Swobodnie oszukiwać: „Żydowska emancypacja” i anglo-żydowskie pokrewieństwo, część 1,2.

Od redakcji: To jest powtórzenie klasycznego artykułu Andrew Joyce'a z 2012 roku. Nigdy nie zapomnij!

„Mężowie, dobrze powiedziano, myślcie stadami; widać, że wariują w stadach, podczas gdy tylko powoli odzyskują zmysły, jeden po drugim.
     Charles Mackay, 1841 [1]

Niedługo po swoim wyborze do parlamentu w 1830 r. Thomas Babington Macaulay (1800-1859), słynny historyk i jeden z czołowych brytyjskich pisarzy, podjął sprawę usunięcia żydowskich „niepełnosprawności obywatelskich” w Wielkiej Brytanii. W kolejnych przemówieniach Macaulay odegrał kluczową rolę w forsowaniu sprawy zezwolenia Żydom na zasiadanie w organie ustawodawczym, a jego artykuł ze stycznia 1831 r. „ Civil Disabilities of the Jews”miało „znaczący wpływ na opinię publiczną” [2]. Żydzi wyznający chrześcijaństwo mieszkający w tym czasie w Wielkiej Brytanii nie mogli zasiadać w Izbie Gmin, ponieważ przed zasiadaniem w legislaturze należało złożyć przysięgę chrześcijańską. Ponadto Żydzi zostali „wykluczeni z urzędów koronnych, korporacji i większości zawodów, do których wejście najeżone było przysięgami religijnymi, testami i deklaracjami”. [3] Nawet ustawa o naturalizacji z 1753 r. przyznała obywatelstwo cudzoziemcom. Urodzeni Żydzi zostali zlikwidowani w wyniku powszechnej agitacji społecznej i wszechobecnej atmosfery podejrzliwości i nieufności do Żydów w ogóle, a szczególnie do Żydów zagranicznych [4]. Ursula Henriques stwierdza, że ​​z powodu zdecydowanego sprzeciwu Brytyjczyków wobec zaangażowania Żydów w brytyjskie życie polityczne,

Jednak pod naporem przyznania emancypacji politycznej protestanckim dysydentom i katolikom w 1828 i 1829 r. brytyjscy Żydzi zaczęli agitować na rzecz własnej „emancypacji”, a agitację tę wzmocnił i w dużym stopniu zapoczątkował Thomas Macauley. W ciągu trzydziestu lat elita brytyjska skapitulowała; nie tylko porzucono wszystkie chrześcijańskie przysięgi, ale sześciu nienawróconych Żydów zasiadło w Izbie Gmin. W ciągu pięćdziesięciu lat Wielka Brytania miała szesnastu żydowskich posłów do parlamentu i żydowskiego premiera, który był zwolennikiem doktryny żydowskiej wyższości rasowej — Benjamina Disraeli; pod rządami Disraeli Wielka Brytania prowadziłaby politykę zagraniczną podyktowaną w dużej mierze tym, co przyszły premier William Gladstone nazwał „sympatiami judaistycznymi. ”[6] Ta polityka zagraniczna obejmowałaby wsparcie dla Turków, którzy byli przyjaźni wobec Żydów i masakrowali chrześcijan w Bułgarii. I obejmowałoby prowadzenie wojny z Burami, co byłoby posunięciem bardzo korzystnym dla żydowskich operacji wydobywczych w Afryce Południowej.[7] Jak i dlaczego nastąpiła tak dramatyczna zmiana okoliczności? A jak anglo-żydowska elita odpłaciła Wielkiej Brytanii za jej akt „sprawiedliwości”?

Wróćmy na chwilę do Macaulay. Dogłębne badanie jego życia nie ujawnia żydowskiego pochodzenia ani wyraźnych powiązań z Żydami. Syn szkockiego gubernatora kolonialnego i abolicjonisty, Macaulay na pierwszy rzut oka wydaje się być kimś w rodzaju liberalnego idealisty, a ponadto wydaje się, że miał bardzo małą wiedzę na temat żydowskiej historii i kultury. Uważał, że żydowska agitacja za wejściem do rządu jest przede wszystkim kwestią religijną i postrzegał Żydów jako, jak sam mówił, „ofiary nietolerancji”. [8] Macaulay szczycił się swoją znajomością literatury greckiej [9] i jednak możemy tylko żałować, że nie spędzał więcej czasu na swojej greckiej filozofii, szczególnie na filozofii Platona, który potępiał „tych, którzy praktykują sprawiedliwość poprzez nieśmiałość lub głupotę” i wyrażał opinię, że „jeśli sprawiedliwość nie jest dobra dla sprawiedliwego człowieka,

