Można by sparafrazować: Każdy naród ma takich żydów, na jakich zasługuje.

   Poniżej cytowanym tekstem podajemy przykład stanu polskiej umysłowości całkowicie już zniewolonej przez żyda.
Prezes Stowarzyszenia Dariusz Szymanowski „Wizna 1939”, przewodnicząc chwalebnej działalności mającej za cel godny pochowek wojennych ofiar II wojny światowej, zupełnie nieodpowiedzialnie i szkodliwie podejmuje „dialog” z żydem Schudrich'em.

Prezes Dariusz Szymanowski wyjaśnia i tłumaczy się temu żydowi w kwestii okoliczności podjętych kroków ekshumacyjnych, a nawet oddaje honory!

   Ze strony Stowarzyszenia „Wizna 1939” jest to zachowanie, niegodne, szkodliwe z polską racją stanu. Żydzi nie są żadną stroną prawną w Polsce w stosunku do polskich spraw. Tu zaś, w tym ekstremalnym przypadku, są przecież oprawcami polskich bezbronnych żołnierzy rezerwy, których mordowali, a tych, którzy jakoś przeżyli wschodnie masakry po 17 września 1939, wydawali bolszewikom na rozstrzelanie lub wysyłkę do obozów zagłady.

   Równie dobrze Dariusz Szymanowski może otworzyć stowarzyszenie dotyczące Powstania Warszawskiego i potem prowadzić kurtuazyjną wymianę listów z ukraińcami domagającymi się godnego traktowania miejsc pochowku zabitych tam rezunów, którzy padli z rąk Powstańców.

Każdy naród ma takich żydów na jakich zasługuje – smutna prawda.

Wybitnie uzdolniony bard Polski historycznej Jacek Kowalski z Poznania daje tym artem przykład klasycznego już Polakom w polin zniewolenia i upodlenia nawet.
Autor sili się na metodyczne podsumowanie ustawki wyborów prezydenckich między Dudą a Trzaskowskim, a i przyjmuje, że są to reprezentanci autentycznych żywiołów ludzkich lub choćby jakiś tam idei, którymi to nasze konające społeczeństwo jest przypadkowo zainfekowane – ta część od Trzaskowskiego, bo ci od Dudy są zdrowi. Według Kowalskiego to jednak przejdzie! To kiedy tylko się zaszczepimy i będziemy nosić maski, a nasze dzieci zamkniemy na wyizolowanych podwórkach, obitych szczelnie wysokim deskami. Nasze dzieci, a już te małe Polaki — poza naszym podwórkiem — to niech nawet szlag trafi. Bo tam nic zrobić się nie da.
Bełkotanie o LGBT, lewactwie czy marksizmie kulturowym jest przejawem pewnej formy syndromu sztokholmskiego, gdzie żydowscy porywacze, złodzieje i mordercy są syndromowo przemilczani. W miejsce ich żydowskiej etniczności, rasizmu czy religijnego obłąkania zniewoleni Kowalscy polinu bełkoczą o marksizmie kulturowym.
W Polsce, kraju pod otwartą żydowską okupacją, przemilczanie roli żydów, a nawet choćby ich obecności jest syndromem sztokholmskim, to tak dalece, że powinno to mieć swoją nazwę – syndromu polin. A syndrom ten charakteryzuje się niezauważaniem żydów i przykrywaniem wszelkich znaków żydowskiego terroru nalepkami z napisami: LGBT, grzech, marksizm kulturowy, ekolodzy, równouprawnienie kobiet, konieczność zrównoważonego rozwoju, etc.
Faktycznie jednak, wobec takiego bełkotania nie powinniśmy przechodzić obojętnie, bo ludzie tacy jak Kowalski tworzeniem takiego hałasu pojęciowego są nam wybitnie szkodliwi. Kowalski znajduje recepty na wszystko i wnosi nawet o zadbanie o naszych kapłanów. A tu trzeba zapytać, czy Kowalski położył się Rejtanem w Bazylice w Lublinie lub w kościele w Poznaniu. W Lublinie rabin Boaz Pasch sprofanował nasze chyba najbardziej święte miejsce Polsce Relikwie Krzyża Świętego, w Poznaniu – dni judaizmu 2020 – żydzi zrobili sobie koszer w katolickim kościele.

Autor odwołuje się do Ewangelii, nawet ją koryguje. Myśli tu błędnie i zwodniczo.
Ewangelia mówi jasno, wierni nie mają żadnego prawa do pokoju, spokoju, sprawiedliwości lub obrony. Wierni mają obowiązek formować rzeczywistość w ład Chrystusowy i w Imię Boga wymuszać pokój, spokój, sprawiedliwość na innych. 

Zamykanie się w oazach jest herezją, tu trzeba zbrojnie wychodzić na ulice – Krzyż i Miecz!

W miniony poniedziałek odebrałem telefon spod nieznanego numeru. Okazało się, że dzwoni pani ankieterka świadcząca usługę na rzecz jednej z pracowni badania opinii publicznej. Zgodziłem się porozmawiać. Podczas wywiadu kilkukrotnie pojawiło się pytanie o największe wyzwania stojące obecnie przed Polską. Zgodnie z własnym przekonaniem stwierdziłem, iż za priorytet uznaję przewartościowanie i podniesienie poziomu edukacji dzieci oraz młodzieży szkolnej. Zostało to odnotowane. Zainspirowany wydarzeniem pomyślałem, że warto skrobnąć na ten temat notkę i wzmocnić salonową frakcję blogerów nawołującą do dogłębnej reformy nauczania i szkolnictwa. O problemie tym nie powinno się jednak pisać z marszu i bez choćby krótkiej kwerendy. Dlatego odkurzyłem w pamięci spostrzeżenia koleżeństwa zarabiającego na chleb uczeniem naszych latorośli i zanurzyłem się w nieograniczona przestrzeń Internetu… Klik, klik, klik… O! Klik, klik, klik… Matko i córko! Nie jest dobrze. Szczególnie w zakresie przedmiotów humanistycznych. Najpewniej wynika to z faktu, iż poddaliśmy się przekonaniu, że dla dobrego życia wystarczy jako taka wiedza matematyczna. To błąd, bo człowiek kompletny winien znać coś więcej niźli tabliczkę mnożenia. Ale, ale… Byłbym się zagalopował.

"...ręce miałem do góry..."