolerancji w Krakowie, w 2004 roku. Dziennikarka Radio Kraków.

Szot Edmund - polonofob, oszczerca i paszkwilant, publicysta „Rzeczypospolitej, autor stałego cotygodniowego przeglądu prasy „Na zdrowy rozum. Znany ze skrajnego filosemityzmu i ataków na polski patriotyzm, tradycje narodowe i Kościół katolicki. Szczególnym hobby Szota stało się wyszydzanie różnych cech narodowych Polaków. Często powtarza brednie, że Mickiewicz był Żydem i wiele innych ciekawostek (por. „Rzeczpospolita, 02.04.94 oraz z 06.07.94.). Antysemityzm wyczuwa na duże odległości. Np. 30.04.93 roku zlokalizował go na osiedlu „Słoneczne w Zielonej Górze, gdzie miały pojawić się napisy antysemickie. Według niego Polaków w historii ratuje zastrzyk obcej krwi. Sami jako tacy jesteśmy mało zdolni, np. nie dysponujemy żadnym dowodem na to, że Kopernik mówił w języku polskim. Matką najwiekszego polskiego poety była Żydówka. Ojcem największego muzyka był Francuz. Najzdolniejszy polski rzeźbiarz pochodził z Norymbergi, jeden z najbardziej znanych królów Polski Stefan Batory, nie mówił po polsku. Klęską w bitwie pod Maciejewicami i żałobę po niej porównał do żałoby jaka została ogłoszona w Korei Północnej po śmierci Kimir Sena („Rzeczpospolita, 8-9.10.94.). Biskup S. Głódź jest dla niego symbolem Wszechpolactwa, bo krytykował „Wprost. Nie należy do zwolenników obchodzenia rocznic narodowych i świąt. Zaduszki są raz w roku i to powinno wystarczyć. Przecież monopol na martyrologię w Polsce mają mieć Żydzi i to oni mają być postrzegani jako jedynie słuszne ofiary II wojny.

Szot Patrycja - prawnik, absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, College im. T.M.C. Assera przy Instytucie Assera w Hadze, Instytutu Prawa Unii Europejskiej na Uniwersytecie w Lejdzie, Wydziału Międzynarodowego Prawa Handlowego na Uniwersytecie Centralnej Europy w Budapeszcie. Słuchacz Akademii Haskiej z zakresu międzynarodowego prawa publicznego i prywatnego oraz młodszy badacz w Instytucie Assera.

Szotkowska Olga Katarzyna - członek Fundacji im. Stefana Batorego (Dla Tolerancji).

Szpak Agnieszka - członek zarządu Kampanii Przeciw Homofobii. Urodzona 18 lipca 1980 r. Absolwentka prawa Wydziału Prawa i Administracji UMK oraz stosunków międzynarodowych Wydziału Nauk Historycznych UMK. Obecnie kończy doktorat na Wydziale Prawa UMK z prawa międzynarodowego publicznego. Koordynatorka KPH Toruń. Pracoholiczka. E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Szpakowicz Błażej LISTA NR.16, historyk, „Dotarł do nas apel o pomoc w obronie dobrego imienia republikanów polskich, kombatantów wojny domowej w Hiszpanii. Dziękujemy za ten apel. Nowa nomenlkatura, napędzana mieszaniną ślepego antykomunizmu, obskurantyzmu i krótkowzroczności, pokazuje dobitnie, że polityczna szkoła PRL w tym tendencja do fałszowania historii ma wielu ucziów w dzisiejszych sferach rzadzących. Popieramy zatem wszelkie działania, które mogą powstrzymac nagonkę na dąbrowszczaków (Błażej Szpakowicz).

Szpakowicz Iwona LISTA NR.16, z wykształcenia biolog, z upodobania pisarka, podróżniczka-podglądaczka. Ma dwóch dorosłych synów. Od kilkunastu lat mieszka w Kanadzie, gdzie toczy się akcja jej powieści.

Szpakowicz Stanisław LISTA NR.16, informatyk.

Szpakowska Małgorzata - LISTA NR 6, 8, 10, prof. nauk humanistycznych, Uniwersytet Jagielloński; autorka książki pt. „Chcieć i mieć, wyd. W.A.B., 2003 - badania polskiej kultury nowoczesnej. Literaturoznawca i socjolog kultury, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i redaktor miesięcznika „Dialog, wydała m. in. „Dyskusje ze Stanisławem Lemem.

Szpalski Karol - 1908-63, kabaretowe teksty piosenek.

Szperlich Antoni - (1908-54) abs. Gimnazjum im. Św. Stanisława Kostki w Warszawie, maturę zdał w roku 1926; UW-Prawo; xx-1931/32, x-1932/33, 1933/34, 1934/35, czł. Zarz. Zw. Akad. Kół Praw. i Ekonom. w latach 1928/29 i 1929/30; prezes Sądu Ogólnoakademickiego w l. 1932/33 i 1933/34; czł. Zarz. Koła Prawników w 1928/29. Należał do aktywnych działaczy ONR; był redaktorem odpowiedzialnym pisma „Podbipięta a także współredaktorem „Nowego Ładu i „ABC. W czasie okupacji należał do Komitetu Politycznego tajnej Organizacji Polskiej ZJ a następnie NSZ. W tym ostatnim od 1942 r. stał na czele wydziału antykomunistycznego. Po wojnie więziony i torturowany przez UB. Zwolniony ze względu na stan zdrowia zmarł w tydzień po opuszczeniu więzienia.

Szperlich Antoni - pracownik wielu wydawnictw. Ostatnio(2007r.) EuroPress Polska Sp. z o.o. ul.Jana Kazimierza 46/5401-248 Warszawa. Dział książek. Na stronie internetowej „Bibloteka Analiz można znaleźć taką oto informazję (za opłatą można przeczytać cały tekst) (...) vis-a-vis poseł Ryszard Kalisz - obok autor. Organizatorami spotkania byli ambasada Izraela i FK Jacek Olesiejuk. Gości przywitał Antoni Szperlich, po polsku. Potem mieliśmy passus anglojęzyczny. Przez kilkanaście minut Zvika.

Szpicman Andrzej - Taone Joao - „Prezes Eureko Joao Taone, z którym Krzaklewski spożył najdroższą w historii Polski kolację w Portugalii, tak naprawdę nazywa się Andrzej Szpicman, urodzony we Lwowie „szlachcic jerozolimski. („Grabarze polskiej nadziei, H. Pająk, str. 387).

Szpilman Andrzej - ur. 1956 w Warszawie. Syn Władysława. kompozytor producent, muzyczny, z zawodu lekarz dentysta. W 1998 roku wydał książkę swojego ojca, Władysława Szpilmana pt. Pianista, która zyskała światowy rozgłos (m.in. tłumaczenia na ponad 35 języków). Ekranizacją Pianisty zajął się Roman Polański. Od 1978 roku współpracował jako kompozytor piosenek m.in. z Hanną Banaszak, Ireną Santor, Grażyną Świtałą, Bogusławem Mecem. W 1983 roku współprodukował pierwszą płytę Oddziału Zamkniętego.

Szpilman Władysław - urodził się w 1911 w Sosnowcu w rodzinie o tradycjach muzycznych. Samo nazwisko „szpilman oznacza po niemiecku i w jidysz grajka, muzykanta. Gry na fortepianie uczył się u Aleksandra Michałowskiego i jego ucznia - Józefa Śmidowicza, wybitnych chopinistów. W 1935 r. Szpilman został zauważony przez Tadeusza Sygietyńskiego i zatrudniony przez Polskie Radio w Warszawie. W 1942 stracił całą rodzinę, sam zaś dzięki zbiegowi okoliczności uniknął deportacji do obozu zagłady w Treblince. Pracował niewolniczo jako robotnik budowlany do momentu, gdy w 1943 udało mu się uciec na tzw. „aryjską stronę Warszawy. Tam był ukrywany aż do końca lipca 1944 przez Czesława Lewickiego, Andrzeja i Janinę Boguckich, Helenę Lewicką, przy materialnej pomocy Eugenii Umińskiej, Witolda Lutosławskiego, Edmunda Rudnickiego, Piotra Perkowskiego i wielu innych anonimowych ludzi. Po Powstaniu Warszawskim pozostał w ukryciu, odcięty od wszelkiej pomocy ze strony polskich przyjaciół, w ruinach wypalonego domu w alei Niepodległości. Odkrył go tam kapitan Wehrmachtu Wilm Hosenfeld, który udzielał mu pomocy, dostarczając mu żywności. Dopiero w 1950 Szpilmanowi udało się poznać tożsamość tego Niemca, lecz nie udało mu się już uwolnić go z niewoli sowieckiej (era „zimnej wojny po 1948). Hosenfeld zmarł później w obozie jenieckim w 1952. W 1961 roku zorganizował wg własnego pomysłu Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie. Od 1945 do 1963 roku był także szefem działu muzyki rozrywkowej Polskiego Radia. Zmarł 6 lipca 2000 w wieku 88 lat.

Szpiro Paweł LISTA NR 4, historyk Holocaustu żydowskiego pochodzenia, specjalizujący się w stosunkach polsko-żydowskich oraz prasie konspiracyjnej, aktywny działacz Towarzystwa Kultury Żydowskiej Beit Warszawa oraz przewodniczący Związku Gmin Postępowych Beit Polska.

Szpociński Andrzej LISTA NR 4, dr hab., socjolog, profesor i kierownik specjalizacji Kultura, Media i Komunikacja Społeczna na kierunku Socjologia w Collegium Civitas w Warszawie, docent w Instytucie Studiów Politycznych PAN, członek Komitetu Nauk o Kulturze PAN.

