Święty Franciszek z Asyżu, którego święto obchodzimy 4. października, przetrwał w świadomości chrześcijan jako ten najbiedniejszy z biednych, najpokorniejszy z pokornych. Z drugiej jednak strony wielu współczesnych chce widzieć w nim kogoś, kim na pewno nie był - pacyfistycznego idealistę, niemalże prekursora ruchu hippisów, godzącego się na wszystko wyznawcę jakiejś superekumenicznej idei, której motywem przewodnim jest bezwarunkowa zgoda wszystkich idei, wyznań i religii. Czy takim był Biedaczyna z Asyżu?

Bóg Ojciec

święto w pierwszą niedzielę lub siódmy dzień sierpnia

Pan Jezus powiedział: Kto mnie widzi, widzi i Ojca ( J 14, 9)
Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, [o Nim] pouczył.
(J 1, 18)

"Nie wierzcie, że jestem owym strasznym starcem, którego ludzie przedstawiają na swoich obrazach i w swoich książkach! Nie, nie, nie jestem ani ‘młodszy’ ani ‘starszy’ od Mojego Syna i Mego Ducha Świętego! Dlatego też chciałbym, aby wszyscy – od dziecka do starca – wzywali Mnie poufałym imieniem Ojca i Przyjaciela. Jestem bowiem zawsze z wami, czynię się podobnym do was, żeby was upodobnić do  Mnie.

11 lipca ks. Dawid Pagliarani FSSPX, nowy przełożony generalny Bractwa Św. Piusa X, udzielił serwisowi informacyjnemu FSSPX.news swojego pierwszego wideo-wywiadu. Poniżej przedstawiamy tłumaczenie jego transkrypcji, zachowując styl mówiony.

Nie tak dawno temu w świątyni obserwowałem taki oto obraz. Zobaczyłem młodą mamę, która podnosiła swoje dziecko do Kielicha podczas Komunii Św.. Jej ręce były nagie, a na ramieniu widniał bardzo wyraźny tatuaż w postaci niezrozumiałego ornamentu z napisem orientalnego hieroglifu. Wszystko to wyglądało dość dziwnie, jeśli nie powiedzieć - obrzydliwie.

NATURA SOBORU EKUMENICZNEGO

Przed szczegółowym rozpatrzeniem Vaticanum II, konieczne będzie zrozumienie czym w ogóle jest sobór ekumeniczny albo generalny. Hubert Jedin zdefiniował go w 1960 jako:

"Zwołane przez Papieża i pod jego przewodnictwem zgromadzenie biskupów oraz innych posiadających jurysdykcję wyszczególnionych osób, w celu sformułowania decyzji w kwestiach wiary chrześcijańskiej lub kościelnej dyscypliny. Jednakże, aby decyzje te posiadały rangę orzeczeń wiary przez określenie granic oddzielających katolicką doktrynę od współczesnych błędów wymagają one uzyskania papieskiego zatwierdzenia. Znane są sobory, na których nie ogłaszano żadnych dyscyplinarnych kanonów, ale nie było żadnego, na którym jakiś błąd nie zostałby potępiony" (1).