Żydzi nie mogą być katoliccy, ale mogą się pod nich podszywać.
Red. Gazeta Warszawska
+
W połowie XVIII w. żydowski mistyk i myśliciel, Jakub Frank, pociągnął za sobą setki zwolenników zwanych wówczas antytalmudystami, a później od jego nazwiska frankistami. Po debatach z rabinami i biskupami ochrzcił się w katedrze lwowskiej w 1759 r., a część jego zwolenników zrobiła to później. Po śmierci Franka (w 1791) jego zwolennicy, zamożni, wpływowi i wykształceni, stali się ośrodkiem wokół którego tworzyła się warszawska inteligencja XIX w.
Ochrzczonych frankistów było ok. pół tysiąca. Nie wszyscy założyli rodziny, znacznej części nie udało się wybić… Ale spora grupa osiadła w Warszawie, gdzie przynajmniej do Powstania Listopadowego tworzyła zwartą grupę, która zawierała związki małżeńskie prawie wyłącznie między sobą. Dlatego jeżeli nawet nie ma ścisłych dowodów genealogicznych, jesteśmy w stanie wyłuskać frankistów na podstawie owych związków rodzinnych.
Poniżej przedstawię dwie listy: pierwszą jest spis protoplastów – założycieli „dynastii” frankistowskich; ze względu na luki w danych część z nich to osoby urodzone w II poł. XVIII w., które były braćmi czy dziećmi osób urodzonych jako starozakonni; lista ta z pewnością będzie jeszcze uzupełniana i poprawiana. Bardzo dużo zawdzięczam tu już pomocy p. Wojciecha Tomorowicza i jego ogromnej wiedzy nt. XVIII-wiecznych frankistów. Druga lista to spis bohaterów Polskiego słownika biograficznego, którzy są ich potomkami.