Szponder Tomasz - Poznań. Redaktor oficyny wydawniczej „Rebis. „Na przełomie lat 70. i 80. Szponder studiował psychologię na Uniwersytecie Adama Mickiewicza i amatorsko uprawiał lekkoatletykę. Był długo- i średniodystansowcem, należał do krajowej czołówki w biegach na orientację. Działając we władzach AZS nauczył się organizować imprezy sportowe, zarządzać współpracownikami i wytyczać zadania. Doświadczenia te wykorzystał później w Rebisie; „Organizowanie imprez sportowych nie różni się przecież zbytnio od zarządzania wydawnictwem....

Szpotański Janusz - autor tekstów piosenek m.in. do spektaklu „Dokument podróży zrealizowanego przez Magdalenę Łazarkiewicz, Gołdę Tencer, Ryszarda Marka Grońskiego i Janusza Tylmana w rocznicę marca 1968 roku. Premiera odbyła się w dniu 7 marca 1998 roku w Państwowym Teatrze Żydowskim.

Szprynger Anna - zajmowała się organizowaniem IV Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy, który odbył się w dniach 5-10 maja 2007 roku w kinie „Muranów w Warszawie. Reżyserka filmu „Rachela na Dworcu Gdańskim. „Dziennikarka, dokumentalistka filmowa. Absolwentka Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1990 roku związana z Telewizją Polską. Na stałe współpracuje z TV Polonia. (Folder IV Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy, str. 54).

Szprynger Ewa - Prezes Stowarzyszenia Żydowskie Motywy. Zajmowała się organizowaniem IV Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy. Reżyser, autorka filmu „Rachela na Dworcu Gdańskim. Film był pokazywany na IV Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Żydowskie Motywy, który odbył się w dniach 5-10 maja w Warszawie. Pokazy filmów odbywały się w kinie Muranów, bowiem znajduje się ono na terenie, gdzie kiedyś była dzielnica żydowska.

Szramk Zdzisław - lekarz z Ogólnoplskiego Związku Zawodowego Lekarzy. Współorganizator protestów lekarzy i pielęgniarek w całym kraju i pod Radą Ministrów. 4 Lipca w brukowcu Fakt powiedział „Chorzy muszą poczuć, że w służbie zdrowia trwa strajk.... Patrząc na to wszystko można dojść do jednego spostrzeżenia, że lekarze to ani służba, a tym bardziej nie zdrowia. Jest to grupa partyjnych sługusów, którzy tak przejmują się chorymi jak gruba koperta lub dyspozycje od partyjnych „wodzów. Podwyżki? - dla takich dyletantów żadnych!!! Że też ludzie dają się tak manipulować.

Szreder Bogumił - Lista Macierewicza: imię ojca: Paweł, ur. 56-07-31 Gdańsk, poseł, partia: PSL czł. Zarz. Woj. Kat.: TW kryptonim Rolnik.

Szreder Leszek - od 29 października 2003 r. pełnił funkcję Komendanta Głównego Policji.

Szrejter Artur C. - pisarz fantasy, z zawodu archeolog. Należał do grupy pisarskiej „Klub Tfurcuf. Członek Asocjacji Polskich Pisarzy Fantastyki.

Szrek Irena LISTA NR 4.

Szroeder Bożena LISTA NR 4, współzałożycielka fundacji „Pogranicze, która propaguje etos pogranicza i budowanie mostów pomiędzy ludźmi różnych religii, narodowości i kultur.

Sztachelski Jerzy - Sekretarz stalinowskiego Związku Patriotów Polskich. 1945-1947 - minister aprowizacji i handlu. 1951-19560 - minister zdrowia.

Sztajdel Piotr - Żydowski Ośrodek „Brama grodzka w Lublinie.

Sztarbałło Kazimierz LISTA NR.5, historyk sztuki, jest pionierem ratowania zabytków za pieniądze sponsorów, inicjatorem renowacji warszawskich pomników, rzeźb, a także obrazów w kościołach. Od Towarzydtwa Przyjaciół Warszawy otrzymał Syrenkę honorowe wyróżnienie.

Sztejn Otmar - dowódca kompanii w I Dywizji im. Tadeusza Kosciuszki. („Midrasz, styczeń 2005, Ewa Kożmińska-Frejlak - „Rozmowy Ewy Koźmińskiej-Frejlak, str. 20).

Sztejnberg Rywka - „Zginęła w 1944 roku podczas próby uratowania rosyjskiego żołnierza z płonącego samolotu. („Midrasz, styczeń 2005, Bella Szwarcman-Czarnota - „Kobieta żołnierzem, str. 26).

Sztolcman-Kotlarczyk Ewa- żyła 73 lata; zmarla w 2001 r.; aktorka i animatorka środowiska żydowsko-ormiańskiego.

Szturo Maryna - LISTA NR 15, Kierownik Literacki Teatru Jeleniogórskiego.

Sztyber Beata - historyk sztuki, kustosz Muzeum Narodowego w Gdańsku.

Sztyma Marianna - jest absolwentką poznańskiej ASP, laureatką Grand Prix na Biennale Grafiki Studenckiej w 1999 r. Zajmuje się ilustracją, malarstwem.

Sztyma Marianna - wykonała ilustracje do książki Szwarcman-Czarnoty pt. „Mocą przepasały swe biodra. (Folder Dni Książki Żydowskiej, str. 20). Jest także autorką projektu okładki i ilustracji modlitewnika dla dzieci.

Szuber Janusz LISTA NR 4, (ur. 1947 w Sanoku), poeta. Debiutował tomikiem wierszy Paradne ubranko (1995). Swoje utwory publikował na łamach m.in. Tygodnika Powszechnego, Kultury, Twórczości, Odry, Zeszytów Literackich, La Poligrapfe, Books in Canada, Die Horen. Jego postać odnajdziemy w jednym z epizodów powieści Pawła Huelle MERCEDES-BENZ. Matka pisarza - Ewa z Rogala-Lewickich urodziła się w 1922 roku, a zmarła w l991. Laureat literackich nagród: Fundacji Kultury, Nagrody Poetyckiej im. Kazimiery Iłłakowiczówny, które w jego imieniu odbiera Antoni Libera literacką im. Barbary Sadowskiej, Nagrody Fundacji im. Władysława i Nelli Turzańskich (Toronto). Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz Polskiego PEN Clubu.

Szubert Barbara LISTA NR.9, pracownik dydaktyczny Instytutu Filologii Germańskiej UAM w Poznaniu.

Szubert Piotr LISTA NR.9, student Uniwersytetu Wrocławskiego.

Szuchta Robert - polonofob, redakcja „Nie, członek „Otwartej Rzeczpospolitej, (oficjalnie) „Stowarzyszenia przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii powstałego w 1999 r. Stowarzyszenie liczy ponad 300 członków o różnych przekonaniach politycznych, różnych wyznań i bezwyznaniowych; głównie jednak pochodzenia żydowskiego oraz komuniści i ateiści. Stowarzyszenie otrzymuje finansowe wsparcie ze strony antypolskiej, powiązanej z masonerią i światową finansjerą żydowską Fundacji im. Stefana Batorego. Wspólnie z Piotrem Trojańskim napisał książkę pt. „Holokaust zrozumieć dlaczego.

Szuchta Robert LISTA NR 4, nauczyciel historii, współautor podręcznika „Holokaust. Zrozumieć dlaczego i laureat wręczonej po raz pierwszy w 2006 roku Nagrody im. I Sendlerowej „Za naprawianie świata.

Szukalak Marek - urodził się w 1952 r. w Łodzi. Jest bibliofilem i wydawcą. W 1989 r. założył wydawnictwo Oficyna Bibliofilów, które wydało ponad 100 tytułów judaiców. Od wielu lat aktywnie działa na rzecz ocalenia pamięci o żydowskiej Łodzi i budowania mostów między Polakami i Żydami. Opublikował szereg artykułów o tematyce łódzkiej oraz kilka książek poświeconych historii Łodzi w dobie „ziemi obiecanej. Od 2003 roku pełni funkcję dyrektora Fundacji Monumentum Iudaicum Lodzense.

Szul Jan - dziennikarz, wydawca Teleexpressu i Kuriera TVP 3.

Szulc Anna - urodziła się 13 czerwca w Częstochowie , ukończyła Wydział Filologii romańskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1974 pracuje w Telewizji Polskiej, dziennikarka , wieloletnia prezenterka i autorka programów telewizyjnych w TVP1 i TV Polonia, tłumacz języka francuskiego. Prowadziła w latach 1978-2003 m.in. „Antenę, „Telewizjer, „Studio Lato w TVP1 i TVPolonia, w 1994 i 1995 prowadziła współautorski program „Zwyczajni-Niezwyczajni - zrezygnowała z niego po nieporozumieniach w zespole. Prowadziła teleturniej wiedzy o Francji „Bonjour la France w TVP1 i TVP3 Katowice. Autorka i prowadząca program promujący utalentowaną młodzież: „Pokaż,co potrafisz-Akademia IQ w latach 2000 - 2001 (14 odcinków). Następnie w latach 2001 - 2003 prowadziła program redakcji katolickiej „Babiniec - ponad 100 odcinków. Okazjonalnie prowadziła też programy kulturalne i o kulturze Francji. Prowadziła Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Kilka lat pracowała w redakcji współpracy zagranicznej i handlowej TVP. Brała udział jako gość programu w innych stacjach m.in. w Polsacie w „Kalamburach i TVN w programie „Co tu jest grane.

Szulc Bruno - 1892-1942, poeta, grafik.