Jednak pełna lektura jego artykułu z 1831 r. o Obywatelskich Niepełnosprawnościach Żydówsprawiłoby, że poczuliśmy się nieco mniej wrogo nastawieni do tego niedoszłego emancypatora, a jego artykuł ujawnia wiele o zakresie i naturze żydowskiej władzy i wpływów w Wielkiej Brytanii w tamtym czasie. Wydaje się, że Macaulay postrzegał emancypację jako sposób „trzymania Żydów w szachu”. Na przykład upierał się, że „Żydzi nie są teraz wykluczeni z władzy politycznej. Posiadają go; i tak długo, jak wolno im gromadzić własność, muszą ją posiadać. Rozróżnienie, jakie się czasem dokonuje między przywilejami obywatelskimi a władzą polityczną, jest rozróżnieniem bez różnicy. Przywileje to władza”. [11] Macaulay był również świadomy roli finansów jako głównej siły żydowskiej władzy w Wielkiej Brytanii. Zapytał: „Jaka władza w cywilizowanym społeczeństwie jest tak wielka, jak władza wierzyciela nad dłużnikiem? Jeśli odbierzemy to Żydowi, odbieramy mu bezpieczeństwo jego własności. Jeśli zostawimy to jemu, pozostawimy mu władzę o wiele bardziej despotyczną niż władza króla i całego jego gabinetu”. [12] Macaulay dalej odpowiada na chrześcijańskie twierdzenia, że ​​„byłoby bezbożne pozwolić Żydowi usiąść w środku”. Parlament”, stwierdzając bez ogródek, że „Żyd może zarabiać pieniądze, a pieniądze mogą robić członków Parlamentu. … [Żyd może rządzić rynkiem pieniężnym, a rynek pieniężny może rządzić światem. … Bazgroły Żyda na odwrocie kartki papieru mogą być warte więcej niż słowa trzech królów lub wiara narodowa trzech nowych republik amerykańskich.”[13] ”[12] Macaulay dalej odpowiada na chrześcijańskie twierdzenia, że ​​„bezbożnym byłoby pozwolić Żydowi zasiadać w Parlamencie” stwierdzając wprost, że „Żyd może zarabiać pieniądze, a pieniądze mogą tworzyć członków Parlamentu. … [Żyd może rządzić rynkiem pieniężnym, a rynek pieniężny może rządzić światem. … Bazgroły Żyda na odwrocie kartki papieru mogą być warte więcej niż słowa trzech królów lub wiara narodowa trzech nowych republik amerykańskich.”[13] ”[12] Macaulay dalej odpowiada na chrześcijańskie twierdzenia, że ​​„bezbożnym byłoby pozwolić Żydowi zasiadać w Parlamencie” stwierdzając wprost, że „Żyd może zarabiać pieniądze, a pieniądze mogą tworzyć członków Parlamentu. … [Żyd może rządzić rynkiem pieniężnym, a rynek pieniężny może rządzić światem. … Bazgroły Żyda na odwrocie kartki papieru mogą być warte więcej niż słowa trzech królów lub wiara narodowa trzech nowych republik amerykańskich.”[13]

Spojrzenie Macaulaya na naturę władzy żydowskiej w tamtym czasie i jego twierdzenia, że ​​Żydzi zdobyli już władzę polityczną bez pomocy ksiąg statutowych, są dość głębokie. Jednak jego rozumowanie – że dopuszczenie Żydów do władzy ustawodawczej w jakiś sposób zrównoważyłoby tę władzę lub uczyniłoby ją odpowiedzialnym – wydaje się żałośnie naiwne i źle przemyślane. Niemniej jednak pragnę wziąć za punkt wyjścia artykuł Macaulaya. Co takiego w naturze brytyjskiego żydostwa w tamtym czasie zaniepokoiło Macaulaya i sprowokowało tak pochopną reakcję z jego strony?

Kuzynka.

Powinniśmy najpierw zwrócić większą uwagę na anglo-żydowską elitę, do której odwołuje się Macaulay. Od początku XIX wieku aż do I wojny światowej żydostwo angielskie było rządzone przez ściśle powiązaną oligarchię. Daniel Gutwein twierdzi, że ta anglo-żydowska elita składała się z około dwudziestu powiązanych ze sobą rodzin aszkenazyjskich i sefardyjskich, w tym domów Goldsmith, Montagu, Nathan, Cohen, Isaacs, Abrahams, Samuel i Montefiore.[14] Na jej czele „stał Dom Rotszyldów”. [15] Ta sieć rodzin miała „wyjątkowo wysoki stopień pokrewieństwa”, co prowadziło do tego, że nazywano ją „kuzynstwem”, a wśród nich „nawracanie i małżeństwa mieszane [z nie-Żydami”. ] było rzadkie.”[16] Todd Endelmann przypisuje brak konwersji faktowi, że „nawrócenie nie było tak użyteczne dla angielskich Żydów, jak było dla Żydów w Europie Środkowej i Wschodniej.

