Napisane 1 kwietnia 1945. A, 11848-11860

W ogrodzie wszystko jest ciche i błyszczy od rosy. Ponad nim niebo usiane gwiazdami – które przez całą noc czuwały nad światem – staje się coraz bardziej szafirowe, odkąd porzuciło swój granatowoczarny kolor. Jutrzenka ogarnia od wschodu do zachodu te jeszcze ciemne okolice, jak robi to morze podczas przypływu, kiedy zbliża się coraz bardziej, aby wreszcie zalać ciemny brzeg i zastąpić czernią szarość wilgotnego piasku, a skały zalać lazurem morskiej wody.

Jakaś gwiazdka nie chce jeszcze zgasnąć. Swą mleczną bielą z odcieniami szarości – jaką mają liście zaspanych oliwek wieńczących pobliskie wzgórze – spogląda, coraz słabsza, na falę jasnozielonego światła porannej zorzy. A później [gwiazda ta] tonie, ogarnięta falą brzasku jak ziemia zalewana wodą. A potem jeszcze o jedną mniej... I jeszcze o jedną mniej... i [gaśnie] jeszcze jedna... potem inna... Niebo traci swe skupiska gwiazd i tylko tam w dali, na zachodzie, zostają trzy, następnie dwie, a potem – jedna. Patrzą na ten codzienny cud, jakim jest wstający świt.

Nadeszła wreszcie chwila tak uroczysta dla całego świata, chwila zmartwychwstania Zbawiciela. Ujrzałam najświętszą duszę Jezusa, unoszącą się nad grotą między dwoma Aniołami z hufców wojowniczych, otoczoną zastępem zjawisk świetlanych. Przeniknąwszy skałę, spuściła się dusza na święte zwłoki i pochyliwszy się niejako nad nimi, stopiła się z nimi w jedną całość. W tej chwili widać było przez przykrycia, że członki się poruszają, a oto z boku, z pośród całunów, ukazało się jasne, żywe ciało Pana, z duszą i z Bóstwem złączone; zdawało się, że wychodzi z rany boku prawego, co przywiodło mi na myśl Ewę, powstałą z boku Adama. Wszystko dokoła otoczone było blaskiem.
W tym samym czasie miałam widzenie, jakoby z głębokości gdzieś z pod grobu wychylił się ogromny smok z ludzką twarzą. Miotając na wszystkie strony wężowatym ogonem, zwrócił zjadliwie swą paszczę ku Panu a zmartwychwstały Odkupiciel stanął mu na głowę i cienkim, białym drzewcem chorągiewki, którą trzymał w ręce, uderzył go trzykroć po ogonie. Potwór za każdym uderzeniem kurczył się coraz bardziej niknął w oczach tak, że wnet tylko głowę było mu widać, a i ta wkrótce zapadła się w ziemię i tylko dojrzeć było można jego twarz ludzką. Podobnego węża widziałam czyhającego w zasadzce przy poczęciu Jezusa. Naturą swą przypominał mi ten potwór owego węża w Raju i sadzę, że to widzenie odnosi się do słów obietnicy: Nasienie niewiasty zetrze głowę węża.” Całość zdawała mi się być tylko znakiem widzialnym tryumfu nad śmiercią; w chwili bowiem tego widzenia zniknął mi z oczu grób Jezusa, a widziałam tylko Pana, depczącego głowę smoka.

Wszystkim P.T. Czytelnikom najserdeczniejsze życzenia wielu łask Zmartwychwstałego Zbawiciela oraz radosnych, spokojnych i zdrowych Świąt Wielkanocnych składa Redakcja Gazety Warszawskiej.

Warszawa 2023-04-05                                                                      

Mgr inż. Adam Bednarczyk                                             

P.415051.A. Para wodna oraz działalność człowieka skutkująca wzrostem bezśnieżnej powierzchni Ziemi powodują globalne ocieplenie atmosfery ziemskiej.

Poniższy tekst - opracowanie bazuje na zgłoszeniu  patentowym P.415051 w Polsce dostarczonym do Urzędu Patentowego w dniu 2015.11.28. Rozwiązanie to może być wykorzystywane do regulacji ilości  opadów deszczu.

Obecna polityka eliminowania globalnego ocieplenia Ziemi jest błędna i przypomina leczenie pacjenta, który został błędnie zdiagnozowany.

W publikacjach z poprzednich latach wśród uczonych zajmujących się zagadnieniami klimatu dominowała teoria, że wzrost ilości dwutlenku węgla jednego z gazów cieplarnianych w atmosferze ziemskiej stanowi jedyną przyczynę globalnego ocieplenia atmosfery ziemskiej. Innymi gazami cieplarnianymi są: para wodna, para wodna z chmurami, metan NH₄, podtlenek azotu N₂O, ozon O₃ i związki freonu.

Powyżsi uczeni nie wzięli pod uwagę faktu, że najważniejszym tematem w rozpatrywaniu procesów cieplnych jest zagadnienie bilansu cieplnego  którego uczono nas już w szkole podstawowej.

President Roosevelt’s Campaign To Incite War in Europe: The Secret Polish Documents

 Nie ma innej osoby bardziej wykwalifikowanej do przedstawienia książki Edmonda Parisa „Tajemna historia jezuitów” niż dr Alberto Rivera, były ksiądz jezuita pod przysięgą i indukcją, który był szkolony w Watykanie i poinformowany o historia jezuitów.

O nieoperacyjności języka potocznego

Niemaszynowe podejście do Anny-Teresy Tymienieckiej

Andrzej Zieliński

1) Widzimy Tymieniecką na wycieczce narciarskiej. - Trudno, aby udział kobiet w kapitalizmie nie miał owocować wycieczką narciarską Tymienieckiej i nie powinno się sugerować tu jakiegoś odstępstwa Jana Pawła II od zasady celibatu.

2) Jan Paweł II był jedną z najbardziej wpływowych postaci XX wieku, którego polski język pobrzmiewał we wszystkich tłumaczeniach jego homilii - na obce języki. Jego język przyciągał miliony ludzi na całym świecie. Ten szczególnie uduchowiony język o rzeczywistości społecznej XX wieku spowodował szeroką w świecie akceptację Jana Pawła II i ustanowienie świętego w rekordowym czasie, zaledwie dziewięć lat po jego śmierci.

3) Niczego nowego nie przynosi ten fakt, że w BBC nagle dostrzeżono niby „ukrywane” listy Karola Wojtyły i Jana Pawła II do Tymienieckiej. Wiele listów polskich osobistości ginie w stagnacji dziennikarskiej, w medialnej sztampie. To, że były pisane do zamężnej kobiety, nie ma najmniejszego znaczenia. Urodzona w Polsce filozofka, Anna-Teresa Tymieniecka, miała znakomite prace z obszaru, który interesował Jana Pawła II i dotyczyły one jego twórczości, więc spotkania Jana Pawła II z Tymieniecką nie powinny budzić zdziwienia. Jan Paweł II, zajęty zarządzaniem, często odpowiadał na wielkie prace humanistyczne. Na przykład na rozległą pracę (16 XII 1984) o sytuacji naukowej w filozofii i naukach społecznych na Wydziale Zarządzania w Technical University (w Uniwersytecie Technicznym, w języku polskim urzędowym zwanym Politechniką Wrocławska) od 13 grudnia 1981. Autorów zaprosił na rozmowę. Podobnie docenił pracę pt. „Ile dobra ma współczesna ideologia dobrej gospodarki” i odpisał, że ją uważnie przestudiował. Listy Tymienieckiej nie rzuciły żadnego nowego światła na życie emocjonalne K. Wojtyły.