Szulc Jakub - ur. 21 grudnia 1973 w Kłodzku, z wykształcenia ekonomista, poseł na Sejm RP V kadencji z listy Platformy Obywatelskiej.

Szulc Tadeusz - polonofob, profesor prorektor Fundacji na Rzecz Edukacji i Doradztwa Rolniczego oraz Gospodarki Przestrzennej FUNDAR, do spraw propagandy integracji z Unią Europejską.

Szulc Wacław - urodzony 13 września 1912 roku w Świątnikach Małych, pow. Gniezno. Rodzice: Jan i Rozalia z d. Fiszer. Skończył prawo na UAM w 1937 roku. Do wojny pracowal jako urzędnik. Od 1945 roku w WP. Oficer sledczy i podprokurator WPO we Wrocławiu. Podprokurator i wiceprokurator NPW. Awansowany na stopień płk w 1958 roku. Szef Oddziału III NPW (1958-1959). Starszy inspektor Oddziału I NPW. Od 1970 roku w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szulczyński-Szulcynger - pułkownik, dowódca pułku. Szef Wydziału Naukowo-Badawczego ASG.

Szuldenfrei Michał - ur. 20 stycznia 1887, zm. 1 lipca 1965, prawnik i polityk. W okresie dwudziestolecia międzywojennego jako prawnik występował w charakterze obrońcy w wielu procesach politycznych, był również działaczem żydowskiej partii robotniczej Bund. Podczas okupacji członek KRN i Centralnego Komitetu Żydów w Polsce (CKŻP). Od 1944 r. przewodniczący Komitetu Organizacyjnego i KC Bundu w wyzwolonym przez sowietów Lublinie i faktyczny przewodniczący partii w kraju. Zaakceptował Manifest Lipcowy PKWN. Po wojnie poseł Sejmu Ustawodawczego oraz Dyrektor Biura Prawnego Urzędu Rady Ministrów. Znany z propagowania działań mających na celu ukaranie sprawców zbrodni wojennych na narodzie żydowskim, między innymi Pogromu Krakowskiego.

Szulik Andrzej LISTA NR.9, członek Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.

Szulik Andrzej LISTA NR.9, oracownik Zakładu Mechaniki i Elektroniki Zamel.

SZULIM Agnieszka ur.1978, polska prezenterka i dziennikarka telewizyjna. Od 22 maja 2005 jest gospodarzem Oprawy Dnia w TVP1, gdzie prowadzi także program „Kawa czy herbata? oraz festiwale piosenki w Opolu. Ukończyła Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego i podyplomowe studium „Formy Dziennikarskie w „Akademii Telewizyjnej TVP oraz zdobyła licencjat w „Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie, w zakresie dziennikarstwa radiowego. W latach 2003 - 2004 współpracowała z programem I PR w Redakcji Magazynów Informacyjnych i Dzienników oraz prowadziła audycje w porannym paśmie „Dzień się budzi.

Szulkin Piotr - LISTA NR 8, 10 , 16, ur. 1950 w Gdańsku, reżyser filmowy, scenarzysta, scenograf i pisarz. Jest absolwentem Szkoły Filmowej w Łodzi. Debiutował w 1975, w rok później zrealizował pierwszy film fabularny „Dziewczę z czortem. Zrealizował ponad 30 filmów i dostał ponad 50 nagród, w większości międzynarodowych. Pracował też nad spektaklami teatralnymi i opublikował szereg esejów w prasie literackiej oraz książki: O-bi, o-ba i inne prawdziwe nowele filmowe (wydawnictwo „Alfa Warszawa, 1984), Ga, ga - Szpital (powieść w formie dyptyku; wydawnictwo Pomorze, Bydgoszcz, 1988) oraz Socjopatia (Korporacja Ha!art, Kraków 2006). Jako profesor Wydziału Reżyserii Szkoły Filmowej w Łodzi, wykształcił wielu reżyserów młodego pokolenia.

Szulkin Ryszard LISTA NR.9, socjolog, profesor Uniwersytetu Sztokcholmskiego.

Szulsztejn Mosze - autor poematu „Psalm dla Oswobodziciela. Oswobodzicielem dla autora był Józef Stalin.

Szułczyska Małgorzata - (z domu Wendland), poetka, publicystka, autorka tekstów piosenek, wydawca. Urodziła się 27 lutego 1956 r. w Bydgoszczy. Studiowała w UAM w Poznaniu. Jako publicystka (głównie recenzje i wywiady) współpracowała z „Bydgoskim Informatorem Kulturalnym oraz rozgłośniami radiowymi i telewizją, gdzie prowadziła audycje autorskie. W latach 1993 - 1994 była dyrektorem naczelnym Instytutu Wydawniczego „Świadectwo. W latach 1995 - 1996 prowadziła domowy salon artystyczny „Pod Trzynastką przy ulicy Śląskiej 13/2 w Bydgoszczy. Debiutowała w „Kujawach w 1981 roku. Wydała następujące zbiory wierszy: Rękojeść róży (Biblioteka „Okolic, 1989), Gra w kości (Ośrodek Kultury Regionalnej, 1990), Lustra (Instytut Wydawniczy „Świadectwo, 1992), Według Abelarda... (Instytut Wydawniczy „Świadectwo, 1994), Wpisani w biel (Instytut Wydawniczy „Świadectwo, 1996), Wiersze wybrane (Instytut Wydawniczy „Świadectwo, 2004), Medytacji poetyckich Rozmowy z Madonną (Wydawnictwo „Margrafsen, 1999) oraz poemat: Aether (Wydawnictwo „Margrafsen, 2001). Napisała biografię Haliny Poświatowskiej. Laureatka XXIII Ogólnopolskiego Turnieju Poezji Społecznie Zaangażowanej „Czerwona Róża w Gdańsku w 1982 roku oraz Nagrody im. Natalii Gall we Wrocławiu w 1991 roku. W latach 1992 - 2003 była członkiem SPP.

Szumacher Izrael - polski aktor żydowskiego pochodzenia, który zasłynął głównie z ról w przedwojennych żydowskich filmach i sztukach teatralnych w języku jidysz.

Szumańska Ewa - polonofob, redakcja, żydomasoński „Tygodnik Powszechny.

Szumiło Dariusz - polonofob, libertyn, członek zarządu żydomasońskiej fundacji - Fundacja Instytut Ludwiga von Misesa.

Szumiło Dariusz-Borys Szyc - aktor młodego pokolenia.

Szumowska Joanna - absolwent socjologii na UAM w Poznaniu, pracuje jako specjalista ds. komunikacji internetowej. Zajmuje się amatorsko grafiką komputerową. Ateista.pl

Szumowska Małgorzata - LISTA NR 4, 10, ur. 26 lutego 1973 w Krakowie, reżyserka i scenarzystka. W 1998 roku ukończyła wydział reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Wcześniej przez dwa lata studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jest córką Doroty Terakowskiej i Macieja Szumowskiego, siostrą reżysera filmów dokumentalnych Wojciecha Szumowskiego oraz żoną Michała Englerta, operatora filmowego. Została w 2001 roku członkiem Europejskiej Akademii Filmowej.

Szumowski Maciej LISTA NR 4, ur. 18 kwietnia 1939 w Warszawie - zm. 1 lutego 2004 w Krakowie, dziennikarz, reżyser filmów dokumentalnych. Twórca reportaży i ponad 100 filmów dokumentalnych. 1980-1981 był redaktorem naczelnym „Gazety Krakowskiej. Dwukrotnie otrzymał prestiżową nagrodę Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. Bolesława Prusa (1971 za cykl reportaży „Polska zza siódmej miedzy, 1981 za pracę w „Gazecie Krakowskiej). W roku 1989 był w Krakowie szefem kampanii wyborczej „Solidarności. Za dokument „Polski poślizg kontrolowany otrzymał nagrodę Pryzmat (z rąk Leszka Balcerowicza), za umiejętne przybliżanie Polakom reformy gospodarczej.

Szumowski Wojciech LISTA NR 4, reżyser dokumentalista, ur. w 1961r. W Bielsku-Białej. W 1988r. ukończył reżyserię na PWSFTviT w Łodzi. Wybrana filmografia: Miasto utkane z czasu, Kraina złudzeń, Przychodzimy, odchodzimy, Pamiętnik rodzinny pierwszy krok, Niepokorny.

Szur Aleksander - „Alk (1907-1978), adiutant gen. Świerczewskiego „Waltera, członek Ruchu Oporu we Francji, więźnień w Wślzburg in Bayern 1942-1945, emigrant z Polski w 1968, autor The Shattered Dream (Boulder, Colorado, 1989).

Szurek Jean-Charles - socjolog, naukowiec( Paryż) jego syn podpisał LISTĘ NR 16.

Szurman Tadeusz - ur. 9 lipca 1954 w Simoradzu - biskup diecezji katowickiej w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP; członek Synodu Kościoła. Od 1978 Tadeusz Szurman był wikariuszem, a z czasem proboszczem parafii w Świętochłowicach. Od 1982 do 1986 był duszpasterzem młodzieżowym diecezji katowickiej. W 1989 Tadeusz Szurman został administratorem parafii w Zabrzu, a od 1993 jest proboszczem w diecezjalnych Katowicach. 6 stycznia 2002 został biskupem diecezji katowickiej. Żona Danuta jest nauczycielką języka polskiego, córka Miriam jest studentką Uniwersytetu Śląskiego.