Innym środkiem, za pomocą którego Kuzynowie utrzymywali kontrolę nad angielskimi Żydami, była praktyka „usystematyzowanej filantropii”. Cousinhood w dużej mierze powstrzymało się od zaangażowania w żydowskie życie religijne, ale mocno poświęciło się założeniu i prowadzeniu Stowarzyszenia Anglo-Żydów – „głównego ramienia anglo-żydowskiej pomocy politycznej i edukacyjnej” dla globalnego żydostwa.[19] Endelmann zauważa, że ​​te instytucje komunalne „określały treść i program publicznej strony życia żydowskiego w Londynie”.[20]

Aby zilustrować skalę pokrewieństwa i powiązań finansowych tej sieci rodzin, rozważmy następujące: w 1870 r. skarbnikiem londyńskiej Rady Opieki Żydowskiej był urodzony w Wiedniu Ferdinand de Rothschild (1838-1898). Ferdinand poślubił swoją kuzynkę Elvinę, która była siostrzenicą prezydenta Zjednoczonej Synagogi w Londynie, Sir Anthony'ego de Rothschild (1810-1876). Tymczasem na czele Rady Deputowanych stanął w tym czasie Moses Montefiore, którego żona, córka Levi Barent Cohena, była spokrewniona z Nathanem Meyerem Rotszyldem. Żona Nathana Meyera Rotszylda była także córką Levi Barent Cohena, a więc Montefiore był wujem wspomnianego Anthony'ego de Rotszylda. Ponadto Anthony był żonaty z siostrzenicą Montefiore, córką Abrahama Montefiore i Henrietty Rothschild[21]… i tak dalej, i tak dalej. Pod względem finansowym domy Rothschildów i Montefiore połączyły się w 1824 roku, tworząc Alliance Insurance Company, a większość rodzin była zaangażowana w swoje interesy maklerskie i bankowe. Endelmann zauważa, że ​​w tych firmach „nowych rekrutów wybierano wyłącznie z szeregów rodziny”.[22]

Działając ściśle w ramach tej etnicznej i rodzinnej sieci, Cousinhood zgromadził ogromne fortuny, a w latach przed I wojną światową, mimo że składał się z mniej niż trzech dziesiątych 1% populacji, Żydzi stanowili ponad 20% brytyjskich milionerów bez ziemi. 23] William Rubinstein zauważa, że ​​z tych milionerów wszyscy należeli do Kuzynów.[24] Warto zauważyć, że to bogactwo pochodziło wyłącznie z dziedzin „bankowości, finansów, rynków akcji i handlu kruszcami”.[25]

Dzięki temu niewiarygodnemu poziomowi bogactwa Kuzynowie cieszyli się pewnym stopniem wpływów politycznych. Endelmann dostarcza dowodów na to, że grupa „wykorzystała swoją siłę ekonomiczną, aby wniknąć w różne sektory politycznego establishmentu: partie polityczne, obie Izby Parlamentu, a nawet rząd”. [26] Endelmann dalej stwierdza, że ​​wpływ Kuzynów był dzierżył się w pogoni za „sympatiami etnicznymi, tradycją rodzinną i grupowym interesem własnym” i to właśnie ten wpływ tak bardzo zaniepokoił Thomasa Macaulaya.[27]

Przejście do Parlamentu.

W połowie lat trzydziestych XIX wieku angielscy Żydzi pod przywództwem Cousinhood zaczęli domagać się usunięcia chrześcijańskich przysiąg w parlamencie, a to za ich zdolność do wejścia do legislatury. W latach 1830-1836 zgłoszono nie mniej niż cztery projekty ustaw o usunięciu żydowskich „niepełnosprawności” i wszystkie nie zyskały poparcia wybranych urzędników. Sfrustrowani, że ich wpływ okazał się nieskuteczny, Cousinhood postanowiło bezpośrednio skonfrontować się z Parlamentem, wystawiając Lionela de Rothschilda jako liberalnego kandydata z okręgu City of London i finansując go w stopniu, który prawie zapewnił zwycięstwo jeszcze przed rozpoczęciem kampanii. Chociaż Cousinhood, jak zauważył Endelmann, poparło wszystkie partie, gdy było to w ich interesie, zdecydowali się na liberałów, ponieważ szeroko popierali wolność religijną.

