Roman Dmowski był ojcem polskiego nacjonalizmu i jednocześnie wielkim krytykiem naszych wad narodowych. Znajomość jego dzieł wśród ludzi spod znaku „patriotycznej” gorączki ogranicza się właściwie do memów. Zwracał na to uwagę Adam Gmurczyk w znakomitym tekście „Bezhołowie”, opublikowanym pierwotnie w kwartalniku „Szczerbiec”. Na marginesie ostatniej „antyrasistowskiej” histerii po 11 listopada i solennych deklaracjach o tym, że Polakiem może być każdy, warto przypomnieć o zadaniach, jakie stawiał przed białą rasą nasz wielki rodak i Europejczyk

Grupa lekarzy skupionych w niezależnej organizacji AFLDS, przeprowadziła rozmowę z byłym wiceprezesem i dyrektorem naukowym firmy Pfizer, dr. Mike Yeadon, na temat jego poglądów o “szczepionce przeciwko COVID-19”, jak również o innych kwestiach: opinii o lekach (hydroksychlorochinie i iwermektynie) czy działaniu organów regulacyjnych.

Organizacja AFLDS (America’s Frontline Doctors) powstała jako naukowo-medyczny ośrodek sprzeciwiający się oficjalnie promowanej narracji “pandemii koronawirusa”. Założona została przez Simone Gold, MD, JD, FABEM, lekarkę oraz prawnika, która na samym początku tzw. pandemii aktywnie uczestniczyła w obywatelskich inicjatywach, m.in. w maju 2020 r. napisała list otwarty do prezydenta Donalda Trumpa, podpisany przez ponad 600 lekarzy, wzywający do zaprzestania lockdownu. Organizowała sympozja naukowe, produkuje filmy uświadamiające o bezskuteczności noszenia maseczek czy zagrożeniach stosowania preparatów zwanych szczepionkami przeciwko Covid-19. Wielu z lekarzy współpracujących z AFLDS straciło pracę, a niektórzy z obawy przed restrykcjami udzielają się anonimowo.

Nikt z naszych czytelników nie posądzi nas o sympatię dla PiS, bo jest to banda skorumpowanych pachołków żydowskich, pedałów i nieuków. Podstawową opcją tego motłochu jest włażenie w tyłek każdemu obcemu, bo w swym tchórzostwie tam czują się najbezpieczniej.

To jednak co w Sejmie pokazała szeroko rozumiana opozycja, w sprawie głosowania wniosku o przedłużenie stanu wyjątkowego, przeszło wszelkie wyobrażenie.
Ujrzeliśmy żydostwo, zadeklarowany ateizm, nihilizm szeroko instruujące koalicję rządową co do jej powinności chrześcijańskich, a nawet jedna z idiotek opozycyjnych cytowała Ewangelię.

Opozycja solidarnie domagała się, aby agresywne pasożyty imigracyjne miały prawo do godziwych warunków bytu w Polsce. To kosztem polskich emerytów, którym brakuje na chleb, kosztem chorych na raka, których się nie przyjmuje do szpitala, kosztem naszych społecznych patologii, których się nie leczy i pozwala tym samym na straszne cierpienia polskich rozbitych patologicznych rodzin, a szczególnie ich dzieci.

Obraz polskojęzycznych suk proaborcyjnych dzisiaj litujących się nad chłodem i głodem obcych dzieci, traktowanych bez miłosierdzia, opamiętania, bestialsko szarganych po lasach i bezdrożach przez ich własnych rodziców, a wczoraj jeszcze bezlitosnych, wzywających do zabijania Polskich Dzieci, przeraża nas i poniża.

To nawet kiedy suki te nie mają w sobie nic polskiego czy ludzkiego. Bo tu na naszych oczach byt socjalny dzieci czarnuchów jest im ważniejszy niż prawo do życia polskich dzieci nienarodzonych. A nikt z nas nie protestuje.

Szeroko eksponowane zdjęcia dzieci uchodźców poruszyły sumienia ludzi rozumnych i wrażliwych, a to w ten sposób, że ten właśnie dzień, był dniem strasznym dla Polski. W tym dniu, 30 września 2021,  matka Polka zamordowała w Lublinie troje własnych dzieci: 4 lata chłopczyk, 2 lata dziewczynka, 8 miesięcy dziewczynka.
Sejm, oblepiony transparentami z dzieckiem czarnuchów emigranckich, głucho ślepił brakiem zdjęć tych trojga zamordowanych, zaduszonych Polskich Dzieci z Lublina, z ulicy Nadbystrzyckiej.
W takcie stawiania pytań, przed głosowaniem, jedna z idiotek-kabotynek wezwała do minuty ciszy dla uczczenia jakiegoś tam dziecka czarnuchów, wtedy wszyscy — bez wyjątku chyba — wstali i kiwali się nad pamięcią jakiegoś tam dziecka im obcego. W trakcie tego kiwania się słychać było z sali sejmowej jakieś burczenie.

Laudetur Iesus Christus 

+++

Przez Polskę przeszła właśnie fala polskiej muzyki Fryderyka Szopena, osiemnastego już Konkursu Szopenowskiego — rok 2021 w Warszawie, zdumiewająco szeroko rozbrzmiewając w naszych domach. Dzięki Internetowi docierał Konkurs na bieżąco do najbardziej nawet odległych enklaw Latarników polskiego wygnania na obczyznę. A tam, dźwiękami czarnych nokturnów, rozjaśniając tym bardziej ponure myśli o bezsensie emigracji.

+

Co charakterystyczne, ta niewątpliwie wymagająca wielkiej uwagi muzyka, została żywiołowo, jak nigdy przedtem, powszechnie przyjęta przez odbiorcę masowego. Zaskoczyło to, gorliwe inaczej władze TVP, a i nawet Ministerstwo Kultury. Instytucje te, tak czujnie puszczające oko kamery TV na różne gale: noworoczne, diskopolo, Zenek Show lub te Kozidraki czy Rodowicze, a tu jakby zaspały.