Szurmej Szymon - ur. 18 czerwca 1923 w Łucku na Wołyniu, aktor, reżyser i działacz społeczny żydowskiego pochodzenia, dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Żydowskiego im. Ester Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie, poseł na Sejm PRL IX kadencji z ramienia PZPR, głowa wielopokoleniowej rodziny aktorów. Od lipca 2004 roku jest Honorowym Obywatelem Miasta Warszawy. Przez ponad 20 lat był przewodniczącym Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce, obecnie pełni funkcję prezesa honorowego. Jego ojciec był Polakiem, natomiast matka Żydówką. Podczas II wojny światowej, po 1941 roku został wysłany do obozu pracy na Kołymie, a następnie po trzech latach na dalsze zesłanie do Dżambułu w Kazachstanie. Na zesłaniu zdobył pierwsze doświadczenia sceniczne grając m.in. w teatrze w Ałma-Acie, przy którym ukończył studium aktorskie. W 1946 roku jako repatriant powrócił do Polski i osiedlił się we Wrocławiu. Swoją karierę aktorską i jako asystent reżysera rozpoczął w 1951 roku w Teatrze Polskim we Wrocławiu, w którym od 1953 do 1955 roku był reżyserem. W latach 1955-1956 był kierownikiem artystycznym i reżyserem Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu i następnie w latach 1956-1962 Dolnośląskiego Teatru Powszechnego we Wrocławiu. W latach 1962-1967 był reżyserem we wrocławskim Teatrze Rozmaitości. W 1966 roku zdał egzamin eksternistyczny i stał się dyplomowanym reżyserem. W latach 80. został przewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. W 1967 roku został reżyserem Teatru Żydowskiego w Warszawie. W 1969 roku przeprowadził się do Warszawy, gdzie od 1 września 1969 roku jest dyrektorem Teatru Żydowskiego w Warszawie, którym kieruje do dnia dzisiejszego. Wówczas powołał przy teatrze Studium Aktorskie, które miało za zadanie uzupełnienie rozbitego po wydarzeniach z marca z 1968 roku zespołu aktorskiego. Dzięki temu uratował teatr przed upadkiem i zamknięciem. 27 kwietnia 1971 roku objął funkcję kierownika artystycznego teatru po zmarłym Chewelu Buzganie. Od 13 października 1985 roku do 3 czerwca 1989 roku był posłem na Sejm PRL IX kadencji. Wówczas pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Sejmowej Komisji Kultury. W latach 1986-1987 był członkiem Narodowej Rady Kultury. Startował w wyborach do Senatu w 2001 roku z listy koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej - Unia Pracy w okręgu warszawskim, zdobywając 182 838 głosów. Nie uzyskał jednak mandatu. 18 czerwca 2003 roku w 80. rocznicę urodzin, Szurmiej został odznaczony przez Prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski w uznaniu wybitnych zasług w długoletniej pracy twórczej, za osiągnięcia w działalności artystycznej i społecznej. Szymon Szurmiej był przewodniczącym Komisji Koordynacyjnej Organizacji Żydowskich w RP, członkiem Światowego Kongresu Żydów, wiceprezydentem Światowej Federacji Żydów Polskich, członkiem Egzekutywy Europejskiego Kongresu Żydów oraz członkiem Prezydium Światowego Komitetu Kultury Żydowskiej.

Szurmiej Aida - wielbicielka opery, tancerka i choreograf w Operze Wrocławskiej. Matka Jana.

Szurmiej Dawid - ur. 1985. 09. 26 w Warszawie. Syn aktorów Gołdy Tencer i Szymona Szurmieja. Ukończył Akademię Reżyserską w Warszawie u Andrzeja Wajdy. Podczas II edycji Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera 15-18 września 2005 r., prowadził Noc klezmerów - koncert zespołów klezmerskich. IV FESTIWAL KULTURY ŻYDOWSKIEJ WARSZAWA SINGERA. Uroczystości związane z obchodami Dnia Pamięci o Holocauście. Nie dostał się na Wydział Aktorski łódzkiej „filmówki.

Szurmiej Ida - wnuczka Jana zagrała już jedną z głównych ról w filmie „Bandyta w reż. Macieja Dejczera.

Szurmiej Jakub - ukończył Wydział Produkcji Telewizyjnej i Filmowej PWSFTViT w Łodzi. Syn Jana.

Szurmiej Jan - ur. 27 lipca 1946 w Jaworze - aktor teatralny i filmowy. Syn Szymona Szurmieja, brat Leny i Dawida, ojciec Joanny. Matka, o imieniu Aida, była tancerką i choreografem w Operze Wrocławskiej. W roku 1956 jako dziesięcioletni chłopiec zostaje zapisany do szkoły baletowej we Wrocławiu. Od 1965 roku jest członkiem zespołu Studenckiego Teatru Pantomimy „Gest we Wrocławiu, gdzie otrzymuje od jego dyrektora Andrzeja Leparskiego dyplom aktora mima. Od 1971 roku zatrudnia się w Teatrze Żydowskim w Warszawie, gdzie po kilku miesiącach uzyskuje dyplom aktora!!! W teatrze działało wtedy studium kształcące młode talenty. Poza programem szkoły teatralnej uczyło historii, języka hebrajskiego i jidisz, kultury, a także historii dramatu i literatury żydowskiej. Jego debiut aktorski miał miejsce we Wrocławiu w 1965 roku w spektaklu André Levigny „Proces wg Joanny dArc wystawionym przez Studencki Teatr Pantomimy „Gest, a 15 stycznia 1972 roku po raz pierwszy wystąpił na deskach Teatru Żydowskiego w roli krawczyka Kopła w spektaklu jednego z klasyków dramaturgii żydowskiej Szolema Alejchema - „Wielka wygrana w reżyserii Jakuba Rotbauma, z tekstami piosenek Mosze Brodersona, scenografią Aleksandra Jędrzejewskiego i Jadwigi Przeradzkiej, muzyką Henocha Kona i choreografią Witolda Grucy. W roku 1984 (inscenizacja, reżyseria, choreografia) wraz z Jerzym Gruzą (reżyseria) zrealizował swojego pierwszego „Skrzypka na dachu napisanego przez Josepha Steina na podstawie opowiadań Szolema Alejchema z muzyką Jerryego Bocka. W 1985 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Był głównym reżyserem, dyrektorem naczelnym i dyrektorem artystycznym w operach, operetkach, teatrach muzycznych i teatrach dramatycznych. Jest jurorem wielu festiwali i konkursów, a także działaczem instytucji artystycznych.

Szurmiej Lena - właściwie Helena Szurmiej-Witkowski, ur. 30 października 1947 w Jaworze - reżyser i aktorka. Córka aktora Szymona Szurmieja, siostra Jana i Dawida.

Szurmiej Maria - w 1977 roku ukończyła studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom w pracowni Stanisława Borysowskiego. Uprawia malarstwo sztalugowe, malarstwo na tkaninach (odzież) małe formy na papierze w technikach mieszanych, projektuje znaki graficzne, okładki płyt muzycznych, proporce, sztandary. Jest członkinią Związku Polskich artystów Plastyków.

Szurmiej Sabina - scenograf teatralny i telewizyjny,żona Jana.

Szurmiej-Rzączyńska Joanna - również jako: Joanna Szurmiej. Ur. 1975 r. w Warszawie. Aktorka, występuje w Teatrze Żydowskim w Warszawie i w Teatrze na Woli. Pochodzi ze znanej wszędobylskiej rodziny aktorskiej - córka Jana Szurmieja, wnuczka Szymona Szurmieja. 1999 rok ukończenia studiów (Wydział Aktorski PWSFTviT w Łodzi; dyplom 2000. Filmografia m.in: PLEBANIA (Stasia Moroń), 2005 - LEPSZA CÓRKA (242) w NA DOBRE I NA ZŁE (Maria Koniecka, córka Nataszy), 2000 - MENADŻER (47) w MIODOWE LATA (sekretarka), aktorska (Basia, narzeczona Adama), 1997-2007 - KLAN (pracownica apteki na Łąkowej.

Szuster-Kowalewicz Anna - LISTA NR 11, dr hab. psychologii, ur. w 1955 r., adiunkt w Katedrze Psychologii Społecznej UW. Członek Komisji ds. Etyki Badań; Członek Komisji ds. Finansowania Projektów BW i BSt. Otzrymała m.in. nagrodę indywidualną Rekotra UW z okazji Dnia Edukacji Narodowej (1996).

Szwaja - morderca sądowy, major LWP. Brał udział w procesie przeciwko rotmistrzowi W. Pileckiemu, zamordowanemu w mokotowskim więzieniu.

Szwajca Bronisława - członek zarządu, Gmina Wyznaniowa Żydowska w Katowicach.

Szwajca Krzysztof - asystent Kliniki Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Katedry Psychiatrii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, zajmuje się psychiatrią transkulturową i środowiskową, jest członkiem zespołu terapeutycznego dla Dzieci Holocaustu ,kierowanego przez prof. Marię Orwid. Certyfikowany Psychoterapeuta Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Członek Centrum Badań nad Zagładą Żydów Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk.

Szwajca Krzysztof - autor książek o Żydach.

Szwajcer Anna LISTA NR.9, dr, pracownik naukowy Wydziału Psychologii UW.

Szwajcer Ewa LISTA NR 4, współwłaścicielka wydawnictwa CiS, Warszawa. Żona Piotra Szwajcera.

Szwajcer Jerzy „Jotes - 1892-1967, rysownik, karykaturzysta, dziennikarz.

Szwajcer Piotr - LISTA NR 4, współwłaściciel wydawnictwa CiS, Warszawa.

