"Koniec fałszywego ducha soboru?"
Żaden koniec — to „odczytanie” jest kolejną próbą oszustwa.
Sobór był zwykłą apostazją, ponieważ uznał bogów żydowskich i muzułmańskich za swoich. Nie było to żadne „przejęzyczenie” w tekstach dokumentów soborowych, lecz fakt nieprzypadkowy, potwierdzony później w Katechizmie Wojtyły z 1992 roku.
W żenujący i natrętny sposób katechizm z 1992 roku próbuje narzucić islamowi i judaizmowi pojęcie Boga Stwórcy, którego ani islam, ani judaizm nie wyznają. A jest nawet gorzej, ponieważ soborowcy, nie mając intelektualnych narzędzi rozpoznania ani władzy nad tymi obcymi wyznaniami, usiłują wmówić wszystkim wokoło, że jest to jeden i ten sam bóg, którego oni wyznają - sami przypisują się do tych religii jako ich wyznawcy.
Bo, jeśli zatem, jest to jeden i ten sam bóg, a jednocześnie bez Chrystusa, to jasno dowodzi to i potwierdza podejrzenia, że to nie islam i judaizm wyznają tego samego boga co soborowcy — rzekomi wyznawcy religii katolickiej — lecz jest odwrotnie: to właśnie oni, tj. sygnatariusze tych tekstów soborowych, wyznają bogów judaizmu i islamu.
Jest to absolutnie oczywiste, choć ukryte, zakrzyczane demagogią i brutalnym nakazem ślepego, fideistycznego posłuszeństwa wobec każdej władzy duchownej w Kościele, nawet tej fałszywej i bluźnierczej, która jest sprzeczna z zasadami Wiary.
Red. Gazeta Warszawska
+
Papież Leon XIV rozpoczął nowy cykl katechez poświęcony Soborowi Watykańskiemu II. Ojciec Święty zaznaczył przy tym, że chce pochylić się nad soborowymi tekstami, a nie ich późniejszymi interpretacjami. Te, jak doskonale wiadomo, bywały bardzo różne i wiele z nich daleko odbiegało od litery dokumentów, a tym samym od Tradycji Kościoła. Trzeba więc docenić inicjatywę Papieża i mieć nadzieję, że choć trochę pomoże ona rozwiać mgłę roztoczoną przez fałszywego i straszącego po dziś dzień ducha soboru.
Bez wątpienia Sobór Watykański II jest najważniejszym wydarzeniem w najnowszej historii Kościoła. Przyznają to zarówno jego entuzjaści, jak i krytycy. Problem w tym, że mamy do czynienia z ogromną polaryzacją w ocenie Vaticanum II. Jedni, jak np. środowiska skupione wokół Bractwa św. Piusa X, potępiają w czambuł cały sobór (mimo że pod wszystkimi dokumentami soborowymi znajduje się podpis założyciela tzw. lefebrystów), a inni traktują go jak drugą Pięćdziesiątnicę, która dała początek nowemu, rzekomo wracającemu do źródeł Kościołowi. Pomiędzy nimi są ci, którzy wzorem m.in. Benedykta XVI usiłują traktować Sobór Watykański II jako tylko i aż część żywej Tradycji Kościoła. Niestety to dziś mniejszość, która bywa zakrzykiwana przez oba skrajne obozy.
Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK), czerpiąc z dokumentów Soboru Watykańskiego II, takich jak:Nostra Aetate ,uznaje głębokie więzi zarówno z Żydami, jak i Muzułmanami, uznając Żydów za pierwszy wybrany lud Boga(KKK 839) i potwierdzając, że muzułmanie czczą jedynego, miłosiernego Boga, Stwórcę, podobnie jak chrześcijanie (KKK 841). Uznając wspólne cechy, KKK podkreśla, że Żydzi łączą się z Bogiem w wyjątkowej, przymierzonej relacji, a w przypadku muzułmanów Kościół postrzega ich kult jako skierowany do tego samego Boga, choć ich rozumienie jest różne, podkreślając wspólne pochodzenie i monoteistyczną wiarę w Stwórcę.
Zagrożenia płynące z nieortodoksyjnej interpretacji tekstów soborowych bardzo szybko dostrzegł chociażby wybitny niemiecki filozof Dietrich von Hildebrand, który zresztą sam jako ekspert uczestniczył w obradach soboru. Już 2 lata po jego zakończeniu napisał książkę „Koń trojański w mieście Boga”, w której nie tylko przenikliwie demaskował posoborowe nadużycia, ale również ukazywał wizję prawdziwej odnowy opartej na wierności Tradycji. Jeśli ktoś mógłby być przewodnikiem po soborowych tekstach, to z pewnością on.
Dotychczasowe próby powrotu do litery soboru nie przyniosły zadowalających rezultatów. Wystarczy wspomnieć choćby poruszaną przeze mnie często kwestię liturgii, której posoborowa reforma bardzo luźno (mówiąc delikatnie) opierała się na konstytucji „Sacrosanctum concilium”. Całkowite porzucenie łaciny i chorału gregoriańskiego, zmiana kierunku celebracji Mszy Świętej, wyrugowanie Kanonu Rzymskiego – to tylko niektóre przykłady rozminięcia się praktyki z wolą ojców soborowych.
Sobór Watykański II miał przynieść nową wiosnę Kościoła. Od jego zakończenia minęło już ponad 60 lat i jakoś trudno ją dostrzec. „Sądziliśmy, że po soborze nastanie słoneczny dzień w historii Kościoła. Ale zamiast tego nastał dzień pochmurny i burze, ciemność” – mówił jeszcze w 1972 r. papież Paweł VI. Nie oszukujmy się, coś ewidentnie poszło nie tak. Tym czymś jest w moim przekonaniu traktowanie soboru jak bożka, przy jednoczesnym oderwaniu go od całej Tradycji Kościoła. A przecież papież Jan XXIII w przemówieniu otwierającym sobór powiedział wprost, że nie miał on na celu dyskusji nad którymś z artykułów wiary, lecz jedynie wyrażenie doktryny w bardziej przystępny dla współczesnego człowieka sposób. Właśnie dlatego tak ważne jest, aby porzucić narosłe przez lata interpretacje i uświadomić sobie, że Vaticanum II, tak jak wszystkie sobory powszechne, miał na celu przekazanie „nauki czystej i nieskażonej, bez zabarwień i przeinaczeń”.
Wojciech Grzywacz