De Rothschild zajął trzecie miejsce w wyborach powszechnych w 1847 r., ale zdobył wystarczającą liczbę głosów, aby zasiąść w parlamencie. Lord John Russell, ówczesny premier wigów, natychmiast przystąpił do wprowadzenia ustawy o żydowskich niepełnosprawnościach, która zniosłaby chrześcijańską przysięgę. Ustawa została uchwalona w Izbie Gmin, ale opór okazał się silny i został odrzucony przez lordów dwukrotnie w 1848 i ponownie w 1849. Niezwykły, ale całkiem nie zaskakujący szczegół dotyczący tego czasu dotyczy współudziału Benjamina Disraeli w lobbowaniu członków partii opozycyjnej o poparcie projektu ustawy. Jako kwintesencja „wilgotnego Żyda”, Disraeli został ochrzczony jako chrześcijanin w wieku dwunastu lat, ale nigdy nie przestał popierać żydowskich interesów etnicznych i stał się znany z popierania odrażającej żydowskiej supremacji w swoich powieściach Coningsby(1844), Sybil (1845) i Tankred(1847). Chociaż członek partii torysów od 1837 r. – partii rzekomo oddanej wspieraniu chrześcijaństwa w formie ustanowionego kościoła anglikańskiego – korespondencja w oficjalnym archiwum Rothschilda ujawnia, że ​​Disraeli aktywnie działał „za kulisami” w celu wygenerowania poparcia dla torysów o usunięcie przysięgi chrześcijańskiej.[29] Nawet biorąc pod uwagę wątpliwe i nieuzasadnione twierdzenie Barbary Kaplan, że chociaż Disraeli „chwalił naród żydowski” (co najmniej zaniżone), „twierdził, że chrześcijaństwo jest religią nadrzędną” [30], możemy jedynie stwierdzić, że działając aby podważyć chrześcijańską przysięgę, ponieważ żydowska rasa Disraeli przebijała wszelkie jego odczucia wobec chrześcijaństwa. W liście oznaczonym „Prywatny” Disraeli napisał do de Rothschilda w grudniu 1847 roku:

Mój drogi Lionelu,

Uważam, że 18 mężczyzn, obecnie parów, głosowało przeciwko Żydom w Izbie Gmin 1833, a tylko 11 na ich korzyść! Zgadzam się zatem z tobą, że musimy być ostrożni w publikowaniu list dywizji, a raczej podawać je szczegółowo, zwracając uwagę tylko na to, co jest na twoją korzyść… Pisząc dziś do Lorda Johna Mannersa, szczególnie wspomniałem o Niepokój sądu, że ustawa powinna zostać uchwalona, ​​ponieważ zostanie ona przekazana księciu Rutland, który jest wspaniałym dworzaninem… Mój przyjaciel uważa, że ​​dobra petycja z King's Lynn zdobędzie głos Jocelyn w drugim czytaniu.

Zawsze twoja wiernie

D

Dzienniki Louise de Rothschild, szwagierki Lionela, ujawniają dalej, że Disraeli stał się stałym towarzyszem posiłków z członkami Kuzynów i że podczas jednego wieczoru z Rotszyldami w listopadzie 1847 roku Disraeli argumentował, że „ my[moja kursywa] musi prosić o nasze prawa i przywileje, a nie o ustępstwa.” [31] Ta brawura okazała się nieskuteczna w Izbie Lordów, gdzie dziedziczna, niewybieralna szlachta nadal odrzucała ustawę o żydowskich niepełnosprawnościach przez kolejną dekadę. Ta przeszkoda została zakończona dopiero w 1858 roku, kiedy zmiana rządu pozwoliła Disraeli samemu zostać przewodniczącym Izby Gmin, co pozwoliło mu na zabezpieczenie środka „pozwalającego każdej Izbie na ustalanie własnych zasad dotyczących formy przysięgi” — w ten sposób omijając drugą izbę, a także całkowicie ustanowiono brytyjski demokratyczny precedens.[32] Lionel zajął swoje miejsce pod koniec 1858 roku, a rok później dołączył do niego jego brat. W 1865 roku jego syn miał również miejsce w Izbie Gmin, za którymi zaczęli podążać liczni krewni. Tak jak w biznesie, polityka była sprawą rodzinną.

Przejdź do części 2 .