Szwajcowski Jacek - polonofob, mason, globalista, współfundator i dyrektor „Polska Grupa Farmaceutyczna. Członek i uczestnik spotkań tajnej żydomasońskiej organizacji globalistycznej „Grupa Bilderberg. A oto jego dossie ze str. int Rady Młodych Przedsiębiorców: „Jacek Szwajcowski - V-ce Prezes RMP, członek założyciel. Twórca i współwłaściciel oraz Prezes Zarządu Polskiej Grupy Farmaceutycznej S.A., spółki notowanej na Warszawskiej Gieldzie Papierów Wartosciowych - największej w Polsce firmie dystrybuujacej farmaceutyki i parafarmaceutyki. Jej historia rozpoczęła się w Łodzi w 1990 roku, gdzie Jacek Szwajcowski założył hurtownie leków Medicines. Obecnie obrót PGF zbliża się do kwoty 4 miliardów złotych co pozwala znaleść sie mu wśród 20 najwiekszych spółek w Polsce i wśród 100 najwiekszych spółek w Europie Środkowo-Wschodniej. W 2001 roku, Jacek Szwajcowski został wyróżniony przez World Economic Forum w Davos, tytułem „Global Leader for Tomorrow zaś w w 2005 został nominowany do tytułu „Young Global Leader.

Szwajgier Adina Blady - lekarz, w rozmowie z Anką Grupińską: „Proszę nie zapominać, jaka była rola Żydów w okresie powojennym. Kiedy dziś rozlicza się zbrodnie stalinizmu. A nie mogę powiedzieć, żeby tam Żydów nie było (...) Niech pani pamięta, że większość tych Żydów, którzy wrócili po wojnie z Rosji, zajęła natychmiast najlepsze stanowiska, których nie mogliby zająć przed wojną. Łatwiej było Żydowi o to stanowisko niż Polakowi. Bardzo mądra polityka Stalina. (...) Żydom bardziej wierzono niż Polakom (...) Ja myślę, że, Polacy, przeżywszy w czasie wojny straszny koszmar, niestety byli potem utożsamiani z Żydami („Ciągle po kole, A. Grupińska, Warszawa 2000, s. 184).

Szwalbe Stanisław - ur. 3 czerwca 1898, zm. 17 września 1996 r., działacz państwowy, polityk PPS i PZPR, spółdzielca. Urodzony w Warszawie w rodzinie inteligenckiej, studiował na UW. Od 1917 roku był związany z Polską Partią Socjalistyczną (w latach 1943-1945 członek Robotniczej Partii Polskich Socjalistów), od 1948 był członkiem PZPR. Podczas II wojny światowej był członkiem organizacji konspiracyjnych. W latach 1944-1945 był przewodniczącym Rady Naczelnej Robotniczej Partii Polskich Socjalistów w latach 1945-1948 członkiem Rady Naczelnej i Komisji Politycznej Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, i wiceprzewodniczącym CKW PPS. W 1945 był podsekretarzem stanu w Prezydium KRN i dyrektorem Kancelarii Cywilnej Prezydenta KRN. W latach 1945-1947 był zastępcą prezydenta KRN. Od lipca 1945 do września 1948 był przewodniczącym Rady Naczelnej PPS. W latach 1947-1952 był wicemarszałkiem Sejmu Ustawodawczego i członkiem Rady Państwa. W późniejszym okresie ponownie był działaczem spółdzielczości; 1948 przewodniczący Naczelnej Rady Spółdzielczej, 1949-1953 przewodniczący Rady Nadzorczej „Społem, 1953-1958 przewodniczący Rady Nadzorczej Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy, 1958-1961 wiceprezes Naczelnej Rady Spółdzielczej. W latach 1948-1954 był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Otrzymał m.in. honorowe członkostwo Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Odznaczono go m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1978) i Orderem Sztandaru Pracy I klasy. Zmarł 17 września 1996 w Warszawie.

Szwarc Andrzej - ur.1951 r. - historyk, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego (Instytut Historyczny). Wykłada również w Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku na Wydziale Historycznym,

Szwarc Marek- Schwarz Marc ur. 1892 w Zgierzu, zm. 1958 w Paryżu, rzeźbiarz, malarz, grafik, członek grupy „Jung Idysz. Związany z kręgiem znanego filozofa katolickiego Maritainea, określił się jako „żyd-katolik.

Szwarc Sabina - wraz z siostrą Chają ukrywały się u rodziny Justynów. Kazimiera Justynowa oraz jej córki Danuta i Maria działały w AK w czasie wojny i po jej zakończeniu. Maria Justynowa została skazana przez łódzki Wojskowy Sąd Rejonowy za działalność w podziemiu niepodległościowym. Sabina Szwarc i jej siostra Chaja chcąc jej pomóc, przysłały w 1950 roku notarialnie potwierdzone zaświadczenie, w którym opisały jak im rodzina Justynów uratowała w czasie wojny życie. Prośba Żydówek o ułaskawienie Marii Justynow nie została uwzględniona.

Szwarcan Dorota - polonofob, felietonistka żydowskiego pisma „Midrasz. Współorganizator i uczestnik spotkań i festiwali żydowskich.

Szwarcfus Adam - dowódca oddziału „Mordechaj Anielewicz. Początkowo współpracował z GL, potem wszedł w jej skład.

Szwarcman Dorota - absolwentka Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki w Akademii Muzycznej w Warszawie; krytyk muzyczny i publicystka, obecnie związana z „Polityką; publikowała m.in. w „Ruchu Muzycznym, „Gazecie Wyborczej, „Wprost, „Tygodniku Powszechnym, „Jazz Forum. Publikuje w żydowskim miesięczniku „Midrasznp. Żywot Klezmera.

Szwarcman Dorota LISTA NR 4, muzykolog, magister kompozycji na warszawskiej Akademii Muzycznej. Zamiast pisać muzykę zajęła się pisaniem o muzyce. Współpracowała z takimi jak: kwartalnik „Polish Music/Polnische Musik, „Gazeta Wyborcza, „Wprost, obecnie pisze dla „Polityki i „Ruchu Muzycznego. Polskie Wydawnictwo Muzyczne wydało jej wywiad-rzekę z Ewą Podleś i Jerzym Marchwińskim pt. „Razem w życiu i muzyce (2001). Napisała też część muzyczną podręcznika do przedmiotu wiedza o kulturze (dla liceów) pt. „Człowiek twórca kultury dla wydawnictwa Stentor (2003). We wrześniu 2007 r. również nakładem Stentora ukazała się krótka książeczka pt. „Czas Warszawskich Jesieni: historia tego festiwalu z okazji pięćdziesiątej edycji, kreśląca jednocześnie panoramę muzyki polskiej tego okresu.

Szwarcman-Czarnota Bella LISTA NR.9, ur. w 1945 r., publicysta, redaktor, tłumacz i filozof żydowskiego pochodzenia. Znawca tematu dotyczącego kobiet żydowskich. Absolewntka Wydziału Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego i Studium Podyplomowego dla Tłumaczy Języka Francuskiego. Tłumacz z języka francuskiego, rosyjskiego i jidysz. Autorka haseł do Encyklopedii PWN z zakresu literatury jidysz. Obecnie redaktor i felietonistka „Midrasza.

Szwarcsztajn Edward - stalinowski docent. Odznaczony przez rząd żydokomunistyczny Orderem Odrodzenia Polski.

Szwat-Gyłybowa Grażyna - LISTA NR.5, ur.1956 r., doc., dr.hab., literaturonawca, wykładowca i członek Rady Naukowej w Instytucie slawistyki Wschodniej i Południowej Uniwersytetu Warszawskiego, dyrektor Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Głównym obszarem badań jest problematyka kulturowa na Bałkanach, kewstie polietniczności i wielokulturowości, bułgarskie mity narodowe i symbole kulturowe, historia ruchów religijnych i badania nad tradycjami duchowości elit.

Szwed Dariusz LISTA NR 8, ur. 25 kwietnia 1967 w Krakowie, polityk, jeden z założycieli i przewodniczący partii Zieloni 2004. Koordynator kampanii Zielona gospodarka. Absolwent Akademii Ekonomicznej w Krakowie (Międzynarodowe stosunki gospodarcze) i Uniwersytetu Warszawskiego (Ekonomiczne Podstawy Polityki Ekologicznej). Współpracownik grupy Zieloni - Wolny Sojusz Europejski w Parlamencie Europejskim, delegat Zielonych 2004 w Europejskiej Partii Zielonych. Konsultant w zakresie zrównoważonego rozwoju i sektora pozarządowego wielu instytucji/organizacji m.in.: Banku Światowego, Centrum Prawa Ekologicznego, Greenpeace International, Instytutu na rzecz Ekorozwoju, Milieukontakt Oost-Europa, Northern Alliance for Environment and Development, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Regional Environmental Center, Światowej Unii Ochrony Przyrody IUCN, WWF. Współzałożyciel Instytutu Ekonomii Ekologicznej. W latach 2000-2002 zewnętrzny ekspert Ministerstwa Środowiska w zakresie dostępu do informacji i udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji. W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych współorganizator protestów przeciwko przeprowadzaniu testów nuklearnych. Organizator akcji w obronie Doliny Rospudy. Autor listu otwartego do premiera Jarosława Kaczyńskiego, w którym przedstawił argumenty za budową trasy Via Baltica z ominięciem bagien Rospudy.

Szwedaczko Joanna LISTA NR 4.

Szwedowicz Stefan-Szechter - polonofob, zbrodniarz UB, sądowy morderca generała Fieldorfa, wielokrotnie wydawał wyroki śmierci na polskich bohaterów narodowych, oficerów i żołnierzy AK, WiN, NSZ. Pomocnik zbrodniarza MBP i UB Józefa Światło, syn Ozjasza Szechtera, uraińskiego komunisty, agenta i zbrodniarza NKWD i UB, brat Adama Michnika, od lat mieszka w Szwecji.

Szwedowska Joanna - LISTA NR 11. Zarząd: Fundacji Ja Wisła. Żydowski Instytut Historyczny. Gazeta Wyborcza. Książka „Ziemia i chmury. Rozmowa z Szewachem Weissem. Fundacja Pogranicze miejsce wydania: Sejny data wydania: 2002 liczba stron: 168. Aktywnie działa na rzecz promowania swoich w Polskim Radiu pr.II w którym prowadzi czwartki poetyckie np.: Bóg na niebie i ty na ziemi Słuchowisko poetyckie z wierszy Jerzego Lieberta (1904-1931). Kazimierz Rudzki Wielcy interpretatorzy wielkiej literatury(25.08.2007godz. 22:15 ) Kazimierz Rudzki - aktor, reżyser, pedagog (1911 - 1976).

Szwedowska Joanna LISTA NR 13, autorka książki „Ziemia i chmury.

Szwed-Stępkowski Tomasz LISTA NR 13, studiował w warszawskiej PWST i Szkole Menedżerów Kultury. W trakcie kilkumiesięcznego pobytu w Indiach, poznawał wschodnie systemy leczenia i medytacji. Jest masażystą ching chi i shiatsu. Piosenkarz, muzyk, poeta, na estradzie od 1979 roku. Zdobywca licznych nagród w plebiscytach prasowych i radiowych. Wydał kilka płyt i tomików poetyckich. Prowadzi koncerty, warsztaty muzyczne i teatralne, zasiada jako juror konkursów piosenki i przeglądów recytatorskich. Jest autorem scenariuszy i reżyserem spektakli muzycznych.

Szwonder Rajmund - komunista, w dniu 24.11.97. został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski przez prezydenta Kwasniewskiego-Stoltzmana.

Szybisz - został wyznaczony przez Marszałka Senatu Borusewicza członkiem Rady Konsultacyjnej przy Senacie RP jako prezes Związku Polaków w Argentynie. „List otwarty USOPAŁ do premiera RP Pana Jarosława Kaczyńskiego z dn. 7 lutego 2007 r.: „Nie sprawdził, że w tym czasie Szybisz prezesem tego związku już nie był. Po 6 miesiącach niezbyt chlubnie został zmieniony na inne postkomunistyczne postaci.

Szyc Ethel aktorka, „Austeria, „Lista Schindlera, „Boże skrawki.

Szydlak Jan - ur. 24 listopada 1925 w Siemianowicach Śląskich, zm. w 1997; działacz komunistyczny i państwowy PRL. Po wojnie wstąpił do PPR i Związku Walki Młodych. Od 1948 w PZPR. Po ukończeniu szkoły partyjnej przy KC PZPR pracował w Komitecie Miejskim PZPR w Katowicach. W 1971 wybrany przewodniczącym Zarządu Głownego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W latach 1976-1979 wiceprezes Rady Ministrów. Pod koniec lat siedemdziesiątych mianowany przewodniczącym Centralnej Rady Związków Zawodowych - do 1980. W 1980 wykluczony z KC PZPR za woluntaryzm gospodarczy. Jeden z najbliższych współpracowników Edwarda Gierka. Poseł na Sejm PRL III-VIII kadencji.

Szydłowski Roman-Szancer - dziennikarz, redaktor „Trybuny Ludu, krytyk teatralny, prezes Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.

Szydzisz Marcin dr - polonofob, pisarz-megaloman żydzenia. Napisał pracę doktorską pt. „Społeczność żydowska na Dolnym Śląsku w latach 1950-1989 w świetle działalności Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce (data rozpoczęcia: 30.03.2001 data zakończenia: 17.06.2005) na Wydziale Nauk Społecznych Instytutu Politologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Związał się z Towarzystwem Polsko-Izraelskim Nadzieja - Hatikvah.

Szyfman Arnold - 1882-1967, reżyser, dyrektor i organizator teatrów.

Szyga Krzysztof Michał - ur. 6 lutego 1966 w Katowicach; mgr inż. mechanik, menadżer, poseł Ruchu Ludowo-Chrześcijańskiego na Sejm RP V kadencji (od 2005). Wybrany z listy Platformy Obywatelskiej. Rozpoczął swoją polityczną karierę w 1994 roku jako radny w Siemianowicach Śląskich. W latach 1998-2002 właściciel pisma „Echo Siemianowic. Zasiadał w zarządzie regionu śląskiego Stowarzyszenia Obywatele dla Rzeczypospolitej założonego przez Andrzeja Olechowskiego. Zakładał Platformę Obywatelską na Górnym Śląsku, do której przeszedł z Unii Wolności. W latach 2001-2005 przewodniczący PO w Siemianowicach Śląskich. W latach 2002-2004 Zastępca Prezydenta Siemianowic Śląskich. W roku 2004 zdał egzamin na członka rad nadzorczych Spółek Skarbu Państwa. W 2005 redaktor naczelny Radia Piekary, wyrzucony po tym jak w mediach ukazała się informacja o ciążącym na nim wyroku. Od 2003-2006 był prezesem Związku Górnośląskiego. Jako pierwszy prezes Związku Górnośląskiego próbował współpracować z Ruchem Autonomii Śląska i Mniejszością Niemiecką. Wyrzucony z Platformy Obywatelskiej dwa dni przed wyborami 2005, gdy wyszło na jaw, że zataił przed władzami partii ciążący na nim cywilny wyrok za zniesławienie władz Siemianowic. Mimo antykampanii PO, dostał się do Sejmu z ostatniego miejsca na liście, wyprzedzając osobę, która do Sejmu nie weszła o kilkanaście głosów. W Sejmie zasłynął charakterystycznym, showmańskim stylem wypowiedzi oraz częstym używaniem na mównicy sejmowej gwary śląskiej. Od początku kadencji sejmu próbował dostać się do klubu PiS, od września 2006 współtworzy poselski Klub Ruchu Ludowo-Narodowego, którego od 15 listopada 2006 jest przewodniczącym. Od 18 grudnia 2006 poseł Ruchu Ludowo-Chrześcijańskiego. Od 7 maja 2007 poseł Ruchu Ludowo-Narodowego.

Szyja Oskar Karliner - zastępca szefa Najwyższego Sądu Wojskowego, szef Zarządu Wojskowego. Zatrudnił tam tylu Żydów, iż instytucję tę złośliwie nazywano „Naczelny Rabinat Wojska Polskiego.

Szyk Artur - ur. 1894 r., zm. w Nowym Jorku w 1951. Urodził się w Łodzi w rodzinie przemysłowca Salomona Szyka i Eugenii z Rogockich. Rysownik. Należał do loży wolnomularskiej „France democratique (Wielki Wschód Francji) w Nicei oraz do stowarzyszenia „Montefiore -Bnei Brith w Łodzi.

Szyk Tadeusz - członek Zarządu „Racji.

Szykierska K. - członek zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej we Wrocławiu.

Szyłak Aneta LISTA NR 8, ur. w 1959 w Pucku kuratorka i krytyczka sztuki. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim (praca magisterska u prof. Anny Martuszewskiej). Obecnie - dyrektorka Instytutu Sztuki Wyspa w Gdańsku, wiceprezeska Fundacji Wyspa Progress; wcześniej - współautorka koncepcji Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, do powołania którego doprowadziła w 1998 roku. W latach 1998-2001 pracowała jako dyrektorka tej instytucji. Odwołana z Łaźni w atmoferze skandalu (dwukrotnie musiała tłumaczyć się przed sądem z artystycznych posunięć, w wyniku pozwów Towarzystwa Opieki nad Zwięrzetami oraz grupy klerykalnych mieszkańców), z oficjalnym zarzutem niegospodarności, obalonym potem przez Regionalną Izbę Obrachunkową. Jest autorką kilkudziesięciu artykułów o sztuce współczesnej. Wiceprezeska Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA

Szymanderski Jacek LISTA NR 18, ur. 21 lutego 1945 w Radomiu, polityk, działacz opozycji w czasach PRL, socjolog, poseł na Sejm X kadencji. Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach pracował kolejno w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN oraz w Instytucie Historii PAN. Od 1980 działał w „Solidarności, był m.in. członkiem zarządu Regionu Mazowsze oraz delegatem na I Zjazd związku w Gdańsku-Oliwie. W czasie stanu wojennego został internowany na okres od 20 grudnia 1981 do 7 grudnia 1982. Później działał w duszpasterstwie byłych internowanych i więźniów politycznych oraz Ruchu Wolność i Pokój, współtworzył także Komitet Obywatelski Przeciw Przemocy. W latach 1985-1986 ponownie był więziony za działalność opozycyjną. Brał udział w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. rolnictwa. W czerwcu 1989 został wybrany posłem na Sejm kontraktowy z okręgu w Biała Podlaska z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W parlamencie był wiceprzewodniczącym Komisji Obrony Narodowej. Później pracował jako dyrektor Ośrodka Badań Opinii Publicznej (do 1993), był też doradcą ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej. W 2005 zajmował stanowisko dyrektora Fundacji Skarbu Państwa Agencji Rozwoju Komunalnego. W latach 90. działał w SKL. Później przystąpił do Platformy Obywatelskiej na Mokotowie.

Szymaniak Karolina - studentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych oraz Międzyuczelnianych Indywidualnych Studiów Humanistycznych w Akademii Artes Liberales. Doktorantka na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Koordynatorka projektu wydawniczego „Antologia poezji awangardowej w jidysz FORUM DIALOGU MIĘDZY NARODAMI.

Szymanowski - ojciec Piotra, członek KPP. Był dyrektorem departamentu informacji w MSZ oraz ambasadorem w Szwecji.

Szymanowski Piotr - syn w/w. Był ambasadorem RP w Maroku, obecnie jest konsulem generalnym w Strasburgu (2008 r.)

Szymańczyk Krzysztof - zajmował się organizowaniem IV Miedzynarodowego festiwalu Filmowego Żydowskie Motywy, który odbył się w dniach 5-10 maja 2007 roku w kinie „Muranów w Warszawie.

Szymańska-Kuta Daria - dr, Instytut Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Brała udział w konferencji „Żydzi i judaizm we współczesnych badaniach polskich (Kraków 2007) -odczyt pt. „religijne aspekty interpretacji alegorycznej Filona Aleksandryjskiego.

Szymański Jerzy – LISTA NR.16, ur. 12 stycznia 1956 w Dębinie, polityk, przedsiębiorca, poseł na Sejm IV Kadencji. Ukończył w 1977 r. Technikum Budowlane w Rykach. Prowadzi własną działalność gospodarczą, jest właścicielem firmy zajmującej się produkcją drzwi i okien antywłamaniowych. Sprawował mandat posła na Sejm IV kadencji z okręgu lubelskiego, wybranego z ramienia Sojuszu Lewicy Denokratycznej. Pracował w Komisji Gospodarki oraz w Komisji Infrastruktury. W trakcie kadencji odszedł z SLD. W 2005 r. bez powodzenia startował z listy Samoobrony.

Szymański Konrad Stanisław - Urodzony w 1981r., zam. dzielnica Bielany osiedle Wawrzyszew, mimo niskiego wzrostu może być groźny w starciu bezpośrednim, gdyż ponad 10 lat trenuje sztuki walki, sprzedaje na policję, student UKSW, aktywny w antifie i innych squtersko-lewackich przedsięwzięciach.

Szymański Mikołaj - polonofob, Rada Programowa żydowskiego pisma „Midrasz.

Szymański Mikołaj Jerzy – LISTA NR 5, filolog klasyczny, znawca kultury antycznej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, tłumacz z greki i łaciny. Współpracował z „Gazetą Wyborczą, gdzie przez kilka lat ukazywały się jego felietony pt: „Między nami erudytami, syn Ireny Szymańskiej-Matuszewskiej, edytorki i tłumaczki, brat Janiny Szymańskiej-Kumanieckiej, publicystki filmowej i tłumaczki.

Szymaszkiewicz Józef - urodzony 23 lutego 1896 roku w Winnikach, pow. Lwow. Rodzice: Scholastyk i Józefa z d. Przybylska. Od 1919 roku w WP. Doktor prawa na UJ w 1923 roku. Do wojny oficer zawodowy w wojskowym wymiarze sprawiedliwości. W latach 1939-1945 w niemieckich obozach jenieckich. W 1945 roku wraca do Polski i zostaje wcielony do WP. Awansowany na stopien majora w 1946 roku. Sędzia WSG i WSR w Katowicach. Od 1946 roku w rezerwie. Na podstawie „Prawnicy czasu bezprawia - Krzysztof Szwagrzyk. IPN, Kraków-Wrocław 2005 rok.

Szymborska Wisława - ur. 2 lipca 1923 r. w Bninie, obecnie w obrębie Kórnika; LISTA NR 1.

Szymborska Wisława LISTA NR 4, ur. 2 lipca 1923 w Bninie, polska poetka, eseistka i krytyk literacki, tłumacz, felietonistka; członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Polskiej Akademii Umiejętności, laureatka literackiej Nagrody Nobla (1996). Jej rodzicami byli Wincenty Szymborski zarządca zakopiańskich dóbr hrabiego Władysława Zamoyskiego i Anna Maria z d. Rottermund . Od 1924 rodzina Szymborskich mieszkała w Toruniu, następnie od 1929 lub 1931 w Krakowie. Wisława uczęszczała do Szkoły Powszechnej im. Józefy Joteyko przy, następnie, do Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Po wybuchu II wojny światowej kontynuowała naukę na tajnych kompletach, a od roku 1943 zaczęła pracować jako urzędniczka na kolei, by uniknąć wywiezienia na roboty do Rzeszy. W tym też czasie zaczęła pisywać opowiadania oraz z rzadka wiersze. Podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, by następnie przenieść się na socjologię. Studiów jednak nie ukończyła, ze względu na trudną sytuację materialną. Pierwsze wiersze opublikowała w krakowskim „Dzienniku Polskim, następnie w „Walce i „Pokoleniu. W tych czasach Szymborska była związana ze środowiskiem akceptującym socjalistyczną rzeczywistość. W latach 1947-1948 była sekretarzem dwutygodnika oświatowego „Świetlica Krakowska i zajmowała się ilustracjami do książek. W kwietniu 1948 r. wyszła za mąż za poetę Adama Włodka. Zamieszkali w krakowskiej „kolonii literatów przy ul. Krupniczej. Niepowtarzalny klimat tego środowiska miał inspirujący wpływ na twórczość poetki. Z mężem rozwiodła się w roku 1954. W 1949 roku pierwszy tomik wierszy Szymborskiej „Wiersze nie został przyjęty do druku, gdyż nie spełniał wymagań socjalistycznych. Debiutem książkowym został wydany w roku 1952 tomik wierszy „Dlatego żyjemy z wierszami m.in. „Młodzieży budującej Nową Hutę czy „Lenin. Szymborska została przyjęta do Związku Literatów Polskich. Była członkiem PZPR do 1966. W 1953 podpisała się pod wspólną rezolucją grupy członków krakowskiego oddziału ZKP, potępiającą duchownych skazanych w procesie księży z kurii krakowskiej. Już w 1957 Szymborska nawiązała kontakty z paryską „Kulturą i Jerzym Giedroyciem. W 1964 Szymborska znalazła się wśród sygnatariuszy sfałszowanego przez władze protestu potępiającego Radio Wolna Europa za nagłośnienie „Listu 34. W 1975 podpisała protestacyjny list 59, w którym czołowi polscy intelektualiści, protestowali przeciwko zmianom w konstytucji, wprowadzającym zapis o kierowniczej roli PZPR i wiecznym sojuszu z ZSRR. W latach 1953-1981 była członkiem redakcji „Życia Literackiego, gdzie od 1968 roku prowadziła stałą rubrykę „Lektury nadobowiązkowe, które zostały później opublikowane także w formie książkowej. W latach 1981-1983 wchodziła w skład zespołu redakcyjnego krakowskiego miesięcznika „Pismo. Uhonorowana Nagrodą Goethego w 1991, a później także Nagrodą Herdera. Komitet Noblowski w uzasadnieniu przyznania poetce nagrody napisał: „za poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości. Za pomoc dla świdnickich dzieci otrzymała Dziecięcą Nagrodę SERCA. Za pośrednictwem Jacka Kuronia i jego Fundacji „Pomoc Społeczna SOS przekazała część Nagrody Nobla na zakup okien do budowanego w Świdnicy Europejskiego Centrum Przyjaźni Dziecięcej.Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 1996 roku otrzymała tytuł Człowiek Roku tygodnika „Wprost.

Szymborska-Dyrda Dota - LISTA NR 10, 13, PKM, socjolożka i filozofka. Polonofob, pisarz-megaloman żydzenia. Działa w zarządzie żydowskiej gminy reformowanej Bejt. Jest autorką wielu tekstów o tożsamości żydowskiej w Polsce. Tymczasowo mieszka w Londynie. Tam z mężem, dwuletnim synem Jankiem i przyjaciółmi z Synagogi Gejów i Lesbijek świętuje Paschę. Tomek Kitliński wykłada na UMCS i jest autorem książek „Obcy jest w nas oraz „Miłość i demokracja. Rozważania o kwestii homoseksualnej w Polsce. Właśnie wrócił z konferencji naukowej w Londynie o różnorodności tradycji Europy. Uczestniczy w świętowaniu Szabasu w lubelskiej Akademii Obywatelskiej. Ostatnio publikowała w „Gazecie Wyborczej, Feminotece. (źróło: www.innastrona.pl <http://www.innastrona.pl>)

Szymborski Krzysztof - polonofob, członek redakcji „Racjonalista - magazyn racjonalistów, sceptyków i ateistów. Historyk urodzony we Lwowie, ukończył fizykę na Uniwersytecie Warszawskim. Do Stanów wyemigrował w 1981 r. Obecnie jest wykładowcą w Skidmore College w Saratoga Springs, w stanie Nowy Jork. Współpracuje z „Wiedzą i Życiem, miesięcznikiem „Charaktery, żydokomunistycznymi „Gazetą Wyborczą, „Polityką i in.

Szymborski Tomasz - publicysta piśmidła „Rzeczpospolita.

Szymczak Marcin Dyrektor sprzedaży - Gazeta Wyborcza ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa.

Szymczak Rafał – LISTA NR 9, dyrektor i partner zarządzający agencji Profile. Studiował na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1992 - 1994 był rzecznikiem prasowym i doradcą Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, w 1994 sekretarzem Fundacji Edukacji Ekonomicznej. Współzałożyciel i, w latach 2001 - 2002 wiceprezes, a w okresie 2004 - 2006 prezes Związku Firm Public Relations. Jest wykładowcą w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. J. Tischnera w Krakowie oraz London School of Public Relations.

Szymczak Rafał – LISTA NR 9.

Szymczycha Dariusz - dziennikarz, były redaktor naczelny „Trybuny. Nuda z niej bijąca wystraszyła nawet najbardziej zakute łby lewicy. Był ministrem w kancelarii prezydenta Kwaśniewskiego-Stolzmana. Od 2005 roku jest w Polsacie.

Szymel Maurycy, Moszel Schimel - ur. 1903 we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Poeta i publicysta, pisał w języku jidysz i po polsku, związany z gazetą Chwila. Zginął w 1942 w obozie janowskim.

Szymoński Marek prof. dr hab. LISTA NR 4, dziekan Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego, kiedyś prorektor ds. współpracy międzynarodowej UJ, przede wszystkim jednak - uczony. Zajmuje się fizyką doświadczalną ciała stałego i fizyką powierzchni.

Szyndler Artur - dr, członek Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Oświęcim.

Szyndler Marcin - „Stołeczna policja zatrzymała 23-letniego Mohammeda A., który uwięził w pokoju hotelowym trzech nastolatków pochodzenia żydowskiego z Brazylii. Mężczyzna był pod wpływem alkoholu. Miał ok. 1,5 promila w wydychanym powietrzu. Według nieoficjalnych informacji Polskiej Agencji Prasowej ze źródeł zbliżonych do sprawy, chodzi o członka rodziny ambasadora Kuwejtu. Jak poinformował rzecznik komendanta stołecznego policji Marcin Szyndler napadnięci przez niego 16-stolatkowie są obywatelami Brazylii. Przyjechali do Polski z grupą, która uczestniczyła w Marszu Żywych (5 maja 2008r.).

Szypuła Tomasz - sekretarz Kampanii Przeciw Homofobii. Urodzony 11 kwietnia 1980 roku, ukończył dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od grudnia 2001 w KPH Kraków, póśniej wiceprezes i rzecznik prasowy oddziału krakowskiego, od listopada 2004 sekretarz zarządu KPH w Warszawie. Pomysłodawca i koordynator Festiwalu „Kultura dla Tolerancji, który odbywa się na wiosnę w Krakowie. W 2006 roku ukończył Szkołę Praw Człowieka przy Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Od października 2006 pełni funkcję członka zarządu ILGA-Europe. Obecnie jest także szefem grupy międzynarodowej, która zajmuje się kontaktami KPH z organizacjami LGBT na świecie. E-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Szyr Eugeniusz - ur. 15 kwietnia 1915 w miejscowości Łodygowice, zm. 15 stycznia 2000 w Warszawie. Polonofob, stalinowiec, komunista, stalinowski ekonomista. Od 1934 należał do KPP, a od 1944 był członkiem PPR. Następnie - od 1948 - był członkiem PZPR, gdzie w latach 1948 - 1981 należał do KC PZPR, a w latach 1964 - 1968 był członkiem Biura Politycznego KC PZPR. W latach 1937 - 1939 był żołnierzem Brygad Międzynarodowych w Hiszpanii. W latach 1940 - 1943 był więziony we Francji i Algierii. Teść Marcina Święcickiego, b. prezydenta Warszawy, działacza PZPR, UD, Unii Wolności, PD. Szyr był jednym z członków frakcji żydowskiej, tzw. puławian w KC PZPR. „Szyr wyróżnił się m.in. bardzo groźnym w skutkach apelem o jak najsurowsze karanie tzw. sabotażystów w gospodarce. Pisał na łamach teoretycznego organu KC PZPR „Nowe Drogi, iż gospodarka to także front walki partyjnej. W walce tej należy użyć wszelkich drastycznych środków, do kary śmierci włącznie. („Kurier Codzienny z dn. 8-10 grudnia 2006 roku).

Szyszko Aleksandra - LISTA NR 10, indolog z Uniwersytetu Warszawskiego.

Szyszkowska Maria - ur. 7 października 1937 w Warszawie - filozof, lewicowa działaczka polityczna i społeczna, nauczycielka akademicka, członkini honorowa partii RACJA Polskiej Lewicy. Autorka m.in. projektu ustawy Kodeks honorowy osób pełniących funkcje publiczne, projektu ustawy o rejestrowanych związkach między osobami tej samej płci, a także projektów ustaw dotyczących aborcji i eutanazji. Od 1995 razem ze swoim trzecim mężem, Janem Stępniem, mieszka w Strzelcach pod Nałęczowem. W kadencji 1993-1997 była sędzią Trybunału Stanu RP. Senator V kadencji (2001-2005) z listy wyborczej SLD-UP. Obecnie członkini honorowa partii RACJA Polskiej Lewicy, wcześniej należała do Sojuszu Lewicy Demokratycznej (z którego wystąpiła 26 stycznia 2005), gdzie przewodniczyła Komisji Etyki tej partii. Należała do Platformy Socjalistycznej SLD i klubu senackiego Lewica Razem, w skład którego wchodzili senatorowie SLD i Unii Pracy. 30 maja 2005 r. wyraziła chęć startu w wyborach prezydenckich jako niezależny kandydat. 10 czerwca redaktor naczelny tygodnika „Fakty i Mity i dotychczasowy kandydat APP „Racja Roman Kotliński zrezygnował ze startu w wyborach udzielając poparcia kandydaturze prof. Marii Szyszkowskiej. 25 czerwca 2005 r. Szyszkowska uzyskała także poparcie Antyklerykalnej Partii Postępu „Racja. Poparcia udzieliły jej również Pracownicza Demokracja, Stowarzyszenie na Rzecz Państwa Neutralnego Światopoglądowo NEUTRUM, Komunistyczna Partia Polski, Demokratyczna Unia Kobiet oraz Nowa Lewica. Początkowo poparcia udzieliła jej także Platforma Proletariacka, jednak po dwóch tygodniach wycofała je. W wymaganym terminie zebrała 96959 podpisów poparcia pod swoją kandydaturą, co nie pozwoliło jej na start w wyborach. 22 września 2005 jej sztab wyborczy w porozumieniu z kilkoma lewicowymi organizacjami jak: Pracownicza Demokracja, Porozumienie Kobiet 8 Marca, Stowarzyszenie „Nigdy Więcej, Młodzi Socjaliści i Unia Lewicy III RP utworzył nieformalną Koalicję Przeciw Młodzieży Wszechpolskiej, której celem było wyeliminowanie Młodzieży Wszechpolskiej z publicznej debaty przed wyborami parlamentarnymi 2005. Prof. Szyszkowska w wyborach parlamentarnych do Sejmu w 2005 roku startowała z warszawskiej listy Komitetu Wyborczego Polskiej Partii Pracy, który uzyskał 0,77% poparcia. Zdobyła 2590 głosów. Według Szyszkowskiej: „W polskim społeczeństwie za bardzo gloryfikuje się rodzinę (...). Nic bardziej nie zniewala niż rodzina (...). Niesłusznie traktuje się rodzinę jako składnik życia społecznego czy nawet państwowego (...). W 1993 roku Szyszkowska była jedną z sygnatariuszek podpisanego przez grupę skrajnych „europejczyków, tzw. „Listu otwartego do polskiej inteligencji, w którym możemy przeczytać m.in.: „Krzewi sie fanatyzm religijny i nacjonalizm wraz ze źle maskowanym antysemityzmem, podsyca sie obsesję lustracyjno-dekomunizacyjną i neurozę domniemanych zagrożeń (powrotu komunizmu z jednej, a rozgrabienia majątku narodowego przez Zachód z drugiej strony. („Wprost, 13.06.93.). Związana z masońskim pismem „Wolnomularz Polski, członek redakcji „Racjonalista - magazynu racjonalistów, sceptyków i ateistów, członek SLD. W 1985 roku po emisji filmu „Shoah publicznie minimalizowała zagrożenia dla Polski w związku z niekorzystnym obrazem Polaków przedstawionym w filmie. Jej zdaniem: „Lanzmann rejestruje stosunek pewnej części Polaków zgodnie z rzeczywistościa (...). Mamy niezdrową tendencję traktowania wszystkiego w tonacji „słoń a sprawa polska i chyba niepotrzebnie przypisujemy filmowi możliwość uogólnienia. „Shoah mozna zestawic z „Fuchą Skolimowskiego. Tu także pojawiły sie glosy obrazonych, iż Skolimowski szkaluje dobre imie Polaków. („Shoah znaczy zagłada, „Antena, 13.11.85.). Naglasniana w mediach, jej zapatrywania filozoficzne, które uderzaja w wartości etyczne, rodzine, odpowiadają „europejczykom. Szyszkowska jest zdania, że: „W polskim społeczeństwie za bardzo gloryfikuje sie rodzinę (...). Nic bardziej nie zniewala niż rodzina (...). Niesłusznie traktuje sie rodzine jako składnik życia społecznego czy nawet panstwowego (...). Rodzina to więzy krwi, czyli coś zupełnie przypadkowego. Powinniśmy więc ocenić więzy duchowe, a więc przyjaźń. (cyt. za M. Miszalskim, „Więcej Szyszkowskiej! I już bez Stępnia!...„Najwyzszy Czas, 19.03.94.). Związki homoseksualne traktuje jako cos pozytywnego ponieważ są one pozbawione różnicy miedzy płciami. Czarakteryzować je maja według Szyszkowskiej głębsze więzi psychiczne, uczuciowe. Odnośnie etyki wyżej stawia wartości estetyczne niż moralne: „Wmawia sie nam, że powinniśmy oceniać wszystko w kategoriach dobra i zła moralnego. Tymczasem jest wiele innych wartości, według których można kształtować swe życie: harmonia wewnętrzna, piękno, sprawiedliwość. 3 maja 1999 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez Żyda, agenta KGB i SB, prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego - Stoltzmana. Uczestniczka marszów pedalskich i lesbijskich. „Ciota postępu obyczajowego.

Szytenchelm Marcel - aktor, artysta kabaretowy.

https://www.islam-radio.net/islam/polish/wladzy/encykl/S.htm